Recenzje
Krym: miłość i nienawiść
Z przyjemnością mam okazję opowiedzieć Wam dzisiaj o szczerej, autentycznej i wciąż obecnej historii zaciętych walk o Krym. W książce Macieja Jastrzębskiego znajdziecie wnikliwy obraz rosyjsko-ukraińskiej rzeczywistości, która bez żadnych skrupułów ukazuje nieuchwyconą dotąd prawdę losów zwykłych ludzi dotkniętych „wielką polityką”. Pod czujnym i ostrym wzrokiem reportera nie ukryje się nawet najmniejszy zakamarek; kłamstwa, złudzenia, czy chociażby prowadzonej wówczas propagandy. Co więcej, oprócz politycznego starcia racji dwóch krajów, odnajdziecie tam również i miłość – uczucie, które potrafi połączyć dwoje ludzi pomimo odmiennych poglądów na świat, tradycji i zakorzenionych obyczajów. Czy w morzu nienawiści można odnaleźć jeszcze nadzieję na bezpieczną przystań? Koniecznie musicie się o tym przekonać – zapraszam do przeczytania recenzji.
Maciej Jastrzębski to dziennikarz Polskiego Radia, autor wielu książek i wciąż podróżujący reporter. Znany z takich publikacji jak Matrioszka Rosja, Jastrząb oraz Klątwa gruzińskiego toru. Z zapałem podejmuje trudne, ambitne i dotąd niewyjaśnione tematy dotyczące państw położonych na wschód. Przybliża czytelnikom nie tylko obraz politycznych niesnasek, ale także i prawdziwe, często przeplecione bólem nieporozumienia – ludzkie emocje, historie, dramaty czy tragedie. Tym razem wybrał się jednak na Krym – zupełnie inny, niż ten, który opisują w pieśniach i wierszach poetów.Wybrał się na Krym prawdziwy, współczesny, nieznośny. Krym, który stał się ofiarą aneksji, miejscem zamieszkania skłóconych ze sobą Ukraińców i Rosjan, którzy nie potrafią żyć ze sobą w zgodzie. Dokąd zaprowadzi nas ta wciąż rozgrywająca się akcja na scenie Europy?
Miłość i nienawiść to idealny paradoks, ale zarazem pasujące określenie do stosunków panujących w Rosji i na Ukrainie. Maciej Jastrzębski opisuje w książce bez owijania w bawełnę wszystko to, co udało mu się zobaczyć i dowiedzieć, podczas pobytu za granicą. Przybliża czytelnikowi sytuację w której znalazł się z własnej woli, ale także i drugą stronę medalu – położenie ludzi, którzy musieli biernie przyglądać się na to, w jaki sposób gwałci się ich dotychczasowe prawa. Przedstawia losy Marianny, która wychowana na tradycyjną Ukrainkę, przypadkowo poznaje przedsiębiorczego Rosjanina – Fiodora. Dojrzali, ustatkowani i w pełni świadomi swoich decyzji, pomimo „czarnych, deszczowych chmur” – zakochują się w sobie. Miłość tych dwojga rodzi się jednak w najmniej oczekiwanym momencie – politycznej walki o Krym. Czy ich uczucie pomimo różniących poglądów przetrwa? Jaką cenę będą musieli zapłacić za próbę stworzenia namiastki wspólnego szczęścia?Maciej Jastrzębski napisał kolejną niezwykłą książkę. To nie jest tylko reporterski opis wydarzeń, w których uczestniczy. (…) Aneksję półwyspu obserwujemy oczyma dwojga bohaterów – mieszkającej w Symferopolu Ukrainki Marianny i zakochanego w niej Rosjanina Fiodora, typowego, dobrze sytuowanego moskwianina. To ich historii wysłuchuje spotkany przypadkiem na opuszczonym przystanku gdzieś w Donbasie – autor. Historii, która nie wiadomo jak się skończy, bo nie wiemy też, jaki będzie koniec obecnego ukraińska-rosyjskiego konfliktu i los zajętego półwyspu. Przeczytałam ten dziwny reportaż, z awanturniczym romansem w tle, jednym tchem.”
