Recenzje
Fotografia przyrodnicza dla wytrwałych. Jak skutecznie fotografować
Każdy, kto kiedykolwiek próbował fotografować przyrodę, czy to krajobrazy, czy ptaki lub inne zwierzęta, ten wie, jak duże jest to wyzwanie. Własnoręcznie sfotografowane pejzaże rzadko są tak malownicze, jak zdjęcia, które oglądamy w internecie. Jeśli zaś chodzi o zdjęcia zwierząt, a zwłaszcza ptaków to wyzwaniem jest po pierwsze spotkanie tych niezwykłych modeli w ich naturalnym środowisku, a po drugie wykonanie poprawnej i atrakcyjnej fotografii. Autorzy książki „Fotografia przyrodnicza dla wytrwałych. Jak skutecznie fotografować zwierzęta„, Henryk Janowski i Rafał Gawełda, piszą we wstępie, że ich książka ma na celu pomóc uzyskać na zdjęciach efekt zrodzony w wyobraźni, jak i zachęcić do pewnego sposobu na życie, jakim jest fotografia przyrodnicza.
Faktycznie, jeśli ktoś z Was myśli poważnie o fotografii przyrodniczej, czeka go wiele wyzwań. Jak w każdej dziedzinie, tak i w tej, trzeba włożyć wiele wysiłku i poświęcenia, aby osiągnąć dobre efekty. Dlatego od razu trzeba zaznaczyć, że recenzowana książka nie jest pozycją dla początkujących amatorów fotografii. Wprawdzie jej pierwsza część jest poświęcona w całości wyborowi odpowiedniego sprzętu, ale na próżno szukać tam wyjaśnienia takich terminów jak ekspozycja, ogniskowa, przysłona, głębia ostrości czy format RAW. Jeśli zatem nie orientujecie się w podstawowych pojęciach z dziedziny fotografii, zanim sięgniecie po tę książkę, koniecznie uzupełnijcie swoją wiedzę.
Autorzy kochają przyrodę i przebywanie na łonie natury przynajmniej tak bardzo, jak samą fotografię. Nie da się ukryć, że tylko połączenie tych dwóch pasji może zaprowadzić do powstania profesjonalnych zdjęć przyrodniczych. Dlatego książka wypełniona jest historiami o eksploracji niedostępnego terenu, wstawaniu przed świtem, budowaniu czatowni i znoszeniu nieraz ciężkich warunków atmosferycznych przez wiele godzin. Jeśli komuś wydaje się, że fotografia przyrodnicza jest tak wdzięczna i łatwa, jak same zdjęcia pięknych ptaków czy uroczych zwierzątek, z pewnością po lekturze książki Janowskiego i Gawełdy straci wszelkie złudzenia na ten temat. Sami autorzy wskazują, że robienie zdjęć to tylko ułamek aktywności związanej z fotografią przyrodniczą. Rzeczywistość jest znacznie mniej romantyczna niż tematyka zdjęć – wymaga skrupulatnych przygotowań, odpowiedniego sprzętu, wiedzy na temat przyrody, terenu na który się wybiera oraz poświęcenia dużej ilości czasu.
Książka jest podzielona na części dotyczące odpowiednio: wyboru właściwego aparatu, obiektywów i dodatkowego sprzętu, przygotowań do wyjazdu w teren oraz w końcu temu, co najciekawsze, czyli samej fotografii ptaków i ssaków. Dwa ostatnie rozdziały są poświęcone zarówno informacjom technicznym, dotyczącym wyboru miejsca, fotografowania poszczególnych rodzajów ptaków czy zwierząt, w tym sposobów wabienia ich oraz czatowania na nie, jak i anegdotom z życia fotografa przyrody. Nie znajdziecie tam jednak informacji na temat obróbki zdjęć. Autorzy poświęcają dużo uwagi odpowiedniemu ubraniu czy warunkom klimatycznym. Wydaje się, że po takiej lekturze amatora fotografii przyrodniczej nic nie powinno zaskoczyć.
W książce poświęconej fotografii równie ważne, jak treść, którą chcą przekazać autorzy, są też zdjęcia. Tak samo jest w tym przypadku. „Fotografia przyrodnicza dla wytrwałych…” jest wydana na eleganckim, matowym papierze pozwalającym wyeksponować walory zdjęć. Możemy na nich zobaczyć zarówno piękne krajobrazy, jak i ptasich oraz zwierzęcych modeli. Nie brakuje też zdjęć przedstawiających omawiane czatownie czy kryjówki, budowane przez fotografów. Co ważne, autorzy poruszają też rzadko podejmowany w fotografii temat kodeksu etycznego fotografa przyrody.
Z jednej strony autorzy książki są bezwzględnie szczerzy w opisie wymagań i wyzwań jakie stawia przed fotografem przyroda. To jedna z najbardziej wymagających modelek, ale zarazem też najbardziej pasjonująca. Wymaga nie tylko tak zwanego „oka”, ale również sprzętu, czasu i poświęcenia. Z drugiej jednak strony, z mojego osobistego doświadczenia wynika, że fotografia przyrodnicza nawet bez tak dużego zaangażowania i kosztownego oprzyrządowania, może być satysfakcjonującym zajęciem i sposobem na spędzanie czasu. W związku z tym uważam, że warto byłoby pomyśleć o publikacji lub dodatkowym rozdziale, dotyczącym fotografii przyrodniczej przeznaczonym dla mniej zaawansowanego odbiorcy. Nie da się zaprzeczyć, że to hobby jest wymagające i czasochłonne, jeśli chce się uzyskać prawdziwie profesjonalne efekty. Z drugiej jednak strony chodzi w nim przede wszystkim o poznawanie przyrody, przygodę i dobrą zabawę. Szkoda byłoby gdyby czytelnicy myśleli, że jest ona dostępna tylko dla gotowych na duże wydatki i poświęcenia pasjonatów.
