Recenzje

Często oddalamy się od siebie bardziej, niż jesteśmy skłonni przyznać. W codziennym funkcjonowaniu uruchamiamy mechanizmy obronne — wycofanie, racjonalizację, projekcję — które mają nas chronić, ale w praktyce pogłębiają dystans. W relacjach zaczynamy reagować nie na realnego człowieka, lecz na własne lęki i interpretacje: widzimy zagrożenie tam, gdzie pojawia się potrzeba bliskości, odbieramy krytykę tam, gdzie ktoś próbuje się odsłonić. W efekcie relacja przestaje być przestrzenią wsparcia, a staje się układem napięć, w którym dominują kontrola, unikanie i obrona własnego obrazu siebie. Zamiast dialogu pojawia się milczenie lub eskalacja konfliktu, zamiast ciekawości — sztywne trzymanie się własnych racji. W tym kontekście książka „Bliskość” Aliny Adamowicz, opublikowana nakładem Wydawnictwa Sensus, jest próbą uporządkowania tych procesów i pokazania, jak wrócić do autentycznego kontaktu ze sobą. Autorka - psycholożka, specjalistka psychotraumatologii i neuropsychologii nie operuje abstrakcyjnymi teoriami, lecz odwołuje się do konkretnych zjawisk psychologicznych obecnych w codziennych relacjach. Jej narracja jest osadzona w doświadczeniu i skupiona na tym, co realnie dzieje się nie tylko w kontaktach między ludźmi, ale przede wszystkim ze sobą. Opisuje bliskość nie jako stan emocjonalnego komfortu, lecz jako proces wymagający regulacji emocji, świadomości własnych reakcji i gotowości do konfrontacji z dyskomfortem. Podkreśla, że budowanie relacji oznacza rezygnację z części kontroli i zgodę na niepewność, co dla wielu osób jest jednym z głównych źródeł oporu. Zauważa również, że często to my sami jesteśmy swoim największym wrogiem i podkreśla, że zasługujemy na to, by być kochani, by być widziani i słyszani - również przez samych siebie. Największą siłą tej książki jest jej wymiar praktyczny. Adamowicz przekłada ogólne pojęcia na konkretne umiejętności: uczy aktywnego słuchania, rozpoznawania własnych reakcji obronnych, nazywania emocji, a także komunikowania się ze sobą, wsłuchiwania się we własne potrzeby. Pokazuje, jak zadbać o siebie, a nawet - jak poznać, kim naprawdę jesteśmy w gąszczu oczekiwań i masek, jakie zakładamy. Istotnym wątkiem jest także praca z własnymi schematami. Adamowicz zachęca do identyfikowania utrwalonych wzorców reagowania — np. unikania bliskości, nadmiernej kontroli czy potrzeby ciągłego potwierdzania własnej wartości — które często mają swoje źródło w wcześniejszych doświadczeniach. Pokazuje, jak te schematy wpływają na aktualne relacje i jak można je stopniowo modyfikować poprzez świadome działanie. Autorka wskazuje nam również drogę do samoakceptacji i samowspółczucia, na którą możemy wkroczyć w każdej chwili. Język książki pozostaje przystępny, ale jednocześnie precyzyjny. Autorka unika uproszczeń, nie banalizuje problemów, a jednocześnie nie przeciąża czytelnika nadmiarem terminologii. Dzięki temu jej wskazówki są możliwe do zastosowania w praktyce, bez konieczności specjalistycznego przygotowania. „Bliskość” nie oferuje szybkich rozwiązań ani gotowych schematów postępowania. Zamiast tego proponuje realistyczne podejście do zmiany jako procesu, który wymaga świadomości, pracy i gotowości do zmiany własnych nawyków. A przede wszystkim do zmiany sposobu, w jaki traktujemy siebie. To książka, która nie tyle inspiruje, co porządkuje i konkretyzuje — pokazuje, co dokładnie robić, by nasza relacja z samym sobą mogła się rozwijać. Mimo iż książka adresowana jest do kobiet, to przeczytać ją mogą wszyscy, którzy zmagają się z niskim poczuciem własnej wartości, którzy traktują siebie lekceważąco, poniżająco, którzy przestali rozpoznawać w lustrze swoją twarz. Tym samym otrzymujemy lekturę o wyraźnie praktycznym charakterze, która może pełnić funkcję narzędzia do pracy nad sobą i postrzeganiem samego siebie. Nie narzuca rozwiązań, lecz dostarcza ram, w których czytelnik może samodzielnie analizować swoje zachowania i wprowadzać zmiany. A to właśnie ta zdolność do świadomego działania okazuje się kluczowa dla budowania trwałej bliskości ze sobą i ...miłości do siebie.

