Recenzje
(NIE)GRZECZNI?
Wszyscy częściej bądź rzadziej wypowiadamy się o własnych lub cudzych dzieciach, przyporządkowując je do kategorii: grzeczne bądź niegrzeczne. Jednak, tak naprawdę, jakie powinno być dziecko, abyśmy mogli zakwalifikować je do konkretnej grupy? Czy istnieją bardzo grzeczne oraz nieustannie niegrzeczne maluchy? A tak poza tym... czy owa (nie)grzeczność nie wynika jedynie z dopasowania się (bądź nie) do standardów, które z góry ustaliliśmy?
(Nie)grzeczni? to książka napisana przez dwie mamy, które z własnego doświadczenia wiedzą, jak to z dzieciakami bywa. Ta lektura zawiera masę opowieści o dzieciach w wieku od 0 do 6 lat, których zachowania wykraczają poza kanon oczekiwań ze strony dorosłych. To skarbnica wiedzy na wiele tematów okołorodzicielskich, dlatego uważam, że każdy powinien posiadać ją w swojej biblioteczce.
Moje serce podbiły anegdoty, w których role główne przypadły dzieciom. Pod każdą sytuacją znajdują się uczucia malucha, a także emocje, jakie w danej chwili ogarnęły rodzica. Po czym każdy z nas ma możliwość zapoznania się z komentarzem psychologa, który wyjaśnia mechanizmy kierujące zachowaniem dziecka, co pozwala na chwilowe wejście w jego skórę oraz zrozumienie pewnych kwestii.
Z reguły kilkulatki nie mają na celu bycia złośliwym - po prostu potrzebują czyjejś uwagi, a że do tego dochodzi wspaniały zmysł obserwacyjny, szczerość do bólu oraz duża emocjonalność i pewna doza niewiedzy, to my, dorośli, niekiedy zupełnie nietrafnie odczytujemy dziecięce sygnały. Dziecko także ma prawo mieć zły humor, nie mieć ochoty rozmawiać z nikim czy dzielić się swoimi rzeczami - dlaczego wymagamy od nich tego, na co sami nie zgodzilibyśmy się w pewnych sytuacjach?
Dzieci najczęściej wyrażają swoje emocje poprzez płacz bądź złość, ponieważ nie znają innych możliwości. Dlaczego zatem krytykujemy je za różne przewinienia, zamiast tłumaczyć, rozmawiać i próbować wczuć się w ich sytuację? Niejednokrotnie rodzice denerwują się na swoje pociechy za usilną chęć bycia samodzielnym, spontaniczność i żywiołowość, ciekawość świata oraz zadawanie (często niewygodnych) pytań, nieśmiałość, szczerość w ocenie cudzych zachowań bądź odkrywanie własnej intymności. Błagam, szanujmy te maluchy, bo inaczej staną się oni zakompleksionymi, wiecznie poirytowanymi oraz przebiegłymi istotami, zupełnie nieradzącymi sobie z otaczającą rzeczywistością.
nieperfekcyjnie.pl Sylwia; 2016-10-26
Hard Beat. Taniec nad otchłanią
Po romanse i literaturę erotyczną sięgam bardzo rzadko, ponieważ wszystkie takie książki do złudzenia przypominają mi „Pięćdziesiąt twarzy Greya”. Niedawno miałam okazję przeczytać „Sny Morfeusza”, ta książka rzuciła zupełnie inne światło na ten gatunek literatury, toteż zdecydowałam się sięgnąć po twórczość Kristy Bromberg, która jest bestsellerową pisarką New York Timesa, autorką serii Driven. Pisze współczesne powieści romantyczne, z dużą dawką emocji i erotyczności. Wykreowani przez nią bohaterowie są zepsutymi ludźmi, których czytelnik albo pokocha, albo znienawidzi. Bohaterki zaś są silnymi kobietami.
Takie informacje można znaleźć na stronie autorki. Mieszka w Kalifornii z mężem i trójką dzieci.
Po śmierci partnerki zawodowej, a zarazem przyjaciółki, z którą kilka lat wcześniej łączyły go znacznie bliższe stosunki, Tanner Thomas nie potrafi się pozbierać. Wraca więc na Bliski Wschód, aby choć na chwilę zapomnieć o tej tragedii, rzuca się w wir pracy i bierze kolejne niebezpieczne zlecenie. Jest korespondentem, reporterem wojennym. To właśnie w czasie jednej z misji zginęła Stella, a Tanner nie potrafi wybaczyć sobie, że nie zdołał uchronić jej przed zagrożeniem i ocalić jej życia, które było dla niego tak cenne. Na miejscu spotyka tajemniczą Beaux Croslyn, fotografkę, którą szefostwo przydzieliło mu do pomocy. Kobieta ta ma zastąpić Stellę. Tanner nie potrafi dogadać się z nową partnerką, od samego początku oboje nie przypadli sobie do gustu. To jednak nie przeszkadza im w nawiązaniu bliskich stosunków fizycznych. Między tą dwójką wybucha gorący romans, oboje zakochują się w sobie. Przeszłość jednak znów daje im o sobie znać, stawiając ich związek pod znakiem zapytania. Czy Beaux i Tanner będą kiedyś szczęśliwą parą?
Przyznam, że obawiałam się tej lektury. Podejrzewałam kolejny romans pokroju Greya. Do tej pory nie znalazłam książki, która odbiegałaby zupełnie od schematów zawartych w powieści E. L. James. „Sny Morfeusza” przypominały mi osławione „Pięćdziesiąt twarzy Greya”. Książka Kristy Bromberg na szczęście nie. Z czystym sercem mogę napisać, że to całkiem dobra historia, która kilka razy wprawiła mnie nawet w osłupienie. Autorka miała pomysł na tę powieść, co widać już po kilku pierwszych stronach. Zaczyna się niebanalnie, a im dalej, tym lepiej.