Faktycznie, jeśli ktoś z Was myśli poważnie o fotografii przyrodniczej, czeka go wiele wyzwań. Jak w każdej dziedzinie, tak i w tej, trzeba włożyć wiele wysiłku i poświęcenia, aby osiągnąć dobre efekty. Dlatego od razu trzeba zaznaczyć, że recenzowana książka nie jest pozycją dla początkujących amatorów fotografii. Wprawdzie jej pierwsza część jest poświęcona w całości wyborowi odpowiedniego sprzętu, ale na próżno szukać tam wyjaśnienia takich terminów jak ekspozycja, ogniskowa, przysłona, głębia ostrości czy format RAW. Jeśli zatem nie orientujecie się w podstawowych pojęciach z dziedziny fotografii, zanim sięgniecie po tę książkę, koniecznie uzupełnijcie swoją wiedzę.
Autorzy kochają przyrodę i przebywanie na łonie natury przynajmniej tak bardzo, jak samą fotografię. Nie da się ukryć, że tylko połączenie tych dwóch pasji może zaprowadzić do powstania profesjonalnych zdjęć przyrodniczych. Dlatego książka wypełniona jest historiami o eksploracji niedostępnego terenu, wstawaniu przed świtem, budowaniu czatowni i znoszeniu nieraz ciężkich warunków atmosferycznych przez wiele godzin. Jeśli komuś wydaje się, że fotografia przyrodnicza jest tak wdzięczna i łatwa, jak same zdjęcia pięknych ptaków czy uroczych zwierzątek, z pewnością po lekturze książki Janowskiego i Gawełdy straci wszelkie złudzenia na ten temat. Sami autorzy wskazują, że robienie zdjęć to tylko ułamek aktywności związanej z fotografią przyrodniczą. Rzeczywistość jest znacznie mniej romantyczna niż tematyka zdjęć – wymaga skrupulatnych przygotowań, odpowiedniego sprzętu, wiedzy na temat przyrody, terenu na który się wybiera oraz poświęcenia dużej ilości czasu.
Książka jest podzielona na części dotyczące odpowiednio: wyboru właściwego aparatu, obiektywów i dodatkowego sprzętu, przygotowań do wyjazdu w teren oraz w końcu temu, co najciekawsze, czyli samej fotografii ptaków i ssaków. Dwa ostatnie rozdziały są poświęcone zarówno informacjom technicznym, dotyczącym wyboru miejsca, fotografowania poszczególnych rodzajów ptaków czy zwierząt, w tym sposobów wabienia ich oraz czatowania na nie, jak i anegdotom z życia fotografa przyrody. Nie znajdziecie tam jednak informacji na temat obróbki zdjęć. Autorzy poświęcają dużo uwagi odpowiedniemu ubraniu czy warunkom klimatycznym. Wydaje się, że po takiej lekturze amatora fotografii przyrodniczej nic nie powinno zaskoczyć.
W książce poświęconej fotografii równie ważne, jak treść, którą chcą przekazać autorzy, są też zdjęcia. Tak samo jest w tym przypadku. „Fotografia przyrodnicza dla wytrwałych…” jest wydana na eleganckim, matowym papierze pozwalającym wyeksponować walory zdjęć. Możemy na nich zobaczyć zarówno piękne krajobrazy, jak i ptasich oraz zwierzęcych modeli. Nie brakuje też zdjęć przedstawiających omawiane czatownie czy kryjówki, budowane przez fotografów. Co ważne, autorzy poruszają też rzadko podejmowany w fotografii temat kodeksu etycznego fotografa przyrody.
Z jednej strony autorzy książki są bezwzględnie szczerzy w opisie wymagań i wyzwań jakie stawia przed fotografem przyroda. To jedna z najbardziej wymagających modelek, ale zarazem też najbardziej pasjonująca. Wymaga nie tylko tak zwanego „oka”, ale również sprzętu, czasu i poświęcenia. Z drugiej jednak strony, z mojego osobistego doświadczenia wynika, że fotografia przyrodnicza nawet bez tak dużego zaangażowania i kosztownego oprzyrządowania, może być satysfakcjonującym zajęciem i sposobem na spędzanie czasu. W związku z tym uważam, że warto byłoby pomyśleć o publikacji lub dodatkowym rozdziale, dotyczącym fotografii przyrodniczej przeznaczonym dla mniej zaawansowanego odbiorcy. Nie da się zaprzeczyć, że to hobby jest wymagające i czasochłonne, jeśli chce się uzyskać prawdziwie profesjonalne efekty. Z drugiej jednak strony chodzi w nim przede wszystkim o poznawanie przyrody, przygodę i dobrą zabawę. Szkoda byłoby gdyby czytelnicy myśleli, że jest ona dostępna tylko dla gotowych na duże wydatki i poświęcenia pasjonatów.
moznaprzeczytac.pl Zabiela; 2016-01-29
Dręczyciel
Moja opinia:
Uwielbiam tę książkę!
Jest po prostu…
wspaniała, boska i… niesamowicie zmysłowa!
Początkowo myślałam, że będzie to kolejny słodki romans z nutką erotyki w tle, ale na szczęście się pomyliłam.
Ta historia jest inna niż wszystkie, które dotąd mogłam przeczytać.
„Dręczyciel” najpierw zwali Cię z nóg i podepcze twoje wszystkie marzenia, a następnie podniesie Cię z ziemi, pocałuje w czoło i powie do ciebie słodkie „do widzenia„.
Tak…
Ta książka to prawdziwy wulkan emocji i wrażeń.
Fabuła i styl:
Uwielbiam fabułę książki „Dręczyciel„!
Ponieważ, jest ona nie tylko nietuzinkowa, ale i także pełną emocji oraz niespodziewanych zwrotów akcji.
Wciąga, fascynuje i sprawia, że czytelnik nie potrafi oderwać się od niej nawet na krótką chwilę.
Nigdy bym nie pomyśla, że granica między miłością a nienawiścią jest aż tak krucha i cienka, a jednocześnie tak wciągającą i pełna nietuzinkowych emocji.
Styl autorki jest natomiast bardzo lekki, przyjemny oraz pełen wrażeń i emocji.
Bohaterowie książki są bardzo wyraziści i pełni nieodkrytych tajemnic.
Opisy zaś są bardzo barwne i plastyczne a dialogi niezwykle poruszające i chwytające za serce.
Bohaterowie:
Główni bohaterowie książki „Dręczyciel” są nie tylko wspaniale wykreowani, ale i także bardzo barwni emocjonalnie.
