Recenzje

Książka, przy której można się zrelaksować i po prostu dobrze bawić. Historia wciąga od początku, jest pełna emocji, ale też lekkiego humoru, który sprawia, że co chwilę pojawia się uśmiech na twarzy. Wszystko czyta się bardzo płynnie — bez zbędnego przeciągania, za to z fajnym tempem i chemią między bohaterami, którą naprawdę da się poczuć. Są momenty słodkie, są wzruszające, ale całość ma przyjemny, pozytywny klimat.

Wiecie co? Nie mam pojęcia, dlaczego tak zwlekałam ze skończeniem tej dylogii, ale żałuję, że zrobiłam to dopiero teraz. Drugi tom Good Decision był świetny i idealnie domyka całą serię! Wracamy do świata Alison i Dominica, jednak w tej części wydaje mi się, że to Dominic wysuwa się na pierwszy plan. Jego życie zaczyna się komplikować, a mimo tego wciąż próbuje robić to, co uważa za dobre dla Alison - nawet jeśli nie zawsze wychodzi mu to najlepiej. Bardzo doceniam to, że ta książka nie idealizuje bohaterów. Dominic bywa trudny, zagubiony i uparty, ale właśnie dzięki temu jest tak prawdziwy. Alison z kolei stara się żyć normalnie, walczyć z traumą, uczy się wyznaczać granice i w końcu myśleć także o sobie i tym, co dla niej najlepsze. Drugi tom wydaje mi się znacznie cięższy emocjonalnie od pierwszego. Jest tu więcej bólu, więcej niepewności i trudnych rozmów, ale są też momenty, które naprawdę łapią za serce. Relacja Alison i Dominica jest wystawiona na próbę i nie wszystko przychodzi im łatwo. Dominic musi udowodnić, na czym tak naprawdę mu zależy - nie obyło się bez emocji i pokazania, że nie każdy problem da się rozwiązać od razu. To historia, która przypomina, że czyny mają swoje konsekwencje, a właściwe decyzje często są tymi najtrudniejszymi. Nie zabrakło mi też napięcia. Fakt, że wszystko zaczęło się układać jakieś pięćdziesiąt stron przed końcem, był dla mnie jasnym sygnałem, że to jeszcze nie koniec. I nie zawiodłam się / choć przyznam, że nie obraziłabym się, gdyby scena z Davidem była odrobinę dłuższa. Po skończeniu książki zostałam z tym przyjemnym uczuciem, że ta historia została opowiedziana do końca - dokładnie tak, jakbym chciała. Cieszę się, że przeczytałam i na pewno będę wam ją polecać.

Choć od niedawna sięgam po tego typu książki, Coffee on Ice całkowicie mnie oczarowała. To opowieść pełna emocji, tajemnic i napięcia, która wciągnęła mnie od pierwszych stron. Jeśli lubisz historie, które rozgrzewają serce, a jednocześnie dostarczają dreszczyku emocji, ta książka będzie idealnym wyborem. Mason, zawodowy hokeista, mierzy się z nowymi wyzwaniami - nie tylko zmienia się trener jego drużyny, ale pojawia się też Avery Swanson, córka nowego szkoleniowca. Mason i Avery nie widzieli się od sześciu lat, od czasu, gdy ona miała zaledwie 14 lat. Ich przypadkowe spotkanie w kawiarni wydaje się niczym więcej niż niezręcznym momentem - do czasu, gdy oboje uświadamiają sobie, kim dla siebie są. Avery, niegdyś utalentowana łyżwiarka figurowa, ma swoje tajemnice. Ukrywa, że jest matką czteroletniego syna i że życie zmusiło ją do porzucenia swoich marzeń o karierze na lodzie. Tymczasem Mason nie potrafi przestać o niej myśleć, choć wie, że relacja z córką trenera może skomplikować wszystko. Coffee on Ice to nie tylko gorący romans, ale także opowieść o pasji, poświęceniu i sile, która pozwala stawić czoła trudnym wyborom. Książka idealnie łączy świat hokeja z romantyczną historią, dzięki czemu przypadnie do gustu zarówno fanom sportowych klimatów, jak i miłośnikom romansów.

Ta historia wciągnęła mnie emocjami od samego początku, bo łączy stratę, lojalność i zakazane uczucia. Relacja Holdena i Lali jest bardzo naturalna, najpierw niewinna, niemal rodzinna, a potem coraz bardziej napięta i trudna do ignorowania. Podobało mi się, że bohaterowie mają swoje granice i wyrzuty sumienia, co sprawia, że wszystko jest bardziej realistyczne. Motyw „siostry przyjaciela” został pokazany w dojrzalszy, mniej schematyczny sposób, z dużym naciskiem na emocje. To opowieść, która boli, ale jednocześnie daje nadzieję i długo zostaje w głowie.