ODBIERZ TWÓJ BONUS :: »

Recenzje

Bajki z sukcesem w tle

Dziesięć bajek dla dzieci pomagających im osiągnąć sukces

Dorośli mają swoje poradniki, które niejednokrotnie zmieniają życie na lepsze. Niestety ich wadą jest fakt, że zostały napisane dla dorosłych. Czy można napisać tego typu poradnik dla dzieci. Pewnie, że tak. Sławomir Żbikowski właśnie to zrobił. A forma, którą wybrał jest chyba najlepszą z możliwych. Bo które dziecko nie lubi słuchać bajek?
Lektorem jest Robert Grabka, który umiejętnie zmienia głos czytając treść baśni (np. w czwartej bajce naśladuje głosy kaczek). Pomaga mu chłopiec, który odczytuje wypowiedzi dzieci, np. chłopca, który poszedł się uczyć u czarodzieja (w pierwszej bajce). Od czasu do czasu można też usłyszeć efekty dźwiękowe. Słuchałem z przyjemnością.
Spis bajek:
  1. Dziękuję
  2. Przemiana Niedźwiedzia Aleksa
  3. Magiczne sztuczki, czyli afirmacje
  4. Studnia życzeń – czyli o umiejętności stawiania sobie celów
  5. Jak zostać mistrzem?
  6. Bajka o trzech świnkach
  7. Uwierzyć w siebie, czyli bajka o wilku Sylwku
  8. O żółwiu, który doszedł na szczyt
  9. Dziwny stwór
  10. Łąka o poranku
Chyba większość bajek to historie o zwierzątkach, które miały swoje problemy i nauczyły się je rozwiązywać. Autor dodatkowo uczy wytrwałości w dążeniu do celu oraz do tego, aby się nie zniechęcać. Nawet mnie dorosłej osobie słuchało się tego z przyjemnością. Również dorośli lubią słuchać historyjek. Troszkę to przypominało audiobooka Kto zabrał mój ser? Tutaj w każdej bajce mamy postać, która przezwycięża swoje trudności. Jest więc sposób oraz jego realizacja. Nic tylko stosować także u dorosłych. Myślę, że najlepiej byłoby wysłuchać tych bajek wraz z dzieckiem, a potem porozmawiać z nim o sposobach zastosowania w jego życiu.
http://ksiazki.audio Piotr Borowski; 2016-11-02

Pieśń Dawida

We wrześniu przeczytałam pierwszą książkę Amy Harmon, która ukazała się na naszym rynku – „Prawo Mojżesza”. Choć spodziewałam się zwykłego młodzieżowego romansidła, dostałam coś niesamowitego – książkę, która rozdarła mi serce na milion kawałków i którą teraz polecam niemal każdemu. Gdy dowiedziałam się, że wkrótce wydana będzie jej kontynuacja, nie wahałam się ani przez moment – od razu brałam! A jednak, tuż przed rozpoczęciem lektury pojawiły się wątpliwości – czy nie postawiłam poprzeczki zbyt wysoko? Czy książka na pewno mi się spodoba?
 
Głównym bohaterem „Pieśni Dawida” jest najlepszy przyjaciel Mojżesza, Tag. Jak pamiętamy z książki przedstawiającej losy czarnoskórego artysty, chłopak miał dużo problemów ze sobą, ze swoją agresją. W momencie, gdy rozpoczyna się akcja, Tag ma już nieco poukładane życie – jest odnoszącym sukcesy bokserem, prowadzi własny bar, otaczają go prawdziwi przyjaciele. Wszystko zmienia się, gdy w jego klubie pojawia się niewidoma dziewczyna trudniąca się… tańcem na rurze! Pojawienie się Millie sprawia, że Tag odkrywa w sobie Dawida – mężczyznę zdolnego kochać…
 
„Pieśń Dawida” to książka zupełnie inna niż „Prawo Mojżesza”. O ile pierwsza książka Amy Harmon była jak tornado, wywoływała nagłe uczucia, niespodziewane reakcje, tak kolejna płynęła znacznie spokojniejszym nurtem, pomału wkradając się w moje serce. Kluczem do zawiązania fabuły jest ucieczka Taga – jedyne, co po nim zostaje, to kasety, na których nagrywa swoją historię – opowieść o tym, jak pewna niewidoma dziewczyna odwróciła jego życie o sto osiemdziesiąt stopni.
 
