Recenzje
Psychologia relacji, czyli jak budować świadome związki z partnerem, dziećmi i rodzicami
Relacje jakie chciałbyś mieć z rodziną, żoną, mężem dziećmi i otoczeniem, to największe wyzwanie jakie stoi przed Tobą. Poprzez ciągłą pracę oraz nabywanie nowych doświadczeń, stajesz się coraz lepszą wersją siebie samego. Niełatwo stworzyć idealne relacje, jednakże warto inwestować w swój rozwój.
Książka, którą miałem okazję czytać, to zestaw praktycznych porad oraz historii, które ukazują jak bardzo zakorzenione są w nas dawne stereotypy i przeświadczenia. Zdanie na temat wychowania dzieci, relacji z żoną/ mężem i otoczeniem, które wpływają na nas każdego dnia, stają się nie do zniesienia, jeśli nie wiemy skąd pochodzą. Poprzez jasne i klarowne tytuły rozdziałów mamy do dyspozycji całkiem dobre narzędzie do pracy nad swoimi relacjami. Dla przykładu możemy podać tytuł jednego z rozdziałów Zasady komunikacji w związku. Wydawać by się mogło, ze sprawa dotyczy jasnych komunikatów i braku agresji, jednakże podział na podrozdziały uzmysławia nam, że relacje to nie tylko rozmowa lecz również sposoby jej wykonywania (przez telefon, email itp). Kłótnie, podchody i sposoby reagowania na problemy to tylko niektóre tematy poruszane w książce.
Co dostajemy konkretnie?
Książkę, która pod względem estetycznym znajduje się wysoko w moim rankingu (twarda okładka, dobry druk, zakładka w formie paska w środku) Wewnątrz znajduje się duża dawka wiedzy, którą możemy wykorzystać lub zignorować. Wszystko zależy od potrzeb, które mamy w danym momencie.
Pod koniec książki znajdują się ćwiczenia, które mogą być dobrym uzupełnieniem dla każdego kto pragnie zmian i chce świadomie rozwijać i zmieniać swoje relacje. Minusy również istnieją, a konkretnie sposób w jaki autor wplata "ćwiczenia", które mają usprawnić relacje. Miejsce na wdrożenie wiedzy znajduje się na końcu książki, zaś dodatkowe informacje co mamy zrobić w środku książki są po prostu irytujące. Publikację polecam wszystkim tym, którzy chcieliby zrozumieć motywy działania swoich rodziców, dzieci oraz partnerów. Każdy z nas ma indywidualny charakter, jednak powody dla których pragniemy poprawiać relację z drugim człowiekiem są takie same. Chęć szczęśliwego życia, pełnego radości i zrozumienia to cel każdego z nas, dlatego warto znaleźć czas na lekturę nie tylko tej książki, ale również innych publikacji związanych z relacjami między ludźmi.
Książka, którą miałem okazję czytać, to zestaw praktycznych porad oraz historii, które ukazują jak bardzo zakorzenione są w nas dawne stereotypy i przeświadczenia. Zdanie na temat wychowania dzieci, relacji z żoną/ mężem i otoczeniem, które wpływają na nas każdego dnia, stają się nie do zniesienia, jeśli nie wiemy skąd pochodzą. Poprzez jasne i klarowne tytuły rozdziałów mamy do dyspozycji całkiem dobre narzędzie do pracy nad swoimi relacjami. Dla przykładu możemy podać tytuł jednego z rozdziałów Zasady komunikacji w związku. Wydawać by się mogło, ze sprawa dotyczy jasnych komunikatów i braku agresji, jednakże podział na podrozdziały uzmysławia nam, że relacje to nie tylko rozmowa lecz również sposoby jej wykonywania (przez telefon, email itp). Kłótnie, podchody i sposoby reagowania na problemy to tylko niektóre tematy poruszane w książce.
Co dostajemy konkretnie?
Książkę, która pod względem estetycznym znajduje się wysoko w moim rankingu (twarda okładka, dobry druk, zakładka w formie paska w środku) Wewnątrz znajduje się duża dawka wiedzy, którą możemy wykorzystać lub zignorować. Wszystko zależy od potrzeb, które mamy w danym momencie.
Pod koniec książki znajdują się ćwiczenia, które mogą być dobrym uzupełnieniem dla każdego kto pragnie zmian i chce świadomie rozwijać i zmieniać swoje relacje. Minusy również istnieją, a konkretnie sposób w jaki autor wplata "ćwiczenia", które mają usprawnić relacje. Miejsce na wdrożenie wiedzy znajduje się na końcu książki, zaś dodatkowe informacje co mamy zrobić w środku książki są po prostu irytujące. Publikację polecam wszystkim tym, którzy chcieliby zrozumieć motywy działania swoich rodziców, dzieci oraz partnerów. Każdy z nas ma indywidualny charakter, jednak powody dla których pragniemy poprawiać relację z drugim człowiekiem są takie same. Chęć szczęśliwego życia, pełnego radości i zrozumienia to cel każdego z nas, dlatego warto znaleźć czas na lekturę nie tylko tej książki, ale również innych publikacji związanych z relacjami między ludźmi.