Są naturalnie niedoskonali, emocjonalnie niepoprawni, a przy tym tak miłośnie zwariowani
Raz się nienawidzą..
Raz się kochają…
A w innej chwili nawet i nienawidzo- kochają…
I to właśnie w tej dziwnej i gorzko-słodkiej miłości, zakochałam się aż po same uszy, a może i nawet czubek głowy
Szata graficzna:
Według mnie, okładka „Dręczyciela” wygląda nie tylko bardzo skromnie i subtelnie, ale także bardzo zmysłowo i namiętnie.
Kusi nas zarówno swoją gorzko-słodką namiętnością, ale i również swoją nietuzinkową tajemnicą, która skrywa się w niezwykłej barwie czarno-białej miłości.
Podsumowanie:
Książka „Dręczyciel” to niesamowicie zmysłowa i pełna ognia historia, która rozpali w czytelniku nie tylko jego zmysłowe marzenia, ale i także poruszy w nim jego uśpione codziennością miłosne pragnienia.
Ta książka jest jak miłosny narkotyk.
Wciąga…
Kusi…
I zniewala…
Niewyobrażalną magią zmysłowych wrażeń.
Gorąco polecam!
Uwielbiam tę książkę!
Jest po prostu…
wspaniała, boska i… niesamowicie zmysłowa!
Początkowo myślałam, że będzie to kolejny słodki romans z nutką erotyki w tle, ale na szczęście się pomyliłam.
Ta historia jest inna niż wszystkie, które dotąd mogłam przeczytać.
„Dręczyciel” najpierw zwali Cię z nóg i podepcze twoje wszystkie marzenia, a następnie podniesie Cię z ziemi, pocałuje w czoło i powie do ciebie słodkie „do widzenia„.
Tak…
Ta książka to prawdziwy wulkan emocji i wrażeń.
Fabuła i styl:
Uwielbiam fabułę książki „Dręczyciel„!
Ponieważ, jest ona nie tylko nietuzinkowa, ale i także pełną emocji oraz niespodziewanych zwrotów akcji.
Wciąga, fascynuje i sprawia, że czytelnik nie potrafi oderwać się od niej nawet na krótką chwilę.
Nigdy bym nie pomyśla, że granica między miłością a nienawiścią jest aż tak krucha i cienka, a jednocześnie tak wciągającą i pełna nietuzinkowych emocji.
Styl autorki jest natomiast bardzo lekki, przyjemny oraz pełen wrażeń i emocji.
Bohaterowie książki są bardzo wyraziści i pełni nieodkrytych tajemnic.
Opisy zaś są bardzo barwne i plastyczne a dialogi niezwykle poruszające i chwytające za serce.
Bohaterowie:
Główni bohaterowie książki „Dręczyciel” są nie tylko wspaniale wykreowani, ale i także bardzo barwni emocjonalnie.
Są naturalnie niedoskonali, emocjonalnie niepoprawni, a przy tym tak miłośnie zwariowani
Raz się nienawidzą..
Raz się kochają…
A w innej chwili nawet i nienawidzo- kochają…
I to właśnie w tej dziwnej i gorzko-słodkiej miłości, zakochałam się aż po same uszy, a może i nawet czubek głowy
Szata graficzna:
Według mnie, okładka „Dręczyciela” wygląda nie tylko bardzo skromnie i subtelnie, ale także bardzo zmysłowo i namiętnie.
Kusi nas zarówno swoją gorzko-słodką namiętnością, ale i również swoją nietuzinkową tajemnicą, która skrywa się w niezwykłej barwie czarno-białej miłości.
Podsumowanie:
Książka „Dręczyciel” to niesamowicie zmysłowa i pełna ognia historia, która rozpali w czytelniku nie tylko jego zmysłowe marzenia, ale i także poruszy w nim jego uśpione codziennością miłosne pragnienia.
Ta książka jest jak miłosny narkotyk.
Wciąga…
Kusi…
I zniewala…
Niewyobrażalną magią zmysłowych wrażeń.
Gorąco polecam!
blackcrow87.wordpress.com Ewelina Chojnacka
Teraz! Jak już dziś zmienić jutro?
Jak już dziś zmienić jutro? I czy możliwe jest takie podejmowanie decyzji, aby ich potem nie żałować? – to pytania natury niemalże filozoficznej. To drugie jest mi szczególnie bliskie, ponieważ należę do osób, którym podejmowanie decyzji nie przychodzi łatwo – i na nic się zdały zajęcia z „Psychologii myślenia i decyzji”. Bo chociaż dostarczyły wiedzy o różnych modelach podejmowania decyzji, to… żaden znany mi akademicki wykładowca nie naucza, jak mądrze podejmować „decyzje życiowo-doniosłe” ani też nie mówi, jak uniknąć tak zwanego „żalu postdecyzyjnego”.
Tymczasem okazuje się, iż w dzisiejszych czasach bardzo wiele osób doświadcza zjawiska nazwanego przez prof. Barry’ego Schwartza „paradoksem wyboru” (Zainteresowanym polecam lekturę tego artykułu). Jest to sytuacja, gdy człowiek – mając nadmiar opcji – nie potrafi dokonać wyboru, gdyż ogarnia go paraliż decyzyjny. Na pytania typu: „Który telefon kupić?”, „Na jaki film pójść do kina?”, „Jaki kierunek studiów wybrać?”, „Gdzie zamieszkać?” odpowiadamy wtedy najczęściej: „Nie wiem”. Nietrudno się domyślić, że takie dylematy – tym większe, im poważniejszych spraw dotyczą – to źródło ogromnego stresu. W dodatku samo podjęcie decyzji często nie oznacza jeszcze końca owego stresu, bowiem pojawia się żal za tym, co – jak myślimy – mogliśmy utracić. A to oczywiście tylko jeden z aspektów procesu podejmowania decyzji.