Wielkim plusem książki są jej bohaterowie. Amy Harmon ma wielki talent do tworzenia postaci, które są żywe i wywołują u czytelnika mnóstwo emocji. Dawid to wydawałoby się zwykły zabijaka, playboy, który płynie na fali, nie zastanawiając się nad swoim życiem. Jednak gdy poznajemy go bliżej, odkrywamy jego wrażliwość, delikatność, szarmanckość i nie możemy się nie zakochać… Natomiast Millie to postać, którą pokochałam już od pierwszych chwil. Dawno nie spotkałam tak wspaniałej i silnej psychicznie bohaterki. Amelia potrafi, pomimo swojej niepełnosprawności, cieszyć się życiem i korzystać z niego. To wspaniały wzór dla nas, bo my czasem rezygnujemy z naszych marzeń, zniechęcając się drobnymi niepowodzeniami. Niestety, nie wszyscy bohaterowie byli tak wspaniali – trochę żałuję, że autorka wplotła do fabuły Mojżesza i Georgię – z jednej strony miło było spotkać ich ponownie, przekonać się, że wszystko u nich w porządku, ale z drugiej… Wydaje mi się, że tak genialnie wykreowani na kartach „Prawa Mojżesza” bohaterowie w „Pieśni Dawida” stracili swoją osobowość, nieco przyblekli, stali się papierowi.
 
Twórczość Amy Harmon nieco przypomina mi pisarstwo Colleen Hoover. Dlaczego? Otóż, obie panie nie boją się przeciwstawić nowemu „trendowi” ukazywania nagłych, fizycznych zauroczeń, Bad boyów i szarych myszek (może i Tag rzeczywiście jest „Bad”, ale Millie zdecydowanie nieśmiałą i niepewną dziewczynką nie jest!). Wyobraźcie sobie, że w „Pieśni Dawida” nie znajdziecie ani jednej sceny erotycznej! Tak, tak – da się pisać takie książki. Uczucie między Millie a Dawidem rozwija się w piękny, delikatny sposób, jest oparte na wzajemnym poznawaniu się, rozmowach i powolnym burzeniem murów, jakie zbudowało się wokół własnego serca.
 
„Pieśń Dawida” w bardzo taktowny i delikatny sposób opowiada także o chorobie i niepełnosprawności. Ułomność jest częścią bohaterów, która kształtuje ich osobowość i staje się nieodłączną jej częścią. Jednocześnie autorka wcale nie stygmatyzuje swoich chorych postaci, wręcz przeciwnie, ukazuje ich niezwykłą wartość.
 
„Pieśń Dawida” nie wywołała u mnie aż takiego huraganu uczuć, jak „Prawo Mojżesza”, jednak wciąż pozostaje genialną książką, zdecydowanie wyróżniającą się wśród pozostałych lektur z gatunku Young adult. Jest niezwykle wzruszająca i sprawia, że nasze serduszka rozpuszczają się jak masło na gorącym toście… Mam nadzieję, że powieści Amy Harmon jeszcze nie raz pojawią się na naszym czytelniczym rynku!
nieuleczalnyksiazkoholizm.blogspot.com Aleksandra Korniak; 2016-10-14

Pieśń Dawida

Czytając „Prawo Mojżesza” wiedziałam już, iż wydawnictwo wkrótce wypuści kolejną powieść Amy Harmon będącą z Mojżeszem powiązaną. Czekałam z niecierpliwością. Ostatnimi czasy bardzo polubiłam powieści młodzieżowe, choć sama to tego grona należę już tylko duchem"😉"Myślę jednak, że nie są to książki stricte przeznaczone dla jednego typu odbiorcy. I czuję żadnego skrępowania przyznając się, iż urzekają mnie proste, piękne historie młodych, próbujących odnaleźć się w dorosłym życiu ludzi. Wszak wszystko to nadal mam w pamięci"🙂". A wiele wyborów, przed którymi stają nastolatkowie lubi powtarzać się i w dorosłym życiu.

