ODBIERZ TWÓJ BONUS :: »

Recenzje

Częstotliwość serca. Jak żyć w zgodzie z samym sobą i ze światem

W co wierzymy? Czyż nie w to, co zostaje nam wpojone od najmłodszych lat? Chłoniemy wszystko co nas otacza, niczym wielobarwna gąbka. Kiedy dorastamy pojawiają się pytania, wątpliwości. Nagle zaczyna to nas przytłaczać. Szukamy prawdy – być może książka Częstotliwość serca jest jej fragmentem, a może większą całością? Może być tak, że nie ma z nią nic wspólnego. Odpowiedź znajdziemy u źródła, czyli w tym przypadku w książce, a jak wiemy, ilu czytelników, tyle treści… Doktor Iliana Ramirez urodziła się w Meksyku, a wychowała w tradycji curanderos – uzdrowicieli, których umiejętności opierają się na wiedzy pradawnych przodków ludów Mezoameryki, przekazywanej od pokoleń. Curanderos nie leczą wyłącznie ciała, ale również ducha. Są bardzo szanowanymi osobami w społeczeństwie, a wiarę w ich skuteczność potwierdza fakt, iż ich liczba w Meksyku przewyższa liczbę lekarzy wielokrotnie. W pierwszym rozdziale książki poznajemy historię rodziny autorki, a także tradycji curanderos. Co więcej, przeczytamy również o najpopularniejszych technikach uzdrawiania. Dr Iliana Ramirez na podstawie badań potwierdza słuszność wiedzy curanderos, pod względem naukowym. Ich treść oraz komentarze autorki, zostały umieszczone w drugim rozdziale książki, w którym to przeczytamy również o częstotliwości serca, jego polu energetycznym, a także wpływie jaki wywiera na mózg. Trzeci rozdział jest interesujący ze względu na część praktyczną, czyli ćwiczenia oddechowe, również te poświęcone medytacji, czy wprowadzenie do masażu leczniczego. Tu warto zatrzymać się i wykonać kilka relaksacyjnych oddechów. Zapewniam, że skutecznych. Zaciekawiona słowami pani naukowiec skierowanymi bezpośrednio do Polaków, a także określeniem przez nią Polski jako miejsca, w którym odnalazła swoje powołanie, poszukałam dalszych informacji na jej temat. Okazało się, iż łączy ją również sympatia do Polaka – Mateusza Grzesiaka, którego jest żoną. Co więcej, posiada stronę internetową, na której możemy przeczytać więcej o jej doświadczeniu oraz o warsztatach, które prowadzi w naszym kraju. Niezależnie od tego kim jest dr Iliana Ramirez, stwierdzam, iż stworzyła książkę nad którą warto się zatrzymać, chociażby po to, by poznać historię dawnych plemion Mezoameryki. Ale nie tylko. Kto wie, może to słowo, które zawiera książka, okaże się przyczyną, która sprawi, że odnajdziemy zdrowie, bądź spokój ducha? Być może utwierdzi nas w przekonaniu, że takie rzeczy nie należą do prawdy. Na szczęście autorka do niczego nie zmusza. Pozostawia nas wolnymi w kwestii osądu. Ale ja sądzić nie będę. To, co wzbudziła w moim sercu ta publikacja, na dzień dzisiejszy, to z pewnością ciekawość.
Opętani Czytaniem Lidia Bany; 2017-07-12