Cieszę się, że mogłam przeczytać „TERAZ! Jak już dziś zmienić jutro?” – bardzo interesującą publikację popularnonaukowo-poradnikową poświęconą w całości praktycznej stronie podejmowania decyzji. Jej autor, Krzysztof Wysocki jest przedsiębiorcą, inż. elektronikiem, publicystą i popularyzatorem wiedzy o zasadach skutecznego działania; współzałożycielem największej polskiej firmy prywatnej z branży zbrojeniowej; prowadzi szkolenia oraz mentoring młodych przedsiębiorców; jest też autorem (jako TesTeq) bloga „Biznes bez Stresu”, a ponadto – zapalonym sportowcem. Autor jest nie tylko wielkim fanem minimalistycznej zen-filozofii L. Babauty, ale także metody GTD („Getting Things Done”) D. Allen’a. Czy takie ogromne i szerokie doświadczenie zawodowe i życiowe przełożyło się na pragmatyczną wartość jego poradnika? Odpowiedź brzmi: Zdecydowanie tak!
Krzysztof Wysocki w swojej książce „Teraz!…” propaguje stoickie (a możne nawet buddyjskie) podejście do życia (jak ja to nazwałam – „racjonalny optymizm”): bycie „tu i teraz”, akceptację przeszłości oraz aktualnego biegu wydarzeń, odpuszczenie przymusu kontroli, nieprzywiązywanie się do własnych oczekiwań, minimalizm (materialny oraz „umysłowy”), umacnianie swojego „kręgosłupa moralnego”. Taka postawa życiowa to fundament nie tylko procesu podejmowania optymalnych decyzji, ale czegoś znacznie ważniejszego, chociażby: poczucia wartości, spokoju umysłu, sukcesu, wartościowego i celowego życia, szczęścia. Same strategie podejmowania decyzji (których zresztą nie brakuje) odgrywają tu zdecydowanie drugoplanową rolę. Muszę przyznać, iż autor doskonale łączy to filozoficzno-metafizyczne zaplecze z najnowszymi odkryciami zachodniej nauki (głównie psychologii nurtu poznawczego i ewolucyjnego, ale także fizyki kwantowej), doprawiając wszystko niemałą dawką inteligentnego poczucia humoru. Dzięki temu Czytelnikowi daje się poznać jako człowiek obdarzony inteligencją i życiową mądrością, elokwentny, z dystansem do życia i do siebie samego.
Oto tylko niektóre z poruszanych przez autora kwestii: Czy czas istnieje naprawdę, czy może jest złudzeniem? Jak podejmować optymalne decyzje? Czym jest tzw. „mięsień decyzyjny” i od czego zależy jego sprawność? Dlaczego robienie skomplikowanych, tabelarycznych analiz wszystkich dostępnych opcji po prostu nie działa? Dlaczego warto prowadzić dziennik doświadczeń? Jak mogą Ci pomóc listy kontrolne? Na czym polega metoda Toyoty pt. „5x DLACZEGO?” Czym jest „decydowanie na cztery”? Z czego wynika lęk przed podejmowaniem decyzji? Jak zredukować ilość decyzji do podjęcia każdego dnia? Dlaczego bycie minimalistą się opłaca? Dlaczego nie warto tworzyć „planu B”?
Publikacja Wysockiego podzielona została na 4 części: Przeszłość, Teraźniejszość, Przyszłość oraz Zastosowania Praktyczne (w szkole, pracy, domu, związku i firmie). Mnie osobiście najbardziej przypadły do gustu dwie pierwsze – byłam naprawdę pod ogromnym wrażeniem, zarówno wiedzy i inteligencji autora, jak i jego stylu.
I tak z cz. „Przeszłość” dowiadujemy się, iż podstawą tego, aby pójść dalej, jest zaakceptowanie swojej obecnej sytuacji – tym samym wszystkich przeszłych decyzji, które doprowadziły nas do „tu i teraz” oraz wyciągnięcie z nich lekcji. Chodzi o to, aby „odpuścić sobie” – uwolnić żal i przestać się obwiniać. Jeśli uda się nam tego dokonać, z pewnością odczujemy zmniejszenie się psychicznego ciężaru – bagażu przeszłości.
Część druga („Teraźniejszość”) poświęcona została czynnikom i okolicznościom związanym z procesem podejmowania decyzji. Autor wprowadza koncepcję membrany decyzyjnej i wyjaśnia, jakie warunki powinny być spełnione, aby wybory były optymalne i satysfakcjonujące. Sporo uwagi poświęca mechanizmom poznawczym oraz tłumaczy, jak uwolnić się od błędów poznawczych emocjonalnych i licznych iluzji, którym ulegają nasze umysły. Innymi słowy: jak otworzyć oczy i dostrzec rzeczywistość taką, jaka jest właśnie teraz?. Okazuje się bowiem, iż nasz mózg to naprawdę kiepski kalkulator, funkcjonujący według błędnych oszacowań, nierzadko sparaliżowany irracjonalnym strachem i ewolucyjnym lękiem przed zmianami. Jako ciekawostkę wymienię tylko kilka błędów poznawczych, obnażonych przez autora: ocenianie przeszłości przez pryzmat teraźniejszości, złudzenie kontroli, rozpamiętywanie i gdybanie, przywiązanie do złudzeń, żal za „utopionymi kosztami” oraz mechanizmów obronnych: złudzenia, iluzje, ignorowanie, filtry percepcji, doszukiwanie się pozornych prawidłowości, niekończące się gromadzenie danych prowadzące do odwlekania podjęcia decyzji… Dowiadujemy się także, że na jakość naszych procesów decyzyjnych wpływają takie czynniki osobiste, jak kondycja fizyczna (dieta, ruch), emocjonalna oraz umysłowa. Dzięki licznym przykładom z codziennego życia i propozycjom eksperymentów, Czytelnik może nie tylko dogłębnie zrozumieć omawiane mechanizmy, ale także odnieść je do własnego życia. Nie zabrakło oczywiście strategii mających na celu zoptymalizowanie procesów decyzyjnych.
