Recenzje

Niektórzy ludzie potrafią w ciągu jednego dnia zrobić zadziwiająco wiele. Warto zauważyć, że nie mają oni więcej godzin do dyspozycji ani tajemniczych predyspozycji niedostępne innym. Źródłem tej różnicy jest umiejętność zarządzania sobą w czasie — kompetencja nieoceniona i stanowiąca źródło sukcesu, a jednocześnie nieustannie zaniedbywana. Od zawsze podziwialiśmy ludzi, którzy potrafili jasno wyznaczać cele, działać metodycznie i kończyć to, co zaczęli. W epoce nieustannego pośpiechu i rozproszenia ta umiejętność stała się jednak rzadsza, a przez to jeszcze bardziej cenna. Książka „30-dniowy plan produktywności” Damona Zahariadesa wpisuje się w tę tradycję myślenia o pracy i obowiązkach jako o rzemiośle, które można doskonalić dzięki dyscyplinie, prostym zasadom i codziennej praktyce. Zahariades nie próbuje odkrywać Ameryki na nowo ani epatować czytelnika modnymi hasłami. Jego propozycja jest z gruntu klasyczna: efektywność to wynik świadomych nawyków, jasno określonych priorytetów oraz konsekwencji w działaniu. Autor wychodzi z założenia, że prawdziwa zmiana nie dokonuje się w jeden dzień, lecz wymaga procesu — stąd struktura książki oparta na trzydziestodniowym planie, trzydziestodniowej pracy nad sobą i swoimi nawykami. Każdy dzień przynosi konkretne zadanie, refleksję lub technikę, które stopniowo porządkują sposób myślenia o czasie, pracy i własnej odpowiedzialności. Największą siłą tej książki jest jej praktyczny charakter. Zahariades nie poprzestaje na ogólnych rozważaniach o produktywności, lecz prowadzi czytelnika krok po kroku przez bardzo przyziemne, a przez to najważniejsze problemy: rozpraszacze, prokrastynację, brak jasno określonych celów, przeciążenie zadaniami czy chaotyczne planowanie dnia. Autor konsekwentnie pokazuje, że efektywność nie polega na robieniu wszystkiego naraz, lecz na umiejętności wyboru tego, co istotne, i rezygnacji z reszty. Jest to podejście bliskie tradycyjnemu etosowi pracy, w którym liczy się porządek, umiar i świadomość własnych ograniczeń. Na uwagę zasługuje również język książki — prosty, rzeczowy i pozbawiony zbędnej egzaltacji. Zahariades pisze ze swojego doświadczenia, jego rady są czysto praktyczne i możliwe do wdrożenia od zaraz. Co więcej, proponowane ćwiczenia wydają się wykonalne nawet dla osób, które dotąd miały trudność z systematycznością. Autor nie obiecuje cudów, lecz uczciwie uprzedza, że plan przyniesie efekty tylko wtedy, gdy czytelnik rzeczywiście podejmie wysiłek i potraktuje go poważnie. Warto podkreślić, że „30-dniowy plan produktywności” nie jest książką do biernego czytania. Jej sens ujawnia się dopiero w działaniu. Każdy rozdział zachęca do zatrzymania się, zastanowienia nad własnymi nawykami i wprowadzenia drobnych, ale konsekwentnych zmian. To podejście bliskie dawnemu rozumieniu samodoskonalenia, w którym charakter kształtuje się poprzez codzienną praktykę, a nie jednorazowy zryw motywacyjny. W tym sensie książka Zahariadesa stoi w opozycji do wielu współczesnych poradników obiecujących szybkie rezultaty bez wysiłku. Jak sugeruje tytuł, książka składa się z trzydziestu rozdziałów - sposobów na zwiększenie swojej efektywności. Nie jest jednak konieczne czytanie książki rozdział po rozdziale każdego dnia, warto natomiast zastanowić się, jaki sposób przyswojenia zawartej w książce wiedzy będzie dla nas najlepszy biorąc pod uwagę praktyczny jej aspekt i fakt, że za lekturą powinno podążyć działanie. Każdy z rozdziałów składa się z trzech sekcji - pierwsza z nich to opis problemu i sposobu, w jaki on się pojawia, drugi wyjaśnia, jak dany problem wpływa na produktywność, natomiast trzeci zawiera zestaw konkretnych kroków, jakie musimy podjąć, by przezwyciężyć omawiany problem. Podsumowując, książka „30-dniowy plan produktywności”, to niezwykle pragmatyczna propozycja dla czytelników, którzy szukają nie inspirujących sloganów, lecz sprawdzonych metod porządkowania własnego czasu. Damon Zahariades przypomina, że efektywność nie jest celem samym w sobie, lecz narzędziem prowadzącym do spokojniejszego życia, a nawet szeroko rozumianego sukcesu. Książka ta szczególnie przemówi do tych, którzy cenią sobie systematyczność, jasno wytyczone zasady i wyrażają przekonanie, że dobre rezultaty są owocem cierpliwej pracy nad sobą.