Twojwybortwojaprzyszlosc.pl Paweł Zieliński; 2016-01-16
Przeszkoda czy wyzwanie? Stoicka sztuka przekuwania problemów w sukcesy
W książce „Przeszkoda czy wyzwanie? Stoicka sztuka przekuwania problemów w sukcesy” znajdziemy potwierdzenie, że w sytuacjach kryzysowych ważny jest stoicyzm i opanowanie. R. Holiday pomaga rozprawić się z problemami, z jakimi spotykamy się na co dzień. Proponuje konkretne rozwiązania i strategie. Najważniejsze z nich wydaje się być „zdrowe” spojrzenie na trudności, czyli zmiana perspektywy. Pamiętaj: to my decydujemy, w jaki sposób patrzymy na daną sytuację. W każdej chwili możemy zmienić perspektywę. Nie możemy sprawić, że nasza przeszkoda zniknie – ta część równania jest stała – ale możemy wykorzystać potęgę perspektywy, aby spojrzeć na nią w inny sposób. To, jak będziemy postrzegać daną przeszkodę, jaki kontekst jej nadamy i jak do niej podejdziemy, wpłynie na to, jak nużące i męczące będzie jej pokonywanie (s. 50).
Książka „Przeszkoda czy wyzwanie…” umacnia nasze „ja”. Problemy po prostu są, zdarzają się, ale nie są powodem, dla którego mamy odejmować sobie poczucia własnej wartości. R. Holiday przeprowadza czytelnika przez wiele etapów zmierzania się z problemami (m.in. uczenie się wytrwałości, ukierunkowywanie swojej energii czy przechodzenie do ofensywy). Jednak autor docenia również moment zatrzymania się. Nie wszystkie trudności bowiem wymagają natychmiastowego działania. Błędnie zakładamy, że posuwanie się do przodu to jedyny sposób, żeby zrobić postępy – jedyna droga do zwycięstwa. Czasami stanie w miejscu, skręcenie w bok albo nawet zrobienie kroku do tyłu okazuje się najlepszym sposobem na usunięcie blokady, która zagradza nam drogę (s. 124).
Po przeczytaniu książki „Przeszkoda czy wyzwanie…” możemy odnieść wrażenie, że rzeczywiście wszystkie problemy są do rozwiązania, trzeba tylko podejść do nich mądrze. Takiego przemyślanego rozwiązywania uczy właśnie R. Holiday. Autor przede wszystkim zachęca do działania. Nawet, jeśli trudność wymaga chwilowego zatrzymania się i namyślenia, trzeba robić krok do przodu. Powiedz sobie: już nadszedł właściwy czas. Zaczął wiać silny wiatr. Dzwony zaczęły dzwonić. Rusz się, zacznij działać. Często zakładamy, że świat kręci się tak, jak my tego chcemy. Odkładamy różne sprawy na później, zamiast przejąć inicjatywę. Truchtamy, zamiast biec. (…) Dlatego weź bat do ręki i zrób zamach. Zamiast gdziekolwiek dojść, musisz najpierw zacząć iść (s. 84).
Książka „Przeszkoda czy wyzwanie…” umacnia nasze „ja”. Problemy po prostu są, zdarzają się, ale nie są powodem, dla którego mamy odejmować sobie poczucia własnej wartości. R. Holiday przeprowadza czytelnika przez wiele etapów zmierzania się z problemami (m.in. uczenie się wytrwałości, ukierunkowywanie swojej energii czy przechodzenie do ofensywy). Jednak autor docenia również moment zatrzymania się. Nie wszystkie trudności bowiem wymagają natychmiastowego działania. Błędnie zakładamy, że posuwanie się do przodu to jedyny sposób, żeby zrobić postępy – jedyna droga do zwycięstwa. Czasami stanie w miejscu, skręcenie w bok albo nawet zrobienie kroku do tyłu okazuje się najlepszym sposobem na usunięcie blokady, która zagradza nam drogę (s. 124).
Po przeczytaniu książki „Przeszkoda czy wyzwanie…” możemy odnieść wrażenie, że rzeczywiście wszystkie problemy są do rozwiązania, trzeba tylko podejść do nich mądrze. Takiego przemyślanego rozwiązywania uczy właśnie R. Holiday. Autor przede wszystkim zachęca do działania. Nawet, jeśli trudność wymaga chwilowego zatrzymania się i namyślenia, trzeba robić krok do przodu. Powiedz sobie: już nadszedł właściwy czas. Zaczął wiać silny wiatr. Dzwony zaczęły dzwonić. Rusz się, zacznij działać. Często zakładamy, że świat kręci się tak, jak my tego chcemy. Odkładamy różne sprawy na później, zamiast przejąć inicjatywę. Truchtamy, zamiast biec. (…) Dlatego weź bat do ręki i zrób zamach. Zamiast gdziekolwiek dojść, musisz najpierw zacząć iść (s. 84).