Moje niemałe zdziwienie wzbudziło zastosowanie strategii Wysockiego w środowisku szkolnym, ponieważ nie sądzę, aby po tę pozycję (książki klasy business) sięgnęła młodzież szkolna. Szczególnie intrygujące są podrozdziały „Jak przeżyć” oraz „Rzucanie uroku na nauczyciela” („Szkolna Zasłona Dymna” – jak sprawić, by brali Cię za lepszego i mądrzejszego). A oto fragment rytuału opisanego na 3 i pół strony, w którym autor uczy dzieci i młodzież, jak się zorganizować i najefektywniej odrabiać zadania domowe:
„Zorganizuj sobie stanowisko pracy. Wydziel trzy obszary: LĄDOWISKO, PRACOWISKO I SKŁĄDOWISKO. (…) A oto najefektywniejszy rytuał odrabiania zadań domowych, jak zna nasza cywilizacja: WYPAK. Wyjmij wszystko z plecaka i umieść na LĄDOWISKU. Strój sportowy schowaj od razu do szafy lub wrzuć do prania, a starą spleśniałą kanapkę umieść w koszu na śmieci. Na LĄDOWISKU powinny znajdować się tylko podręczniki, ćwiczenia i zeszyty „z dziś”. Dziś, JUTRO, ZAPAK, PROJEKTY (s. 179-181)”.
Powyższy fragment przytoczyłam bardziej jako ciekawostkę, gdyż do teraz zastanawiam się nad celem zawarcia go w tego typu pozycji (być może to jest „oczko” puszczone przez autora, bo ma on niewątpliwie dystans do rzeczywistości i poczucie humoru).
Na uznanie zasługuje styl, w jakim została napisana książka: z nutąpopularnonaukowości, z nutą nowoczesnej metafizyki – ale bez przeintelektualizowania i bez pseudo-duchowości; bardzo lekkim piórem i z poczuciem humor. Tego ostatniego dowodzą chociażby: zabawne i praktycznie nieznane cytaty, humorystyczne obrazki rysunkowe czy „dania na wynos” na koniec rozdziału:
„Życie to jest to, co ci się przydarza, kiedy snujesz inne plany” (J. Lennon, s. 17);
„Jestem raczej jak komar w obozowisku nudystów. Wiem, co chcę zrobić, tylko nie mogę się zdecydować, w którym miejscu zacząć” (S. Bayne, s. 80);
„Przed pójściem do szpitala na operację uporządkuj swoje sprawy doczesne. Możesz przecież przeżyć” (A. Bierce, s. 105)
…oto tylko niektóre licznych cytatów, przytaczanych przez autora. Moją uwagę zwróciła też oryginalna szata graficzna i styl pisma – duży i wyraźny, o niecodziennym kroju, dzięki czemu tę pozycję czyta się lekko i przyjemnie; łatwo też wychwycić najważniejsze informacje i łatwo utrzymać wysoki poziom koncentracji i zaangażowania. Sięgając po „Teraz!…”, otrzymałam o wiele więcej niż się spodziewałam. Nie jest to bowiem typowy poradnik o tym, jak podejmować decyzje – jest to pozycja bardziej o tym JAK ŻYĆ. Dowodzi tego cytat z okładki, w pełni oddający przesłanie recenzowanej publikacji:
„Po czym poznajesz właściwe decyzje? Głównie po tym, że ich nie żałujesz, ponieważ nie mogły być lepsze w danej chwili. Pamiętaj, że każdą decyzję podejmujesz teraz, a nie w przeszłości lub przyszłości. W każdej chwili możesz wpłynąć na rzeczywistość, ukształtować to, co będzie, na podstawie tego, co było i jest. Cale twoje życie toczy się w teraźniejszości i jeżeli weźmiesz sobie tę prawdę do serca, satysfakcja z dobrze wykorzystanych milionów chwili nie pozostawi w nim miejsca na rozpamiętywanie i żal”.
Tymczasem okazuje się, iż w dzisiejszych czasach bardzo wiele osób doświadcza zjawiska nazwanego przez prof. Barry’ego Schwartza „paradoksem wyboru” (Zainteresowanym polecam lekturę tego artykułu). Jest to sytuacja, gdy człowiek – mając nadmiar opcji – nie potrafi dokonać wyboru, gdyż ogarnia go paraliż decyzyjny. Na pytania typu: „Który telefon kupić?”, „Na jaki film pójść do kina?”, „Jaki kierunek studiów wybrać?”, „Gdzie zamieszkać?” odpowiadamy wtedy najczęściej: „Nie wiem”. Nietrudno się domyślić, że takie dylematy – tym większe, im poważniejszych spraw dotyczą – to źródło ogromnego stresu. W dodatku samo podjęcie decyzji często nie oznacza jeszcze końca owego stresu, bowiem pojawia się żal za tym, co – jak myślimy – mogliśmy utracić. A to oczywiście tylko jeden z aspektów procesu podejmowania decyzji.
Cieszę się, że mogłam przeczytać „TERAZ! Jak już dziś zmienić jutro?” – bardzo interesującą publikację popularnonaukowo-poradnikową poświęconą w całości praktycznej stronie podejmowania decyzji. Jej autor, Krzysztof Wysocki jest przedsiębiorcą, inż. elektronikiem, publicystą i popularyzatorem wiedzy o zasadach skutecznego działania; współzałożycielem największej polskiej firmy prywatnej z branży zbrojeniowej; prowadzi szkolenia oraz mentoring młodych przedsiębiorców; jest też autorem (jako TesTeq) bloga „Biznes bez Stresu”, a ponadto – zapalonym sportowcem. Autor jest nie tylko wielkim fanem minimalistycznej zen-filozofii L. Babauty, ale także metody GTD („Getting Things Done”) D. Allen’a. Czy takie ogromne i szerokie doświadczenie zawodowe i życiowe przełożyło się na pragmatyczną wartość jego poradnika? Odpowiedź brzmi: Zdecydowanie tak!
Krzysztof Wysocki w swojej książce „Teraz!…” propaguje stoickie (a możne nawet buddyjskie) podejście do życia (jak ja to nazwałam – „racjonalny optymizm”): bycie „tu i teraz”, akceptację przeszłości oraz aktualnego biegu wydarzeń, odpuszczenie przymusu kontroli, nieprzywiązywanie się do własnych oczekiwań, minimalizm (materialny oraz „umysłowy”), umacnianie swojego „kręgosłupa moralnego”. Taka postawa życiowa to fundament nie tylko procesu podejmowania optymalnych decyzji, ale czegoś znacznie ważniejszego, chociażby: poczucia wartości, spokoju umysłu, sukcesu, wartościowego i celowego życia, szczęścia. Same strategie podejmowania decyzji (których zresztą nie brakuje) odgrywają tu zdecydowanie drugoplanową rolę. Muszę przyznać, iż autor doskonale łączy to filozoficzno-metafizyczne zaplecze z najnowszymi odkryciami zachodniej nauki (głównie psychologii nurtu poznawczego i ewolucyjnego, ale także fizyki kwantowej), doprawiając wszystko niemałą dawką inteligentnego poczucia humoru. Dzięki temu Czytelnikowi daje się poznać jako człowiek obdarzony inteligencją i życiową mądrością, elokwentny, z dystansem do życia i do siebie samego.