Dzisiaj zapraszam na parę słów o (kolejnym🤭) hokejowym romansie, tym razem od Meghan Quinn! Czytałam kilka książek autorki i kojarzą mi się one z dobrym humorem i jakąś taką lekkością, tu zresztą było podobnie.😊 "Pocałunki zamiast słów" to pierwszy tom serii Vancouver Agitators: Miłość na lodzie, która ma potencjał na fajne historie.😊 W tej poznajemy Winnie, która podczas wielkiej burzy przybywa do domku pełnego hokeistów i otrzymuje od nich pomoc. Nie wszyscy będą zachwyceni jej obecnością, ale Pacey od początku czuje się, jakby skądś tę dziewczynę znał. Nawiązują przyjaźń, która szybko przerodzi się w coś więcej, ale nie obędzie się bez problemów... Już tytuł sugeruje nam, że bohaterowie będą mieć jakieś tajemnice, ale zamiast zająć się nimi, zajmą się czymś innym.🤭 I rzeczywiście tak było, co też sprawiło, że książka była dość przewidywalna - my poznaliśmy prawdę wcześnie i czytając, czekałam tylko aż wszystko się zepsuje. Nie przepadam za takim zabiegiem, lubię być zaskoczona jakimś plot twistem, ale trudno. Sama relacja bohaterów była całkiem urocza, choć nie wiem czemu wiele osób mówi tu o slow burnie - dla mnie nie było slow.😁 Jasne, zaczęli od przyjaźni, ale mam wrażenie, że głębsze uczucie narodziło się między nimi bardzo szybko, zwłaszcza że akcja dzieje się w przeciągu kilku dni (nie licząc ciągu dalszego). Mimo to, czytało mi się to przyjemnie, być może również za sprawą bohaterów drugoplanowych, choć jak Winnie, ja również początkowo miałam problem z zapamiętaniem kto jest kim. To jednak wynika zapewne z chęci wprowadzenia wszystkich jednocześnie, aby móc kontynuować serię o pozostałych hokeistach, więc wybaczam ten lekki chaos.😊 Całość byłaby naprawdę dobra, ale jest kilka drobnych elementów, które mi nie podeszły, a mianowicie spicy sceny i tłumaczenie. A może po prostu tłumaczenie spicy scen. Jestem na nie i chyba będę unikać prac tego tłumacza, bo to podobne doświadczenie, co w "Surogatce", a niestety translator mocno wpływa na odbiór całości.😒 No i jeszcze kwestia sportu - nie spodziewajcie się go tu wiele, właściwie hokeja nie ma w tej części wcale, bo zawodnicy są po sezonie. A szkoda! Podsumowując, było to w stylu Meghan Quinn - lekko, zabawnie i przyjemnie, ale książka nie jest bez wad. Jeśli kolejne części będą przetłumaczone przez kogoś innego, pewnie po nie sięgnę, bo cała seria ma potencjał. Jeśli nie, to raczej zrezygnuję dla własnego komfortu.🥲 Tak czy siak, sprawdźcie sami! 6,5/10😊

