Recenzje

Walter Hayes i Thomas Gray są najlepszymi przyjaciółmi już od czasów studiów, więc zdziwieniem nie było to, że założyli wspólną firmę. Po latach postanawiają powierzyć ją swoim dzieciom - Walter synowi Killianowi, a Thomas córce Brealyn. Niestety ta dwójka obecnie za sobą nie przepada lekko mówiąc. Kiedyś sprawy miały się zupełnie inaczej, ale zbyt dużo się między nimi wydarzyło, żeby mogli pozostać przyjaciółmi. „Addicted. Związani przeszłością" to nowa jednotomowa powieść Hope S. Ward. Brealyn i Killian znają się od zawsze dzięki przyjaźni swoich rodziców. Towarzyszyli sobie w wielu ważnych, jak i tych zwykłych momentach swojego życia. Byli przy sobie w szkole, liceum, czy na studiach, zawsze zachowując się jak bardzo zżyci ze sobą przyjaciele. Jako studenci, oboje poczuli, że ich bliskość może oznaczać coś więcej i zdecydowali się zaryzykować. Przyniosło im to jedne z najlepszych chwil w ich życiu, ale niestety nie trwały one zbyt długo. Mieszanie się osób trzecich i niedopowiedzenia okazały się zbyt silne, by udało im się je wtedy przezwyciężyć. Tamten czas w ich życiu obojgu nadał bardzo mocny kierunek na przyszłość, z czego żadne wtedy nie zdawało sobie sprawy. Po kilku latach od tych wydarzeń, ich relacja nie jest najlepsza, a wizja wspólnej pracy jest dość ciężka. Tak jak się spodziewali, nie zaczyna się ona dobrze, bo ciągle wytykają sobie błędy i wymieniają uszczypliwości. Od studiów każde z nich się trochę zmieniło, więc nowe zachowania są dla tego drugiego czasami nowością

Maddy od kilku lat układa sobie życie u boku Masona. Wspólnie wychowują jej syna Aresa, prowadzi dwie firmy i z pozoru tworzą stabilną, bezpieczną rzeczywistość. Kobieta stara się cieszyć miłością, spokojem, poukładanym życiem... ale czy naprawdę to jej wystarcza? Czy Mason jest mężczyzną jej marzeń? Wszystko komplikuje się w momencie, gdy po latach wraca William, jej pierwsza miłość. Wraz z nim do życia Maddy powracają chaos, ból, niewyjaśnione sprawy, ale też namiętność, która nigdy tak naprawdę nie wygasła. Problem w tym, że Maddy nie jest już tą samą osobą, a dodatkowo skrywa przed Williamem ogromną tajemnicę, jego syna, Aresa. Co stanie się, gdy prawda wyjdzie na jaw? Jakie sekrety ujrzą światło dzienne i czy gra, w którą ponownie zostają wciągnięci przez lana, kiedykolwiek się zakończy? Przyznaję uczciwie, że nie czytałam dwóch pierwszych tomów serii. Sądząc po licznych wspomnieniach bohaterki z „tamtych czasów", działo się tam naprawdę dużo i żałuję, że nie poznałam bohaterów na tamtym etapie. Mimo to nie miałam żadnego problemu z odnalezieniem się w fabule ani z wejściem w historię, co uważam za ogromny plus tej książki. Autorka ma wyśmienite pióro i talent do tworzenia historii na papierze. Z dużą lekkością przechodzi między scenami, prowadzi ciekawe dialogi i doskonale buduje napięcie. Nawet przy dużej liczbie bohaterów i wydarzeń nie czułam się zagubiona ani wybita z rytmu. To jeden z tych przypadków, gdzie chaos fabularny jest w pełni kontrolowany.