Książka stanowi dobrane i pomysłowe połączenie reportażu z elementami romansu. Czyta się ją z niewiarygodnym zaciekawieniem, gdyż gdzieś w głębi przemykają przed oczami pewne urywki telewizyjnych wydarzeń, głos dochodzący z radiowego odbiornika czy krzykliwe nagłówki gazet w pobliskim kiosku, opowiadające o wydarzeniach krymskich. W pamięci mamy schowany i kołaczący się niepewnie obraz niedawnych sporów naszych bliskich sąsiadów, postulaty polityków i dyplomatyczne podejście Polski. Coś wiemy, coś słyszeliśmy o tym, ale nigdy nie tak dokładnie, nie z bliska. Jastrzębski dogłębnie ukazuje nam rzeczywistość konfliktu, stara się nie pominąć żadnego szczegółu, dokumentuje swoje spostrzeżenia fotografiami. W książce możecie odnaleźć autorskie zdjęcia pochodzące właśnie z tego „gorącego i niebezpiecznego okresu”. Ludzie na pograniczu, indywidualne pikiety i demonstracje, wiece zwolenników i przeciwników Krymu, miejsca pamięci poległych i wiele, wiele innych obrazów. Ma się wówczas wrażenie jakbyśmy w tym sporze uczestniczyli, mieli w nim swój udział i lekkie poczucie winy, że działo się to tak blisko, obok nas. W życiu każdego człowieka nic nie jest pewne i właśnie Maciej Jastrzębski o tym pisze. Nigdy nie wiadomo co spotka nas na drodze: wojna, miłość, śmierć czy nienawiść. Żyjemy często nie pamiętając o tym, co tak naprawdę czyni nas szczęśliwymi ludźmi. Przykład Krymu to również przestroga, swego rodzaju ostrzeżenie przed tym co może nieuchronnie nadejść i w innych częściach Globu. Gorąco zachęcam do lektury opisującej współczesny, masowy konflikt ukraińsko-rosyjski. Bądźmy świadomi tego co dzieje się na naszych oczach i zapisujmy nasze świadectwa na kartach historii. Nie bądźmy obojętni na świat i to co nas otacza – żyjmy świadomie.
Maciej Jastrzębski to dziennikarz Polskiego Radia, autor wielu książek i wciąż podróżujący reporter. Znany z takich publikacji jak Matrioszka Rosja, Jastrząb oraz Klątwa gruzińskiego toru. Z zapałem podejmuje trudne, ambitne i dotąd niewyjaśnione tematy dotyczące państw położonych na wschód. Przybliża czytelnikom nie tylko obraz politycznych niesnasek, ale także i prawdziwe, często przeplecione bólem nieporozumienia – ludzkie emocje, historie, dramaty czy tragedie. Tym razem wybrał się jednak na Krym – zupełnie inny, niż ten, który opisują w pieśniach i wierszach poetów.Wybrał się na Krym prawdziwy, współczesny, nieznośny. Krym, który stał się ofiarą aneksji, miejscem zamieszkania skłóconych ze sobą Ukraińców i Rosjan, którzy nie potrafią żyć ze sobą w zgodzie. Dokąd zaprowadzi nas ta wciąż rozgrywająca się akcja na scenie Europy?
"Jastrzębski zna się na Rosji, wielokrotnie to udowadniał, tropiąc zawiłości rosyjskiej duszy i polityki. Nowa książka to nie tylko reporterski przewodnik po Krymie – z ciekawie wplecionymi historiami , legendami i opowieściami autochtonów, to przede wszystkim wnikliwy zapis aneksji Krymu. Jastrzębski pochyla się nad tłem tych wydarzeń, czyli nad historiami jednostek zaplątanych w wir „wielkiej, niepojętej” polityki, dając do zrozumienia, ze rosyjscy żołnierze potrafią przekroczyć każdą granicę, przede wszystkim moralną."