Oto tylko niektóre z poruszanych przez autora kwestii: Czy czas istnieje naprawdę, czy może jest złudzeniem? Jak podejmować optymalne decyzje? Czym jest tzw. „mięsień decyzyjny” i od czego zależy jego sprawność? Dlaczego robienie skomplikowanych, tabelarycznych analiz wszystkich dostępnych opcji po prostu nie działa? Dlaczego warto prowadzić dziennik doświadczeń? Jak mogą Ci pomóc listy kontrolne? Na czym polega metoda Toyoty pt. „5x DLACZEGO?” Czym jest „decydowanie na cztery”? Z czego wynika lęk przed podejmowaniem decyzji? Jak zredukować ilość decyzji do podjęcia każdego dnia? Dlaczego bycie minimalistą się opłaca? Dlaczego nie warto tworzyć „planu B”?
Publikacja Wysockiego podzielona została na 4 części: Przeszłość, Teraźniejszość, Przyszłość oraz Zastosowania Praktyczne (w szkole, pracy, domu, związku i firmie). Mnie osobiście najbardziej przypadły do gustu dwie pierwsze – byłam naprawdę pod ogromnym wrażeniem, zarówno wiedzy i inteligencji autora, jak i jego stylu.
I tak z cz. „Przeszłość” dowiadujemy się, iż podstawą tego, aby pójść dalej, jest zaakceptowanie swojej obecnej sytuacji – tym samym wszystkich przeszłych decyzji, które doprowadziły nas do „tu i teraz” oraz wyciągnięcie z nich lekcji. Chodzi o to, aby „odpuścić sobie” – uwolnić żal i przestać się obwiniać. Jeśli uda się nam tego dokonać, z pewnością odczujemy zmniejszenie się psychicznego ciężaru – bagażu przeszłości.
Część druga („Teraźniejszość”) poświęcona została czynnikom i okolicznościom związanym z procesem podejmowania decyzji. Autor wprowadza koncepcję membrany decyzyjnej i wyjaśnia, jakie warunki powinny być spełnione, aby wybory były optymalne i satysfakcjonujące. Sporo uwagi poświęca mechanizmom poznawczym oraz tłumaczy, jak uwolnić się od błędów poznawczych emocjonalnych i licznych iluzji, którym ulegają nasze umysły. Innymi słowy: jak otworzyć oczy i dostrzec rzeczywistość taką, jaka jest właśnie teraz?. Okazuje się bowiem, iż nasz mózg to naprawdę kiepski kalkulator, funkcjonujący według błędnych oszacowań, nierzadko sparaliżowany irracjonalnym strachem i ewolucyjnym lękiem przed zmianami. Jako ciekawostkę wymienię tylko kilka błędów poznawczych, obnażonych przez autora: ocenianie przeszłości przez pryzmat teraźniejszości, złudzenie kontroli, rozpamiętywanie i gdybanie, przywiązanie do złudzeń, żal za „utopionymi kosztami” oraz mechanizmów obronnych: złudzenia, iluzje, ignorowanie, filtry percepcji, doszukiwanie się pozornych prawidłowości, niekończące się gromadzenie danych prowadzące do odwlekania podjęcia decyzji… Dowiadujemy się także, że na jakość naszych procesów decyzyjnych wpływają takie czynniki osobiste, jak kondycja fizyczna (dieta, ruch), emocjonalna oraz umysłowa. Dzięki licznym przykładom z codziennego życia i propozycjom eksperymentów, Czytelnik może nie tylko dogłębnie zrozumieć omawiane mechanizmy, ale także odnieść je do własnego życia. Nie zabrakło oczywiście strategii mających na celu zoptymalizowanie procesów decyzyjnych.
Moje niemałe zdziwienie wzbudziło zastosowanie strategii Wysockiego w środowisku szkolnym, ponieważ nie sądzę, aby po tę pozycję (książki klasy business) sięgnęła młodzież szkolna. Szczególnie intrygujące są podrozdziały „Jak przeżyć” oraz „Rzucanie uroku na nauczyciela” („Szkolna Zasłona Dymna” – jak sprawić, by brali Cię za lepszego i mądrzejszego). A oto fragment rytuału opisanego na 3 i pół strony, w którym autor uczy dzieci i młodzież, jak się zorganizować i najefektywniej odrabiać zadania domowe:
„Zorganizuj sobie stanowisko pracy. Wydziel trzy obszary: LĄDOWISKO, PRACOWISKO I SKŁĄDOWISKO. (…) A oto najefektywniejszy rytuał odrabiania zadań domowych, jak zna nasza cywilizacja: WYPAK. Wyjmij wszystko z plecaka i umieść na LĄDOWISKU. Strój sportowy schowaj od razu do szafy lub wrzuć do prania, a starą spleśniałą kanapkę umieść w koszu na śmieci. Na LĄDOWISKU powinny znajdować się tylko podręczniki, ćwiczenia i zeszyty „z dziś”. Dziś, JUTRO, ZAPAK, PROJEKTY (s. 179-181)”.
Powyższy fragment przytoczyłam bardziej jako ciekawostkę, gdyż do teraz zastanawiam się nad celem zawarcia go w tego typu pozycji (być może to jest „oczko” puszczone przez autora, bo ma on niewątpliwie dystans do rzeczywistości i poczucie humoru).