Dzień dobry, moje kochane Moliki! 💙 Przeczytałam naprawdę wiele artykułów oraz publikacji - głównie naukowych - dotyczących neuroróżnorodności. Przyznam, że im bardziej zagłębiam się w tę tematykę, tym silniejsza staje się moja potrzeba zrozumienia jej jeszcze lepiej. Tym razem szczególnie zainteresowała mnie perspektywa osoby z diagnozą ADHD, ponieważ zależało mi nie tyle na faktach naukowych, ile na subiektywnej percepcji i osobistym doświadczeniu. Oczywiście, mam świadomość, że każda osoba neuroróżnorodna funkcjonuje inaczej i doświadcza odmiennych trudności, jednak poznanie tej rzeczywistości „od środka”, oczami osoby z ADHD, było dla mnie niezwykle ciekawe i wartościowe. Uważam, że autor podszedł do tematu uczciwie - przedstawił ADHD z własnej perspektywy, nie koloryzując go, ale też nie skupiając się wyłącznie na negatywnych konsekwencjach. Tytuł: „ADHD jest super. Jak przeżyć życie na turnodoładowaniu" Autorzy: Penn Holderness, Kim Holderness Wydawnictwo: @wydawnictwo_sensus Moja ocena: 9/10 Szczególnie podobały mi się komentarze jego żony, Kim, która nie jest osobą neuroróżnorodną. Jej głos pozwala bowiem lepiej zrozumieć, jak wygląda codzienne funkcjonowanie i relacje z osobą z ADHD. Penn dzieli się nie tylko własnymi doświadczeniami, lecz także przytacza liczne ciekawostki, wartościowe informacje i dane, co nadaje książce dodatkowy walor merytoryczny. Uważam, że siła tej publikacji tkwi w jej autentyczności. Zrozumienie, empatia i szczerość autora sprawiają, że ADHD staje się bardziej przystępne i zrozumiałe dla czytelnika. Obok ironii, humoru i akceptacji można w niej znaleźć również solidną dawkę wiedzy i refleksji. Polecam 🌸

drugi tom serii pozorów, opowiadający o skrytej grace jest bardzo przygnębiający. to bardzo smutna historia, pełna cierpienia i radzenia sobie z nagromadzonymi traumami z przeszłości. rutka bardzo dobrze przedstawia, jak trudno pozostawić za sobą przeszłość i jakie spustoszenie potrafią narodzić gromadzące się przez lata krzywdy w psychice ludzkiej. pierwszy tom był o wiele bardziej skryty. nie mówił za wiele o głównej bohaterce grace, a przynajmniej nie wprost. między wierszami można było odnaleźć kolejne elementy układanki, ale to dopiero kontynuacja okrywa wszystkie karty. pokazuje jak wyglądała przeszłość grace i co spowodowało, że jest ona taka zamknięta w sobie bez grama zaufania do innych, a zwłaszcza do siebie. muszę jednak przyznać, że "piętno genevieve" wywarło na mnie nie takie dobre wrażenie jak pierwszy tom. w poprzedniej części to te tajemnice i nie wyjaśnione sprawy sprawiały, że książka była taka intrygująca i przyciągająca. kontynuacja jest na pewno trudniejsza, ale ciężko było mi znaleźć w sobie to przywiązanie do bohaterów, które mam zazwyczaj przy książkach rutki. przez to, że miałam rok przerwy pomiędzy dwoma częściami to dużo zapomniałam i ta historia nie zmiotła mnie tak, jak by na pewno to zrobiła, gdybym czytała obie na raz. tematyka tych książek jest trudna, z pewnością nie dla osób bardzo wrażliwych. fabuła skupia się głównie na psychice postaci, różnych reakcjach w radzeniu sobie z traumą. książka opowiada o trudnościach kobiet w świecie brutalności ludzi, a przede wszystkim mężczyzn.

Po „Biohacking menopauzy” Aleksandry Laudańskiej sięgnęłam totalnie „na zaś” - chciałam wiedzieć, co mnie kiedyś czeka i czy da się podejść do tego etapu spokojniej, a nie dopiero wtedy, gdy organizm zacznie wysyłać sygnały alarmowe. W środku jest naprawdę sporo wiedzy, ale podanej w bardzo przystępny sposób. Autorka tłumaczy, co tak naprawdę dzieje się z hormonami, metabolizmem, snem czy energią, i dlaczego nagle rzeczy, które wcześniej działały, przestają działać. Książka porusza temat odżywiania, ruchu, stresu, regeneracji i codziennych nawyków. Jest część poświęcona temu jak może wyglądać menopauza, co oferuje nam współczesna medycyna, ale także metody naturalne. To książka, która uspokaja nie straszy. Daje poczucie, że menopauza to nie koniec dobrej formy ani kobiecości, tylko kolejny etap, do którego można się przygotować świadomie. Czytałam ją z myślą „dobrze to wiedzieć wcześniej” i z zaznaczaniem fragmentów, do których na pewno jeszcze wrócę. Podsumowując: treściwa i bardzo przydatna książka, którą warto przeczytać wcześniej, żeby później żyć z większym zrozumieniem i spokojem.