༄ Demoniczne dwudziestolecie. Czarownice, znachorzy i zaświaty na usługach zbrodni w II Rzeczpospolitej Paulina Drożdż Rzetelny i bardzo dokładny reportaż o kilku historiach kryminalnych, z przepełnionym ezoteryką tłem. Autorka obiektywnie i szczegółowo przedstawia fakty, których nie znajdziemy w podręcznikach do historii - można to odebrać jako kulisy wielkich wydarzeń rozgrywających się w tamtym wieku w Polsce oraz jako możliwość zajrzenia do codzienności zwykłych ludzi. Fakty i zdjęcia wzbudzają niedowierzanie, a czasem nawet przerażenie. Wszystko to poparte jest archiwalnymi materiałami. Dużo informacji, dużo faktów - ja jednak chętnie poznałabym te historie z mniej reportażowego, a bardziej opowieściowego punktu widzenia. Jeśli ktoś interesuje się historią oraz tematami dawnych wierzeń, uprzedzeń i urojeń, zdecydowanie polecam!

Uwielbiam poezję — szczególnie taką, która naprawdę porusza duszę. I oto świetny przykład. Książka Donny Ashworth to broń na gorsze dni, którą można schować pod poduszkę i sięgać po nią wieczorem, gdy brakuje nam nadziei. To tom wierszy o bardzo prostym, ale ważnym przesłaniu: nawet kiedy świat wydaje się ciężki, a my czujemy się zagubieni, w człowieku wciąż może tlić się iskra dobra i siły. Autorka pisze o smutku, lęku, zmęczeniu codziennością, ale jednocześnie przypomina, że w drobnych gestach życzliwości, w miłości i w uważności na innych można odnaleźć światło. To poezja, która nie udaje, że wszystko jest łatwe — raczej delikatnie prowadzi czytelnika przez mrok, pokazując, że nadzieja czasem bywa dzika, uparta i potrafi przetrwać nawet w najtrudniejszych chwilach. Jakie są te wiersze? Bardzo różne. Każde mają napełnić nas nadzieją, ale nie każde mają taki sam wydźwięk. Jedne są piękne i delikatne, a inne jakby miecz — gorzkie i ostre. Ale i takie są potrzebne. Autorka faktycznie ma piękne pióro, bardzo wrażliwe na emocje, i świetnie potrafi je przekazać czytelnikowi. To książka, którą czyta się długo, powoli — można wręcz losować sobie wiersz na dany dzień i pozwolić mu chwilę w nas popracować. Jeśli lubicie poezję i szukacie czegoś, co choć trochę rozjaśni Wam dni — będzie to idealny wybór.

„Formuła 1 uchodzi za królową sportów motorowych. Oferuje zawrotne prędkości, mnóstwo akcji i niezwykłą dramaturgię. Najlepsi kierowcy świata pędzą po niesamowitych torach w naszpikowanych nowoczesnymi rozwiązaniami bolidach, przesuwając przy okazji granice tego, co możliwe.” Książka „Formuła 1. Niezapomniane chwile” to zbiór 100 najważniejszych momentów z 75 lat historii królowej motosportu. Każdy wie, że ten sport łączy w sobie przede wszystkim odwagę, nadludzką wytrzymałość i perfekcje. Ta książka idealnie obrazuje te wszystkie rzeczy. Poznaj lub przeżyj jeszcze raz niezwykłe zwycięstwa Fangio czy Hamiltona. Sprawdź, kto był pierwszą kobietą w F1. Dowiedz się ile lat miał najstarszy kierowca. I przekonaj się, że w Formule 1 czasem szczęście idzie w parze z wielkim pechem, niezwykłe wyczyny stoją za epicką strategią, a dramatyczne wypadki, oszustwa i kontrowersje to nieodłączny element w całej historii F1. Ta książka to prawdziwa gratka dla fana F1, nie tylko dla tych najmłodszych, nowych i dopiero zaczynających swoją przygodę z najszybszymi „samochodami” na świecie, ale również to kopalnia ciekawostek, które mogą zaskoczyć nawet stare wygi. Nie uważam się za znawcę, ale o wielu faktach nie miałam pojęcia, albo tylko coś kojarzyłam, a kilka legendarnych momentów znałam z zupełnie innej perspektywy. Jedynym minusem tej książki jest to, że jak podczas każdego wyścigu F1, są chwile pełne napięcia, akcji czy nawet grozy i czasem nawet nie wiadomo kiedy kończy się wyścig, a po zakończeniu czuje się wielki niedosyt po tak emocjonującym wyścigu. Po książce miałam tak samo. Wciągnęła mnie bez liku. A po skończeniu chciałam pozostać dłużej w tym niezwykłym świecie, chciałam dogłębniej poznać niektóre legendarne momenty czy dowiedzieć się więcej o niektórych niesamowitych kierowcach. Polecam tę książkę całego serca.