Obawiałam się też tego, że zaczynam serię od środka. Szybko okazało się, że książki nie są ze sobą powiązane, w każdej z nich ukazana jest zupełnie inna historia i inni bohaterowie. Jedynie postacie w tle pojawiają się również w innych tomach. Co śmieszniejsze, otrzymałam trzy części cyklu i zaczęłam czytać go od końca. Przyjrzałam się dokładnie okładce i ani na froncie, ani z tyłu, również na grzbiecie nie jest napisane, który to tom, więc postawiłam na dowolność i nieświadomie wybrałam siódmą część. Na półce czeka więc jeszcze szósta i piąta. Mam nadzieję, że również mnie nie zawiodą.
Zgodzę się z treścią zamieszczoną na stronie autorki. Bohaterowie są nietuzinkowi i odbiegają od postaci znanych nam z innych książek tego typu. Tanner nie jest mężczyzną władczym, upartym, traktującym kobiety przedmiotowo dupkiem. To całkiem wrażliwy facet, który zmaga się ze stratą osoby, która była dla niego niezwykle ważna. Beaux zaś jest bardzo tajemniczą panią, która zdecydowanie wie, czego chce. Nie jest słodką idiotką, która daje się zaciągnąć przy pierwszej lepszej okazji do łóżka. Intryguje czytelników, ukrywa przed Tannerem pewien sekret, który niesie za sobą przykre konsekwencje dla obojga. Jakie? Przekonajcie się sami.
Styl autorki jest łatwy w odbiorze, książkę czyta się szybko i przyjemnie, a wszystkie wydarzenia śledzimy z perspektywy Tannera. Jak dotąd nie udało mi się czytać romansu, którego narratorem jest mężczyzna. Miłe zaskoczenie. Dzięki temu do samego końca wiemy o Beaux tylko tyle, co główny bohater. To sprawia, że kobieta jest jeszcze bardziej tajemnicza, nikt nie wie, co jej w duszy gra, co tak naprawdę czuje do Tannera i jakie motywy kierują jej postępowaniem. Akcja książki toczy się szybkim tempem, fabuła jest dopracowana pod każdym względem. W czasie czytania nasuwa się wiele pytań, na które odpowiedzi z biegiem czasu znajdujemy w treści książki.
„Hard beat. Taniec nad otchłanią” to powieść niezwykle emocjonująca, wprowadzająca czytelnika w świat pełen namiętności i pożądania. Idealna dla miłośników romansów. Jestem jednak przekonana, że sięgną po nią również czytelnicy, którzy szukają nieszablonowych i zdumiewających książek z tego gatunku.
tamczytam.blogspot.com Freya; 2016-10-20
Oblubienice wojny
"Oblubienice wojny" to pierwsza powieść Helen Bryan, to poruszająca książka o przyjaźni i miłości, o odwadze i trudach życia w realiach wojennych.
Elsie, Frances, Alice, Tanni i Evangeline to młode kobiety z różnych stron i środowisk, które trafiają do małej wioski w północno-wschodniej Anglii - Crowmarsh Prios w Sussex. Różnią je charaktery, pochodzenie, status majątkowy, wiara i nawyki.
Dwudziestodwuletnia Alice jest córka pastora. Jej świat legnie w gruzach, gdy jej narzeczony wróci z Ameryki z młodą małżonką, osiemnastoletnią Evangeline. Evangeline, by uniknąć ślubu z o wiele starszym od siebie mężczyzną, zachowuje się nieuczciwie i zostaje żoną, narzeczonego Alice. Uciekając z Ameryki, postępuje skandalicznie. Piętnastoletnia Elsie, pochodząca z wielodzietnej rodziny, ewakuuje się z zagrożonego Londynu. Szesnastoletnia Tanni poślubia dziesięć lat od siebie starszego przyjaciela rodziny i ucieka wraz z nim do Anglii. Londyn staje się coraz bardziej niebezpieczny miejscem, Tanni po narodzinach dziecka również przenosi się do małego miasteczka Crowmarsh Prios. Frances, córka admirała, nie stroni od skandali. Ojciec oddaje niesforną córkę pod opiekę matki chrzestnej.
Codzienne problemy zbliżają bohaterki do siebie i stopniowo rodzi się między nimi przyjaźń, która przetrwa próbę czasu. Po wyjeździe mężczyzn na front to właśnie na nie spadają kolejne obowiązki i to one coraz bardziej angażują się w działania okołowojenne. Autorka zamieściła szczegółowe opisy m.in. tego, co jadły bohaterki, jak się ubierały, jak dawały radę w trudnych okolicznościach nalotów, braku żywności i ubrań, pomocy ewakuowanym itd. Mimo okrucieństwa wojny, życie toczy się dalej, ludzie poznają się, zakochują się, pobierają się, rodzą się dzieci.
Autorka połączyła w powieści dwa wątki - współczesność, rok 1995, kiedy to na uroczystość z okazji 50. rocznicy zakończenia II wojny światowej, z różnych stron udają się starsze kobiety, wcześniej młode dziewczyny z czasów wojny oraz przeszłość każdej z nich. Losy bohaterek są zainspirowane prawdziwymi historiami, ale jedyną rzeczywistą postacią jest Manfred, odpowiedzialny za śmierć wielu istnień ludzkich. Przyznam, że zakończenie książki zupełnie mnie zaskoczyło, ale nie zdradzę go wam. Sięgnijcie po powieść, bo naprawdę warto.
Na zakończenie kilka cytatów o okolicznościach wojennych:
"Nigdy nie widziałaś tylu zdesperowanych ludzi, niemających dokąd pójść. (...) Wszyscy są tak przerażeni, że niemal czuć odór strachu w powietrzu. Mężczyźni albo są w wojsku, albo uciekli na wieś. Na razie jednak (...) jest dość kawy do picia, a kobiety wciąż noszą ładne stroje i używają perfum. Kluby, kasyna i kabarety są co wieczór pełne. Ludzie piją szampana, tańczą i próbują się zachowywać tak, jakby nie wiedzieli, co nadchodzi."
"Wróg rozpowszechniał informacje, że każdy, kto będzie stawiał opór inwazji, będzie uznany za zdrajcę i natychmiast rozstrzelany."
"(...) mnóstwo ludzi straciło domy, stacje metra zostały zamienione na schrony przeciwlotnicze. (...) Matki tracą dzieci i panikują. (...) Łazienka to zazwyczaj wiadro schowane za zasłoną - a czasami i tego nie ma."