Zabrałam brata dookoła świata. Ameryka Łacińska

W piątek 23 czerwca w ponad 27 tysiącach polskich szkół po raz ostatni wybrzmiał dzwonek, dając tym samym sygnał do rozpoczęcia letnich wakacji. Dla 4,5 miliona uciśnionych przez bezduszny system edukacji uczniów rozpoczął się okres błogiego odpoczynku, dorywczych prac oraz wakacyjnych wyjazdów. A gdyby tak rzucić szkołę i wybrać się z rodzicami w roczną podróż dookoła świata? "Szlifować" języki obce poprzez rozmowy z tubylcami? Uczyć się biologii nie w szkolnej ławie, ale na meksykańskiej plaży lub w honduraskim parku narodowym? Podziwiać zabytki Majów w rzeczywistości, a nie na zdjęciu w podręczniku? Zanim odpowiecie, że to kusząca, ale niemożliwa perspektywa sięgnijcie po książkę "Zabrałam brata dookoła świata. Ameryka Łacińska" autorstwa Lusi, Wojtusia, Elizy i Wojciecha Łopacińskich, która ukazała się nakładem wydawnictwa "Bezdroża". Książka stanowi relację z pierwszego etapu podróży dookoła Ziemi, jaką podjęła rodzina Łopacińskich z Torunia. W ciągu 114 dni pobytu w Ameryce Środkowej rodzice (Eliza i Wojciech) wraz z dziećmi (Lusią i Wojtkiem juniorem) przebyli ponad 30 tysięcy kilometrów, odwiedzając Meksyk, Kubę, Gwatemalę, Belize, Salwador, Honduras, Nikaraguę, Kostarykę, Panamę, Kolumbię i Ekwador. Oprócz oczywistych celów podróży, jakimi były poznawanie innych kultur i zwiedzanie najatrakcyjniejszych zabytków, rodzina Łopacińskich realizowała projekt "Szkoły świata", polegający na promowaniu Polski poprzez spotkania z uczniami miejscowych szkół, którym prezentowano informacje o naszym kraju, przybliżano polskie tradycje, a nawet wyświetlano "Bolka i Lolka" i częstowano toruńskimi piernikami. Największym atutem każdej książki podróżniczej jest różnorodność i bogactwo podejmowanych w niej tematów. Nie inaczej jest w przypadku "Zabrałam brata dookoła świata". Wielbiciele wędrówek po górach razem z rodziną Łopacińskich wejdą na wulkany San Pedro (3020 m n.p.m.), Pacaya (2552 m n.p.m.), San Salvador (1893 m n.p.m.), Masaya (635 m n.p.m.) oraz podejmą próbę zdobycia najaktywniejszego wulkanu Ekwadoru, czyli Tungurahua (5033 m n.p.m.). Wspinaczki to nie jedyne spotkania ze środkowoamerykańską fauną i florą. Na swoim szlaku Autorzy "zapoznali" się m.in. z żyjącymi na wolności tarantulami, krokodylami, manatami i żółwiami oraz mogli podziwiać piękno raf koralowych Belize, zażywać kąpieli w salwadorskich gejzerach, surfować w Kostaryce, a nawet nocować na kubańskiej plaży. Oprócz miejsc o niespotykanych walorach przyrodniczych, toruńscy podróżnicy odwiedzili również zabytkowe świadectwa pracy ludzkich rąk, wśród których znalazły się m.in. ruiny miast Majów, przepiękne kolonialne świątynie rozsiane po całej Ameryce Łacińskiej, najważniejsza morską drogę świata - Kanał Panamski oraz wioskę Indian Naso, gdzie czekała na nich audiencja u monarchy tego plemienia. W tym miejscu warto zaznaczyć, że Autorzy wybrali tzw. backpacking, czyli formę turystyki realizowaną przy minimalnym budżecie: niezbędne rzeczy