Recenzje
Pijany martwym Gruzinem
Jedyne w swoim rodzaju wrażenia Witolda Gapika z podróży po Azji i Kaukazie.Publikacja wydawnictwa Bezdroża autorstwa handlowca i miłośnika podróży: Witolda Gapika to ciekawa i pouczająca lektura, dzięki której można poznać bliżej 6 krajów największego kontynentu świata. 10 lat przemierzania Azji i krajów byłego Związku Radzieckiego w tamtej części globu zaowocowało literackimi impresjami obecnego importera wina na temat Uzbekistanu, Kazachstanu, Tadżykistanu, Azerbejdżanu, Armenii i Gruzji.
Uwagę czytelnika przykuwa intrygujący tytuł książki. Aby dowiedzieć się, skąd takie a nie inne sformułowanie, trzeba jednak uzbroić się w cierpliwość, gdyż autor wyjaśnia okładkowe słowa dopiero na końcu swojego dzieła. Warto jednak przeczytać wszystkie strony ponad trzystustronicowej publikacji i wzbogacić swoją wiedzę na temat historii, geografii, kultury, tradycji, kuchni, spraw politycznych wymienianych w książce krajów oraz codzienności ich mieszkańców.
"Pijany martwym Gruzinem" to napisana dosadnie, szczerze i po męsku relacja z pobytu w zbudzającym coraz większą ciekawość wśród Europejczyków regionie świata. "Chodziło mi o opublikowanie czegoś oryginalnego, niepowtarzalnego, o osobisty obraz świata, który widziałem swoimi oczami, poczułem na własnej skórze. Chciałem oddać głos ludziom, których spotkałem na swojej drodze, i którzy bez udziału mojego pióra pewnie nigdy nie zaistnieliby w świadomości Czytelnika z odległej Polski" - wyznaje Witold Gapik na początku utworu. Nie brakuje w książce licznych przygód autora, spotkań i rozmów z mieszkańcami odwiedzanych zakątków, przemyśleń na różnorodne tematy. Wzmiankuje autor o tym już we wstępie, kiedy pisze: "swą książkę zbudowałem z historyjek, anegdotek, czasem mądrości z różnych stron świata. Knajpiane razgowory, pogaduchy z siedzeń samochodów sąsiadują z absurdalnymi przygodami i osobistymi refleksjami". Podczas wojaży Witolda Gapika sporo się dzieje, a wszechobecny przy towarzyskich posiedzeniach alkohol leje się strumieniami. Nie brakuje więc charakterystycznych dla tej części globu toastów ani skutków wtłaczania w organizm niepojętych ilości wyskokowych trunków.
Przesiąkniętą specyficznym klimatem publikację ubogaca słowniczek obcojęzycznych zwrotów, których pełno w książce oraz zdjęcia, które przenoszą czytelnika na inny kontynent. Z lektury bije autentyzm i bezpośredniość. Uwagę zwraca też fakt, że Witold Gapik nie lukruje odwiedzanych miejsc. Nie brakuje więc w utworze opisów, od których wieje smutkiem.
"Pijany martwym Gruzinem" to lektura dla ciekawych świata i lubiących poszerzać swoje horyzonty miłośników książek. Jeśli kogoś interesuje któryś z krajów opisanych przez autora, powinien zapamiętać tytuł tej pozycji.
portal dlaLejdis.pl (DEPRECATED) Iwona Trojan; 2017-07-13
Raced. Ścigany uczuciem
Jak wiece ostatnio recenzowałam wam serię Driven, która naprawdę mi się podobała. Jednak to jeszcze nie koniec serii Driven. Autorka wyszła naprzeciw swoim czytelnikom i stworzyła coś naprawdę fantastycznego. Napisała książkę z perspektywy Coltona Donovana, w której możemy dowiedzieć się co myślał w każdym ważnym momencie.
Autorka w swojej niewielkiej książce dała,nam wszystko, czego nam brakowało. Podoba mi się zabieg, wybrania tylko najważniejszych momentów w książce. Nie mamy przez to wrażenia, że czytamy znowu tę samą historię. Autorka bardzo obawiała się, że nie poradzi sobie z napisaniem tego dodatku, gdyż nie wie jak pisać w stylu Coltona Donovana. Przecież większość jej książek jest napisana z punktu kobiety. Jednak uważam, że zrobiła kawał dobrej roboty, którą czyta się z zapartym tchem przez 2 godziny. Idealnie wyszło autorce wejście w Coltona i ukazanie nam go naprawdę.
