Recenzje

Ocena: 5/5⭐️ Kategoria wiekowa: 16+ ,,Dziewczyna Caleba” To trzecia książka w całym moim życiu, na której płakałam. Nie jestem osobą, która bardzo wzrusza się na książkach lub przeżywa aż tak całą tą fabułę. Naprawdę książka jest tak dobrze napisana, że przez 284 strony, potrafiłam się tak bardzo przywiązać do bohaterów. Na pewno nie jest to książka typu: ,,przeczytałam dziś, jutro zapomnę”. Bardzo długo szukałam książki, która nie będzie typową młodzieżówką, których teraz możemy coraz więcej spotkać . Po prostu ta pozycja była poza schematem, dzięki czemu ma taką ocenę. Historia jest naprawdę cudowna, brakuje mi nawet słów jak mogłabym to jeszcze opisać. Często w książkach jest tak, że autor lub autorka chcą, aby Czytelnik odczuł te wszystkie emocje bohatera, jednak nie jest to tak dobrze napisane, aby tak się stało. Natomiast w tej książce Te emocje były tak świetnie opisane, że czasami naprawdę dziwiłam się, dlaczego tak reaguje na tą książkę. Myślę że każdemu mogę polecić tą pozycję, ponieważ jest ona po prostu dobra. Mogłabym naprawdę napisać jeszcze wiele rzeczy o tej książce, jednak zawierają spoilery, których nie chciałbym dawać. Koniecznie Lećcie kupić tą pozycję, bo naprawdę warto. Mnie tak czytanie pochłonęło, że w pewnym momencie Wydarzyło się coś bardzo smutnego, a mowa o zalaniu książki wodą. Dlatego jest delikatnie pomarszczona na zdjęciu🤭

Tara była w wielu relacjach, lecz kończyło się to złamanym sercem. Uważano, że za bardzo się angażuje, przez słowa babci o tym, że w byłym odnalazła partnera, młoda kobieta postanawia dać drugą szansę, ale też sprawić, że jej serce nie zostanie już tak mocno złamane jak w przypadku zauroczenia się w kimś nowym… Muszę przyznać, że ten wątek książki był naprawdę ciekawy, podobało mi się jak bohaterka odnawiała kontakty z byłymi, pojawiały się komplikacje i zawody, było też śmiesznie. Pomiędzy tym wszystkim widzimy relacje, która rozwija się pomiędzy nią, a strażakiem, jej współlokatorem, który choć był dla mnie przez połowę książki kobieciarzem sprawił, że końcowo bardzo mi kibicowałam. To on był jej skrzydłowym, czasami stopował jej zapędy, ale co najważniejsze udowodnił, że to jak czuje i ile czuje do drugiej osoby jest jak najbardziej okej, że jej zaangażowanie się jest dobre, co wcześniej nie podobało się jej ex. Uczucia Tary i Trevora rozwijają się naturalnie, z początku widać wyłącznie relacje platoniczną, z czasem jednak dochodzą elementy, które wzbudzają motylki w brzuchu, pojawiają się urocze gesty, ten z epilogu skradł mi całe serce. Cieszę się, że pomimo tego zamieszania z randkami, autorka nie zapomina o problemach bohaterów, obawy Trevor przed obdarzeniem kogoś uczuciami są wiarygodne, tak samo jak wrażliwość bohaterki. Nie mogę również zapomnieć, że Tara prowadziła książkowe bookmedia, podobało mi się gdy zdawała relacje odnośnie swojego projektu, to jak opowiadała o książkach i swoich ulubionych motywach. Dobrze spędziłam czas przy tej książce, myślałam, że wątek pracy bohatera zostanie trochę bardziej rozwinięty, lecz hobby i praca Tary mi to wynagrodziły, nie zabrakło też w moim przypadku łez, gdy czytałam o siostrzenicy bohatera.

Potrzeba przebywania w towarzystwie jest zakodowana w naszych mózgach. Ale ważna jest również jakość tych interakcji. Musimy starać się wejść w te interakcje nawet z osobami, których nie znamy. Rozmowa tak naprawdę składa się z trzech etapów. Pierwszy z nich to small talk, czyli wymiana uprzejmości, niezobowiązująca pogawędka. Może być to rozmowa o pogodzie. Drugim etapie jest ujawnianie faktów, czyli faza poznawania się. Dzieliśmy się szczegółami z własnego życia, możemy się otworzyć oraz zaufać. Natomiast trzecim etapem jest wyrażanie prywatnych opinii, co skraca dystans. Warto jest znaleźć wspólne punkty do rozmowy. W celu zrobienia dobrego pierwszego wrażenia musimy nadać ton, wykonać pierwszy ruch, znalezienie cech wspólnych i podobieństw, a także stworzenie więzi. Ludzie otwierają się, gdy dostrzegamy ich dobre cechy oraz mocne strony. Dwie osoby może zbliżyć także niechęć do czegoś, wspólne narzekanie. Aby pociągnąć rozmowę dalej warto zadawać otwarte pytania. W książce jest wiele życiowych przykładów - jak zachować się w danej sytuacji, co możemy odpowiedzieć. Autor wskazuje też od jakich słów można rozpocząć swoją opowieść. Myślę, że to przydatna pozycja 😎

