Recenzje

Dzień dobry! Wiosna to dobry moment, żeby zacząć planować wakacje, albo mniejsze podróże. 😊 Nie wiem jak wam, ale mnie zawsze już samo planowanie poprawia nastrój. 🥰 Włochy są dla mnie zawsze dobrym kierunkiem na podróże! 📚🇮🇹 Travelbook. Włochy południowe. Rzym, Neapol, Bari. Jeśli lubicie zwiedzać intensywnie, ale jednocześnie chcecie mieć wszystko w jednym miejscu (od planu zwiedzania po tipy gdzie zjeść i jak dojechać) to ten travelbook jest naprawdę solidnym kompanem podróży. To typ przewodnika, który bardziej przypomina notatnik doświadczonego podróżnika niż suchą encyklopedię. Co znajdziecie w środku? Przede wszystkim gotową trasę podróży przez południowe Włochy, od Rzymu, przez Kampanię i Neapol, aż po Apulię, Kalabrię i Bazylikatę. Są opisy największych atrakcji (Pompeje, Wezuwiusz, Capri, Matera, Alberobello), ale też mniej oczywiste miejsca, czyli to, co w takich przewodnikach lubię najbardziej. Do tego mapy, zdjęcia, ciekawostki i ramki z lokalnymi informacjami, bardzo przydatne już na miejscu. Największy plus tego travelbooka: informacje praktyczne. Są konkretne tipy typu: - jak poruszać się między miastami, - na co uważać w restauracjach i komunikacji, - kiedy jechać, żeby uniknąć tłumów, - gdzie warto zboczyć z głównej trasy, - jakie są lokalne zwyczaje i jedzenie, którego trzeba spróbować. To nie jest tylko „co zobaczyć”, ale też „jak odbyć tę podróż mądrze”. Dla kogo jest ta pozycja? Dla osób, które: - planują trip po południowych Włoszech, - chcą zobaczyć dużo w krótkim czasie, - lubią mieć plan, ale też inspiracje na spontaniczne skręcenie w nieznane miasteczko. To nie jest przewodnik do czytania od deski do deski jak reportaż, ale to przewodnik do podkreślania, zaznaczania karteczkami i wrzucania do plecaka. Bardzo praktyczny, momentami inspirujący, idealny jeśli planujecie południe Włoch na własną rękę.✈️

"In my 20s. 26 lekcji, które dałabym młodszej sobie" nie jest typowym poradnikiem, który nakazuje nam, jak powinniśmy prowadzić własne życie. To raczej zbiór doświadczeń życiowych autorki, którymi postanowiła podzielić się z czytelnikami, aby osoby znajdujące się w podobnej sytuacji mogły poczuć wsparcie, a być może nawet znalazły w jej słowach rozwiązanie własnych problemów. Będąc osobą po trzydziestce, doświadczyłam już wielu sytuacji przedstawionych w książce, dlatego nie do końca spełniła ona moje oczekiwania. Potraktowałam ją raczej jako lekką lekturę z ciekawymi spostrzeżeniami na temat rozmaitych sytuacji życiowych. Wydaje mi się, że więcej z tej publikacji wyniosą osoby będące u progu dorosłości, które, będąc zdane głównie na siebie, muszą stawić czoła przeciwnościom losu. Styl autorki jest łatwy w odbiorze, dzięki czemu książkę czyta się przyjemnie, bez poczucia przeciążenia treścią. Czytelnik może nawet mieć wrażenie, jakby podczas czytania prowadził rozmowę z bliską mu osobą, która przekazuje mu garść rad, aby uniknął popełnienia tych samych błędów. Uważam, że publikacja szczególnie spodoba się osobom u progu dorosłości, odczuwającym brak dobrej przyjaciółki, która potrafi wskazać łatwiejszą drogę radzenia sobie z trudnościami życia.

