Recenzje

Książka "Zjednoczone Emiraty Arabskie. Codzienność, której nie widać na zdjęciach" autorstwa Katarzyna Sommerfeld-Pluta to pozycja, która skutecznie rozprawia się z uproszczonym, często instagramowym obrazem ZEA. Zamiast kolejnej opowieści o luksusie, drapaczach chmur i rekordach architektonicznych, dostajemy coś znacznie cenniejszego - wnikliwe spojrzenie na codzienne życie w tym kraju. Ogromnym atutem książki jest fakt, że autorka mieszka w ZEA od kilkunastu lat. Dzięki temu jej perspektywa nie jest powierzchowna ani turystyczna - to spojrzenie osoby, która zna realia życia „od środka”. Sommerfeld-Pluta prowadzi czytelnika przez różne warstwy społeczne, pokazując, jak funkcjonuje kraj, w którym większość mieszkańców stanowią cudzoziemcy. Szczególną uwagę poświęca migrantom zarobkowym - ludziom, którzy w dużej mierze odpowiadają za rozwój Emiratów, a jednocześnie pozostają niewidoczni w popularnym przekazie. Autorka porusza również kwestie kulturowe i społeczne, które często budzą najwięcej pytań i stereotypów. Opisuje rolę kobiet, znaczenie religii w życiu codziennym oraz specyfikę społeczeństwa wielonarodowego. Robi to w sposób wyważony - bez sensacyjności, ale też bez idealizowania rzeczywistości. Dzięki temu książka nie tylko informuje, ale też skłania do refleksji nad tym, jak łatwo ulegamy uproszczonym narracjom o innych częściach świata. Na szczególną uwagę zasługuje język i styl - przystępny, momentami reportażowy, ale jednocześnie bardzo konkretny. Autorka potrafi w prosty sposób tłumaczyć złożone zjawiska społeczne, co sprawia, że książkę czyta się płynnie, niezależnie od wcześniejszej wiedzy o regionie. To lektura, która zdecydowanie poszerza perspektywę. Pokazuje, że Dubaj i całe ZEA to nie tylko luksusowa fasada znana z mediów społecznościowych, ale przede wszystkim miejsce, w którym toczy się zwykłe życie milionów ludzi - z ich codziennymi obowiązkami, wyzwaniami i aspiracjami. Podsumowując, jest to wartościowa i potrzebna książka dla wszystkich, którzy chcą spojrzeć na ZEA w sposób bardziej świadomy i pogłębiony. Sprawdzi się zarówno dla osób planujących podróż, jak i tych, którzy interesują się kulturą i społeczeństwami Bliskiego Wschodu. Ja w ZEA byłam i miałam jakąś opinię, ale lektura książki zdecydowanie poszerzyła moją perspektywę.

Książka Weroniki Krzempek „Dziewczyna Caleba” porusza takie tematy jak strata bliskiej osoby i próba poukładania sobie życia po tragedii. Fabuła koncentruje się na relacji Brooke z Calebem, a decydującym punktem jest tragiczny wypadek, w wyniku którego Caleb traci życie. To zdarzenie miało dodać książce głębi oraz wielkich emocji, jednak sposób, w jaki jest ukazane, momentami wydaje się zbyt płytki. Uczucia głównej postaci nie zawsze są pokazywane w przekonywujący sposób, przez co ciężko w pełni ją zrozumieć. Dodatkowo, historia często jest łatwa do przewidzenia, a niektóre wątki, zwłaszcza te dotyczące innych postaci, takich jak Colton, nie są dostatecznie rozwinięte. Interakcje pomiędzy bohaterami czasami wydają się sztuczne lub zbyt przesadzone. Styl pisania autorki jest prosty i przystępny, co może być atutem, jednak brakuje mu głębi oraz wyrazistego klimatu. Książkę pochłania się w mgnieniu oka, lecz nie zapada ona w pamięć na dłużej.

„Dzika nadzieja” to jedna z tych książek, które nie tyle się czyta, co przeżywa. To zbiór słów, które trafiają dokładnie tam, gdzie trzeba - do miejsc, o których często zapominamy albo które próbujemy zagłuszyć codziennością. Autorka pisze w sposób bardzo prosty, ale jednocześnie niezwykle poruszający. Nie ma tu skomplikowanych teorii ani „mądrych” wywodów - są za to emocje, szczerość i ogromna uważność na człowieka. To książka, do której nie siada się na raz, tylko raczej wraca się do niej kawałek po kawałku, w zależności od tego, czego w danym momencie potrzebujemy. Najbardziej ujęło mnie to, jak dużo jest tu czułości. Takiej prawdziwej, nienachalnej, która nie mówi „wszystko będzie dobrze”, tylko raczej „masz prawo czuć to, co czujesz”. I to daje ogromne ukojenie. W świecie, który ciągle czegoś od nas wymaga, taka przestrzeń jest naprawdę na wagę złota. To książka o nadziei, ale nie tej naiwnej. Raczej o takiej cichej sile, która pomaga przetrwać trudniejsze momenty i przypomina, że nawet jeśli jest ciężko, to wciąż można znaleźć w sobie kawałek światła. Dla mnie to była bardzo potrzebna lektura. Taka, która zatrzymuje, wycisza i daje oddech. I zostaje z tobą na dłużej niż tylko na czas czytania.