"(...) kobiety mogą być bardziej użyteczne niż mężczyźni, ponieważ były jak kameleony: bardzo łatwo było zmienić ich wygląd, zmieniając ubiór i fryzurę. Dziewczyna mogła wyglądać, jakby miała lat piętnaście lub pięćdziesiąt, mogła być w ciąży, gruba, chuda, ładna, brzydka lub chora - mężczyzn trudniej było przebrać. (...) Większość mężczyzn nie uważała, by kobiety mogły robić coś ważnego, dzięki czemu nie wzbudzały podejrzeń i rzadziej były demaskowane."
"(...) obozy stanowiły przedsionek piekła (...). Brakowało żywności i lekarstw, za to aż za dość było przestępstw i chorób."
"Samoloty ścigające się nawzajem ponad głowami i zakłócające spokój popołudnia, przerażający dźwięk syren ostrzegających przed nalotem, któremu musieli być posłuszni, niezależnie od tego, o jakiej porze się rozlegał. I całe to racjonowanie żywności: kartki i punkty, w których trudno się było połapać. Najpierw dotyczyło to cukru, masła i mięsa, a potem, zanim się człowiek obejrzał, potrzebował kartek na ser, jajka, boczek, a nawet na ubrania."
"Znad wschodu, od strony doków, nadszedł ryk tak potężny, że zagłuszył wszystko inne. Cały Londyn zadrżał w posadach. Magazyn, w którym składowano rum w beczkach, został bezpośrednio trafiony i rzeka płonącego alkoholu wylała się na ulicę. Uszkodzony został zbiornik z gazem (...). Nawet głęboko pod ziemią czuć było wstrząsy. (...) W podziemiach (...) panował koszmarny smród, na który składał się zapach moczu, niemytych ciał, dymu papierosowego i pyłu wzniesionego przez wybuchy. Pył wżerał się we włosy, wchodził do nosa i sprawiał, że wszystko stawało się ziarniste."
"Alarm bombowy odwołano długo po tym, gdy skończyło się bombardowanie, tak by ludzie nie wyszli na ulice, dopóki nie zostaną usunięte najgorsze zniszczenia, a służby nie skończą szukać ocalałych."
"W dobrych dniach po pracy strażnicy nie szczuli nikogo psami dla zabawy ani nie wybierali więźnia, by zagonić go na śmierć. Zamiast tego pędzili więźniów z powrotem do baraków i rzucali im kilka bochenków suchego chleba, by o nie walczyli. Przez szczeliny w ścianach baraków wiał lodowaty wiatr. Więźniowie leżeli na pryczach głodni, trzęsąc się z zimna, kurczowo trzymając się życia i ostatnich strzępów ludzkiej godności."
Już zupełnie na koniec cytat nie na temat, ale jakże życiowy:
"Małżeństwo było sakramentem, a z jej doświadczenia wynikało również, że często koroną cierniową."
Elsie, Frances, Alice, Tanni i Evangeline to młode kobiety z różnych stron i środowisk, które trafiają do małej wioski w północno-wschodniej Anglii - Crowmarsh Prios w Sussex. Różnią je charaktery, pochodzenie, status majątkowy, wiara i nawyki.
Dwudziestodwuletnia Alice jest córka pastora. Jej świat legnie w gruzach, gdy jej narzeczony wróci z Ameryki z młodą małżonką, osiemnastoletnią Evangeline. Evangeline, by uniknąć ślubu z o wiele starszym od siebie mężczyzną, zachowuje się nieuczciwie i zostaje żoną, narzeczonego Alice. Uciekając z Ameryki, postępuje skandalicznie. Piętnastoletnia Elsie, pochodząca z wielodzietnej rodziny, ewakuuje się z zagrożonego Londynu. Szesnastoletnia Tanni poślubia dziesięć lat od siebie starszego przyjaciela rodziny i ucieka wraz z nim do Anglii. Londyn staje się coraz bardziej niebezpieczny miejscem, Tanni po narodzinach dziecka również przenosi się do małego miasteczka Crowmarsh Prios. Frances, córka admirała, nie stroni od skandali. Ojciec oddaje niesforną córkę pod opiekę matki chrzestnej.
Codzienne problemy zbliżają bohaterki do siebie i stopniowo rodzi się między nimi przyjaźń, która przetrwa próbę czasu. Po wyjeździe mężczyzn na front to właśnie na nie spadają kolejne obowiązki i to one coraz bardziej angażują się w działania okołowojenne. Autorka zamieściła szczegółowe opisy m.in. tego, co jadły bohaterki, jak się ubierały, jak dawały radę w trudnych okolicznościach nalotów, braku żywności i ubrań, pomocy ewakuowanym itd. Mimo okrucieństwa wojny, życie toczy się dalej, ludzie poznają się, zakochują się, pobierają się, rodzą się dzieci.
Autorka połączyła w powieści dwa wątki - współczesność, rok 1995, kiedy to na uroczystość z okazji 50. rocznicy zakończenia II wojny światowej, z różnych stron udają się starsze kobiety, wcześniej młode dziewczyny z czasów wojny oraz przeszłość każdej z nich. Losy bohaterek są zainspirowane prawdziwymi historiami, ale jedyną rzeczywistą postacią jest Manfred, odpowiedzialny za śmierć wielu istnień ludzkich. Przyznam, że zakończenie książki zupełnie mnie zaskoczyło, ale nie zdradzę go wam. Sięgnijcie po powieść, bo naprawdę warto.
Na zakończenie kilka cytatów o okolicznościach wojennych:
"Nigdy nie widziałaś tylu zdesperowanych ludzi, niemających dokąd pójść. (...) Wszyscy są tak przerażeni, że niemal czuć odór strachu w powietrzu. Mężczyźni albo są w wojsku, albo uciekli na wieś. Na razie jednak (...) jest dość kawy do picia, a kobiety wciąż noszą ładne stroje i używają perfum. Kluby, kasyna i kabarety są co wieczór pełne. Ludzie piją szampana, tańczą i próbują się zachowywać tak, jakby nie wiedzieli, co nadchodzi."