„Przewodnik po uważności dla dzieci” to książka z bardzo dobrym pomysłem i dużą dawką praktyki. Ćwiczenia dotyczące oddechu, ciała, zmysłów, emocji i myśli są konkretne, zrozumiałe i możliwe do wykorzystania w domu bez specjalnego przygotowania. To pozycja, do której faktycznie można wracać, a nie tylko przeczytać ją raz. Mam jednak mieszane odczucia wobec konstrukcji ostatniego rozdziału. Gotowe treningi uważności powtarzają ćwiczenia opisane wcześniej słowo w słowo. Zamiast ponownego opisu wystarczyłyby odnośniki do konkretnych stron, co znacznie ułatwiłoby korzystanie z książki. Ilustracje nie do końca trafiły w mój gust i sprawiają wrażenie jakby paluszki maczała tam AI, choć to oczywiście kwestia indywidualna. Dużym plusem są natomiast cztery plakaty dołączone na końcu. To wartościowa propozycja dla rodziców i edukatorów, którzy chcą wprowadzać uważność do codzienności dziecka w spokojny i praktyczny sposób.

Zachęcam wszystkich 🔥do przeczytania poruszającej powieści pt. "Antychłopak" autorstwa Penelope Ward. ‼️Książka przeznaczona dla osób dorosłych‼️ Jak myślicie czy można pokonać demony przeszłości i pójść na przód? "Człowiek nie może stać się w pełni wolny, dopóki nie wybaczy sam sobie." „Czasem trzeba odejść, żeby móc oddychać.” Carys jest młodą piękną kobietą, w przeszłości była baletnicą, samotna matka wychowująca małą Sunny chorującą na Zespół Downa. Deacon jest przystojnym, z poczuciem humoru, czarującym młodym mężczyzną, jest projektantem gier. Nie chce się wiązać z nikim na stałe. Pewnej nocy wszystko się zmienia, gdy maleńka córeczka jego sąsiadki chorowała i głośno płakała. Postanowił zapukać do drzwi Carys, a na jego widok Sunny się uspokoiła i wkrótce zasnęła na jego rękach... Ta noc dużo zmieniła w życiu sąsiadów. Pomału stali się sobie coraz bliżsi. A ich przyjaźń pomału przeradza się w coś więcej... Czy będą w stanie utrzymać swoje uczucia? Jaki wpływ i konsekwencje na ich związek będzie mieć wypadek? Czy Carys wybaczy Deaconowi to, że ją zranił i da mu kolejną szansę? Czy ich historia ma szansę na happy end? "Zrobiło mi się smutno. Tak bardzo starałam się odsunąć od siebie te wspomnienia. Tęsknota za sceną i świadomość, że już nigdy nie wystąpię w profesjonalnym balecie, były dla mnie naprawdę bolesne" Fabuła powieści jest przepiękna, wciągająca, z nutą humoru. Ma w sobie cały wachlarz emocji. Autorka Penelope Ward doskonale pokazała nam w swojej powieści samotne macierzyństwo, chorobę, walkę z lękami i demonami przeszłości, a także miłość. Bardzo podobały mi kreacje bohaterów. A zakończenie przeczytałam ze łzami w oczach. Czytelnicy muszą stanąć przed ważnym pytaniem czy to prawda, że baśniowe zakończenia nie mogą zdarzyć się w prawdziwym świecie? Lektura skłania do pewnych przemyśleń. GWARANTUJĘ WAM KOCHANI, ŻE TA POZYCJA CZYTELNICZA ZOSTANIE W WASZYCH SERCACH NA DŁUŻSZEJ. HISTORIA IDEALNIE SPRAWDZI SIĘ NA ZIMOWE WIECZORY I WALENTYNKI. 🔥 Z CAŁEGO SERCA POLECAM TEN TYTUŁ. Subiektywna ocena książki to 10/10