ODBIERZ TWÓJ BONUS :: »

Recenzje

Zeszyt łobuza i jego kumpli

Ostatnimi czasy nastąpił prawdziwy wysyp różnego rodzaju książek, nie będących książkami. "Zniszcz ten dziennik", "To nie jest książka", to tylko niektóre tytuły zupełnie bezwartościowych dzieł, niepojętnie dla mnie są ta pozycje całkiem popularne. Nie wnoszą nic nowego do czytelniczego świata, a jednak w jakiś sposób oddziałują na wszystkich czytaczy.Ale, niezależnie, co sądzę o tego rodzaju publikacjach i tutaj znajdują się pozycje minimalnie przynajmniej, warte naszej uwagi.

"Zeszyt łobuza i jego kumpli", to jedna z takich publikacji. Mój siostrzeniec jest zachwycony, a to na prawdę poważna sprawa. Książka w książce, można najprościej określić tę książeczkę. Z jasnej strony możemy wybrać, która postać z Gwiezdnych Wojen lubimy bardziej Luke'a Skywalkera, czy może Obi Wan Kenobi. Z ciemnej, mamy do wyboru np. Dartha Vadera. Oprócz tego na pierwszych stronach mamy kartę na której możemy wypisać członków naszej bandy, a także zapisać nazwę i tajne hasło. Pamiętajcie"krwawa łaźnia"... Do tego mnóstwo rebusów, zagadek, testów, krok po kroku przedstawione, jak narysować np. Pokemona. Wycinanki... Słowem jest wszystko.

Podsumowując, doskonała pozycja dla młodych czytelników, którzy dopiero wkraczają w świat czytelniczych podróży. Nie jest to może dzieło na miarę poważnych powieści, ale jest zabawne i pełne treści. A o to przecież chodzi. A zabawa z dzieckiem także ma znaczenie i można dostąpić zaszczytu przystąpienia do bandy. Czy można się oprzeć? Ja nie mogłem. Polecam.
http://krotkoacztresciwie.blogspot.com Ande'; 2016-11-24

C# 6.0. Leksykon kieszonkowy

W dzisiejszych czasach sztuka programowania odgrywa bardzo ważną rolę. Coraz więcej ludzi interesuje się wytwarzaniem oprogramowania i zrozumieniem sposobu jego tworzenia. C# (C Sharp) jako jeden z wielu obiektowych języków programowania zasługuje na szczególne uznanie. Przez wiele lat kojarzony był jako topowy wybór wśród programistów.

Przedstawiana książka – „C# 6.0 Leksykon kieszonkowy” – to zbiór podstawowej wiedzy na temat tego wielorakiego użytku języka. Wersja 6.0 została wydana  20 czerwca 2015 roku i na dzień publikacji tej recenzji, jest to najnowsza odmiana prezentowanego języka od firmy Microsoft.

Tytuł ten, jak już pewnie zauważyliście, zawiera podstawy C#’a, jednak są one niezbędne do optymalnego wykorzystania pamięci i zasobów obsługiwanej maszyny. Przykładowo, mamy do czynienia z różnorakimi typami (liczbowe, logiczne) jak i operatorami, dzięki którym jesteśmy w stanie przypisać żądane zadania do przysłowiowego znaku „+” (niekoniecznie przecież musi on oznaczać dodawanie liczbowe).

Pojęcie klasy, dziedziczenia jak i polimorfizmu również są tutaj obecne. Jak przecież przeprowadzić czytelnika po tajemniczych ścieżkach programowania obiektowego bez przedstawienia tych konceptów?
Na koniec dowiemy się o mechanizmie LINQ czy programowaniu współbieżnym, które przyspieszają wykonywaną pracę zadanego programu (ilość wątków ma tym razem znaczenie). Wszystkie informacje poparte są krótkimi wycinkami kodu, dzięki którym czytelnik jest w stanie nauczyć się dostrzegać różnice w generowanym kodzie.

Autorzy to znani programiści i autorzy wielu książek o programowaniu w języku C#. Joseph Albahari jest twórcą LINQPada, popularnego narzędzia do prototypowania zapytań LINQ. Ben Albahari był szefam projektów w Microsoft, jest współtwórcą serwisu Auditionist, obsługującego castingi w Wielkiej Brytanii.

 „C# 6.0 Leksykon kieszonkowy” to przede wszystkim podręcznik dla tych, którzy nie zaznali jeszcze przyjemności z programowaniem w C#. Wiedza udostępniona jest przez renomowanych autorów, dzięki czemu mamy pewność przyswajania najważniejszej wiedzy. Na plus zasługuje również wymiar książki. Leksykon kieszonkowy o C# – to jest to.
DobreRecenzje.pl Marek; 2016-11-21

Utracony świat. Podróże Leona Barszczewskiego po XIX-wiecznej Azji Środkowej

Zdjęcia wykonane przez tego słynnego fotografa Samarkandy, przechowywane na szklanych płytkach w tak egzotycznych i niedostępnych miejscach jak lodowce Pamiru, wciąż robią wrażenie magiczne. Ale co to był za ciekawy człowiek! Leon Barszczewski jako członek armii carskiej stacjonował w Samarkandzie, skąd wyprawiał się badawczo i fotograficznie w zakątki tak ciekawe i nieznane, że nawet w XXI w. egzotyczne. Fotografował oczywiście krajobrazy, ale i ludzi. Interesowały go egzotyczne obrzędy i codzienność tamtejszych ludów, do których nie dotarły jeszcze żadne europejskie "nowinki". Leon Barszczewski jest pradziadkiem autora książki.
przewodnik-katolicki.pl

Liderzy. Ośmioro niekonwencjonalnych dyrektorów wielkich firm i ich recepta na sukces

William Thorndike, biznesmen i wykładowca, przytacza historie ośmiu genialnych menedżerów, którzy odcisnęli własne piętno na wspaniałych firmach, osiągających zdecydowanie ponadprzeciętne wyniki. Łączy ich kilka cech: skupiają się na zyskach z akcji, a nie na dochodach i ogólnym wzroście i mają nieprzeciętne umiejętności gospodarowania kapitałem finansowym i ludzkim. Są także przekonani, że nie okresowe raporty o dochodach, lecz dopływ gotówki do firmy stanowi o jej wartości.