"Wróg rozpowszechniał informacje, że każdy, kto będzie stawiał opór inwazji, będzie uznany za zdrajcę i natychmiast rozstrzelany."
"(...) mnóstwo ludzi straciło domy, stacje metra zostały zamienione na schrony przeciwlotnicze. (...) Matki tracą dzieci i panikują. (...) Łazienka to zazwyczaj wiadro schowane za zasłoną - a czasami i tego nie ma."
"(...) kobiety mogą być bardziej użyteczne niż mężczyźni, ponieważ były jak kameleony: bardzo łatwo było zmienić ich wygląd, zmieniając ubiór i fryzurę. Dziewczyna mogła wyglądać, jakby miała lat piętnaście lub pięćdziesiąt, mogła być w ciąży, gruba, chuda, ładna, brzydka lub chora - mężczyzn trudniej było przebrać. (...) Większość mężczyzn nie uważała, by kobiety mogły robić coś ważnego, dzięki czemu nie wzbudzały podejrzeń i rzadziej były demaskowane."
"(...) obozy stanowiły przedsionek piekła (...). Brakowało żywności i lekarstw, za to aż za dość było przestępstw i chorób."
"Samoloty ścigające się nawzajem ponad głowami i zakłócające spokój popołudnia, przerażający dźwięk syren ostrzegających przed nalotem, któremu musieli być posłuszni, niezależnie od tego, o jakiej porze się rozlegał. I całe to racjonowanie żywności: kartki i punkty, w których trudno się było połapać. Najpierw dotyczyło to cukru, masła i mięsa, a potem, zanim się człowiek obejrzał, potrzebował kartek na ser, jajka, boczek, a nawet na ubrania."
"Znad wschodu, od strony doków, nadszedł ryk tak potężny, że zagłuszył wszystko inne. Cały Londyn zadrżał w posadach. Magazyn, w którym składowano rum w beczkach, został bezpośrednio trafiony i rzeka płonącego alkoholu wylała się na ulicę. Uszkodzony został zbiornik z gazem (...). Nawet głęboko pod ziemią czuć było wstrząsy. (...) W podziemiach (...) panował koszmarny smród, na który składał się zapach moczu, niemytych ciał, dymu papierosowego i pyłu wzniesionego przez wybuchy. Pył wżerał się we włosy, wchodził do nosa i sprawiał, że wszystko stawało się ziarniste."
"Alarm bombowy odwołano długo po tym, gdy skończyło się bombardowanie, tak by ludzie nie wyszli na ulice, dopóki nie zostaną usunięte najgorsze zniszczenia, a służby nie skończą szukać ocalałych."
"W dobrych dniach po pracy strażnicy nie szczuli nikogo psami dla zabawy ani nie wybierali więźnia, by zagonić go na śmierć. Zamiast tego pędzili więźniów z powrotem do baraków i rzucali im kilka bochenków suchego chleba, by o nie walczyli. Przez szczeliny w ścianach baraków wiał lodowaty wiatr. Więźniowie leżeli na pryczach głodni, trzęsąc się z zimna, kurczowo trzymając się życia i ostatnich strzępów ludzkiej godności."
Już zupełnie na koniec cytat nie na temat, ale jakże życiowy:
"Małżeństwo było sakramentem, a z jej doświadczenia wynikało również, że często koroną cierniową."
zaciszelenki.blogspot.com
Insight. Droga do mentalnej dojrzałości
„Insight” to nie jest książka na jeden wieczór czy nawet tydzień. Szczególnie jeśli ktoś chce coś dla siebie „wyciągnąć” z prezentowanej tu treści a nie tylko przeczytać od deski do deski, od okładki po okładkę.
Publikacja wydaje się solidnie wykonana. Ma twardą oprawę, połączenia kartek też zdają się solidne. „Merdałam” trochę kartkami i żadna nie odleciała, nawet się nie naruszyła ;) Do tego zawiera wstążkę/zakładkę, nie trzeba się więc martwić z czego ją sobie zrobić bądź skąd wziąć.
Z pozycją związane są pewne narzędzia: aplikacja bądź tak zwana „skrzynka z narzędziami”, dla tych do których nie przemawiają aplikacje bądź nie chcą z nich korzystać, albo pomimo niej chcą również skorzystać z dodatkowego narzędzia.
Książka zawiera sporo różnych ćwiczeń. Co ważne, według autora są one jednym z najważniejszych elementów. Jeśli ktoś nie ma zamiaru do nich przystępować może równie dobrze nie czytać książki. Mają one być jej głównym walorem i to dzięki nim czytelnik ma mieć szanse na zmianę, przyjrzenie się samemu sobie (np. swoim potrzebom).
Użyta czcionka jest stosunkowo duża i czytelna. Przekaz w większości jest zrozumiały i jasny, jedynym wyjątkiem zdaje się opis dotyczący poziomów programowania umysłu. Choć jest tu tabela, która ma pomóc w zrozumieniu zagadnienia, nie całkiem precyzyjny tekst poprzez pewne swe podobne sformułowania może powodować pewne trudności z całkowitym zrozumieniem tekstu i zająć trochę więcej czasu by można było to pojąć.
Publikacja nie należy do najcieńszych, ma ona około 680 stron. Wielkość czcionki z pewnością robi swoje i powiększa jeszcze ich liczbę, ale to właśnie dzięki takiej a nie innej jej wielkości wygodnie się ją czyta.
Wewnątrz pozycji odnaleźć można różne rysunki np. ilustrujące przedstawianą treść jak chociażby ukazującą metaforę świadomości, podświadomości i nieświadomości jako góry lodowej czy ukazująca sposoby na zaspokajanie różnych potrzeb. Nie są one jednak jedynymi. Są tu również rysunki neuronów, pewne ilustracje tuż przed ćwiczeniami (klatka z wylatującym ptakiem) czy ilustracje na początkach rozdziałów. One naprawdę mogą oszołomić, przyciągają, zachwycają. Brawa dla ich autora.
Odnaleźć tu można również różne cytaty, między innymi na początku rozdziałów. Autor w tekście nieraz odwołuje się do różnych badań czy też poglądów różnych autorów w omawianym temacie. Jest tu chociażby nawiązanie do piramidy Maslowa.