Na uznanie zasługuje styl, w jakim została napisana książka: z nutąpopularnonaukowości, z nutą nowoczesnej metafizyki – ale bez przeintelektualizowania i bez pseudo-duchowości; bardzo lekkim piórem i z poczuciem humor. Tego ostatniego dowodzą chociażby: zabawne i praktycznie nieznane cytaty, humorystyczne obrazki rysunkowe czy „dania na wynos” na koniec rozdziału:
„Życie to jest to, co ci się przydarza, kiedy snujesz inne plany” (J. Lennon, s. 17);
„Jestem raczej jak komar w obozowisku nudystów. Wiem, co chcę zrobić, tylko nie mogę się zdecydować, w którym miejscu zacząć” (S. Bayne, s. 80);
„Przed pójściem do szpitala na operację uporządkuj swoje sprawy doczesne. Możesz przecież przeżyć” (A. Bierce, s. 105)
…oto tylko niektóre licznych cytatów, przytaczanych przez autora. Moją uwagę zwróciła też oryginalna szata graficzna i styl pisma – duży i wyraźny, o niecodziennym kroju, dzięki czemu tę pozycję czyta się lekko i przyjemnie; łatwo też wychwycić najważniejsze informacje i łatwo utrzymać wysoki poziom koncentracji i zaangażowania. Sięgając po „Teraz!…”, otrzymałam o wiele więcej niż się spodziewałam. Nie jest to bowiem typowy poradnik o tym, jak podejmować decyzje – jest to pozycja bardziej o tym JAK ŻYĆ. Dowodzi tego cytat z okładki, w pełni oddający przesłanie recenzowanej publikacji:
„Po czym poznajesz właściwe decyzje? Głównie po tym, że ich nie żałujesz, ponieważ nie mogły być lepsze w danej chwili. Pamiętaj, że każdą decyzję podejmujesz teraz, a nie w przeszłości lub przyszłości. W każdej chwili możesz wpłynąć na rzeczywistość, ukształtować to, co będzie, na podstawie tego, co było i jest. Cale twoje życie toczy się w teraźniejszości i jeżeli weźmiesz sobie tę prawdę do serca, satysfakcja z dobrze wykorzystanych milionów chwili nie pozostawi w nim miejsca na rozpamiętywanie i żal”.
moznaprzeczytac.pl MN; 2016-01-27
Archipelag znikających wysp
Jeśli jeszcze tam nie byliście a planujecie podróż do niej, to polecana przez nas książka powinna znaleźć się na liście przed wyjazdowych "to do's". Książka nie jest przewodnikiem ale świetnym uzupełnieniem przewodnikowej wiedzy, jaką staramy się posiąść przed wyjazdem w nieznane nam rejony.Być może sprawi, że zrewidujemy nasz plan podróży i wybierzemy inną trasę.
Autorami książki wydanej w ramach serii Bezdroża jest dwóch panów, Sergiusz Prokurat i Piotr Śmieszek, którzy Indonezję znają od podszewki. Jeden z autorów od lat mieszka w Indonezji, w której pracował, założył tam rodzinę, drugi studiował i prowadził interesy, jednak ich książka to nie opowieść o ich losach tym niezwykłym kraju (choć pewnie byłaby arcyciekawa) ale zbiór tekstów odnoszących się do subiektywnie wybranych aspektów życia archipelagu.
Indonezja to archipelag 17 000 wysp (tak, sukcesywnie znikają ? przeczytajcie, dlaczego). Oczywiście, nie wszystkie są zamieszkałe, nie wszystkie dostępne dla zwykłego turysty/podróżnika, no a gro osób, które miały okazję odwiedzić ten kraj większość swojego czasu spędza na Bali. Jest to dość oczywiste, ponieważ Bali jest najpopularniejszą destynacją urlopową Indonezji, oferuje najwięcej atrakcji ?turystycznych?, a urlopy osób związanych pracą etatową na tyle krótkie, że nie zawsze dają możliwość niespiesznej eksploracji większej ilości miejsc. Autorzy chętnie zaglądają pod podszewkę turystycznego oblicza wyspy zachęcając nas do tego samego ale też proponują poznanie innych wysp, nie obarczonych jeszcze w takim stopniu ciężarem sprostania oczekiwaniom zachodniego turysty. A jest w czym wybierać.
Książka zawiera wiele fragmentów rozmów z lokalną ludnością (relacje z pierwszej ręki, bo autorzy znają język indonezyjski), odnajdujemy w niej sporą dawkę wiedzy etnograficznej, która uświadamia nam z jak różnorodnym i złożonym tworem mamy do czynienia. Wszystko wiarygodne, aktualne, z pierwszej ręki.
Osoby planujące wyjazd do Azji Południowo-Wschodniej, lub konkretnie do Indonezji gorąco zachęcamy do sięgnięcia po ?ARCHIPELAG ZNIKAJĄCYCH WYSP?. Szczerze mówiąc my czujemy się bardzo zachęceni ale gdyby ktoś nas zapytał o wybór konkretnych wysp, no cóż, ponoć od przybytku głowa nie boli a jednak...
Autorami książki wydanej w ramach serii Bezdroża jest dwóch panów, Sergiusz Prokurat i Piotr Śmieszek, którzy Indonezję znają od podszewki. Jeden z autorów od lat mieszka w Indonezji, w której pracował, założył tam rodzinę, drugi studiował i prowadził interesy, jednak ich książka to nie opowieść o ich losach tym niezwykłym kraju (choć pewnie byłaby arcyciekawa) ale zbiór tekstów odnoszących się do subiektywnie wybranych aspektów życia archipelagu.
Indonezja to archipelag 17 000 wysp (tak, sukcesywnie znikają ? przeczytajcie, dlaczego). Oczywiście, nie wszystkie są zamieszkałe, nie wszystkie dostępne dla zwykłego turysty/podróżnika, no a gro osób, które miały okazję odwiedzić ten kraj większość swojego czasu spędza na Bali. Jest to dość oczywiste, ponieważ Bali jest najpopularniejszą destynacją urlopową Indonezji, oferuje najwięcej atrakcji ?turystycznych?, a urlopy osób związanych pracą etatową na tyle krótkie, że nie zawsze dają możliwość niespiesznej eksploracji większej ilości miejsc. Autorzy chętnie zaglądają pod podszewkę turystycznego oblicza wyspy zachęcając nas do tego samego ale też proponują poznanie innych wysp, nie obarczonych jeszcze w takim stopniu ciężarem sprostania oczekiwaniom zachodniego turysty. A jest w czym wybierać.