mamaklub.pl Anna Chmielewska
Korfu, Lefkada, Itaka, Kefalonia, Zakynthos. Travelbook. Wydanie 1
Odyseusz łatwo nie miał. Nawet gdy udało mu się łukiem minąć Korfu, to mógł się rozbić na skałach Lef-kady, a gdyby burza odrzuciła go na zachód, ujrzałby brzegi Kefalonii albo, Panie Boże wybacz, odległe szczyty Zakynthos. Ojczyzna Odysa osłonięta była skalistą Kefalonią i mimo upływu czasu nic się w tej kwestii nie zmieniło. Poza tym, że łatwiej tam, na Wyspy Jońskie, dziś dotrzeć promem czy jachtem. Legendarna Itaka, unieśmiertelniona heroicznymi losami trojańskiego żołnierza i jego żony Pene-lopy, przeczy sile swej dwuipółty-siącletniej reklamy. To spokojna, słabo zaludniona wysepka (poza sezonem mieszka tu niespełna trzy tysiące mieszkańców). Idealna, kto szuka ucieczki przed gwarem Rodos czy kreteńskim nocnym życiem. Wspaniała widokowo: Zachodnie wybrzeże łagodnie schodzi ku morzu, wschodnie zaś pełne jest stromizn i klifów. Krwiobiegiem wyspy jest jedyna droga państwowa 30-kilometrowej długości. Krajoznawczo wyspa też nie jest nadzwyczajną atrakcją, stąd przewaga jednodniowych turystów zaglądających na Itakę podczas wycieczkowych rejsów z Kefalonii. Jest to natomiast ulubiona destynacja dla wszystkich, którzy kochają trekkin-gi w dzikich, dziewiczych górach, gdzie nie ma rozdeptanych szlaków ani tłumów ludzi w plażowych klapkach. To świetne miejsce dla miłośników nurkowania. Można tu odbyć kursy, można nurkować z rurką albo poświęcić kasę na indywidualne zejścia w głąb morza. Itaka jest też portem jachtowym, gdzie można wyczarterować łódź. Kto przypłynie na Itakę w sierpniu, będzie się bawił na festynie poświęconym Zbawicielowi w Stavros, ale kto za kościelnymi odpustami nie przepada, ucieszy się festiwalem wina w Perachori (26 lipca). Napisany przez polskich autorów przewodnik po Wyspach dońskich jest zbiorem najświeższych użytkowych informacji i przyda się każdemu, kto chce uniknąć turystycznej, egejskiej masówki.
Tygodnik Angora Ł. AZIK; 2016-01-24
Płytki umysł. Jak internet wpływa na nasz mózg
Zauważyłeś, że przy każdej okazji się rozpraszasz?Chcesz zebrać materiały do pracy, napisać raport czy jakieś sprawozdanie, siadasz do komputera, otwierasz program Word lub Excel, a w tle poczta, Facebook, Skype, Youtube, Demotywatory, coś tam jeszcze. I tylko rzucisz okiem, tylko sprawdzisz pocztę, tylko w jeden link jeszcze klikniesz. No dobra, czas się wziąć za pracę. Potrzebujesz dokładnej definicji, chcesz coś sprawdzić ? otwierasz Wikipedię, słownik, i oczywiście cały czas Google w oddzielnym oknie. Jeszcze tylko tu zajrzysz, to twój ulubiony blog, jeszcze tam, bo ten artykuł znajomy polecił, a macie te same zainteresowania? Jak to, kiedy minęły trzy godziny? A ja nic nie zrobiłem!
No dobra, ale jaki to problem. Jeśli zechcę, wyłączę komputer, nie wyjmę smartfona podczas obiadu z rodzicami, przeczytam wszystkie zaległe książki, jeśli tylko zechcę! Ale najpierw jeszcze zerknę, co nowego na Twitterze. O, i ten fajny mem jeszcze udostępnię!
Brzmi znajomo?
Przez całe stulecia badacze mózgu twierdzili, że w wieku dojrzałym nie ulega on zmianom, że pozostaje ukształtowany raz na zawsze. Nawet w połowie XX wieku niewielu naukowców traktowało poważnie myśl, że w mózgu dorosłego człowieka mogą zachodzić zmiany. Dziś wiadomo, że ten organ działa jak mięsień ? jeśli się go ćwiczy, rozwija się, usprawnia, działa coraz lepiej. Ba, jest w stanie zregenerować się po uszkodzeniach, funkcje obszarów niesprawnych przejmują inne, użytkownik takiego mózgu może dalej dobrze funkcjonować. Wystarczy poćwiczyć. Tu jest jak z każdą inną sprawnością, fizyczną czy intelektualną: jeśli wystarczająco wiele razy przećwiczymy kozłowanie piłki i rzut do kosza, zmianę biegów w samochodzie lub dekodowanie dziwnych znaczków symbolizujących litery, nauczymy się płynnie grać w koszykówkę, prowadzić samochód, czytać. Możemy nauczyć się wszystkiego, czego chcemy, jeśli mamy wystarczająco plastyczny mózg.
Wielokrotne powtórzenia tej samej czynności tworzą w naszych mózgach ?ścieżki?, po których coraz sprawniej biegną impulsy nerwowe. Jednocześnie zanikają zaniedbywane, nieużywane szlaki połączeń neuronalnych. To fizyczne zmiany, można je wykazać w badaniach. I są one oczywiste. ?Gdy robotnik ziemny zamienia łopatę na koparkę, jego mięśnie słabną, choć wydajność pracy rośnie. Do podobnej wymiany dochodzi zapewne, gdy automatyzujemy pracę umysłu?[1].