Na górze róże, na dole opona, jesteś jedyną cipką, którą posuwam bez kondoma..
„Raced „dopełnia całą trylogię Driven. Wydaje się ona w końcu skończona. Jednak jak dobrze wiecie, autorka napisała niedawno jeszcze jedną książkę o Colotonie i Rylee. Nie wiem, co to będzie, ale mam nadzieje, że mi się spodoba. Wracając, do rzeczy uważam, że ten zabieg pomógł nam dobrze zrozumieć, dlaczego Colton był w niektórych momentach taki arogancki, dlaczego niekiedy odrzucał Rylee. Co się stało, że zmienił swoje życie i zaczął myśleć o przyszłości. Wiem jednak, że ta książka nie spodoba się każdemu. Jeśli bowiem uważacie, że wiecie już wszystko i nie chcecie czytać tej nowelki to po prostu odpuście sobie, bo możecie zepsuć sobie opinie o całej serii. Jeśli jednak tak jak ja lubicie postać Coltona i brakowało wam go, to czytajcie, bo jest to naprawdę dobra książeczka na 2 godziny czytania.
Zaczytanamarzycielka8.blogspot.com Anna Tymińska; 2017-07-03
Making Faces
Młodzieżowe książki często trafiają na moje półki, niestety, rzadko trafiają do mojego serca. Amy Harmon jednak już dwukrotnie zachwyciła mnie swoimi powieściami "Prawo Mojżesza" i "Pieśń Dawida". Jak było z jej trzecią książką?
"Making faces" opowiada historię nastoletniej Fern, przystojnego Ambrosa, niepełnosprawnego Baileya i innych mieszkańców małego miasteczka, w którym żyją. Fern zakochuje się w Ambrosie, który wydaje się poza jej zasięgiem. Spokój w ich rzeczywistości zakłóca wojna. Ambrose wraz z 4 kolegami decyduje się przystąpić do wojska. Razem z wojną traci swoje dotychczasowe życie, a po powrocie nic już nie jest takie jak było.
"Gdy się komuś długo przyglądasz, przestajesz widzieć doskonały nos albo proste zęby. Przestajesz widzieć bliznę po trądziku i dołek na brodzie. Te cechy zaczynają się zamazywać, a ty nagle widzisz kolory i to, co kryje się w środku, a piękno nabiera zupełnie nowego znaczenia."
W książkach tego gatunku często mam problem z bohaterami, wszyscy wydają się podobni i bardzo papierowi. "Making faces" takie nie jest. Każdy z bohaterów jest wykreowany na najwyższym poziomie. Kochałam ich, jak swoich przyjaciół. Czytając książkę, czułam wokół siebie bohaterów, ich naturalność. Genialny Bailey, który rozbawiał mnie na każdej kolejnej stronie. Fern, z którą każda z czytelniczek może się utożsamić i Ambrose, który pokiereszowany przez życie wcale nie jest tak idealni, jak bohaterowie innych młodzieżówek. Akcja książki była ciekawa, ale to postacie stworzyły całą historię.
"Dzięki książkom możemy być, kim chcemy, uciec na chwilę od samego siebie."
Jestem absolutnie zachwycona światem, który opisała Amy Harmon. Sądziłam, że po poprzednich powieściach nie będzie w stanie utrzymać tak wysokiego poziomu. Myliłam się, tym razem wykreowała jeszcze lepszą fabułę, lepszych bohaterów i poruszyła trudniejsze problemy. Ukazała radzenie sobie ze stratą, trudną miłość, chorobę i bezgraniczną przyjaźń. Czytając, płakałam i śmiałam się na zmianę. Amy Harmon swoją książką zafundowała mi prawdziwy emocjonalny rollercoaster.
"Śmierć jest łatwa. Życie jest dużo trudniejsze."
Jeśli mamy czytać młodzieżówki, to czytajmy właśnie takie. "Making faces" to książka, którą będę wielokrotnie polecać i na pewno szybko o niej nie zapomnę. Powieść, która bawiła mnie i łamała mi serce, powieść, którą chciałabym przeczytać na nowo. Tym razem jestem w stanie Wam zagwarantować, że to właśnie jest powieść warta przeczytania.