Przekaz publikacji zgodny jest z tym co głosi autor również w innych miejscach, np. na swoim blogu czy podczas darowych webminariów. Poprzez jednak nawiązywanie chociażby do tekstów z bloga czy ukazywaniu różnych linków do niego np. w rozdziale Materiały dodatkowe czy w kilku innych miejscach staje się ona jakby „przedłużeniem” bloga. Pewne rzeczy, które są w książce mogą już być znane czytelnikowi właśnie z innych działalności autora.
Ogólnie więc książka jest ciekawa. Ilustracje przyciągające. Ćwiczenia dają do myślenia. Ma wiele plusów. Czy są jakieś minusy? Odwołania do bloga nie każdemu czytelnikowi muszą przypaść do gustu. W końcu to promocja bloga czy książka jako samoistna całość? Odpowiedzi mogą być różne. Pewien minus jednak jest. Niektóre tematy zostały opisane jakby niedokładnie. Co jest pewnym minusem, z drugiej jednak strony o wszystkim pisać się nie da dogłębnie. Wówczas książka miałaby kilka tomów i w końcu nie wiadomo by było o czym ona właściwie jest. Niektórym czytelnikom po prostu mogą nie przypaść do gustu pewne poglądy autora, mogą je uznać za zbyt duży „misz masz”. Nie jest to jednak coś co samo w sobie wpływałoby, że książka jest zła. Warto tu spojrzeć na ćwiczenia i co one powodują a nie tylko na to czy ich podstawami są przeróżne rzeczy, źródła itp. Pewien niedosyt poczułam po przeczytaniu w pewnym z podrozdziałów o nieświadomości i snach. Wiem, że to temat rzeka. Dobrze, że autor wspomniał, że każdy inaczej odbiera rzeczywistość i korzystanie z senników może niewiele dać by je zrozumieć. Jednak jest tak wiele „rodzajów” snów… nie każdy jest kompensacją naszego życia za „dnia” czy mają służyć rozwiązaniu naszych konfliktów psychicznych.
Autor w publikacji nawiązuje nie tylko do poglądów innych osób czy swoich. Wspomina również o różnych swoich doświadczeniach i przeżyciach.
Jest to książka, dzięki której można lepiej sobie się przyjrzeć, a to przecież chyba w niej między innymi chodzi. Najpierw należy się sobie przyjrzeć by móc zacząć wprowadzać jakieś zmiany.
Publikacja wydaje się solidnie wykonana. Ma twardą oprawę, połączenia kartek też zdają się solidne. „Merdałam” trochę kartkami i żadna nie odleciała, nawet się nie naruszyła ;) Do tego zawiera wstążkę/zakładkę, nie trzeba się więc martwić z czego ją sobie zrobić bądź skąd wziąć.
Z pozycją związane są pewne narzędzia: aplikacja bądź tak zwana „skrzynka z narzędziami”, dla tych do których nie przemawiają aplikacje bądź nie chcą z nich korzystać, albo pomimo niej chcą również skorzystać z dodatkowego narzędzia.
Książka zawiera sporo różnych ćwiczeń. Co ważne, według autora są one jednym z najważniejszych elementów. Jeśli ktoś nie ma zamiaru do nich przystępować może równie dobrze nie czytać książki. Mają one być jej głównym walorem i to dzięki nim czytelnik ma mieć szanse na zmianę, przyjrzenie się samemu sobie (np. swoim potrzebom).
Użyta czcionka jest stosunkowo duża i czytelna. Przekaz w większości jest zrozumiały i jasny, jedynym wyjątkiem zdaje się opis dotyczący poziomów programowania umysłu. Choć jest tu tabela, która ma pomóc w zrozumieniu zagadnienia, nie całkiem precyzyjny tekst poprzez pewne swe podobne sformułowania może powodować pewne trudności z całkowitym zrozumieniem tekstu i zająć trochę więcej czasu by można było to pojąć.
Publikacja nie należy do najcieńszych, ma ona około 680 stron. Wielkość czcionki z pewnością robi swoje i powiększa jeszcze ich liczbę, ale to właśnie dzięki takiej a nie innej jej wielkości wygodnie się ją czyta.
Wewnątrz pozycji odnaleźć można różne rysunki np. ilustrujące przedstawianą treść jak chociażby ukazującą metaforę świadomości, podświadomości i nieświadomości jako góry lodowej czy ukazująca sposoby na zaspokajanie różnych potrzeb. Nie są one jednak jedynymi. Są tu również rysunki neuronów, pewne ilustracje tuż przed ćwiczeniami (klatka z wylatującym ptakiem) czy ilustracje na początkach rozdziałów. One naprawdę mogą oszołomić, przyciągają, zachwycają. Brawa dla ich autora.
Odnaleźć tu można również różne cytaty, między innymi na początku rozdziałów. Autor w tekście nieraz odwołuje się do różnych badań czy też poglądów różnych autorów w omawianym temacie. Jest tu chociażby nawiązanie do piramidy Maslowa.
Przekaz publikacji zgodny jest z tym co głosi autor również w innych miejscach, np. na swoim blogu czy podczas darowych webminariów. Poprzez jednak nawiązywanie chociażby do tekstów z bloga czy ukazywaniu różnych linków do niego np. w rozdziale Materiały dodatkowe czy w kilku innych miejscach staje się ona jakby „przedłużeniem” bloga. Pewne rzeczy, które są w książce mogą już być znane czytelnikowi właśnie z innych działalności autora.