Technologia, jakiej używamy wywiera bardzo głęboki wpływ na mózg. Tak było zawsze, każdy z wielkich wynalazków ludzkości zmieniał nie tylko sposób życia, ale i sposób myślenia, a więc również funkcjonowania mózgu. Coś zyskiwaliśmy, coś traciliśmy. Sokrates obawiał się że wynalazek pisma osłabi pamięć, bo zawierzywszy tej nowej metodzie, ludzie przestaną ćwiczyć mózg. Z pewnością u osób piśmiennych nastąpiła większa aktywacja obszarów kory odpowiadających za rozpoznawanie pisma, a zmniejszyła się ? tych, które były aktywne w epoce kultury oralnej. Każda ?technologia intelektualna? wchodząca do powszechnego obiegu zmienia sposób życia i sposób myślenia, wydeptuje nowe ?ścieżki? w mózgach jej użytkowników. Kształtowane kulturą przekazu mówionego, zaczęły zmieniać się przez linearne czytanie książek i gazet, te z kolei rozwinęły nowe struktury pod wpływem bodźców wizualnych płynących z ekranów telewizora. A co zrobił z nami Internet? Czy naprawdę staliśmy się wielozadaniowi? Czy możliwość śledzenia niezliczonej liczby linków podczas lektury jednego artykułu, przeskakiwania ze strony na stronę, przeglądania na bieżąco wszystkiego, co przychodzi nam do głowy, przy jednoczesnym prowadzeniu rozmowy przez komunikator internetowy, sprawdzaniu bieżących maili i słuchaniu w tle muzyki sprawia, że lepiej i na dłużej zapamiętujemy, szybciej się uczymy, stajemy się efektywniejsi? Okazuje się, że szerzej znaczy płyciej, a szybciej ? bardziej powierzchownie. Stąd znane nam uczucie rozproszenia, stąd trudności w koncentracji na jednym tylko zadaniu bez możliwości ?odskoczni?, do których już zdążyliśmy nasze mózgi przyzwyczaić. Jaką cenę płacimy za udogodnienie łatwego dostępu do sieci i jej nieprzeliczalnych zasobów i czy istnieje możliwość zawrócenia z tej drogi? A czy chcielibyśmy powrotu do świata bez Internetu i wszystkiego, co nam oferuje?
Carr stawia tezę, że ilość przebija jakość, a przy tym jest nie do ogarnięcia. Prześlizgiwanie się po tematach zastąpiło głęboką analizę, zaś hipertekst bardziej rozprasza niż pomaga. Pokazuje też na własnym przykładzie, jak trudno wyrzec się codziennych przyjemności, jakie daje bycie online, nawet na krótki okres, na przykład wakacji czy pracy nad książką. Mechanizmy uzależnień od nowoczesnych technologii działają, modyfikują tę wspaniałą, plastyczną strukturę, jaką jest nasz mózg, a nam wydaje się, że mamy nad tym kontrolę. Nie mamy. Owszem, sami decydujemy o naszych zachowaniach, ale już nie o liczbie neuroprzekaźników czy nowych połączeń synaptycznych, których powstawanie tymi zachowaniami uruchamiamy. A każde następne podobne zachowanie wzmacnia raz wydeptaną ścieżkę, zmieniając ją w końcu w bitą drogę, tę zaś ? w autostradę.
Czy Carr straszy? Nie. Zadaje tylko mnóstwo pytań, a także ostrzega. Przed zbytnim zadufaniem, do którego mamy skłonności, przed chodzeniem na łatwiznę przez zawierzanie etyce wielkich korporacji, wreszcie przed utratą tego, co czyni nas ludźmi. ?(?) im bardziej jesteśmy rozproszeni, w tym mniejszym stopniu potrafimy przeżywać najsubtelniejsze, właściwe tylko ludziom postacie empatii, współczucia czy innych emocji. (?) Wniosek mówiący o tym, że Internet podkopuje fundamenty naszej moralności, byłby pochopny. Nie jest jednak pochopna sugestia, że sieć, zmieniając bieg naszych głównych szklaków i zmniejszając naszą zdolność do refleksji, wpływa także na głębię naszych emocji i myśli?[2].
"Płytki umysł" może nie jest wyjątkowo odkrywczy, ale przyjemnie systematyzuje ewolucję mózgu, począwszy od podstaw biologicznych, poprzez historyczne zmiany i uwarunkowania, na współczesnych realiach ekonomicznych kończąc. Nie brak tu refleksji, nie brak przykładów z życia wziętych ani humorystycznych puent. Dla miłośników książek jest cały długi rozdział omawiający ich ewolucję od czasu sumeryjskich tabliczek. Dla dociekliwych ? bogata literatura przedmiotu. Dla wszystkich ? okazja do zamyślenia się nad drogą, którą przeszła ludzkość dojrzewając mentalnie i kierunkiem, jaki obrała dziś.
No dobra, ale jaki to problem. Jeśli zechcę, wyłączę komputer, nie wyjmę smartfona podczas obiadu z rodzicami, przeczytam wszystkie zaległe książki, jeśli tylko zechcę! Ale najpierw jeszcze zerknę, co nowego na Twitterze. O, i ten fajny mem jeszcze udostępnię!
Brzmi znajomo?
Przez całe stulecia badacze mózgu twierdzili, że w wieku dojrzałym nie ulega on zmianom, że pozostaje ukształtowany raz na zawsze. Nawet w połowie XX wieku niewielu naukowców traktowało poważnie myśl, że w mózgu dorosłego człowieka mogą zachodzić zmiany. Dziś wiadomo, że ten organ działa jak mięsień ? jeśli się go ćwiczy, rozwija się, usprawnia, działa coraz lepiej. Ba, jest w stanie zregenerować się po uszkodzeniach, funkcje obszarów niesprawnych przejmują inne, użytkownik takiego mózgu może dalej dobrze funkcjonować. Wystarczy poćwiczyć. Tu jest jak z każdą inną sprawnością, fizyczną czy intelektualną: jeśli wystarczająco wiele razy przećwiczymy kozłowanie piłki i rzut do kosza, zmianę biegów w samochodzie lub dekodowanie dziwnych znaczków symbolizujących litery, nauczymy się płynnie grać w koszykówkę, prowadzić samochód, czytać. Możemy nauczyć się wszystkiego, czego chcemy, jeśli mamy wystarczająco plastyczny mózg.
