ODBIERZ TWÓJ BONUS :: »

Recenzje

Mamo, uszyj mi!

Książka jest wspaniałym poradnikiem dla osób, które mają już blade pojęcie na temat szycia, ale nie mają wiedzy, umiejętności lub/i wprawy, by samodzielnie przygotowywać wykroje. W "Mamo, uszyj mi!" oprócz gotowych wykrojów jest również garść niezbędnej wiedzy o szyciu dla dzieci, o rozmiarówce, o materiałach i miejscach, gdzie te wszystkie tkaniny, dzianiny i pasmanterie można znaleźć. Ładny projekt graficzny, dobry papier, profesjonalne wykroje i fachowo opisane etapy pracy, które dodatkowo są jeszcze sfotografowane, to mocne strony tej publikacji. Z tą książką nawet uszycie bluzy z kapturem nie jest wielkim wyczynem. A z czasem można dojść do takiej wprawy, że rach-ciach marynarka uszyta!

Ogromnie się cieszę, że moda na szycie powraca. Szycie to przyjemność, frajda, ale i forma czułości, okazywana naszym dzieciom. Uszyty własnoręcznie kaftanik, pierwsza sukienka, kołderka, a później laleczka, ubranka dla tej laleczki i mnóstwo innych rzeczy, na zawsze pozostaną w naszej pamięci i co ważniejsze - w pamięci naszych pociech.
egaga.pl KALINA CYZ; 2016-11-18

Utracony świat. Podróże Leona Barszczewskiego po XIX-wiecznej Azji Środkowej

Utracony świat - historia Leona Barszczewskiego, XIX-wiecznego badacza Azji Środkowej! 

Nakładem Wydawnictwa Bezdroża ukazała się niezwykła książka, która jest owocem przeszło trzydziestoletnich badań genealogicznych Igora Strojeckiego oraz fascynacji postacią i dokonaniami jego pradziadka — podróżnika i fotografa Leona Barszczewskiego. 

Bohaterem opowieści jest zafascynowany Azją fotograf i podróżnik, który na szklanych płytach negatywów utrwalił niepowtarzalne widoki krajobrazów i miast Azji Środkowej, zwłaszcza Samarkandy. To dzięki niemu możemy spojrzeć na twarze rdzennych mieszkańców dalekich zakątków Azji sprzed ponad stu lat. Książka zawiera ponad trzysta oryginalnych fotografii sprzed ponad stu lat! 

Leon Barszczewski uchwycił w kadrze obiektywu chwile grozy podczas górskich wypraw, utrwalił piękno i majestat lodowców oraz potęgę gór. Jednak najważniejsi byli dla niego ludzie — z jego fotografii spoglądają na nas bekowie i wieśniacy, biedacy i bogacze, tancerze i obłąkani, a nawet muzułmańskie kobiety odsłaniające twarze. Dla wielu z nich Barszczewski był pierwszym spotkanym Europejczykiem. Te jedyne w swoim rodzaju obrazy przenoszą nas w świat zagubiony i nieznany, nieomal baśniowy…

Nieistniejący już świat autor odtworzył na podstawie notatek samego podróżnika, artykułów publikowanych w prasie oraz wspomnień jego córki, Jadwigi Barszczewskiej-Michałowskiej. Przenieś się do świata, którego już nie ma, zobacz go oczami odkrywcy, fotografa i podróżnika!

...dłuższe obcowanie z półdzikimi mieszkańcami nauczyło mnie wielu rzeczy. Jak fałszywie i źle sądzimy tych biedaków. Najczęściej sami jesteśmy przyczyną nieporozumień, jakie wynikają pomiędzy nami i nimi. Niejednokrotnie sam, zdawało się, byłem w położeniu bez wyjścia wśród tych półdzikich ludów, gdzie byle drobiazg mógł pociągnąć za sobą utratę życia. A przecież zawsze dawałem sobie radę, co zawdzięczam temu, że stosunek mój do mieszkańców był zawsze serdeczny, że starałem się wniknąć w ich życie, zwyczaje i obrzędy, wierzenia i przesądy. Zjednałem sobie wśród nich wielu prawdziwych przyjaciół. Dziewiętnaście lat obracałem się między nimi i nie mogę znaleźć ani jednego przykładu ich rzekomej zwierzęcości, o czym tak chętnie piszą rozmaici podróżnicy.
L. Barszczewski