Ogólnie więc książka jest ciekawa. Ilustracje przyciągające. Ćwiczenia dają do myślenia. Ma wiele plusów. Czy są jakieś minusy? Odwołania do bloga nie każdemu czytelnikowi muszą przypaść do gustu. W końcu to promocja bloga czy książka jako samoistna całość? Odpowiedzi mogą być różne. Pewien minus jednak jest. Niektóre tematy zostały opisane jakby niedokładnie. Co jest pewnym minusem, z drugiej jednak strony o wszystkim pisać się nie da dogłębnie. Wówczas książka miałaby kilka tomów i w końcu nie wiadomo by było o czym ona właściwie jest. Niektórym czytelnikom po prostu mogą nie przypaść do gustu pewne poglądy autora, mogą je uznać za zbyt duży „misz masz”. Nie jest to jednak coś co samo w sobie wpływałoby, że książka jest zła. Warto tu spojrzeć na ćwiczenia i co one powodują a nie tylko na to czy ich podstawami są przeróżne rzeczy, źródła itp. Pewien niedosyt poczułam po przeczytaniu w pewnym z podrozdziałów o nieświadomości i snach. Wiem, że to temat rzeka. Dobrze, że autor wspomniał, że każdy inaczej odbiera rzeczywistość i korzystanie z senników może niewiele dać by je zrozumieć. Jednak jest tak wiele „rodzajów” snów… nie każdy jest kompensacją naszego życia za „dnia” czy mają służyć rozwiązaniu naszych konfliktów psychicznych.
Autor w publikacji nawiązuje nie tylko do poglądów innych osób czy swoich. Wspomina również o różnych swoich doświadczeniach i przeżyciach.
Jest to książka, dzięki której można lepiej sobie się przyjrzeć, a to przecież chyba w niej między innymi chodzi. Najpierw należy się sobie przyjrzeć by móc zacząć wprowadzać jakieś zmiany.
swiatairi.blogspot.com Airi; 2016-10-23
Sweet Ache. Krew gęstsza od wody. Seria Driven
Jeden moment, który może zmienić wszystko. Jeden zakład, który może przynieść zarówno wybawienie, jak i klęskę. Jedna osoba, która może stać się najważniejszą w życiu. Czasami jest tak, że pewnego niepozornego dnia, w zwykłym miejscu, pojawia się istota, która może zmienić wszystko. Nie jesteśmy na to przygotowani, nie spodziewamy się, że nasze życie obróci się o 180 stopni. Na początku być może jej nie zauważymy albo nie poświęcimy jej większej uwagi. Kolejny człowiek, którego mijamy. Aż tu nagle w jednym momencie strzeli w nas piorun i sprawi, że spojrzymy inaczej na otaczających nas ludzi. Być może nie zdarzy się to przy pierwszym spotkaniu, ale kiedyś zdamy sobie sprawę, że los pragnie nas z kimś połączyć. Początkowa fascynacja zmieni się w silne uczucie, ale za nim to się stanie, na pewno nie będzie łatwo. Życie da nam w kość. Będziemy tak zdruzgotani, że nie będziemy potrafili się podnieść. I właśnie w tym momencie ktoś poda nam rękę. Ocalili duszę i ożywi serce. Stanie się naszym światełkiem w ciemnym tunelu i ukaże świat z innej perspektywy. Osoba, na którą nie zwracaliśmy szczególnej uwagi stanie się kimś więcej. A może jedna decyzja naprowadzi ją na nas. Chęć zwycięstwa, instynkt zdobywcy zmieni się w pożądanie, które nigdy nie zgaśnie. Nie będziemy potrafili zostawić tej osoby za sobą. W każdym momencie życia będziemy o nie myśleć, aż w końcu zdecydujemy się zrobić ostateczny krok. Pozwolimy jej poznać samego siebie, zburzymy mury, którymi jesteśmy otoczeni i ukarzemy własne wnętrze, pełne bezbronności, a zarazem niezwykłej siły. Otworzymy się na miłość. Zaryzykujemy. Przegramy, by wygrać. Pozbędziemy się samotności. Stworzymy coś, czego nikt nie zepsuje. Oddamy się całkowicie, a w zamian zyskamy to, co najważniejsze. Miłość. Kochani zapraszam was dziś na recenzję książki, z którą niezwykle miło spędziłam czas. Powieści, która mnie zahipnotyzowała i zafascynowała do tego stopnia, że nie potrafiłam jej otworzyć na bok. Seksowna, pełna pasji, zaskakująca historia, która podbiła moje serce. Seks, kłótnie, muzyka — właśnie to w niej znajdziecie. K. Bromberg kolejny raz mnie zadziwiła, przedstawiając mi historię, przy której nie można się zatrzymać. ,,Sweet Ache. Krew gęstsza od wody" to namiętna, gwarantująca wielką dawkę emocji powieść, w której muzyka miesza się z miłością, a jeden zakład może zmienić całe życie. Zapraszam na recenzję!
Kiedy Rylee pławi się w swoim szczęściu, rozpoczyna się niezwykły romans siostry Coltona, seksownej i pięknej Quinlan Westin i Hawkina Playa. Hawkin, sławny muzyk o dobrym sercu, po raz kolejny bierze na siebie wybryki młodszego brata, Huntera. Ponownie daje się wykorzystać, ale tym razem grozi mu odsiadka. Przyszłość jego zespołu staje pod znakiem zapytania. Aby zdobyć przychylność sędziego, Hawkin zgadza się gościnnie poprowadzić serię wykładów na miejscowej uczelni. A Quinlan... Cóż, Hawkin zakłada się z kolegą z zespołu, że zaciągnie ją do łóżka.
Uwiedzenie Quinlan, która nie ma najmniejszej ochoty stać się kolejną zdobyczą gwiazdora, okazuje się o wiele trudniejsze niż seria wykładów. Im bardziej on się stara, tym bardziej ona go unika, ale nieoczekiwanie między tym dwojgiem rodzi się coś pięknego i prawdziwego. Złożoną sytuację dodatkowo komplikuje Hunter: gdy tylko zorientuje się, że jego starszy brat ma słaby punkt, zrobi wszystko, żeby go wykorzystać...
Jak to się skończy? Czy historia o tak zagmatwanym początku może zaowocować prawdziwym uczuciem? Czy Quinlan i Hawkin wbrew wszystkiemu znajdą szczęście?