Wielokrotne powtórzenia tej samej czynności tworzą w naszych mózgach ?ścieżki?, po których coraz sprawniej biegną impulsy nerwowe. Jednocześnie zanikają zaniedbywane, nieużywane szlaki połączeń neuronalnych. To fizyczne zmiany, można je wykazać w badaniach. I są one oczywiste. ?Gdy robotnik ziemny zamienia łopatę na koparkę, jego mięśnie słabną, choć wydajność pracy rośnie. Do podobnej wymiany dochodzi zapewne, gdy automatyzujemy pracę umysłu?[1].
Technologia, jakiej używamy wywiera bardzo głęboki wpływ na mózg. Tak było zawsze, każdy z wielkich wynalazków ludzkości zmieniał nie tylko sposób życia, ale i sposób myślenia, a więc również funkcjonowania mózgu. Coś zyskiwaliśmy, coś traciliśmy. Sokrates obawiał się że wynalazek pisma osłabi pamięć, bo zawierzywszy tej nowej metodzie, ludzie przestaną ćwiczyć mózg. Z pewnością u osób piśmiennych nastąpiła większa aktywacja obszarów kory odpowiadających za rozpoznawanie pisma, a zmniejszyła się ? tych, które były aktywne w epoce kultury oralnej. Każda ?technologia intelektualna? wchodząca do powszechnego obiegu zmienia sposób życia i sposób myślenia, wydeptuje nowe ?ścieżki? w mózgach jej użytkowników. Kształtowane kulturą przekazu mówionego, zaczęły zmieniać się przez linearne czytanie książek i gazet, te z kolei rozwinęły nowe struktury pod wpływem bodźców wizualnych płynących z ekranów telewizora. A co zrobił z nami Internet? Czy naprawdę staliśmy się wielozadaniowi? Czy możliwość śledzenia niezliczonej liczby linków podczas lektury jednego artykułu, przeskakiwania ze strony na stronę, przeglądania na bieżąco wszystkiego, co przychodzi nam do głowy, przy jednoczesnym prowadzeniu rozmowy przez komunikator internetowy, sprawdzaniu bieżących maili i słuchaniu w tle muzyki sprawia, że lepiej i na dłużej zapamiętujemy, szybciej się uczymy, stajemy się efektywniejsi? Okazuje się, że szerzej znaczy płyciej, a szybciej ? bardziej powierzchownie. Stąd znane nam uczucie rozproszenia, stąd trudności w koncentracji na jednym tylko zadaniu bez możliwości ?odskoczni?, do których już zdążyliśmy nasze mózgi przyzwyczaić. Jaką cenę płacimy za udogodnienie łatwego dostępu do sieci i jej nieprzeliczalnych zasobów i czy istnieje możliwość zawrócenia z tej drogi? A czy chcielibyśmy powrotu do świata bez Internetu i wszystkiego, co nam oferuje?
Carr stawia tezę, że ilość przebija jakość, a przy tym jest nie do ogarnięcia. Prześlizgiwanie się po tematach zastąpiło głęboką analizę, zaś hipertekst bardziej rozprasza niż pomaga. Pokazuje też na własnym przykładzie, jak trudno wyrzec się codziennych przyjemności, jakie daje bycie online, nawet na krótki okres, na przykład wakacji czy pracy nad książką. Mechanizmy uzależnień od nowoczesnych technologii działają, modyfikują tę wspaniałą, plastyczną strukturę, jaką jest nasz mózg, a nam wydaje się, że mamy nad tym kontrolę. Nie mamy. Owszem, sami decydujemy o naszych zachowaniach, ale już nie o liczbie neuroprzekaźników czy nowych połączeń synaptycznych, których powstawanie tymi zachowaniami uruchamiamy. A każde następne podobne zachowanie wzmacnia raz wydeptaną ścieżkę, zmieniając ją w końcu w bitą drogę, tę zaś ? w autostradę.
Czy Carr straszy? Nie. Zadaje tylko mnóstwo pytań, a także ostrzega. Przed zbytnim zadufaniem, do którego mamy skłonności, przed chodzeniem na łatwiznę przez zawierzanie etyce wielkich korporacji, wreszcie przed utratą tego, co czyni nas ludźmi. ?(?) im bardziej jesteśmy rozproszeni, w tym mniejszym stopniu potrafimy przeżywać najsubtelniejsze, właściwe tylko ludziom postacie empatii, współczucia czy innych emocji. (?) Wniosek mówiący o tym, że Internet podkopuje fundamenty naszej moralności, byłby pochopny. Nie jest jednak pochopna sugestia, że sieć, zmieniając bieg naszych głównych szklaków i zmniejszając naszą zdolność do refleksji, wpływa także na głębię naszych emocji i myśli?[2].