„Zaburzenia lękowe. Jak naturalnie przywrócić spokój i harmonię” to praktyczny poradnik, który pokazuje, jak radzić sobie z lękiem w codziennym życiu - bez od razu sięgania po leki. Autorka przedstawia naturalne metody obniżania napięcia i budowania wewnętrznej równowagi, łącząc wiedzę z psychologii, dietetyki i ziołolecznictwa, i pokazuje, jak zastosować je krok po kroku. Książka napisana jest przystępnie i nie przytłacza trudnymi terminami. Pokazuje, że lęk nie jest wrogiem, lecz sygnałem ciała, który warto zauważyć i zrozumieć. Dzięki temu łatwiej jest pracować z własnymi emocjami i wprowadzać zmiany w codziennym funkcjonowaniu. W środku znajdziesz praktyczne narzędzia, które można stosować od razu: techniki oddechowe i relaksacyjne, strategie żywieniowe, uspokajające zioła, a także sposoby pracy z umysłem i wsparcie psychologiczne - wszystko w jednym miejscu, w jasnym i zrozumiałym języku. To książka, która pozwala spojrzeć na lęk z innej perspektywy - jako sygnał do zadbania o siebie i swoje nawyki. Daje poczucie, że spokój i harmonia są możliwe do odzyskania, jeśli damy sobie przestrzeń i odpowiednie narzędzia. 

„Surogatka” od Penelope Ward to poruszająca i pełna emocji historia, która udowadnia nam, że miłość potrafi odnaleźć człowieka nawet w najmniej spodziewanych momencie. Autorka z niezwykłą wrażliwością kreśli opowieść o stracie, nadziei i odwadze, by ponownie otworzyć serce. Jednym z największych atutów powieści jest jej niebanalny punkt wyjścia. Historia Sigmunda i Abby nie jest typowym romansem - to opowieść osadzona w trudnych realiach, gdzie uczucia muszą zmierzyć się z moralnymi dylematami, bólem po stracie i skomplikowanymi relacjami rodzinnymi. Dzięki temu książka wciąga nie tylko romantyczną fabułą, ale również głębią emocjonalną. Bohaterowie są wyraziści i autentyczni. Sigmund to postać złożona - zamknięty w sobie, zgorzkniały po śmierci ukochanej żony, a jednocześnie skrywający ogromne pokłady wrażliwości. Abby natomiast wnosi do jego życia świeżość, ciepło i nadzieję. Ich relacja rozwija się stopniowo i naturalnie, co sprawia, że czytelnik z łatwością angażuje się w ich historię i kibicuje im na każdym etapie. Penelope Ward świetnie buduje napięcie emocjonalne - od początkowej niechęci, przez rodzące się zaufanie, aż po uczucie, które nie powinno się pojawić, a jednak staje się nieuniknione. To właśnie ta subtelna ewolucja relacji sprawia, że książka jest wciągająca. „Surogatka” to także refleksyjna opowieść o tym, czy warto ryzykować dla miłości i czy serce można „naprawić” po wielkiej stracie. Autorka nie daje prostych odpowiedzi, ale skłania do przemyśleń i pozostawia czytelnika z emocjami, które długo nie gasną. To idealna propozycja dla miłośników wzruszających romansów, z głębokim przesłaniem - książka, która chwyta za serce i pozostaje długo w pamięci ❤️