Hawkin Play nie ma w życiu łatwo. Choroba matki, śmierć ojca i nieustanne problemy z młodszym bliźniakiem dają mu w kość. Nie potrafi odmówić mu pomocy, a kiedy Hunter pakuje się w kolejne kłopoty i grozi mu odsiadka, Hawkin bierze odpowiedzialność na siebie, co zagraża jego rockowej karierze oraz całemu zespołowi. Za radą adwokata zgłasza się do poprowadzenia wykładów dotyczących seksu, narkotyków i rock and roll'a na uniwersytecie. Dzięki temu może uzyskać mniejszy wyrok. Quinlan zostaje przydzielona do asystowania nowemu wykładowcy, który według niej okazuje się dupkiem. Sarkastyczna dziewczyna nie pozwoli sobie wleźć na głowę, a jego sława nie robi na niej wrażenia. Hawkin zakłada się z przyjacielem, że do zakończenia zajęć wyląduje z seksowną asystentką o ciętym języku w łóżku. Nie spodziewa się, że to może odmienić jego życie. Zdeterminowany mężczyzna robi wszystko, by umówić się z Quinlan, na co kobieta nie ma najmniejszej ochoty. Ta dwójka nie może zaprzeczyć wzajemnej fascynacji, ale czy posuną się dalej? Czy Hunter nie przeszkodzi im w nowym dla nich uczuciu? Czy odnajdą prawdziwe szczęście?
,,Sweet Ache. Krew gęstsza od wody" to niesamowita, sarkastyczna, poruszająca powieść, w której jedna decyzja może odmienić całe życie. K. Bromberg zabrała mnie do świata pełnego namiętności, bólu, rocka, w którym dwie całkowicie różne osoby walczą o swoje uczucie z resztą świata. Lojalność w stosunku do rodziny może zniszczyć całe życie, a słabość jednego człowieka krzywdzi innego. Wyrazista, zabawna, seksowna historia, która szybko zdobyła moje serce. Autorka zawsze robi mi mętlik w głowie i niszczy moje wyobrażenia. Jej książki są niezwykle realistyczne, a zarazem pełne uczuć. Czytając ,,Sweet Ache" czułam wielką pasję i poświęcenia. Nic nie jest tu wymuszone. Zawirowane — to prawda, ale to właśnie takie historie są najlepsze. Powieści, która zaskakują i zadziwiają. Tej książki się nie czyta, ją się przeżywa. Pożądanie łączy się z bólem, a coraz to kolejne intrygi stają w pojedynku z ognistym uczuciem. Nic nie jest z góry przesądzone. Zdarzyć się może dosłownie wszystko. Pięknie napisana powieść, która zdobyła moje serce i sprawiła, że nieustannie pracowało na najwyższych obrotach. Autorka w niesłychanie cudowny sposób połączyła ból i miłość gwarantując czytelnikowi mieszankę wybuchową. Wystarczy, że sięgnie się po ,,Sweet Ache", a nocki zostaną zarwane, a umysł wciąż będzie kierował nas w rejony historii Quinlan i Huntera. Kto z was potrafi się oprzeć połączeniu rocka i miłości?
Hawkin Play — rockman, łamacz kobiecych serc, niegrzeczny mężczyzna, na którego promują go media. Tylko parę osób jest w stanie dostrzec jego prawdziwą naturę — zranionego, dobrego muzyka o wrażliwym sercu, który wskoczy w ogień dla swoich bliskich. Hawkin jest sarkastyczny, zdeterminowany, czasami arogancki, ale również ma swoje chwile załamania. Od lat walczy o przetrwanie swoje, jak i rodziny. Naciskany z każdej strony mężczyzna, kiedy poznaje Quin nie zdaje sobie sprawy, że zmieni jego całe życie. Tylko, czy Hawkin będzie potrafił wybrać? Co będzie dla nie go ważniejsze: niedawno poznana, seksowna dziewczyna, czy może rodzina, o którą walczy od małego? Quinlan to sarkastyczna, wychowana w rodzinie uwodzicieli dziewczyna, która nie boi się ciężkiej pracy i nie ma zamiaru nigdy ulec celebrycie. Wie, że nie są oni, stali w uczuciach, ale kiedy poznaje Hawkina, nie może zaprzeczyć rodzącemu się między nimi uczuciu. Ma swoje nastroje, nie jest cichą myszką, tylko przebojową kobietą, u której świat klęczy u stóp. Nie boi się wyzwań, a Hawkin jest jednym z nich. Tylko czy, kiedy prawda o zakładzie wyjdzie na jaw, wybaczy mu? Hunter jest młodszym bliźniakiem Hawkina i robi wszystko, by zniszczyć jego życie. Powołując się na rodzinę, raz po raz, pakuje go w kłopoty. Mężczyzna jest niezwykle zgorzkniały, a chęć zemsty na barcie potęguje jego okrucieństwo. Chłopcy z zespołu Bent są niezwykle seksowni, słodcy i niegrzeczni. Mam nadzieję, że autorka kiedyś przedstawi mi ich historię, a szczególnie Vince'a, która całkowicie mnie oczarował. Bohaterowie ,,Sweet Ache" są niezwykle realistyczni i prawdziwi. Każdy z nich ma swoje problemy i inaczej je rozwiązuje. Właśnie dzięki nim ta powieść jest tak fantastyczna.
,,Sweet Ache. Krew gęstsza od wody" to gorąca, intensywna, poruszająca powieść, o której myślą czytelniczki na całym świecie. Autorka nie boi się poruszać trudnych tematów, a jej bohaterowie przechodzą długą drogę, by w końcu wyjść na prosto. Wiem, że jej książki będą mi zawsze towarzyszyły i często będę je sobie przypominała. K. Bromberg potrafi wnieść pewną świeżość w literaturę erotyczną oraz zachwycić swoją historią. Parę razy się wzruszyłam, dużo refleksji z niej wyniosła, a przede wszystkim spędziłam cudowny czas na pochłanianiu tej pozycji. To pełna pasji, emocji powieść, która obezwładnia wszystkie zmysły i niszczy granice. A wy macie okazję zostać tego świadkiem. Wystarczy, że dacie jej szansę. Nie musicie znać poprzednich części serii, by rozpocząć tę przygodę. To całkowicie inna historia i dzięki temu wyjątkowa. Polecam!