Książka zawiera wiele fragmentów rozmów z lokalną ludnością (relacje z pierwszej ręki, bo autorzy znają język indonezyjski), odnajdujemy w niej sporą dawkę wiedzy etnograficznej, która uświadamia nam z jak różnorodnym i złożonym tworem mamy do czynienia. Wszystko wiarygodne, aktualne, z pierwszej ręki.
Osoby planujące wyjazd do Azji Południowo-Wschodniej, lub konkretnie do Indonezji gorąco zachęcamy do sięgnięcia po ?ARCHIPELAG ZNIKAJĄCYCH WYSP?. Szczerze mówiąc my czujemy się bardzo zachęceni ale gdyby ktoś nas zapytał o wybór konkretnych wysp, no cóż, ponoć od przybytku głowa nie boli a jednak...
republikapodrozy.pl
Sztuka roztropności. Podręczna wyrocznia
"Sztuka roztropności" to zbiór 300 sentencji Baltasara Graciana w interpretacji Jerem'ego Robbinsa, które mogą stać się codziennymi wskazówkami, jeśli tylko zechcemy po nie sięgnąć. Wśród aforyzmów znajdziemy takie, które dotycząumiejętności zachowywania się w towarzystwie, zjednywania sobie ludzi, czerpania pozytywnych efektów własnych słabości i wiele innych, które skłaniają do refleksji.
Ta 247-stronicowa publikacja to nowość Wydawnictwa Helion, wzbogacona o krótką biografię Graciana oraz charakterystykę jego literackiej twórczości, nawiązującej do moralności chrześcijańskiej.
W odróżnieniu od wielu innych zbiorów sentencji, jakie spotkać możemy na rynku, tencharakteryzuje się szerokim spojrzeniem na omawiane zagadnienie. Nie jest to jedynie zbieranina przypadkowych, krótkich, aforyzmów przestawianych w oderwaniu od sensu całości wypowiedzi ale stanowi przemyślaną kompozycję obszernych fragmentów. Dzięki temu cytowane aforyzmy nie są jedynie górnolotnymi hasłami, które oczarują nas tylko na chwilę ale dzięki szerszej tekstowej perspektywie mogą nas zmotywować do refleksji a nawet poczynienia konkretnychpostanowień.
Lekka, inspirująca do podejmowania ćwiczeń nad swoim charakterem lektura, która dobrzesprawdzi się podczas jesiennych wieczorów. A być może, będzie dla Was motywacją do podjęcia noworocznego postanowienia innego niż zwykle - bardziej przemyślanego i takiego, którego zrealizowanie przyniesie realne efekty nie tylko Wam ale także otoczeniu.
Książkę tę polecam czytać fragmentami, regularnie aby nie zagubić się w gąszczu myśli autora i nie zatracić sensu aforyzmów, które do nas kieruje.
Moje TOP 10 rad Baltasara Graciana (w wersji skróconej):
1. "Spraw, by Twoje wrodzone talenty przewyższały wymagania Twojej pracy, i nie pozwól, by ta zależność uległa odwróceniu."
2. "Zrozum usposobienie osób, z którymi masz do czynienia."
3. "Naucz się zapominać."
4. "Nie próbuj zawsze zachowywać się niczym gołąb. Pozwól, by chytrość węża występowała na przemian z prostotą gołębia."
5. "Poznaj wielkich ludzi swoich czasów."
6. "Niechaj zawsze istnieje coś, czego będziesz pragnąć."
7. "'Działaj, a zarazem pokazuj, że działasz."
8. "Zrozum siebie: własne usposobienie, swój intelekt, opinie i emocje."
9. 'Wybierz bohaterski wzorzec, a następnie staraj się mu dorównać, choć niekoniecznie oznacza to naśladownictwo."
10. "Zadawaj się z ludźmi, od których możesz się uczyć."
W odróżnieniu od wielu innych zbiorów sentencji, jakie spotkać możemy na rynku, tencharakteryzuje się szerokim spojrzeniem na omawiane zagadnienie. Nie jest to jedynie zbieranina przypadkowych, krótkich, aforyzmów przestawianych w oderwaniu od sensu całości wypowiedzi ale stanowi przemyślaną kompozycję obszernych fragmentów. Dzięki temu cytowane aforyzmy nie są jedynie górnolotnymi hasłami, które oczarują nas tylko na chwilę ale dzięki szerszej tekstowej perspektywie mogą nas zmotywować do refleksji a nawet poczynienia konkretnychpostanowień.
Lekka, inspirująca do podejmowania ćwiczeń nad swoim charakterem lektura, która dobrzesprawdzi się podczas jesiennych wieczorów. A być może, będzie dla Was motywacją do podjęcia noworocznego postanowienia innego niż zwykle - bardziej przemyślanego i takiego, którego zrealizowanie przyniesie realne efekty nie tylko Wam ale także otoczeniu.
Książkę tę polecam czytać fragmentami, regularnie aby nie zagubić się w gąszczu myśli autora i nie zatracić sensu aforyzmów, które do nas kieruje.
Moje TOP 10 rad Baltasara Graciana (w wersji skróconej):
1. "Spraw, by Twoje wrodzone talenty przewyższały wymagania Twojej pracy, i nie pozwól, by ta zależność uległa odwróceniu."
2. "Zrozum usposobienie osób, z którymi masz do czynienia."
3. "Naucz się zapominać."
4. "Nie próbuj zawsze zachowywać się niczym gołąb. Pozwól, by chytrość węża występowała na przemian z prostotą gołębia."
5. "Poznaj wielkich ludzi swoich czasów."
6. "Niechaj zawsze istnieje coś, czego będziesz pragnąć."
7. "'Działaj, a zarazem pokazuj, że działasz."
8. "Zrozum siebie: własne usposobienie, swój intelekt, opinie i emocje."
9. 'Wybierz bohaterski wzorzec, a następnie staraj się mu dorównać, choć niekoniecznie oznacza to naśladownictwo."
10. "Zadawaj się z ludźmi, od których możesz się uczyć."
papierowakobietka.blogspot.com Papierowa kobietka; 2015-11-09