nosili w plecakach, podróżowali najtańszymi środkami transportu, często jedli w ulicznych barach i nocowali u obcych, lecz życzliwych ludzi, którzy byli gotowi udzielić im wszelkiej pomocy. Historie gospodarzy, którzy gościli rodzinę Łopacińskich, ich zwyczaje, codzienne problemy, plany i marzenia są doskonałym obrazem społeczeństwa Ameryki Środkowej. Nie wolno jednak zapominać, że ten kontynent ma również drugie, mniej przyjazne oblicze. Rozdziały "Zabrałam brata dookoła świata" poświęcone sprawom polityczno - społecznym uważam za jedne z najlepszych fragmentów całej książki. W pamięć zapadają szczególnie opisy spotkania z "Las Damas en blanco" - kobietami w bieli, czyli matkami, żonami i córkami osób internowanych przez kubański reżim, a także skala przestępczości w Hondurasie, gdzie dzień zaczyna się od wiadomości ile osób zostało w nocy zastrzelonych. Najpoważniejszym zarzutem pod adresem "Zabrałam brata dookoła świata" jest zastosowana przez Autorów forma narracji. Książka jest podzielona na 13 rozdziałów, obrazujących kolejne etapy wędrówki po Ameryce Łacińskiej. Rozdziały są z kolei podzielone na relacje poszczególnych członków rodziny. W ten sposób czytelnik otrzymuje bardzo ciekawe, ale dość chaotycznie podane przygody rodziny Łopacińskim. Wiem, że taka forma narracji miała na celu zaprezentowanie różnych aspektów podróży, widzianych oczami córki Lusi, syna Wojtka juniora, mamy Elizy i taty Wojciecha, jednak w moim odczuciu zastosowana konstrukcja nie do końca się sprawdziła. Zawodzą również fragmenty autorstwa Wojtka juniora. "Młodzieżowe" sformułowania, które w założeniu miały być zabawne, pisanie o rodzicach per "starzy" oraz stwierdzenia trzynastolatka, że "studentki z Bogoty były niczego sobie" faktycznie mogą wywołać uśmiech, ale chyba nie o taki, o jaki nastoletniemu podróżnikowi chodziło. Bez porównania ciekawsze są relacje najmłodszej uczestniczki wyprawy, która z wrodzoną dzieciom naturalnością pisze o tęsknocie za domem, bólu z powstałego na jej kolanie czyraka oraz frajdy z zabawy z małym lwem. "Zabrałam brata dookoła świata" czyta się lekko i bardzo szybko. Książka jest znakomicie wydana i opatrzona ciekawymi zdjęciami, na których uwieczniono przygody rodziny Łopacińskich, wizyty w lokalnych szkołach, gościnę u latynoamerykańskich przyjaciół, zwiedzane miejsca oraz piękne krajobrazy. Pewną innowacją są również zamieszczone na kartach książki kody QR, które po zeskanowaniu odsyłają czytelnika do większej liczby zdjęć i filmów z podróży. Podsumowując, "Zabrałam brata dookoła świata. Ameryka Łacińska" jest bardzo przyzwoitą książką podróżniczą, która pokazuje tętniący życiem kontynent, ze wszystkimi jego wadami i zaletami. Jest to również obraz rodziny, która na przekór zdrowemu rozsądkowi i wbrew ostrzeżeniom odważyła się zrobić coś szalonego. W czasach, gdy rodzicie bezgranicznie poświęcają się pracy, a dzieci coraz częściej prowadzą życie w wirtualnej rzeczywistości takie rodzinne szaleństwo jest czymś wyjątkowym.
Sztukater.pl Brzoza