"Płytki umysł" może nie jest wyjątkowo odkrywczy, ale przyjemnie systematyzuje ewolucję mózgu, począwszy od podstaw biologicznych, poprzez historyczne zmiany i uwarunkowania, na współczesnych realiach ekonomicznych kończąc. Nie brak tu refleksji, nie brak przykładów z życia wziętych ani humorystycznych puent. Dla miłośników książek jest cały długi rozdział omawiający ich ewolucję od czasu sumeryjskich tabliczek. Dla dociekliwych ? bogata literatura przedmiotu. Dla wszystkich ? okazja do zamyślenia się nad drogą, którą przeszła ludzkość dojrzewając mentalnie i kierunkiem, jaki obrała dziś.
BiblioNETka.pl Marylek
TED. Jak wygłosić mowę życia
Wyobraź sobie, że właśnie otrzymałeś telefon od organizatorów konferencji TED(x). Zostałeś wybrany i zaproszony do wygłoszenia swojej Mowy Życia.Właśnie Ty.
No dobrze, zejdźmy na ziemię? Statystycznie rzecz ujmując, zapewne tylko nieliczni z nas otrzymają taki telefon i taką szansę. Jeśli więc nie spodziewasz się znaleźć w gronie tych wybrańców (a przynajmniej nie teraz), to czy masz jakikolwiek inny podwód do tego, by sięgnąć po książkę Jeremey?ego Donovana? Chcę Ci pokazać, że TAK.
A czym w ogóle jest TED? Jest to organizacja non profit, zajmująca się popularyzacją szczytnych idei ? początkowo głównie z zakresu technologii, rozrywki oraz projektowania (TED ? akronim od Technology, Entertainment, Design). Jeśli widziałeś choć jedno z TED-owych wystąpień to wiesz doskonale, o czym mowa. Z pewnością odczułeś energię i pasję, z jaką prelegenci wygłaszają mowę swojego życia, opowiadając najczęściej o szczytnych i przełomowych ideach, inspirując do zmiany i działania rzesze ludzi (tutaj możesz obejrzeć 20 najbardziej popularnych wystąpień wszech czasów, do czego zachęcam).
Publikacja ?TED. Jak wygłosić mowę życia? przeznaczona jest ? jak sam tytuł wskazuje ? dla osób, które zamierzają przemawiać na tej prestiżowej konferencji. Ale czy tylko? Czy 99% pozostałych czytelników ma w niej w ogóle czego szukać? W odpowiedzi przytoczę słowa Jacka Walkiewicza ze wstępu do polskiego wydania:
„Książka TED (…) powinna być fascynującą lekturą dla każdego. Bo nie jest to książka tylko o tym, jak mówić na TED, ale w ogóle jak podjeść do przygotowania i wygłoszenia swojej mowy. A dzisiaj bez tej umiejętności trudno zaistnieć ze swoimi pomysłami czy własnym biznesem. To umiejętność tak podstawowa jak jazda samochodem czy obsługa smartfonu” (s. 12).
„Nawet, jeśli ktoś nie marzy o byciu prelegentem na TED, to i tak powinien tę książkę przeczytać. To wiedza uniwersalna – niezbędna każdemu, kto chce docierać ze swoim przekazem osobistym czy zawodowym do innych ludzi” (s. 13).
Sam autor również jest świadom, że większość jego czytelników prawdopodobnie nigdy nie wystąpi na scenie TED.
„Powinieneś jednak być w stanie przedstawić swoje idee w sposób, który zainspiruje innych. To założenie jest słuszne niezależnie od tego, czy będziesz mówił do jednej osoby, dziesięciu, stu czy tysiąca. Te same techniki, które odnoszą się do wystąpień TED, mają zastosowanie w prezentacjach i na spotkaniach biznesowych (…). Opisane metody dotyczą wszelkiego rodzaju wystąpień publicznych, w szkołach i na spotkaniach, a także na weselach i przy innych wyjątkowych okazjach” (s. 28-29).
Ja osobiście po "TED..." Donovana sięgnęłam (intuicyjnie) dokładnie z takich powodów. Wyszłam z założenia, że skoro prelegenci TED-owych konferencji w ciągu 20 minut są w stanie wygłosić mowę swojego życia, przekazać i przekonać do swojej idei, a przy okazji porwać miliony ludzi na całym świecie (dzięki YouTube, oczywiście)? to ich przekaz musi być maksymalnie skoncentrowany i naprawdę mocny. Więc może warto ?zajrzeć za kulisy? i odkryć skuteczną strategię, która prowadzi do sukcesu?
Wydaje się, że z podobnego założenia wyszedł autor ?TED??, który zajął się profesjonalną i wielowarstwową analizą TED-owych wystąpień. On również ma do opowiedzenia ciekawą historię ? co zresztą czyni ? w książce oraz jako mówca TED. Jako skrajny introwertyk, Jeremey uczynił wszystko, by tylko uniknąć bezpośrednich kontaktów z ludźmi, a szczególnie ? niełatwej sztuki konwersacji (i m.in. dlatego został inżynierem). Ale los sprawił, że trafił na spotkanie klubu mówców Toastmasters i? sam został mówcą. Publiczne przemawianie tak go zafascynowało, że ? wykorzystując swój analityczny umysł ? zaczął ?technicznie? rozpracowywać wystąpienia, a potem ? doradzać innym mówcom. Jakiś czas potem dowiedział się o konferencjach TED i został (jak sam o sobie mówi) ?nałogowym TED-owiczem?. Donovan konferencje TED zna ?od podszewki? ? był zarówno technikiem, organizatorem, jak i prelegentem. No i jest oczywiście profesjonalnym ?analitykiem wystąpień?. Jeremey Donovan to kolejny żywy przykład człowieka, który ze swojej największej życiowej słabości uczynił (po latach ciężkiej pracy) swój największy atut.