Janusz Leon Wiśniewski
(pisarz i naukowiec)
(pisarz i naukowiec)
Miłość i nienawiść to idealny paradoks, ale zarazem pasujące określenie do stosunków panujących w Rosji i na Ukrainie. Maciej Jastrzębski opisuje w książce bez owijania w bawełnę wszystko to, co udało mu się zobaczyć i dowiedzieć, podczas pobytu za granicą. Przybliża czytelnikowi sytuację w której znalazł się z własnej woli, ale także i drugą stronę medalu – położenie ludzi, którzy musieli biernie przyglądać się na to, w jaki sposób gwałci się ich dotychczasowe prawa. Przedstawia losy Marianny, która wychowana na tradycyjną Ukrainkę, przypadkowo poznaje przedsiębiorczego Rosjanina – Fiodora. Dojrzali, ustatkowani i w pełni świadomi swoich decyzji, pomimo „czarnych, deszczowych chmur” – zakochują się w sobie. Miłość tych dwojga rodzi się jednak w najmniej oczekiwanym momencie – politycznej walki o Krym. Czy ich uczucie pomimo różniących poglądów przetrwa? Jaką cenę będą musieli zapłacić za próbę stworzenia namiastki wspólnego szczęścia?Maciej Jastrzębski napisał kolejną niezwykłą książkę. To nie jest tylko reporterski opis wydarzeń, w których uczestniczy. (…) Aneksję półwyspu obserwujemy oczyma dwojga bohaterów – mieszkającej w Symferopolu Ukrainki Marianny i zakochanego w niej Rosjanina Fiodora, typowego, dobrze sytuowanego moskwianina. To ich historii wysłuchuje spotkany przypadkiem na opuszczonym przystanku gdzieś w Donbasie – autor. Historii, która nie wiadomo jak się skończy, bo nie wiemy też, jaki będzie koniec obecnego ukraińska-rosyjskiego konfliktu i los zajętego półwyspu. Przeczytałam ten dziwny reportaż, z awanturniczym romansem w tle, jednym tchem.”
Maria Przełomiec
(autorka i prowadząca „Studio Wschód”)
(autorka i prowadząca „Studio Wschód”)
Książka stanowi dobrane i pomysłowe połączenie reportażu z elementami romansu. Czyta się ją z niewiarygodnym zaciekawieniem, gdyż gdzieś w głębi przemykają przed oczami pewne urywki telewizyjnych wydarzeń, głos dochodzący z radiowego odbiornika czy krzykliwe nagłówki gazet w pobliskim kiosku, opowiadające o wydarzeniach krymskich. W pamięci mamy schowany i kołaczący się niepewnie obraz niedawnych sporów naszych bliskich sąsiadów, postulaty polityków i dyplomatyczne podejście Polski. Coś wiemy, coś słyszeliśmy o tym, ale nigdy nie tak dokładnie, nie z bliska. Jastrzębski dogłębnie ukazuje nam rzeczywistość konfliktu, stara się nie pominąć żadnego szczegółu, dokumentuje swoje spostrzeżenia fotografiami. W książce możecie odnaleźć autorskie zdjęcia pochodzące właśnie z tego „gorącego i niebezpiecznego okresu”. Ludzie na pograniczu, indywidualne pikiety i demonstracje, wiece zwolenników i przeciwników Krymu, miejsca pamięci poległych i wiele, wiele innych obrazów. Ma się wówczas wrażenie jakbyśmy w tym sporze uczestniczyli, mieli w nim swój udział i lekkie poczucie winy, że działo się to tak blisko, obok nas. W życiu każdego człowieka nic nie jest pewne i właśnie Maciej Jastrzębski o tym pisze. Nigdy nie wiadomo co spotka nas na drodze: wojna, miłość, śmierć czy nienawiść. Żyjemy często nie pamiętając o tym, co tak naprawdę czyni nas szczęśliwymi ludźmi. Przykład Krymu to również przestroga, swego rodzaju ostrzeżenie przed tym co może nieuchronnie nadejść i w innych częściach Globu. Gorąco zachęcam do lektury opisującej współczesny, masowy konflikt ukraińsko-rosyjski. Bądźmy świadomi tego co dzieje się na naszych oczach i zapisujmy nasze świadectwa na kartach historii. Nie bądźmy obojętni na świat i to co nas otacza – żyjmy świadomie.