Igor Strojecki — pasjonat genealogii, publicysta, varsavianista. Z zapałem przywraca pamięć o swoich niezwykłych przodkach, m.in. aktorce Elżbiecie Barszczewskiej, psychologu i wynalazcy Julianie Ochorowiczu oraz pradziadku Leonie Barszczewskim. Jest autorem licznych artykułów o słynnym fotografie Samarkandy, katalogów towarzyszących wystawom oraz obszernego hasła do słownika biograficznego. Jest także autorem i inicjatorem wielu wystaw poświęconych wyżej wspomnianym przodkom, prezentowanych w muzeach i instytucjach kultury w całej Polsce. Często wygłasza prelekcje i udziela wywiadów na temat dokonań swojej rodziny oraz wartości badań genealogicznych. Aktywnie uczestniczy w imprezach kulturalnych, takich jak Noc Muzeów czy Festiwal Nauki. Za swoją społeczną działalność uhonorowany nagrodami (m.in. w roku 2012 otrzymał nagrodę Ludomira Benedyktowicza, a w 2014 “Złoty Liść” Ogólnopolskiego Festiwalu Piosenki Retro im. M. Fogga).

Motto Igora Strojeckiego brzmi: “Być może nie narodził się jeszcze ten, który kiedyś zapuka do twoich drzwi i o historię twojej rodziny poprosi”.
dlaLejdis.pl

Pieśń Dawida

MAŁE RZECZY
No właśnie, dla jednych tytuł czy okładka to małe rzeczy, jednak dla mnie to zawsze coś ważniejszego. Coś, co powinno odzwierciedlać duszę historii. I tak jest z Pieśnią Dawida. Tutaj nic nie jest przypadkowe. Ani tytuł, ani nawet kolorystyka okładki. Także oddzielenie poszczególnych części małymi obrazkami kaset magnetofonowych i wstawki pisane alfabetem Braile'a mają swoje szczególne znaczenie i pasują do powieści.

STRUKTURA POWIEŚCI
Chociaż Tag zniknął i dowiadujemy się o tym już na samym początku powieści, autorka dała mu głos w narracji, dzięki kasetom, jakie po sobie pozostawił. Takie rozwiązanie bardzo mi się spodobało, bo dzięki temu mogliśmy bliżej poznać postać Dawida i jego odczucia. Nagrania wprowadziły nas we wszystkie wydarzenia, jakie poprzedzały zniknięcie bohatera i pozwalały snuć domysły, co też nim kierowało i co wydarzy się dalej. Narrację dopełniała perspektywa jego przyjaciela - Mojżesza, który relacjonował to, co działo się w czasie rzeczywistym. Początkowo żałowałam nieco, że nie otrzymaliśmy perspektywy Millie, jednak z biegiem akcji uznałam, że trzecia narracja mogłaby wnieść zbyt dużo chaosu do tej historii.

DAWID I MILLIE
On był wojownikiem dosłownym, ona - w przenośni. On walczył z innymi wojownikami na scenie, zaś ona walczyła z otaczającą ją ciemnością każdego dnia. Choć pełni przeciwieństw, razem byli tak bardzo dopasowani, że od pierwszych wspólnych scen tej dwójki zaczęłam im w pełni kibicować. Tag chciał chronić Millie przed światem, jednak ona i bez tego była silna. Naprawdę polubiłam tę bohaterkę. Nie użalała się nad sobą, nie była biedną sierotką, chociaż naprawdę dużo w życiu przeszła i sama opiekowała się bratem z autyzmem - Henry'm. Byłam pod wrażeniem jej opanowania, tego jak doskonale sobie radziła, jak pewnie rozmawiała z Dawidem. Ich historia była niezwykła, wywołała we mnie wiele wzruszeń i tak wciągnęła, że nie potrafiłam przerwać czytania, aż dotarłam do ostatniej strony. I nie zmienił tego nawet fakt, że już po opisie domyśliłam się, z czym będziemy mieć do czynienia. Tutaj całkowicie mi to nie przeszkadzało, bo autorka tak pięknie, prosto i chwytając za serce poprowadziła tę historię, że chyba nawet byłam wdzięczna, że mogłam się z tym oswoić już wcześniej. Inaczej bym chyba rozpadła się na milion kawałeczków i nie miała siły napisać tej recenzji.

ILE MOJŻESZA W PIEŚNI DAWIDA?
Mojżesz stanowi tu ważną rolę, jako że jest przyjacielem Taga, ale też i drugim narratorem powieści. I chociaż wszystko raczej kręci się wokół Dawida, to jednak autorka przekradła nam parę informacji o dalszych losach Mo i dzięki temu mogłam zaspokoić swoją ciekawość. Czytając miałam też wrażenie, że kilka scen zostało przywołanych z Prawa Mojżesza po to, by dać potrzebne informacje osobom, które nie czytały tamtej powieści. Z tego względu sądzę, że nawet osoba, która nie zna pierwszej książki, nie będzie czuła się aż tak zagubiona w wydarzeniach z Pieśni Dawida.