Podręcznik Donovana podzielony został na cztery części. Układ ten stanowi odzwierciedlenie poszczególnych etapów procesu przygotowania i wygłoszenia mowy. Autor prowadzi czytelnika ? i przyszłego mówcę ? od samego początku, czyli trudnego momentu wyboru i sformułowania głównej idei aż do końca, czyli wyboru odpowiedniego stroju na wystąpienie, opanowania tremy oraz zwiększenia popularności nagarnia w Internecie. Gdzieś pomiędzy nie mogło zabraknąć oczywiście takich kwestii, jak:
Autor jest niepodważalnym ekspertem od analizy wystąpień, dzięki czemu recenzowana pozycja pełna jest konkretnej i merytorycznej wiedzy, natomiast jest pozbawiona amerykańskiej odmiany ?lania wody? (każdy, kto czyta amerykańskie poradniki psychologiczno-rozwojowe raczej wie, co mam na myśli). Myślę, że jest to w głównej mierze zasługa analitycznego umysłu i technicznego wykształcenia autora, ale przede wszystkim ? jego skromnej osobowości, pozbawionej pychy, arogancji i zadęcia. Tym, co dostajemy, jest ?skrzynka narzędzi? ? gotowy pakiet około 100 technik budowania i wygłaszania wystąpień, wraz z masą przykładów ? analiz już wygłoszonych mów ? rozłożonych na czynniki pierwsze i ujętych w czytelne tabele (każdy czytelnik może daną mowę znaleźć w sieci i spróbować przeanalizować sam). Świadomie lub nie, Donovan niejako uczy czytelnika swojego fachu, czyli trzykrotnej i trójwarstwowej analizy nagrań dostępnych w sieci. Jako ciekawostkę podam, iż w tym celu opracował aplikację, która zlicza np. poszczególne słowa, rejestruje uśmiechy oraz ?wylicza? reakcję publiczności na nie. Na szczęście dla czytelnika, autor jest także pasjonatem. Dzięki temu jego publikacja to nie tylko doskonała merytorycznie, ale i fascynująca lektura dla wielbicieli słowa.
Na koniec warto podkreślić, że poradnik Donovana NIE jest pozycją, z której czytelnik nauczy się, jak za pomocą technik manipulacji i innych płytkich sztuczek zahipnotyzować publiczność. Nie, to nie ta półka. Autor wielokrotnie podkreśla, że prawdziwy sukces na TED można osiągnąć tylko wtedy, gdy bazuje się na etyce. A oznacza to: być autentycznym - mówić o sobie, swoich prawdziwych doświadczeniach i o tym, co jest najgłębszą pasją, a także ? dawać wartość słuchaczom, zamiast starać się przypodobać i "zrobić wrażenie".
No dobrze, zejdźmy na ziemię? Statystycznie rzecz ujmując, zapewne tylko nieliczni z nas otrzymają taki telefon i taką szansę. Jeśli więc nie spodziewasz się znaleźć w gronie tych wybrańców (a przynajmniej nie teraz), to czy masz jakikolwiek inny podwód do tego, by sięgnąć po książkę Jeremey?ego Donovana? Chcę Ci pokazać, że TAK.
A czym w ogóle jest TED? Jest to organizacja non profit, zajmująca się popularyzacją szczytnych idei ? początkowo głównie z zakresu technologii, rozrywki oraz projektowania (TED ? akronim od Technology, Entertainment, Design). Jeśli widziałeś choć jedno z TED-owych wystąpień to wiesz doskonale, o czym mowa. Z pewnością odczułeś energię i pasję, z jaką prelegenci wygłaszają mowę swojego życia, opowiadając najczęściej o szczytnych i przełomowych ideach, inspirując do zmiany i działania rzesze ludzi (tutaj możesz obejrzeć 20 najbardziej popularnych wystąpień wszech czasów, do czego zachęcam).
Publikacja ?TED. Jak wygłosić mowę życia? przeznaczona jest ? jak sam tytuł wskazuje ? dla osób, które zamierzają przemawiać na tej prestiżowej konferencji. Ale czy tylko? Czy 99% pozostałych czytelników ma w niej w ogóle czego szukać? W odpowiedzi przytoczę słowa Jacka Walkiewicza ze wstępu do polskiego wydania:
„Książka TED (…) powinna być fascynującą lekturą dla każdego. Bo nie jest to książka tylko o tym, jak mówić na TED, ale w ogóle jak podjeść do przygotowania i wygłoszenia swojej mowy. A dzisiaj bez tej umiejętności trudno zaistnieć ze swoimi pomysłami czy własnym biznesem. To umiejętność tak podstawowa jak jazda samochodem czy obsługa smartfonu” (s. 12).
„Nawet, jeśli ktoś nie marzy o byciu prelegentem na TED, to i tak powinien tę książkę przeczytać. To wiedza uniwersalna – niezbędna każdemu, kto chce docierać ze swoim przekazem osobistym czy zawodowym do innych ludzi” (s. 13).
Sam autor również jest świadom, że większość jego czytelników prawdopodobnie nigdy nie wystąpi na scenie TED.