Przyszłość Boga. Praktyczne rozważania o współczesnej duchowości

Czy Bóg ma przyszłość? Sądząc po częstotliwości, z jaką wyrazy „ateizm” i „ateiści” pojawiają się na religijnych forach internetowych, zazwyczaj w otoczeniu słów, których nie wypada cytować, niewierzący są poważnym zmartwieniem dla tych, którzy wierzą. I choć jeszcze kilka miesięcy temu katolickie portale z nieskrywaną radością obwieszczały, że według pewnych badań ateiści są skazani na wymarcie z powodu używania antykoncepcji, póki co ateizm, przynajmniej w Europie, ma się całkiem nieźle. Czy w dzisiejszym świecie jest miejsce dla Boga? Czy wiara ma szansę na przetrwanie? Czy nauka i religia są w stanie koegzystować na przyjacielskiej stopie? Wszyscy, którzy zastanawiają się nad tymi kwestiami, powinni sięgnąć po książkę Deepaka Chopry. Wydaje się, że jednym z powodów, dla których napisana została Przyszłość Boga jest sukces Boga urojonego Richarda Dawkinsa. Deepak Chopra wiele miejsca poświęca polemice z tekstem Dawkinsa, przekonując, że wojujący ateizm opiera się na kłamstwach. Uważa Dawkinsa za taktycznego sojusznika Boga, ponieważ wychodzi z założenia, że protesty przeciw religii mogą przygotować grunt pod silniejszą wiarę, jednak stworzony przez niego ruch nazywa niepokojącym. Wytyka nieścisłości jego rozumowania, ale sam nie podaje żadnych konkretnych dowodów na istnienie Boga, wszelkie wątpliwości interpretuje po prostu na swoją korzyść. Używa argumentów, które, jak sam przyznaje, nie trafią do zatwardziałych ateistów, jednak mogą okazać się istotne dla tych, którzy nie zajęli jednoznacznego stanowiska wobec wiary, którzy poszukują odpowiedzi na związane z nią pytania i chcieliby uwierzyć. Analizuje cuda, wskazuje na połączenia między nauką a religią, a przy okazji piętnuje wyznaniową nietolerancję. Zaznacza, że odnalezienie Boga nie jest nagłym życiowym zwrotem, ale powolnym procesem, który wymaga pewnych nakładów pracy. Tego rodzaju transformacja może się odbyć jedynie na drodze ewolucji. Chopra prezentuje trzy kroki prowadzące nie ku wierze, a ku wiedzy - ku osiągnięciu stanu idealnej równowagi, całkowitego wewnętrznego spokoju. Za punkt wyjścia przyjmuje etap niewiary, uważając ten stan za rozsądny, przynajmniej na początek. Historia jest grobowcem, pełnym niewysłuchanych modlitw milionów ludzi, którzy niepotrzebnie cierpieli i zmarli – sceptycyzm jest więc w dużej mierze usprawiedliwiony. Chopra przekonuje jednak, że wiarę można i warto odzyskać. Prowadzi czytelnika długą, wyboistą drogą, którą zapewne niewielu, mimo najlepszych chęci, jest w stanie przejść do końca. Jak nietrudno się domyślić, Przyszłość Boga nie należy do najłatwiejszych lektur, wymaga zaangażowania sporej ilości czasu i wyobraźni, jednak autor wykłada swoje racje w stosunkowo przystępny sposób, uzupełnia rozważania terminami takimi jak interfejs czy Bóg 2.0, próbując przybliżyć czytelnikowi istotę swojego stanowiska, dopasować je do współczesnego świata, zostać właściwie zrozumianym. Jest to ciekawa propozycja dla ludzi zainteresowanych zagadnieniem szeroko pojętej duchowości, oderwanym od konkretnego wyznania. Autor przyznaje, że nie jest członkiem żadnego Kościoła, swobodnie czerpie z tradycji wielu religii i filozofii. Opisywany przez niego Bóg nie jest osobą, a raczej ideą, pewnym stanem ducha, określonym poziomem świadomości, sumą własnych przemyśleń. Autor proponuje nawet, by odrzucić słowo Bóg, splugawione przez religijnych fanatyków i zastąpić je wyrażeniem spełnienie duchowe czy transcendentalizm. Wiara według Deepaka Chopry nie musi, a nawet nie powinna mieścić się w sztywnych ramach, wyznaczanych przez jakikolwiek Kościół, ma być przede wszystkim przeżyciem duchowym, osobistym doświadczeniem. Czy Bóg ma przed sobą przyszłość? Trudno powiedzieć. Jedno jest pewne - książki na jego temat nigdy nie znikną.
Sztukater.pl Morrigan