PRAWO CZY PIEŚŃ?
Wiele osób pisało pod postem o Prawie Mojżesza, że Pieśń Dawida wydała im się lepsza. W moim odczuciu jednak obie książki są równie dobre. Obie zawierają w sobie niezwykły ładunek emocji, są bardzo życiowe, wciągają i sprawiają, że wprost mknie się przez strony. Także pióro Amy Harmon w obu utworach jest proste i piękne jednocześnie, a bohaterowie poznani na kartach powieści wykreowani plastycznie i z wielką zręcznością. Dlatego też nie wybiorę jednej książki, uznając ją za lepszą - wybiorę obie, czytane razem. Dające pełny obraz losów naszych bohaterów, wzruszające i napełniające nadzieją oraz chęcią walki. Bo trzeba walczyć, nawet jeśli z góry skazani jesteśmy na przegraną.

PODSUMOWUJĄC
Pieśń Dawida to niesamowita historia, do której z pewnością jeszcze wrócę. Zachwyciła mnie Dawidem, który zawsze ratował innych, Millie, która mimo utraty wzroku potrafiła odnaleźć w sobie siłę, a także Henry'm, który poprzez ciekawostki rzucane jak z rękawa, potrafił wyrazić swoje odczucia. I jeśli książka mogłaby być piosenką, to ta byłaby o miłości, prawdziwej przyjaźni i walce do samego końca. Polecam!
Amandaasays.blogspot.com Amanda; 2016-10-22

Pieśń Dawida

W piątek  pisałam o książce  Amy Harmon 'Prawo Mojżesza': Moja recenzja książki 'Prawo Mojżesza'. Dziś przedstawiam Wam drugą część historii, którą spokojnie można czytać osobno, bez znajomości pierwszej. Można, ale ja rekomendowałabym zacząć od pierwszej, bo jest niesamowita. 
"Pieśń Dawida' ukazała się w zeszłym tygodniu, 14 października 2016 roku w wydawnictwie Editio, wchodzącym w skład Grupy Wydawniczej Helion.SA.
O ile pierwsza część pt. 'Prawo Mojżesza' zachwyciła mnie tajemniczością, wpleceniem elementów magicznych, przy jednoczesnym zachowaniem wzruszenia, to druga część, 'Pieśń Dawida' mnie rozczarowała, dlatego że nie było zmarłych, nadludzkich umiejętności...

Trzeba jednak przyznać, że autorka stworzyła bardzo wzruszający romans. On to przyjaciel Mojżesza Tag, którego pamiętamy z pierwszej części. Człowiek towarzyski, o umiejętnościach społecznych. Ona - to niewidoma Millie, dziewczyna śliczna, wrażliwa. Na początku książki Tag zaginął, a po sobie zostawił jedynie taśmy z nagraniami. Ukochana i przyjaciel słuchają tych taśm, żeby dowiedzieć się, gdzie on jest teraz. 
Trzeba przyznać, że książka 'Pieśń Dawida' jest jedną z najlepiej napisanych powieści o miłości ostatnich lat. Płynność akcji, naturalne dialogi bez emfazy, ale z naturalnym uczuciem, brak szafowania erotyką, duża dawka wzruszających emocji i miłość, która buduje, niesie drugiej osobie dobro, pomoc i radość życia, która jest odpowiedzialna za drugą osobę. 
Książkę czytałam jednym tchem, chociaż brakowało mi tego niesamowitego klimatu z części pierwszej.
Książkę oceniam na 7 gwiazdek
http://literackie-zamieszanie.blogspot.com/ Izabela Łęcka-Wokulska; 2016-10-24

Podniebny lot

Moja opinia
 
Literatura erotyczna po sukcesie książek autorstwa E.L. James, zaczęła cieszyć się niegasnącym zainteresowaniem czytelniczek na całym świecie. Kobiety oszalały na punkcie dominującego, aroganckiego Christiana Greya, który swoją drogą stał się pierwowzorem dla nowego typu bohaterów literackich. Autorzy prześcigają się w pomysłach, tworząc coraz to pikantniejsze historie, które pobudzają wyobraźnie czytelniczek i rozpalają ich zmysły. Książki z gatunku erotycznego możemy podzielić na dwie grupy. Pierwsza grupa to książki, które powielają schemat tak dobrze niektórym znany z „Pięćdziesięciu twarzy Greya”, gdzie dominują sceny miłosne, przewija się motyw BDSM, a  bohaterowie są do złudzenia podobni do tych wykreowanych przez E.L. James. Do drugiej grupy zaliczają się te powieści, które oprócz gorących scen miłosnych, prezentują coś więcej i nie tylko pobudzają zmysły czytelnika, ale również poruszają go do głębi, wywołując skrajne emocje. Niestety takich powieści jest niewiele. Do jakiej grupy zaliczyłam  powieść R.K. Lilley przeczytacie w dalszej części recenzji.
 