🌸 "Estrogen: kobieca siła. Dlaczego hormonalna terapia menopauzalna chroni zdrowie, wydłuża życie i dodaje sił" autorstwa Avrum Bluming and Carol Tavris to jedna z najważniejszych i najbardziej kontrowersyjnych książek o menopauzie, jakie ukazały się w ostatnich latach. Napisana przez onkologa klinicznego dr. Avrum Bluming i psycholożkę społeczną dr. Carol Tavris, stanowi zdecydowaną obronę hormonalnej terapii zastępczej HTZ i jednocześnie miażdżącą krytykę tego, co wydarzyło się po publikacji wyników Women’s Health Initiative w 2002 roku. Kobiety w okresie menopauzy najczęściej zmagają się z uderzeniami gorąca, nocnymi potami, problemami ze snem, suchością pochwy, spadkiem libido, wahaniami nastroju, mgłą mózgową, przybieraniem na wadze oraz bólami stawów i mięśni. Te dolegliwości, wynikające głównie z gwałtownego spadku estrogenów, mogą znacząco obniżać jakość życia, ale u wielu kobiet da się je skutecznie złagodzić odpowiednim leczeniem lub wsparciem. Autorzy krok po kroku rozkładają na czynniki pierwsze słynne badanie WHI, pokazując, jak jego wyniki zostały błędnie zinterpretowane, wyolbrzymione w mediach i jak doprowadziły do paniki oraz masowego odstawiania hormonów przez kobiety. Pokazują między innymi, że: ● estrogen sam w sobie nie zwiększa ryzyka raka piersi (a w niektórych analizach nawet je obniża), ● największe korzyści przynosi rozpoczęcie terapii blisko początku menopauzy, ● HTZ znacząco chroni przed chorobami serca, osteoporozą, utratą masy kostnej, pogorszeniem funkcji poznawczych i demencją, ● może poprawić jakość życia: sen, nastrój, libido, suchość pochwy, uderzenia gorąca - często w sposób, którego nie dają żadne alternatywy. Książka jest napisana bardzo przystępnie - autorzy unikają nadmiernego żargonu, a jednocześnie podają mnóstwo konkretnych danych, metaanaliz i odniesień do badań (w tym tych po 2002 roku, które WHI sama później korygowała lub wycofywała). Dużym atutem jest połączenie perspektywy medycznej z psychologiczną - Tavris świetnie wyjaśnia, dlaczego mit „estrogen = rak” tak mocno się przyjął i dlaczego trudno go obalić w świadomości społecznej i lekarskiej. Nie jest to książka neutralna gdyż ma wyraźną tezę i mocno jej broni. Jeśli ktoś szuka absolutnego wyważenia wszystkich „za i przeciw”, może uznać, że brakuje tu szerszego omówienia rzadkich, ale realnych przeciwwskazań lub długoterminowych danych dla bardzo specyficznych grup ryzyka. „Estrogen Matters” to lektura obowiązkowa dla każdej kobiety, która chce podejmować świadome decyzje o swoim zdrowiu w okresie menopauzy. Jest to rzetelna i odważna książka, która realnie może zmienić życie i zdrowie wielu kobiet. Jeśli wahasz się przed HTZ - przeczytaj ją koniecznie przed ostateczną decyzją.

„Samoregulacja w praktyce” @wydawnictwo_sensus to książka potrzebna w świecie pełnym technologii, ekranów i ogólnego zabiegania. Rozkładając stres na czynniki pierwsze, daje szansę na zastanowienie się, co w ogóle za nim stoi, skąd się bierze i po co przychodzi - by finalnie móc zadbać o spokój swój, i dziecka (bo w teorii książka dedykowana jest rodzicom, chociaż uważam, że każdy znajdzie w niej sporo dobrego dla siebie). Pełna pytań i ćwiczeń, skłania do refleksji i zastanowienia nad tym, jak zadbać o samoregulację w 4 obszarach: ciała, emocji, myśli i relacji. Zachęca do zatrzymania się na chwilę, wzięcia oddechu i przyjrzenia się swoim emocjom.