Nie przyjmuję żadnego złego słowa o tej książce. Serio. To, jak świetnie się przy niej bawiłam i jak bardzo mnie wciągnęła, jest nie do opisania. Ivy Spencer pojawiła się już w poprzedniej części jako trenerka koni na ranczu Srebrzyste Sosny. Jej szef, Wade, to najbardziej zrzędliwy mężczyzna, jakiego można sobie wyobrazić a jednak muszą ze sobą ściśle współpracować. Oboje mają trudną przeszłość i wiedzą, że zbliżenie mogłoby tylko skomplikować ich życie. Tylko jak oprzeć się przyciąganiu i chemii, które pojawiają się za każdym razem, gdy są obok siebie? Napiszę to kolejny raz - ta seria dorównuje książkom Elsie Silver. Klimat rancza, małe miasteczko i rodzina, która dodaje uroku całej historii, tworzą coś naprawdę wyjątkowego. Ivy wiele straciła przez byłego partnera i nie pozwoli, by kolejny mężczyzna nią pomiatał czy mówił jej, jak ma żyć. Wade, po przejściach z byłą żoną, również ma złe doświadczenia. Kiedy więc przyciąganie między nimi staje się coraz silniejsze, oboje wiedzą, że to ryzykowne. Ale jak tu się nie zakochać w bohaterze, który na każdym kroku pokazuje, jak bardzo mu zależy i ile potrafi poświęcić zakochany mężczyzna? Ivy wydobywa z Wade’a uśmiech, a on przestaje być ponurym, zamkniętym w sobie człowiekiem. Autorka świetnie oddała napięcie między bohaterami. Relacja rozwija się stopniowo, od poznania i budowania przyjaźni, aż po moment, gdy uczucia biorą górę. A kiedy już dochodzi między nimi do zbliżenia… uwierzcie mi, robi się naprawdę gorąco. Humor jest tu ogromnym atutem - Ivy swoim gadulstwem nieraz wywołuje uśmiech. Dodajcie do tego mężczyznę, który mięknie tylko przy jednej kobiecie, wciągającą fabułę, motyw found family oraz kowboja, który wie, jak rozpalić serce i zmysły i otrzymujemy historię, która zostaje z czytelnikiem na długo. Wzruszyłam się też na tej historii a najbardziej pod koniec więc bardzo wam ją polecam!

Everly to dziewczyna, która nie ma łatwo, boryka się z róznymi chorobami, niechęcią ojca, który nie toleruje jej drogi zawodowej oraz skrywa tajemnicę, o której nikt nie wie. Prowadzi też vloga o lokalnej męskiej drużynie siatkarskiej. Kiedy jeden z zawodników nazywa ją stokrotką, ta jest przekonana, że zna jej tajemnicę. Zgadza się na spotkanie, ponieważ boi się konsekwencji odmowy. Nie wie, że Ethan również skrywa sekret. Jak potoczy się historia tych młodych ludzi? Czy odkrycie tajemnic obojga zniszczy to, co łączy siatkarza i młodą dziennikarkę? To świetna historia, w nurcie slowburn oraz hate to love, która porusza kilka ważnych tematów, takich jak #overthink czy #anemia . Ale przede wszystkim to książka o tym, że dzieci nie mogą żyć dla rodziców, spełniać ich marzeń. I w końcu to cudowna historia o miłosci i o walce o nią. Jednym słowem- rewelacyjna. 

"Piorunował mnie wzrokiem niczym najgorszego wroga. Nie potrafiłam sobie z tym poradzić. Nie w sytuacji, gdy będziemy zmuszeni do tak bliskiej współpracy. Nie, gdy prawdopodobnie będziemy się widzieć codziennie. A już na pewno nie, gdy nie potrafiłam przestać o nim myśleć." 🏨 Rowan po tym jak ukończyła studia na kierunku projektowanie mody otworzyła kilka butików z LA. Gdy już miała spełnić swoje marzenie o rozwinięciu marki na rynek międzynarodowy dała się namówić na dołączenie do rodzinnej firmy. Cooper to drapieżny miliarder, buntownik który dąży do sukcesu za wszelką cenę. Jak na kogoś kto zmienia kobiety jak rękawiczki facet po zaledwie kilkunastu godzinach nie potrafił zapomnieć o tej jednej, która zawróciła mu w głowie. 🏨 Wystarczyła zamieć śnieżna, aby ścieżki bohaterów się spotkały. Namiętność jaka pomiędzy nimi wybuchła sprawiła, że pomimo tego, iż spędzili z osobą siedemdziesiątdwie godziny nie potrafili o sobie zapomnieć. A potem spotkali się ponownie i nic już nie było dobrze. 🏨 Styl pisania autorki jest naprawdę lekki i przyjemny a w dodatku nie ma w tej historii zbędnych opisów które by przeszkadzałyby. Jest to romans z zakazaną relacją, ale troszeczkę inny ponieważ główni bohaterowie pomimo tego, że ich rodziny się nienawidziły walczyli o swoje uczucie. 🏨 "W objęciach wroga" to historia w której akcja pędzi bardzo szybko. Spotkanie bohaterów, spędzone chwile razem, rozstanie, ponowne spotkanie a w tym wszystkim uczucie które wybuchło z pełną siłą i ani przez moment nie zgasło. Pomimo dynamiki całej historii po prostu ją uwielbiam bo pokazuje jednocześnie idealną i prawdziwą miłość, ale z drugiej strony taką o którą warto walczyć.