Przyrodni brat

ZARYS FABUŁY Życie Grety nie wyróżniło się niczym szczególnym. Cicha nastolatka zdążyła już przywyknąć do towarzystwa niewadzącego ojczyma, mając u boku wspierającą ją matkę. Nagle jednak jej codziennością wstrząsnęła burza, bo kiedy progi ich rodzinnego domu przekroczył Elec, jej przyrodni brat, już nigdy nic nie miało pozostać takie samo. Zbuntowany, pełen nienawiści, budujący wokół siebie gruby mur, choć przyciągający dziewczyny jak magnes – budzi w Grecie emocje, które nigdy nie powinny się zrodzić. Kiedy po zaciętym boju tych dwoje przekracza pewną granicę, czeka ich rozstanie i myśl, że być może już nigdy się nie zobaczą. Czas mija, a los postanawia połączyć ich drogi kolejny raz. I choć dystans zdążył wiele zmienić, niektóre rzeczy pozostają wciąż takie same. GRETA I ELEC Spokojna, niedoświadczona w kontaktach z płcią przeciwną, uczynna dziewczyna. Greta przybiera postać zwykłej nastolatki, stąd tak naturalnie i łatwo można zbudować łączącą ją z czytelnikiem więź. W zestawieniu z jej osobą to Elec sprawia wrażenie tego, od którego lepiej trzymać się z daleka. I choć potrafi przesadzić, ma w sobie tę magię, którą da się wychwycić pod płaszczem złośliwości i cierpienia. Bo książka naprawdę uświadamia, że nie warto ufać pozorom i nie wszystko jest w rzeczywistości takie, jakby się mogło wydawać. Para, która całkowicie mnie do siebie przekonała, para, która zapewniła mi wspaniałą podróż ścieżkami ludzkich serc. To bohaterowie, których pokochałam. I nawet podziękuję im za tego książkowego kaca, który pewnie pomęczy mnie jeszcze przez jeden dzień. PRZEMIJAJĄCY CZAS Historia zawarta w książce zostaje przedstawiona z perspektywy głównej bohaterki. Autorka jednak funduje czytelnikowi niespodziankę pozwalając zerknąć na świat oczyma Eleca – za pomocą jego autobiografii. Penelope Ward pięknie splotła w jedną historię dwie dzielone różnicą siedmiu lat płaszczyzny czasowe fundując na niespełna 300 stronach treść o tak wciągającym brzmieniu. Ach, co to jest za miłość. Uczucie, o którym mogłabym czytać bez końca. CO OPRÓCZ MIŁOŚCI? Chociaż „Przyrodni brat” to niewątpliwie czarujące love story, książka wcale nie ocieka słodyczą przypisywaną często książkom tego gatunku. Jest romans, pojawia się namiętność, ale także kwestia problemów rodzinnych, uzależnienia, niezrealizowanych zobowiązań i niewypowiedzianych słów. To nie jest banalna treść, tym bardziej, że tak mocno angażuje. Nieraz skłoniła mnie do uśmiechu, rozgrzała policzki, wprawiła w nastrój rozgoryczenia i smutku. Dla takich książek warto żyć, to jest to, na co czeka się przekopując z nadzieją kolejne stosy nowości. PODSUMOWANIE Czemu tak szybko się skończyło? To pytanie chyba najgłębiej odzwierciedla moją opinię, stając się podsumowaniem godnym tej książki. Nie potrafiłam przestać czytać oczarowana treścią, która na każdym kroku dostarczała mi wrażeń - zwrotami akcji czy powalającymi dialogami. Jeżeli lubicie czytać o miłości i macie ochotę na ewoluujące Young Adult, sięgnijcie po tę historię. Piękna, jedna z piękniejszych, jakie miałam okazję ostatnio czytać. Pamiętajcie o niej, bo może Wam przejść koło nosa okazja do poznania naprawdę wartej uwagi powieści.
http://ktoczytaksiazki-zyjepodwojnie.blogspot.com/ werka777; 2017-07-12