Kulturantki.pl Milena; 2015-12-28
30 Dni do Zmian. Dokonaj życiowej metamorfozy w kilka tygodni
Dokonaj życiowej metamorfozy w kilka tygodni.
Psycholog, trener kompetencji osobistych i społecznych poprowadzi cię przez kilka tygodni drogą pozwalającą zmienić sposób myślenia, ułatwi ci drogi czytelniku skierowanie się w stronę własnych marzeń. Przestaniesz realizować cudze cele i skupisz się na własnym szczęściu a przede wszystkim drodze do niego. A skoro tak jak i ja sięgasz po recenzje tej książki oznacza to tylko jedno - przechodzisz kryzys zawodowy bądź osobisty. Mogę zapewnić, że obrana przez ciebie droga jest właściwa. Pamiętać jednak należy o jednym, nic nie ma za darmo. Praca nad sobą
i czas potrafią zagoić rany. Pani Edyta Zając rozbija ten czas na okres miesiąca i dzieli na cztery zasadnicze etapy, jednak bardo ważne, żadnego z nich nie można pominąć. W pierwszym tygodniu proponuje nam wyrzucenia zbędnych rzeczy. Składnia czytelnika do zrobienia porządku najpierw wokół siebie, a następnie we własnym wnętrzu. Muszę powiedzieć, że ten pomysł bardzo mi się spodobał. Minimalizm, prostota i brak przepychu z całą pewnością ułatwiają funkcjonowanie człowiekowi. Muszę stwierdzić, że po przeczytaniu i przeanalizowaniu pierwszego tygodnia proponowanych zmian rozglądam sie wokół siebie i usuwam zbędne rzeczy, które nie potrzebnie zaśmiecają moje otoczenie. Autorka wręcz proponuje czytelnikowi, w jaki sposób mądrze i racjonalnie wyrzucać zbędne rzeczy, prowadzi go przez czas tzw. odkurzania bądź raczej oczyszczania. Proponuje zeszyt - notatnik, pojemniki w każdym pomieszczeniu. Nie chcę zdradzać proponowanych rozwiązań, niech to pozostanie zachętą dla tych którzy pragną zrobić porządek ze swoim życiem i odnaleźć własną drogę.
Drugi tydzień to czas próbowania czegoś nowego. Jeśli obawiacie się zmian, a jednak wasze myśli wypatrują nowości proponuję przejść przez ten okres także za zgodą i schematem autorki. Kolejny tydzień to tydzień perfekcyjnego stylu życia, a ostatni juz czwarty etap to tydzień planowania i organizacji. Po dokładnej analizie omawianej pozycji czytelnik sam szeroko otworzy oczy i szybko zrozumie, że wszystko zależy od nas, od naszego podejścia, że tak naprawdę ważne jest wnętrze każdego z nas, podejście do życia, cechy charakteru. Dziś już wiem , że często sama stwarzałam sobie problemy. Nie potrafię gotować trudno to nie problem, można to rozwiązać w inny, mądry sposób, uwielbiam słodycze no cóż można jeść je mądrze i o odpowiedniej porze dnia. Podążając myślami autorki i jej spojrzeniem na życie, czytelnik uwalnia się od zadomowionych w umyśle przekonań, a jednak życie staje się łatwiejsze. Fenomen książki polega na tym, że autorka sprawia wrażenie osoby bardzo dobrze znającej czytelnika i ostrzega go przed trudnościami, proponuje triki ułatwiające wprowadzanie zmian i oczywiście proponuje przeróżne zadania do wykonania, które można zmieniać lub ulepszać.