„Pieśń Dawida” jest historią Dawida Taggert’a vel Taga, którego poznaliśmy już w „Prawie Mojżesza”. Dawid właściciel Tag Team, zawodnik MMA, mimo, iż ustabilizował się materialnie, nadal pozostał niespokojną duszą. Nie potrafi zaangażować się emocjonalnie w związek z kobietą, przepełniony jest lękiem przed odpowiedzialnością, którą niesie za sobą miłość. Historia, którą przepełniona jest dusza Dawida pełna jest bólu i rozpaczy. Chłopak nie potrafi wybaczyć sobie śmierci siostry, obwiniając się za jej los. Jedynymi osobami, które odnalazły ścieżkę do serca Taga jest Mojżesz z rodziną.

Wszystko zmienia się, gdy w barze zatrudniona zostaje nowa tancerka – Amelie. Dziewczyna od początku przyciąga uwagę chłopaka, który powoli ulega fascynacji jej osobą. I gdy po wielu wewnętrznych rozterkach, walki z samym sobą, Dawid przyznaje się do kochania i pragnienia założenia rodziny, z dnia na dzień znika…

Narratorem w powieści jest tu Mojżesz, pomagający Millie w odnalezieniu Taga, oraz sam Tag, który  przyczyny swego tajemniczego zniknięcia ujawnia za pomocą nagranych przez siebie kaset magnetofonowych. Taka struktura powieści nie pozwala na nudę. Pokazuje nam przyczynowo skutkowy ciąg zdarzeń, trzyma w niepewności, łapie za gardło by za chwilę z ulgą zaczerpnąć oddech lub z rezygnacją wypuścić z piersi wstrzymywane powietrze.

Również niezwykle wyraziste są postaci zarysowane przez autorkę. Niewidoma, niesamowicie zaradna Amelie, jej autystyczny, nad wyraz bystry, choć z trudnością odnajdujący się w relacjach międzyludzkich brat Henry. Walczący o przyjaciela ponad wszystko Mojżesz i wreszcie przebojowy, jednak pod przybraną maską wesołka, zagubiony Dawid, który dla Millie jest niczym pieśń…

Amy Harmon zaproponowała nam piękną, prostą opowieść o tym, iż prawdziwej miłości nie da się stłamsić, zlekceważyć czy przełożyć na późniejszy, dogodniejszy termin. Prawdziwa miłość nie zawsze jest miłością idealną, tą z przysłowiowego obrazka. Czasem musi nieść z sobą brzemię bólu i cierpienia, które to umacniają ją i scalają już na zawsze.

„Pieśń Dawida” mimo, iż powiązana z „Prawem Mojżesza” jest całkiem inną powieścią. Łączy je ból, rozpacz, smutek, zagubienie. Mimo, iż bardzo polubiłam Amelie, Henry’ego i Taga, brakuje mi „magii” Mojżesza, jego zdolności i pobudzających wyobraźnię obrazów, które czyniły pierwszą część tak bardzo wyjątkową. 

Ostatnia kwestia, zakończenie… Chciałoby się zakrzyknąć „Amy, why?”. Autorka zostawia pole dla wyobraźni czytelnikom. Kończy powieść tajemniczym niedomówieniem. Nie jestem fanką tego typu rozwiązań, gdyż z natury jestem raczej osobą niecierpliwą, lubiącą konkrety, kawę na ławę, bez domysłów. Dlatego też, zakończenie mnie zabolało i troszkę rozczarowało.
Mimo to jednak, jeśli szukacie lektury na zimne jesienne wieczory, „Pieśń Dawida” z pewnością rozgrzeje Wasze serducha"🙂"
Miłość do Czytania Sandra Jędrowiak

Pieśń Dawida

Jakiś czas temu czytałam ,,Prawo Mojżesza" i nie wiedziałam czego się po nim spodziewać, ponieważ okładka była piękna i niezdradzająca treści. W przypadku tej książki miałam podobnie, z takim wyjątkiem, że wiedziałam, iż autorka chociaż w połowie mnie zadowoli, ponieważ jest styl pisania jest specyficzny, a mi bardzo przypadł do gustu, ale o tym za chwilę. Teraz zapraszam do recenzji :).
 
Dawid to wojownik w każdym najmniejszym stopniu swojego życia. Od zawsze walczył, nigdy się nie poddawał. Dawid, zwany Tagiem stał się rozpuszczonym chłopakiem, nigdy nie stronił od alkoholu, imprez i bójek. Po śmierci swojej siostry targnął się na życie, kilkakrotnie. Spotkanie z Mojżeszem pomogło mu uporządkować własne wnętrze. Narodziny tej przyjaźni były niecodzienne.