Pomiędzy książkami Aleksandra Miazek
Rubinowe oczy Kremla. Tajemnice podziemnej Moskwy
Maciej Jastrzębski w swojej książce Rubinowe oczy Kremla. Tajemnice podziemnej Moskwy oddaje głos jej dzisiejszym mieszkańcom po to, by na przykładzie jednego rejonu sportretować całą Rosję – wciąż bardzo tajemniczą, mającą swoje sekrety i nierozwikłane zagadki, które znają jedynie niektórzy. Książka Jastrzębskiego udowadnia, jak bardzo w rosyjskim świecie teraźniejszość spleciona jest z przeszłością. Nie da się zrozumieć mentalności Rosjan, sposobów ich zachowania oraz poglądów bez znajomości historii ich kraju. Sami mieszkańcy Moskwy tę zależność bardzo często podkreślają i cierpliwie tłumaczą przybyszowi z Polski rozmaite zależności. Maciej Jarzębski cierpliwie słucha, dopytuje, a z fragmentów rozmów tworzy książkę. Rubinowe oczy Kremla… to nie pierwszy tytuł w jego karierze pisarskiej. Spod jego pióra wyszły już m.in. Matrioszka Rosja i Jastrząb, Klątwa gruzińskiego tortu, Krym: miłość i nienawiść, Patrząc na Wschód. Przestrzeń. Człowiek. Mistycyzm (razem z Andrzejem Stasiukiem, Mariuszem Wilkiem, Włodzimierzem Pawluczukiem i innymi).
Maciej Jarzębski swoją uwagę poświęca opowieściom prostych, przypadkowo napotkanych ludzi, ale także legendom, w których jak twierdzi, zawsze kryje się ziarno prawdy, wierzeniom, gusłom lub plotkom, których raczej nie wypowiada się głośno. Wszystko to stanowi niesamowitą, mistyczną mieszankę oraz kwintesencję tego, czym żyli dawni i czym żyją współcześni Rosjanie. Dlaczego opowieści, których nie da się potwierdzić twardymi dowodami (często celowo skrywanymi przez państwo), są tak bardzo popularne w rosyjskim świecie? Po pierwsze dlatego, że stanowią białe plamy na mapie historii Rosji oraz nigdy nie zostały wyjaśnione. Po drugie wiążą się z fascynacją Rosjan zjawiskami paranormalnymi oraz niezwykłym upodobanie do wizyt u wróżbitów, osób przepowiadających przyszłość lub wszystkich tych, którzy parają się magią. Legendy doskonale wpisują się w tę retorykę, czynią świat bardziej osobliwym i niezwykłym. Jednak jak próbuje udowodnić Jarzębski, niektóre z baśniowych historii wydarzyły się naprawdę. Zaginiona biblioteka Iwana IV Groźnego, tajna linia moskiewskiego metra lub podziemne osiedla to tylko niektóre z poruszanych tematów.
Poza powyższymi i niezwykle kuszącymi historiami, Maciej Jarzębski porusza jeszcze kilka innych, bardziej „przyziemnych”, choć równie ciekawych kwestii. Autor portretuje zwyczajne, codzienne, moskiewskie życie, które pełne jest podobnych do europejskich problemów. Rosjanie, podobnie jak Europejczycy, zmagają się z terroryzmem, robią wszystko, by udaremnić ataki, które zostały zainicjowane przez Państwo Islamskie. Jednak najbardziej poruszający wydał mi się rozdział zatytułowany jako Drzwi do innego świata. Dotyczy on życia rosyjskich kobiet, młodych dziewcząt, które przyjeżdżają ze wsi do wielkich miast oraz „muszą sobie jakoś radzić”. Tzw. polowania na oligarchów, czyli rozpaczliwe próby uwodzenia bogatych mężczyzn przez młodziutkie dziewczyny, nie są jedynie fikcją, ale czymś na porządku dziennym. Łada – piękne kobieta, poznana przypadkowo w metrze – zdecydowała się opowiedzieć Jastrzębskiemu o swoim dostatnim życiu, ale także o historiach jej koleżanek, które skończyły dużo gorzej. Opowieść Łady przeradza się w dziwny rachunek sumienia oraz próbę udowodnienia samej sobie, że świadczenie nieseksualnych usług towarzyskich nie jest formą prostytucji.