Książka licząca dwieście trzydzieści pięć stron, przyciąga nie tylko pełną entuzjazmu i chęcią poznawania świata kobietą na pierwszej stronie miękkiej okładki, ale tym co znajduje się wewnątrz. Książka napisana jest prostym, zrozumiałym językiem. Pogrubiona czcionka i wyodrębnione podrozdziały nie pozwalają czytelnikowi pogubić się w tekście. Odłożenie książki w celu realizacji zadań tygodniowych nie stanowi żadnego problemu. Jasność i obrazowość opisów nie wymaga umieszczenia w omawianej pozycji dodatkowych rysunków, obrazków, więc czytelnik trzymający w ręce książkę nie powinien ich szukać, nie warto się tym przejmować. Książka wciąga niesamowicie, a kolejne strony wręcz same znikają. Polecam czytelnikowi, który chce się żyć, zdobywać świat i zmieniać swój punkt postrzegania rzeczywistości.
Psycholog, trener kompetencji osobistych i społecznych poprowadzi cię przez kilka tygodni drogą pozwalającą zmienić sposób myślenia, ułatwi ci drogi czytelniku skierowanie się w stronę własnych marzeń. Przestaniesz realizować cudze cele i skupisz się na własnym szczęściu a przede wszystkim drodze do niego. A skoro tak jak i ja sięgasz po recenzje tej książki oznacza to tylko jedno - przechodzisz kryzys zawodowy bądź osobisty. Mogę zapewnić, że obrana przez ciebie droga jest właściwa. Pamiętać jednak należy o jednym, nic nie ma za darmo. Praca nad sobą
i czas potrafią zagoić rany. Pani Edyta Zając rozbija ten czas na okres miesiąca i dzieli na cztery zasadnicze etapy, jednak bardo ważne, żadnego z nich nie można pominąć. W pierwszym tygodniu proponuje nam wyrzucenia zbędnych rzeczy. Składnia czytelnika do zrobienia porządku najpierw wokół siebie, a następnie we własnym wnętrzu. Muszę powiedzieć, że ten pomysł bardzo mi się spodobał. Minimalizm, prostota i brak przepychu z całą pewnością ułatwiają funkcjonowanie człowiekowi. Muszę stwierdzić, że po przeczytaniu i przeanalizowaniu pierwszego tygodnia proponowanych zmian rozglądam sie wokół siebie i usuwam zbędne rzeczy, które nie potrzebnie zaśmiecają moje otoczenie. Autorka wręcz proponuje czytelnikowi, w jaki sposób mądrze i racjonalnie wyrzucać zbędne rzeczy, prowadzi go przez czas tzw. odkurzania bądź raczej oczyszczania. Proponuje zeszyt - notatnik, pojemniki w każdym pomieszczeniu. Nie chcę zdradzać proponowanych rozwiązań, niech to pozostanie zachętą dla tych którzy pragną zrobić porządek ze swoim życiem i odnaleźć własną drogę.
Drugi tydzień to czas próbowania czegoś nowego. Jeśli obawiacie się zmian, a jednak wasze myśli wypatrują nowości proponuję przejść przez ten okres także za zgodą i schematem autorki. Kolejny tydzień to tydzień perfekcyjnego stylu życia, a ostatni juz czwarty etap to tydzień planowania i organizacji. Po dokładnej analizie omawianej pozycji czytelnik sam szeroko otworzy oczy i szybko zrozumie, że wszystko zależy od nas, od naszego podejścia, że tak naprawdę ważne jest wnętrze każdego z nas, podejście do życia, cechy charakteru. Dziś już wiem , że często sama stwarzałam sobie problemy. Nie potrafię gotować trudno to nie problem, można to rozwiązać w inny, mądry sposób, uwielbiam słodycze no cóż można jeść je mądrze i o odpowiedniej porze dnia. Podążając myślami autorki i jej spojrzeniem na życie, czytelnik uwalnia się od zadomowionych w umyśle przekonań, a jednak życie staje się łatwiejsze. Fenomen książki polega na tym, że autorka sprawia wrażenie osoby bardzo dobrze znającej czytelnika i ostrzega go przed trudnościami, proponuje triki ułatwiające wprowadzanie zmian i oczywiście proponuje przeróżne zadania do wykonania, które można zmieniać lub ulepszać.