W życiu Taga niespodziewanie pojawiła się niewidoma dziewczyna, o imieniu Amelie (Millie). Od początku wiedział, że jest inna, nie tylko ze względu niepełnosprawność. Czuł, że o nią warto walczyć, lecz nie wiedział czy chce walczyć. Jednak Millie stała się dziewczyną życia Dawida i kochała go całą sobą. Dzięki niej poczuł się bezpieczny. I nagle zniknął. Bez śladu. Bez słowa pożegnania. Ot tak, po prostu. Nie pozostawiając choćby wskazówki, dlaczego i dokąd odchodzi. 
 
Z góry przepraszam, jeśli ta recenzja będzie nieskładna, ale wywołała we mnie tak dużo uczuć, że ciężko mi się w nich połapać. 
Zacznę od tego, że nie mam pojęcia od czego zacząć, a w takiej sytuacji najlepiej napisać coś  o bohaterach. 
Taga znamy już z książki ,,Prawo Mojżesza", ale to ta książka jest przeznaczona cała dla niego. Nawiązuje wydarzeniami do poprzedniej książki, więc lepiej zacząć od tamtej czytanie, ale spokojnie będę pisać bez spoilerów tamtej książki, bo też się da. Dawid to mężczyzna, który wiele przeszedł sam, a później z Mojżeszem, który też występuje w tej książce. A Millie? Amelie to dziewczyna, która jest wyjątkowa i niewidoma. Takich ludzi często się skreśla, no bo przecież są niepełnosprawni. Ja ich nie skreślam, ale nie lubię czytać o nich, bo później strasznie źle się czuję jak na coś marudzę i męczy mnie przez długi czas uczucie, że inni mają gorzej, a czasami ciężko z czymś takim żyć, no ale przeczytałam książkę... A dziewczyna to osoba, która nie chce, aby jej niepełnosprawność utrudniła jej życie, za wszelką cenę chce spełniać swoje marzenia.

Książka zaczyna się od zastanawiania się dlaczego Tag uciekł. A ja jako osoba bardzo ciekawa, nie mogłam wytrzymać, aż także poznam ten sekret. Ta powieść jest inna. Dlaczego? Nie ma tutaj Dawida jako narratora, są taśmy, które nagrał dla Millie zanim zniknął, a my przez całą książkę dowiadujemy się jego emocji, od poznania Millie do przyczyny ucieczki. Czy jest tutaj szansa na szczęśliwe zakończenie? Tego nie powiem, ale sprawy naprawdę się komplikują, gdy wychodzi na jaw przyczyna zniknięcia Dawida.

Jak pisałam na wstępie, styl autorki jest dość specyficzny. Nie ma tutaj częstego zabiegu, który jest w wielu książkach, że jest słodko, piękne i... nierealnie (jeżeli chodzi o rzeczywistość). Autorka w bardzo prosty sposób oddaje rzeczywistość, a w niej ból, cierpienie i miłość. Jej książki wciągają niesamowicie, a czytelnik ma wrażenie, że bohaterowie żyją wszędzie, gdzie tylko się rozejrzy. Bardzo podoba mi się styl Amy, jeżeli chodzi o jej książki. Mam nadzieję, że wkrótce przybędzie do Polski coraz więcej jej książek, bo oddają wszystko co w życiu ważne. Poza tym okładki obu książek są tak piękne i jednocześnie proste, że aż nie można się napatrzeć! Do tego są książki, o których można by wiele napisać, a nie potrafi się, ponieważ jak przychodzi co do czego, okazuje się, że są płytkie, przewidywalne i niewarte uwagi, a patrząc na to ile zapisałam, myślę, że mogłabym napisać jeszcze więcej dalej nie spoilerując.

Podsumowując, to wspaniała autorka, która powinna być znana każdemu za książki, które są piękne do bólu. Czasami zastanawia mnie fakt, że książki warte uwagi są mniej cenione, od tych ciągle powtarzających się schematów. Gorąco polecam tę książkę KAŻDEMU. Może Wam się spodoba, może nie, ale czasami warto przeczytać coś ambitnego. Zwłaszcza, że ta książka jest cudowna. Myślę, że wiele osób nie zdaje sobie nawet z tego sprawy. A tak na marginesie, nie jest to typowa obyczajówka czy romans, nie wierzcie kategoriom, tylko przekonajcie się sami czytając tą wspaniałą książkę, pełną ludzkich uczuć wypełnionych na kartkach tej książki. 