Książkę Macieja Jarzębskiego można określić jako anegdotyczną, gawędową relację z pobytu we współczesnej Rosji. Osią kompozycyjną stają się rozmowy z moskwiczanami, czasami przeradzające się w monolog mieszkańców. Rubinowe oczy Kremla…nie są jednak książką historyczną – napisane zostały raczej z perspektywy kogoś, kto o Rosji wie całkiem sporo, ale posiadana przez niego wiedza pochodzi raczej z własnego doświadczenia i żywych opowieści niż z archiwów lub opasłych ksiąg. Z tego też powodu lektura będzie najbardziej odpowiednia dla tych, których interesuje Rosja współczesna, zagadkowa i niejednokrotnie mroczna.
Sztukater.pl Zawodowa Czytelniczka
Przyrodni brat
Young Adult ciągle ma wielu swoich zwolenników. Ja sama niekoniecznie do nich należę, ale zdarza mi się sięgać po książki tego gatunku. Czasem są dla mnie zabawą i odpoczynkiem, a czasem niesamowicie mnie męczą. Jak było tym razem?
Greta to spokojna nastolatka. W pewnym momencie cała jej rutyna ma zostać zburzona, ponieważ w jej domu ma pojawić się jej przyrodni brat. Elec okazuje się niestety aroganckim i zabójczo przystojnym chłopakiem. Niespodziewanie dziewczynę zaczyna fascynować nowy domownik.
W nurcie Young Adult wielokrotnie miewam problemy z bohaterami. Mężczyźni zawsze są "bad boyami", a kobiety są niezdecydowane i męczące. Tym razem nie irytowali mnie oni. Być może powielali wszystkie znane już schematy, ale wzbudzali pewną sympatię
"To zabawne, jak można spędzić całe życie, zastanawiając się czy nie ma Boga, aż nagle w czasie kryzysu prosisz go o pomoc, jakbyś nigdy nie wątpił w jego istnienie."
Muszę Wam przyznać, że świetnie bawiłam się, czytając tę książkę. Dostarczyła mi wiele śmiechu i rozrywki. Pochłonęłam ją w jeden wieczór i sądzę, że to właśnie tego rodzaju książka. Czyta się ją nadzwyczajnie lekko i mimo pewnej głupoty, to naprawdę była to dla mnie przyjemnością.Nie oczekujcie jednak wiele od tej książki. Cała historia ma drugie dno, ale nie znalazłam tam niczego pouczającego. Powieść możecie potraktować wyłącznie jako rozrywkę, mogę Wam gwarantować, że to na pewno zapewni Wam ta lektura. Trzeba również zaznaczyć, że w treści pojawia się wiele scen i podtekstów seksualnych.
Niestety mam pewne zastrzeżenia odnośnie okładki książki. Kiedy książka do mnie przyszła stwierdziłam, że jest ona niezła. Naprawdę o wiele lepiej wygląda w ręce niż na zdjęciu. Jednak, kiedy zaczęłam ją czytać litery zaczęły schodzić przy delikatnym potarciu. Wydaje mi się, że jednak tylko mój egzemplarz zawiera ten błąd, ponieważ przeglądając zdjęcia książek, nigdzie nie zauważyłam czegoś podobnego. Zastanawiam się też nad zdaniem umieszczonym pod tytułem i wydaje mi się, że wkradł się tam po prostu błąd.
"Byłeś najlepszą rzeczą, jaka mi się kiedykolwiek przytrafiła. Mam nadzieję, że któregoś dnia będę mogła powiedzieć, że byłeś jedną z najlepszych rzeczy w moim życiu, ale jak do tej pory mam tylko ciebie."
Mimo wszystko, chciałabym Wam polecić "Przyrodniego brata". Często zarzucam siebie serią ciężkich i trudnych książek. W tej sytuacji Penelope Ward dała mi na stronach chwilę odpoczynku. Jeśli lubicie pośmiać się trochę w czasie czytania i po prostu dobrze się bawić, to koniecznie musicie sięgnąć po tę pozycję!
Pomiędzy książkami Aleksandra Miazek