„Powinieneś jednak być w stanie przedstawić swoje idee w sposób, który zainspiruje innych. To założenie jest słuszne niezależnie od tego, czy będziesz mówił do jednej osoby, dziesięciu, stu czy tysiąca. Te same techniki, które odnoszą się do wystąpień TED, mają zastosowanie w prezentacjach i na spotkaniach biznesowych (…). Opisane metody dotyczą wszelkiego rodzaju wystąpień publicznych, w szkołach i na spotkaniach, a także na weselach i przy innych wyjątkowych okazjach” (s. 28-29).
Ja osobiście po "TED..." Donovana sięgnęłam (intuicyjnie) dokładnie z takich powodów. Wyszłam z założenia, że skoro prelegenci TED-owych konferencji w ciągu 20 minut są w stanie wygłosić mowę swojego życia, przekazać i przekonać do swojej idei, a przy okazji porwać miliony ludzi na całym świecie (dzięki YouTube, oczywiście)? to ich przekaz musi być maksymalnie skoncentrowany i naprawdę mocny. Więc może warto ?zajrzeć za kulisy? i odkryć skuteczną strategię, która prowadzi do sukcesu?
Wydaje się, że z podobnego założenia wyszedł autor ?TED??, który zajął się profesjonalną i wielowarstwową analizą TED-owych wystąpień. On również ma do opowiedzenia ciekawą historię ? co zresztą czyni ? w książce oraz jako mówca TED. Jako skrajny introwertyk, Jeremey uczynił wszystko, by tylko uniknąć bezpośrednich kontaktów z ludźmi, a szczególnie ? niełatwej sztuki konwersacji (i m.in. dlatego został inżynierem). Ale los sprawił, że trafił na spotkanie klubu mówców Toastmasters i? sam został mówcą. Publiczne przemawianie tak go zafascynowało, że ? wykorzystując swój analityczny umysł ? zaczął ?technicznie? rozpracowywać wystąpienia, a potem ? doradzać innym mówcom. Jakiś czas potem dowiedział się o konferencjach TED i został (jak sam o sobie mówi) ?nałogowym TED-owiczem?. Donovan konferencje TED zna ?od podszewki? ? był zarówno technikiem, organizatorem, jak i prelegentem. No i jest oczywiście profesjonalnym ?analitykiem wystąpień?. Jeremey Donovan to kolejny żywy przykład człowieka, który ze swojej największej życiowej słabości uczynił (po latach ciężkiej pracy) swój największy atut.
Podręcznik Donovana podzielony został na cztery części. Układ ten stanowi odzwierciedlenie poszczególnych etapów procesu przygotowania i wygłoszenia mowy. Autor prowadzi czytelnika ? i przyszłego mówcę ? od samego początku, czyli trudnego momentu wyboru i sformułowania głównej idei aż do końca, czyli wyboru odpowiedniego stroju na wystąpienie, opanowania tremy oraz zwiększenia popularności nagarnia w Internecie. Gdzieś pomiędzy nie mogło zabraknąć oczywiście takich kwestii, jak:
- budowanie i porządkowanie wystąpienia oraz opowiadanie historii;
- tajniki przekazu werbalnego i niewerbalnego; posługiwanie się głosem, mimiką, mową ciała oraz wykorzystaniem przestrzeni na scenie czy
- sztuka projektowania inspirujących slajdów i porywających filmów.
Autor jest niepodważalnym ekspertem od analizy wystąpień, dzięki czemu recenzowana pozycja pełna jest konkretnej i merytorycznej wiedzy, natomiast jest pozbawiona amerykańskiej odmiany ?lania wody? (każdy, kto czyta amerykańskie poradniki psychologiczno-rozwojowe raczej wie, co mam na myśli). Myślę, że jest to w głównej mierze zasługa analitycznego umysłu i technicznego wykształcenia autora, ale przede wszystkim ? jego skromnej osobowości, pozbawionej pychy, arogancji i zadęcia. Tym, co dostajemy, jest ?skrzynka narzędzi? ? gotowy pakiet około 100 technik budowania i wygłaszania wystąpień, wraz z masą przykładów ? analiz już wygłoszonych mów ? rozłożonych na czynniki pierwsze i ujętych w czytelne tabele (każdy czytelnik może daną mowę znaleźć w sieci i spróbować przeanalizować sam). Świadomie lub nie, Donovan niejako uczy czytelnika swojego fachu, czyli trzykrotnej i trójwarstwowej analizy nagrań dostępnych w sieci. Jako ciekawostkę podam, iż w tym celu opracował aplikację, która zlicza np. poszczególne słowa, rejestruje uśmiechy oraz ?wylicza? reakcję publiczności na nie. Na szczęście dla czytelnika, autor jest także pasjonatem. Dzięki temu jego publikacja to nie tylko doskonała merytorycznie, ale i fascynująca lektura dla wielbicieli słowa.
Na koniec warto podkreślić, że poradnik Donovana NIE jest pozycją, z której czytelnik nauczy się, jak za pomocą technik manipulacji i innych płytkich sztuczek zahipnotyzować publiczność. Nie, to nie ta półka. Autor wielokrotnie podkreśla, że prawdziwy sukces na TED można osiągnąć tylko wtedy, gdy bazuje się na etyce. A oznacza to: być autentycznym - mówić o sobie, swoich prawdziwych doświadczeniach i o tym, co jest najgłębszą pasją, a także ? dawać wartość słuchaczom, zamiast starać się przypodobać i "zrobić wrażenie".
moznaprzeczytac.pl MN; 2016-01-21