 
„Podniebny lot” jest pierwszym tomem serii W przestworzach autorstwa R. K. Lilley. Główną bohaterką, a zarazem narratorką jest Bianca, która pracuje jako stewardessa w pierwszej klasie linii lotniczych. Jej opanowanie, chłód i pewność siebie są niezastąpionymi atrybutami w pracy stewardessy, jednak jedno spotkanie z panem Cavendishem kruszy mur, który Bianca wokół siebie zbudowała. 
 
 
Pan Przystojny, Pan Uparty, Pan Perwersyjny. Bianca poznaje wszystkie oblicza Jamesa, który swoją dominacją powoli rozbudza jej zmysły, a nawet i uczucia. 
 
Podczas lektury „Podniebnego lotu” nie można nie zauważyć licznych podobieństw do książek E.L. James. Przewijający się motyw BDSM, dziewictwo Bianci, wyuzdane i namiętne sceny seksu pomiędzy bohaterami oraz dominujący, arogancki i bajecznie bogaty główny bohater to tylko przedsmak podobieństw do trylogii Pięćdziesięciu Odcieni. Jako miłośniczka literatury erotycznej wiem czego mogę się spodziewać po tego typu książkach. Wkażdym gatunku literackim dominują schematy, za którymi autor podąża „na ślepo” lub  wykorzystuje  utarte ścieżki jako wskazówki. Zdecydowanie wolę, gdy autorzy obierają tą drugą drogę, czego zdecydowanie zabrakło mi w „Podniebnym locie”. Miałam wrażenie, ze autorka zbyt często wzorowała się na erotycznym bestsellerze, tworząc niektóre sceny i zachowania bohaterów bardzo podobnymi.  
 
Co do samych bohaterów, James oczywiście jest mężczyzną o silnie dominującej naturze. Jego jedynym wymogiem jest bezwzględne posłuszeństwo i uległość kobiety, tylko w takich związkach potrafi się odnaleźć. Jednak James traci całą swoją arogancką stronę w chwili, gdy spotyka Biancę. Dla niej potrafi być czuły, delikatny, a nawet romantyczny.Natomiast Bianca jest opanowaną, chłodną i wyniosłą kobietą, która nie pozwala sobie na nawet najmniejsze porywy serca. Nie interesują ją mężczyźni, ale właśnie pan Cavendish powoduje u niej przyspieszone bicie serca, czego sama przed sobą nie chce przyznać. Ich znajomość w zaskakująco szybkim tempie kończy się w łóżku, a James już podczas pierwszej nocy zapoznaje Biancę z BDSM. Na pierwszy rzut oka wszystko ich od siebie różni, jednak obydwoje posiadają bardzo mroczną przeszłość i niezbyt dobre wspomnienia z dzieciństwa. Stanowi to bardzo interesujący wątek poboczny książki, który mam nadzieję zostanie rozwinięty w kolejnej części.
 
Dużą zaletą „Podniebnego lotu” są sceny erotyczne. Uważam, że autorka jak mało kto potrafi rozpalić czytelnika do czerwoności i wzbudzić w nim pożądanie. Sceny seksu pomiędzy Jamesem a Biancą dominują w książce, stanowią filar fabuły, są najmocniejszym elementem powieści. Opisy miłosnych uniesień pomiędzy bohaterami dalekie są od subtelności i delikatności, a w pewnych momentach mogą szokować przeciętnego czytelnika, który do tej pory nie miał styczności z literaturą erotyczną. Poza tym, książka napisana jest dość plastycznym językiem, opisy i dialogi są wyważone, a całość nie nuży czytelnika. 
 
Podsumowując, „Podniebny lot” to książka dzięki której oderwiecie się od szarej rzeczywistości na długie godziny, a spotkanie z panem Cavendishem zapisze się głęboko w waszej pamięci. Książka R.K. Lilley to dość dobrze napisany erotyk, w którym od pożądania i namiętności aż kipi. Nie da się obok historii Jamesa i Bianci przejść obojętnie. Tą historię trzeba poznać. Polecam.
zaczytanabloguje.blogspot.com Karolina Rybkowska; 2016-10-07