ŚWIATŁO · PRZESTRZEŃ · CZAS Światło. Przestrzeń. Czas. Eseje o sztuce fotografii Oto 20 wnikliwych esejów, które zmienią Twój sposób myślenia o fotografii. Co sprawi, że wreszcie odczujesz satysfakcję z efektu swojej pracy? Czy droższy i bardziej zaawansowany sprzęt jest Ci naprawdę potrzebny, by stworzyć coś inspirującego i zgodnego z Twoją wizją? Zmień swoje podejście do procesu robienia zdjęć, wyrażania emocji w kadrze i tej nieuchwytnej cechy zwanej kreatywnością. W książce znajdziesz 20 inspirujących esejów i ponad 100 pięknych zdjęć, które skłonią Cię do zmiany spojrzenia na sztukę i zachęcą do tego, by nie skupiać się jedynie na funkcjach aparatu fotograficznego, ale by korzystać ze swojej kreatywności. Zaczniesz inaczej myśleć o podejmowanych podczas pracy decyzjach, nauczysz się nowych sposobów postrzegania świata i być może wypracujesz własną, unikalną ścieżkę rozwoju. Ta książka nie sprawi, że staniesz się lepszym fotografem ― za to pomoże Ci zrozumieć siebie, odzyskać radość z fotografowania i zainspiruje Cię do nowych pomysłów. Najważniejszy element aparatu znajduje się 12 cali za nim. Jak sam autor pisze: „Książka jest o fotografach jako istotach kreatywnych.” DuChemin szeroko omawia temat kreatywności — czym jest, jak działa i jak ją rozwijać. Porusza również kwestię nauki i procesu dochodzenia do własnego stylu. „Nauka to reagowanie na porażki z pełną świadomością tego, co nie działa, to błądzenie w nieznane i odkrywanie tego, co można znaleźć i z czym można eksperymentować.” Autor zwraca uwagę na coś, czego wcześniej sama nie dostrzegałam. Wielu fotografów publikuje swoje zdjęcia, podając jedynie parametry techniczne użyte do ich wykonania. Brakuje jednak odpowiedzi na kluczowe pytanie: dlaczego właśnie takie ustawienia zostały wybrane? Co wpłynęło na te decyzje? Fotografia — jak podkreśla David — polega na podejmowaniu decyzji i ryzyka. Dużo miejsca poświęca także magii przypadkowości i szczęścia. Często to właśnie one decydują o finalnym efekcie naszej pracy — i nie jest w tym nic złego. Szczęście nie umniejsza umiejętności, a autor bardzo trafnie to argumentuje. DuChemin opisuje również własny proces twórczy oraz obala mit, że aby być „prawdziwym” fotografem, trzeba posiadać określony sprzęt czy perfekcyjnie znać techniczne pojęcia. Jako przykład przywołuje fotografkę National Geographic, która nie znała zasad trójpodziału. Z tym stanowiskiem zgadzam się w pełni. Obserwuję wielu fotografów, którzy tworzą sercem i intuicją, nie dysponując idealnym sprzętem ani rozległą wiedzą techniczną. „Twoje najlepsze lub najważniejsze zdjęcie nie jest tym, za które ktoś inny będzie cię chwalił, lecz tym, które reprezentuje krok naprzód w twoim rozwoju.” Wielu fotografów działa dziś zadaniowo, traktując fotografię jak sztywną pracę. Tymczasem David postrzega ją jako narzędzie magii — sposób ukazywania tego, co nam umyka, czego nie dostrzegamy gołym okiem. Fotografia powinna być przede wszystkim przyjemnością. To łapanie ulotnych momentów i ukazywanie piękna świata oraz życia. „Magia wspomnień rośnie wraz z naszym wiekiem, a wiele najlepszych zdjęć z naszego życia to te, które pozwalają nam na nowo przeżyć magię, o której moglibyśmy zapomnieć.” Autor nie unika również ciemniejszych stron fotografii. Nawet zawodowi twórcy miewają momenty zniesmaczenia i zwątpienia. Każda branża ma swoje jasne i słabe strony, a w fotografii — z mojego doświadczenia — bolesnym aspektem bywa podcinanie skrzydeł przez innych. Lepszy sprzęt nie gwarantuje lepszych zdjęć, a większe doświadczenie nie zawsze przekłada się na lepsze efekty. To temat bardzo wyraźnie obecny w książce. Nie sukcesy definiują nas w pełni, lecz to, jak nasza praca wpływa na nasz rozwój. DuChemin porusza także problem porównywania się do innych i zatracania własnej tożsamości w nieustannym poszukiwaniu inspiracji. Całość dopełniają przepiękne fotografie autora — niektóre z nich naprawdę zachwycają. Jedynym minusem książki, w mojej opinii, jest brak opisów zdjęć. Chętnie zobaczyłabym informacje takie jak rok i miejsce wykonania fotografii. Podsumowując: oceniam książkę bardzo pozytywnie. Dla mnie, jako amatorki fotografii, była to cenna lektura, z której wyniosłam wiele i która pomogła mi zweryfikować liczne błędne przekonania.