Otaczają nas wirusy, bakterie i grzyby — są obecne w powietrzu, na przedmiotach, na naszej skórze. Towarzyszą nam nieustannie, a jednak na co dzień rzadko o nich myślimy. Dopiero choroba przywraca je naszej uwadze, często pchając nas w kierunku drugiej skrajności: przekonania, że należy za wszelką cenę wyeliminować je z otoczenia. Tymczasem książka „Ciało wie lepiej. Przewodnik po nowoczesnej nauce o odporności” autorstwa Johna Trowsdale proponuje spojrzenie bardziej wyważone i osadzone w wiedzy naukowej, przypominając, że relacja człowieka z mikroorganizmami jest znacznie bardziej złożona i niekoniecznie są one złe. Autor, emerytowany profesor Uniwersytetu Cambridge kierujący tam przez lata Wydziałem Immunologii podejmuje się trudnego zadania — wyjaśnienia zasad działania układu odpornościowego w sposób przystępny, ale jednocześnie bez nadmiernych uproszczeń. Pokazuje, że nie jest to jedynie mechaniczna bariera chroniąca przed zagrożeniami, lecz rozbudowany, dynamiczny system, który uczy się, reaguje i dostosowuje. Organizm nie funkcjonuje tu jako element większej całości, w której kontakt z drobnoustrojami odgrywa istotną rolę. Narracja prowadzona jest stopniowo — od podstawowych pojęć, takich jak rozróżnienie odporności wrodzonej i nabytej, aż po bardziej złożone zagadnienia, w tym choroby autoimmunologiczne czy wpływ stylu życia na funkcjonowanie układu immunologicznego. Szczególną wartością książki jest to, że nie zatrzymuje się ona na poziomie czysto biologicznym. Autor pokazuje szerszy kontekst: znaczenie środowiska, starzenia się organizmu, a także konsekwencje współczesnych nawyków, które często pozostają w sprzeczności z naturalnym rytmem życia. Wspomina również o tym, jak przez lata ewoluowała nasza wiedza o wirusach, bakteriach i grzybach. Tym samym w dwóch częściach książki zawarta została wiedza o układzie odpornościowym wystarczająca, by zrozumieć jego działanie, zachwycić się jego złożonością i mądrością, a także dowiedzieć się, w jaki sposób różne czynniki wpływają na jego osłabienie, a także jak temu przeciwdziałać (albo kiedy powstrzymać się od działania). Istotnym elementem tej publikacji jest krytyczne podejście do popularnych przekonań na temat odporności. W czasach, gdy pojęcie jej „wzmacniania” bywa nadużywane, książka przywraca właściwe proporcje. Układ immunologiczny nie jest prostym mechanizmem, który można bezrefleksyjnie pobudzać — jego prawidłowe działanie opiera się na równowadze. Nadmierna ingerencja, nawet w dobrej wierze, może prowadzić do zaburzeń zamiast poprawy zdrowia. Autor w swoim fascynującym „wykładzie” nie ogranicza się wyłącznie do człowieka, lecz odnosi się również do świata przyrody jako całości. To podejście pozwala lepiej zrozumieć, że mechanizmy odpornościowe są wynikiem długiego procesu ewolucji, a nie czymś, co można dowolnie modyfikować bez konsekwencji. W ten sposób książka wpisuje się w bardziej tradycyjne myślenie o zdrowiu — jako stanie harmonii, a nie nieustannej walki z otoczeniem. Choć niektóre fragmenty wymagają skupienia, zwłaszcza tam, gdzie pojawiają się bardziej szczegółowe wyjaśnienia procesów zachodzących na poziomie komórkowym, nie jest to wada, lecz dowód rzetelności autora. Zamiast upraszczać zagadnienia do granic banalności, pozostawia czytelnikowi przestrzeń do głębszego zrozumienia. Dlatego też książka adresowana jest zarówno do laika, który do tej pory miał nikłą świadomość działania układu odpornościowego, jak i do profesjonalistów - lekarzy, pielęgniarek, dla których co prawda niektóre rzeczy będą oczywiste, ale dzięki lekturze zyskają oni holistyczne spojrzenie na działanie tego jednego z bardziej fascynujących ludzkich układów. W efekcie powstaje książka, która nie tylko dostarcza wiedzy, ale również skłania do refleksji nad własnym podejściem do zdrowia. To nie jest poradnik obiecujący szybkie rezultaty, lecz raczej opowieść o tym, jak funkcjonuje organizm i dlaczego warto zaufać jego naturalnym mechanizmom. W świecie pełnym szybkich rozwiązań, taka perspektywa wydaje się szczególnie cenna.