Przyrodni brat

Greta to spokojna nastolatka, która mieszka ze swoją matką i jej mężem. Dziewczyna z niecierpliwością oczekuje przyjazdu syna ojczyma, Eleca. Ma nadzieję, że uda im się nawiązać przyjacielską więź. Jednak chłopak już od wejścia jest wrogo nastawiony do nowej rodziny swojego ojca i nie może się powstrzymać, by nie dokuczyć Grecie. Chłopak, który ma opinię buntownika robi wszystko, aby ta łatka do niego przylegała idealnie. Oprócz dokuczania dziewczynie, wszczyna kłótnie z ojcem, prowokuje innych i sprowadza połowę żeńskiej populacji szkoły do domu. Greta nienawidzi tego, ale też nienawidzi sposobu w jaki chłopak się do niej odnosi. Z czasem jednak zauważa, że im bardziej on jest wobec niej chamski, tym ona bardziej do niego lgnie. Chociaż rozum mówi jedno to zdradzieckie ciało robi swoje. Chłopak zaczyna ją fascynować, a i ona nie jest mu całkiem obojętna. W końcu zbliżają się do siebie, ale nagle z dnia na dzień chłopak musi wracać do Kalifornii. Chłopak znika z życia Grety tak szybko jak się pojawił. W noc przed wyjazdem dochodzi pomiędzy nimi do sytuacji, która zatrzęsie ich życiem. ''Wiem, że mimo moich ostrzeżeń ostatniej nocy oddałaś mi fragment swojego serca. I choć sam starałem się do tego nie dopuścić to ja również oddałem ci część mojego. Wiem, że poczułaś to dziś rano. Chcę, żebyś ją wzięła i ukryła.'' Mija siedem lat. Rodzinna tragedia zmusza Eleca do odwiedzenia domu dziewczyny. Los obydwojgu splatał figla i nic nie jest tak proste jak było. W trakcie czytania tej książki miałam wrażenie, że losy Grety i Eleca będą łudząco podobne do bohaterów z powieści ''Love Rosie''. Bardzo się bałam, że przez to rzucę tę książkę w kąt, bo i tu życie zadrwiło z ludzi. Fabuła tej książki kręci się wokół czegoś, co według większości ludzi jest gorszące i niemoralne. Pojawia się uczucie pomiędzy przyrodnim rodzeństwem. Dlatego ta książka tak mnie zafascynowała! Na początku byłam zgorszona i nie chodzi mi o ten zakazany owoc, a o ilość przekleństw, które padały z ust Eleca. Miałam go za odpychającego faceta. Później, kiedy zrozumiałam dlaczego taki jest, współczułam mu. Uważam, że nikt nie powinien być tak traktowany przez osobę, którą kochamy, a tym bardziej nikt nie powinien deptać naszych marzeń i pasji. Tu na początku zabrakło mi jakichkolwiek wyjaśnień ze strony ten osoby. Przez całą lekturę nie rozumiałam czym ten człowiek się kieruje w swoim postępowaniu i to było dla mnie zagadką. W którymś momencie pojawiła się skrócona wersja z perspektywy Eleca i szczerze mówiąc uważam to za zbędne. W każdym bądź razie autorka zamiast przedstawiać to samo w skrócie, mogła zrobić narracje naprzemiennie ze strony Eleca jak i Grety, które tak ubóstwiam w innych książkach. Jako przykład mogę podać książki K. Bromberg, w których ten zabieg jest stosowany. Nie miałabym wtedy wrażenia, że czytam to samo, co już było na samym początku. Chyba nie za bardzo polubiłam się z Gretą. Fajna i miła dziewczyna, ale momentami aż przesłodzona. Brakowało mi w niej jakiegoś pazura, który by sprawił, że stałaby się wyrazistą postacią. Gdyby mnie ktoś tak obrzucał błotem to bym nie latała za tą osobą z wywieszonym jęzorem, skomląc o przyjaźń. Elec to z kolei taka postać, która w swoim zachowaniu przechodziła ze skrajności w skrajność, ale ma w sobie coś tak magnetycznego, że nie można mu się oprzeć. Polubiłam go! ''Przyrodni brat'' to historia o zakazanym uczuciu oraz o trudnych wyborach jakie czekają nas nas w dorosłym życiu. Pomimo kilku wad jest to książka, której przeczytania nie żałuję. Nieźle się przy niej bawiłam. Penelope Ward stworzyła lekką, wciągająca i zabawną historię z dreszczykiem emocji, która zapewni mile spędzony czas. Polecam!
Redgirlbooks.blogspot.com