Hawkin Play nie ma w życiu łatwo. Choroba matki, śmierć ojca i nieustanne problemy z młodszym bliźniakiem dają mu w kość. Nie potrafi odmówić mu pomocy, a kiedy Hunter pakuje się w kolejne kłopoty i grozi mu odsiadka, Hawkin bierze odpowiedzialność na siebie, co zagraża jego rockowej karierze oraz całemu zespołowi. Za radą adwokata zgłasza się do poprowadzenia wykładów dotyczących seksu, narkotyków i rock and roll'a na uniwersytecie. Dzięki temu może uzyskać mniejszy wyrok. Quinlan zostaje przydzielona do asystowania nowemu wykładowcy, który według niej okazuje się dupkiem. Sarkastyczna dziewczyna nie pozwoli sobie wleźć na głowę, a jego sława nie robi na niej wrażenia. Hawkin zakłada się z przyjacielem, że do zakończenia zajęć wyląduje z seksowną asystentką o ciętym języku w łóżku. Nie spodziewa się, że to może odmienić jego życie. Zdeterminowany mężczyzna robi wszystko, by umówić się z Quinlan, na co kobieta nie ma najmniejszej ochoty. Ta dwójka nie może zaprzeczyć wzajemnej fascynacji, ale czy posuną się dalej? Czy Hunter nie przeszkodzi im w nowym dla nich uczuciu? Czy odnajdą prawdziwe szczęście?
,,Sweet Ache. Krew gęstsza od wody" to niesamowita, sarkastyczna, poruszająca powieść, w której jedna decyzja może odmienić całe życie. K. Bromberg zabrała mnie do świata pełnego namiętności, bólu, rocka, w którym dwie całkowicie różne osoby walczą o swoje uczucie z resztą świata. Lojalność w stosunku do rodziny może zniszczyć całe życie, a słabość jednego człowieka krzywdzi innego. Wyrazista, zabawna, seksowna historia, która szybko zdobyła moje serce. Autorka zawsze robi mi mętlik w głowie i niszczy moje wyobrażenia. Jej książki są niezwykle realistyczne, a zarazem pełne uczuć. Czytając ,,Sweet Ache" czułam wielką pasję i poświęcenia. Nic nie jest tu wymuszone. Zawirowane — to prawda, ale to właśnie takie historie są najlepsze. Powieści, która zaskakują i zadziwiają. Tej książki się nie czyta, ją się przeżywa. Pożądanie łączy się z bólem, a coraz to kolejne intrygi stają w pojedynku z ognistym uczuciem. Nic nie jest z góry przesądzone. Zdarzyć się może dosłownie wszystko. Pięknie napisana powieść, która zdobyła moje serce i sprawiła, że nieustannie pracowało na najwyższych obrotach. Autorka w niesłychanie cudowny sposób połączyła ból i miłość gwarantując czytelnikowi mieszankę wybuchową. Wystarczy, że sięgnie się po ,,Sweet Ache", a nocki zostaną zarwane, a umysł wciąż będzie kierował nas w rejony historii Quinlan i Huntera. Kto z was potrafi się oprzeć połączeniu rocka i miłości?
Hawkin Play — rockman, łamacz kobiecych serc, niegrzeczny mężczyzna, na którego promują go media. Tylko parę osób jest w stanie dostrzec jego prawdziwą naturę — zranionego, dobrego muzyka o wrażliwym sercu, który wskoczy w ogień dla swoich bliskich. Hawkin jest sarkastyczny, zdeterminowany, czasami arogancki, ale również ma swoje chwile załamania. Od lat walczy o przetrwanie swoje, jak i rodziny. Naciskany z każdej strony mężczyzna, kiedy poznaje Quin nie zdaje sobie sprawy, że zmieni jego całe życie. Tylko, czy Hawkin będzie potrafił wybrać? Co będzie dla nie go ważniejsze: niedawno poznana, seksowna dziewczyna, czy może rodzina, o którą walczy od małego? Quinlan to sarkastyczna, wychowana w rodzinie uwodzicieli dziewczyna, która nie boi się ciężkiej pracy i nie ma zamiaru nigdy ulec celebrycie. Wie, że nie są oni, stali w uczuciach, ale kiedy poznaje Hawkina, nie może zaprzeczyć rodzącemu się między nimi uczuciu. Ma swoje nastroje, nie jest cichą myszką, tylko przebojową kobietą, u której świat klęczy u stóp. Nie boi się wyzwań, a Hawkin jest jednym z nich. Tylko czy, kiedy prawda o zakładzie wyjdzie na jaw, wybaczy mu? Hunter jest młodszym bliźniakiem Hawkina i robi wszystko, by zniszczyć jego życie. Powołując się na rodzinę, raz po raz, pakuje go w kłopoty. Mężczyzna jest niezwykle zgorzkniały, a chęć zemsty na barcie potęguje jego okrucieństwo. Chłopcy z zespołu Bent są niezwykle seksowni, słodcy i niegrzeczni. Mam nadzieję, że autorka kiedyś przedstawi mi ich historię, a szczególnie Vince'a, która całkowicie mnie oczarował. Bohaterowie ,,Sweet Ache" są niezwykle realistyczni i prawdziwi. Każdy z nich ma swoje problemy i inaczej je rozwiązuje. Właśnie dzięki nim ta powieść jest tak fantastyczna.
,,Sweet Ache. Krew gęstsza od wody" to gorąca, intensywna, poruszająca powieść, o której myślą czytelniczki na całym świecie. Autorka nie boi się poruszać trudnych tematów, a jej bohaterowie przechodzą długą drogę, by w końcu wyjść na prosto. Wiem, że jej książki będą mi zawsze towarzyszyły i często będę je sobie przypominała. K. Bromberg potrafi wnieść pewną świeżość w literaturę erotyczną oraz zachwycić swoją historią. Parę razy się wzruszyłam, dużo refleksji z niej wyniosła, a przede wszystkim spędziłam cudowny czas na pochłanianiu tej pozycji. To pełna pasji, emocji powieść, która obezwładnia wszystkie zmysły i niszczy granice. A wy macie okazję zostać tego świadkiem. Wystarczy, że dacie jej szansę. Nie musicie znać poprzednich części serii, by rozpocząć tę przygodę. To całkowicie inna historia i dzięki temu wyjątkowa. Polecam!
Niesamowity-swiat-ksiazek.blogspot.com Klaudia Aleksandra Grabowska; 2016-10-09