 
Jabluszkooo.blogspot.com Jabłuszkooo; 2016-10-09

Pieśń Dawida

Kiedy w moje ręce wpadła książka "Prawo Mojżesza" czułam, że to coś dla mnie. Gdy po jej przeczytaniu usłyszałam, że będzie następny tom wiedziałam, że jego też muszę zaliczyć. Gdzieś skrycie liczyłam, że poziom będzie podobny, a może troszkę lepszy. Że znów będę na emocjonalnej huśtawce. Raz będę zmierzać do niebiańskiej euforii radości, a w następnej chwili do piekielnej czeluści tragedii. Czy tak było? Niestety nie. Było tysiąc razy lepiej! To co Amy ukazała nam w drugiej części to mieszanka wybuchowa.
 
Dawid Taggert chłopak, który już jako nastolatek stał się impulsywnym, nadpobudliwym i agresywnym młodzieńcem. Lubiący nadużywać alkoholu i wszczynać bójki Tag pewnego dnia po próbie samobójczej trafia do szpitala psychiatrycznego. To tu poznaje Mojżesza. Tego "innego" chłopaka, którego wita bójką, a z którym w efekcie końcowym łączy go niezwykle głęboka przyjaźń. Ta historia to jego historia, ale Mo również mamy okazję tu "usłyszeć". 
Młody mężczyzna, który nie potrafi się na niczym dłużej skupić. Znalazł swój cel - klub, walki, treningi. Oddał temu całego siebie. Aż pewnego dnia pojawia się tancerka Amelie. Jak się okazuje niewidoma. Między nimi rodzi się więź, łączy ich nie tylko przyjaźń. Oboje pragną i potrzebują towarzystwa drugiego. Tyle, że nie może być idealnie. Millie, bo tak byłą nazywana przez Dawida odkrywa, że chłopak znika. Zostawił po sobie pozałatwiane sprawy, dokumenty i ... pudełko kaset z nagraniami oznaczone braille'm. Czy Tag znów postanawia uciec? Nie tłumacząc kompletnie nic i to nikomu? Nawet dziewczynie, którą pokochał i bez której życia sobie nie wyobraża? Czy był w stanie zrobić to bez powodu i to w tedy, gdy wszystko zaczynało się pięknie układać?
 
To co jest kanwą dla całej historii to uczucie rodzące się miedzy Dawidem a Amelie. Kasety Taga, które tworzą opowieść wyjaśniają nam jak się poznali, jak zaczynali spędzać ze sobą czas. Ukazują nam też to z czym zmagała się Millie - niewidoma, opiekująca się bratem z autyzmem. A jednak walcząca, niepoddająca się, twarda. Dziewczyna im więcej doświadczała w swoim życiu nieszczęść tym więcej w sobie odkrywała sil do walki i stawiania czoła przeciwnościom losu. Tag dorzucił jej swoim zachowaniem kolejny dramat, ale ona znów walczy. Zrobi wszystko by się dowiedzieć co się stało i dlaczego.
 
Choć pozycja jest dość smutna i depresyjna już od początku to zdecydowanie skradła moje serce. Czy utrzymała poziom "Praw Mojżesza"? Nie. Ona jak dla mnie go pobiła mimo, że jest całkiem inna i dobrze było by je oceniać osobno. Smutek czy radość. Zwątpienie i nadzieja. Złość lub spokój. To tylko niektóre emocje towarzyszące czytaniu tej pozycji. Żałowałam tylko tego, że w całość nie wpleciono Henry'ego - brata Amelie, bo ten chłopak skradł moje serce. Liczyłam na jego punkt widzenia, emocje i spostrzeżenia. Zabrakło tego, ale oddanie głosu Tagowi, który o nim wspominał naprawiło to chociaż w niewielkim stopniu. Jeśli jeszcze nie znasz historii Mojżesza oraz Dawida powinnaś / powinieneś to nadrobić. Chwyta za serce, pozwala się zastanowić nad wieloma rzeczami. Po prostu ma przesłanie i jest wymiarowa.
swiatmiedzystronami.blogspot.com Karolina Marek; 2016-10-16