Książka skłania do zastanowienia się nad tym, jakie cechy dyrektora generalnego są najważniejsze? Jak się okazuje wcale nie jest to znakomita komunikacja, umiejętność perspektywicznego myślenia, znajomość świata finansów, skuteczne trzymanie w ryzach całego zespołu. Kluczem do sukcesu jest coś innego. Błyskotliwość w działaniu i odwaga, by zmienić utarte schematy. Prawdziwy lider to innowator, wizjoner, który potrafi działać na przekór trendom i inspirować swoich podwładnych.
superbiz.se.pl

Superinteligencja. Scenariusze, strategie, zagrożenia

Sztuczna inteligencja (Artificial Intelligence, AI) oraz transhumanizm ponownie są w modzie. I coraz częściej dyskutowane na poważnie – jako jedne z najważniejszych składowych dalszego rozwoju ludzkości. Warto te zagadnienia poznać.

„Superinteligencja...” świetnie się do tego nadaje. Napisał ją Nick Bostrom, szwedzki filozof kierujący prestiżowym Instytutem Przyszłości Ludzkości na Uniwersytecie Oksfordzkim. Bostrom zebrał w jednym miejscu wszystko, co o aktualnym stanie transhumanistycznych debat wiedzieć należy. Tekst wyszedł gęsty i nie udaje, że temat to kaszka z mleczkiem strawna dla każdego przedszkolaka. Z drugiej jednak strony autorowi udało się nie utracić kontaktu z czytelnikiem. Który nawet jeśli momentami nie wszystko pojmuje, to nie ma wrażenia, że został przez Bostroma porzucony.

„Superinteligencja” jest skonstruowana przejrzyście. Zaczynamy od zapoznania się z aktualnym stanem badań. I od razu dostajemy odpowiedź na kluczowe pytanie: nie, Amerykanom, Niemcom, Japończykom ani Chińczykom nie udało się jak dotąd stworzyć sztucznej inteligencji. Owszem, istnieją maszyny, które przewyższają człowieka w zdolnościach arytmetycznych, umieją wyprowadzać skomplikowane twierdzenia logiczne albo ograć ludzi w szachy i warcaby (choć w pokera już nie). Ale jak na razie nikomu nie udało się zbudować niczego, co by przypominało ludzką inteligencję, która potrafi łączyć rozbudowane umiejętności poznawcze, myślenie na wysokim poziomie abstrakcji i zdolność do rozwiązywania złożonych problemów.

Jednocześnie Bostrom stawia tezę, że jest wysoce prawdopodobne, że jeszcze w tym stuleciu taką superinteligencję uda się zbudować. Dlaczego? Bo jest to cel, do którego wiedzie nie jedna, tylko przynajmniej kilka niezależnych dróg. AI może bowiem przybrać różne formy. Może być superkomputerem, który dzięki stałemu rozwojowi potencjału obliczeniowego będzie w stanie rozwiązywać coraz bardziej złożone problemy. Ale to tylko jedna z dostępnych form. Inną jest tzw. emulacja mózgu. Czyli tak dokładne odwzorowanie mapy neuronowej człowieka, że uda się ją wreszcie zreplikować, a potem udoskonalać (człowieka też teoretycznie można by udoskonalać, ale stoją temu na drodze wątpliwości natury moralnej). Jeszcze inny pomysł na budowę superinteligencji to jakaś forma szerokopasmowej współpracy komputera z ludzkim umysłem. Coś na wzór stosowanych już dziś w medycynie sposobów na radzenie sobie z niektórymi chorobami poprzez mechaniczne drażnienie konkretnych partii mózgu w celu uzyskania pożądanych efektów. Można sobie wreszcie wyobrazić rodzaj superinteligencji kolektywnej. Czyli łączenie wielu ludzkich umysłów w jeden. Notabene ten ostatni pomysł wydaje się najmniej przerażający i w pewnym sensie stanowi rozwinięcie takich wynalazków jak druk czy internet.

W drugiej części książki dostajemy z kolei opis możliwych skutków wynalezienia AI. Bo jak słusznie zauważył kiedyś brytyjski geniusz matematyczny Alan Turing: „Trzeba zdawać sobie sprawę, że opracowanie przepisu na superinteligencję będzie jednocześnie ostatnim wynalazkiem, jakiego dokona ludzkość”. Supermózg zacznie wszak tak dalece górować nad naszymi mózgami, że zostawi je daleko w tyle. Idzie tu nie tylko o to, by zabezpieczyć się na wypadek, gdyby superinteligencja miała się urwać ze smyczy swojemu stwórcy. To wszak problem od dawna napędzający sporą część literatury futurologicznej. Jednak nie mniej kluczowe jest pytanie, jak podzielić się komercyjnymi i cywilizacyjnymi zyskami postępu, który superinteligencja ze sobą przyniesie? Biorąc pod uwagę społeczną historię ludzkości (a zwłaszcza kapitalizmu), nie jest to pytanie bezzasadne.
Dziennik Gazeta Prawna