Książka licząca dwieście trzydzieści pięć stron, przyciąga nie tylko pełną entuzjazmu i chęcią poznawania świata kobietą na pierwszej stronie miękkiej okładki, ale tym co znajduje się wewnątrz. Książka napisana jest prostym, zrozumiałym językiem. Pogrubiona czcionka i wyodrębnione podrozdziały nie pozwalają czytelnikowi pogubić się w tekście. Odłożenie książki w celu realizacji zadań tygodniowych nie stanowi żadnego problemu. Jasność i obrazowość opisów nie wymaga umieszczenia w omawianej pozycji dodatkowych rysunków, obrazków, więc czytelnik trzymający w ręce książkę nie powinien ich szukać, nie warto się tym przejmować. Książka wciąga niesamowicie, a kolejne strony wręcz same znikają. Polecam czytelnikowi, który chce się żyć, zdobywać świat i zmieniać swój punkt postrzegania rzeczywistości.
Sztukater.pl Wasia
Pokolenia. Wiek deszczu, wiek słońca
Słowa? Jak je skomponować, by zachwyt swój oddać, by wyzwaniu lektury czarującej sprostać, by wreszcie nad brzegiem modrej Narwi na zawsze pozostać?
Pojawiają się myśli lekkie, swobodne, nieskrępowaną radością serce wypełniające. Bez nijakiego wahania odkrywana lektura maluje w duszy czytelnika bogate we wzruszenia pełne ujmującej szczerości pragnienia.
Mógłbym napisać, że nie upłynęło wiele wody w Narwi, a podobne emocje bardzo długo mnie nie opuszczały. Mógłbym wspomnieć na pewną historię, która swego czasu zaskoczyła mnie bardziej, niż mógłbym przypuszczać, mógłbym, jednak pozwolę każdej z nich spokojnym nurtem dryfować w swoją stronę.
„Pokolenia” lekką w swej materii treścią poruszają męską duszę. Zanurzając swe dłonie w chłodnej, iskrzącej się w słońcu Narwi zanurzamy się coraz głębiej w polską, jakże swojską, urzekającą swym ciepłem i pogodną nutą, historię. Z pamiętnika Janki i rodzącej się wokół niej polskiej historii skalanej wybuchem wojny, ciągłym zagrożeniem życia i cierpieniem, przenika odradzająca się powoli Polska. Nie wszystkim dano było wrócić do domu, nie wszyscy odnaleźli go tam, gdzie przed laty zostawili, znaczna większość już nigdy miała nie ujrzeć rodzinnych pól, zagród, rodzinnego sadu.
Czytam i serce swe emocjami wypełniam…
Pojawiają się myśli lekkie, swobodne, nieskrępowaną radością serce wypełniające. Bez nijakiego wahania odkrywana lektura maluje w duszy czytelnika bogate we wzruszenia pełne ujmującej szczerości pragnienia.
Mógłbym napisać, że nie upłynęło wiele wody w Narwi, a podobne emocje bardzo długo mnie nie opuszczały. Mógłbym wspomnieć na pewną historię, która swego czasu zaskoczyła mnie bardziej, niż mógłbym przypuszczać, mógłbym, jednak pozwolę każdej z nich spokojnym nurtem dryfować w swoją stronę.
„Pokolenia” lekką w swej materii treścią poruszają męską duszę. Zanurzając swe dłonie w chłodnej, iskrzącej się w słońcu Narwi zanurzamy się coraz głębiej w polską, jakże swojską, urzekającą swym ciepłem i pogodną nutą, historię. Z pamiętnika Janki i rodzącej się wokół niej polskiej historii skalanej wybuchem wojny, ciągłym zagrożeniem życia i cierpieniem, przenika odradzająca się powoli Polska. Nie wszystkim dano było wrócić do domu, nie wszyscy odnaleźli go tam, gdzie przed laty zostawili, znaczna większość już nigdy miała nie ujrzeć rodzinnych pól, zagród, rodzinnego sadu.
Czytam i serce swe emocjami wypełniam…
http://koominek.blogspot.com/ Artur G. Kamiński; 2015-12-19
Spokój z każdym oddechem. Codzienne medytacje uzdrawiające życie
Zdarzają się w moim życiu takie książki, którymi delektuję się w trakcie czytania i radość z lektury miesza się z poczuciem smutku, że kiedyś ten proces się skończy. Tak bardzo odpowiada mi ich treść, język, klimat, trafiają do mnie w idealnym momencie, a najpewniej chodzi tu o splot wszystkich tych czynników. Żyję nimi nie tylko wtedy, kiedy je czytam, ale są one w pewnym sensie ze mną cały czas – ciągle mniej lub bardziej subtelnie je przeżywam, a często przesiąkam nimi do tego stopnia, że transformują moje spojrzenie na mnie samego oraz otaczający mnie świat. Taka jest moja książka roku 2015, książka, której nie skończyłem jeszcze czytać, ale która już poruszyła mnie głęboko jak żadna inna – „Spokój z każdym oddechem” Thicha Nhata Hanha.
Przez wiele lat dojrzewałem do decyzji, aby świadomie zająć się swoim oddechem i żyć uważnie. Dla w sumie dość typowego ekstrawertyka (to znacząca, chociaż nie jedyna część mojej osobowości), w pierwszym odruchu nieprzepadającemu za medytacyjnym skupieniem na swoim wnętrzu nie jest to łatwe zadanie. Jednocześnie, jak się okazuje, jest to ważna potrzeba, która musi się podgrzać, dojrzeć w odpowiednich warunkach, aby mogła przebić się do świadomości i by móc ją realizować. Po raz kolejny w moim życiu okazuje się, że „kiedy uczeń jest gotowy, pojawia się mistrz”. Tym razem mistrzem jest książka.
Wystarczy, że patrzę teraz na nią, pisząc ten tekst, aby mój organizm wskoczył na jakiś inny poziom: oddech mi się wyrównuje i pogłębia, ogarnia mnie spokój. Jest to bowiem książka, z której treści, a także oprawy graficznej emanuje jakaś niesamowita, kojąca aura. Najpewniej oświecenie jej autora, które przyciąga miłość, równowagę i pogodę ducha – od mojej ukochanej córeczki Helenki dostałem naklejkę serduszka – pięknie pasuje na okładce.
Tak więc bardzo niespiesznie płynę przez nią raczej, niż ją czytam. Zamyślam się i regularnie ćwiczę, oddycham, świadomie obieram ziemniaki, patrzę wokoło, iloma darami zostałem obdarzony przez życie i kontempluję jak się tym dzielić:
Budzę się dziś rano i uśmiecham się:
Przede mną zupełnie nowe dwadzieścia cztery godziny
Ślubuję w pełni przeżyć każdy moment
i na wszystkie istoty spoglądać wzrokiem pełnym współczucia.
Stare prawdy, a dla mnie znowu odkrywane na nowo. A poza tym, czy można być częścią inspeerio i nie lubić choć trochę uważności? Wykluczone!
Przez wiele lat dojrzewałem do decyzji, aby świadomie zająć się swoim oddechem i żyć uważnie. Dla w sumie dość typowego ekstrawertyka (to znacząca, chociaż nie jedyna część mojej osobowości), w pierwszym odruchu nieprzepadającemu za medytacyjnym skupieniem na swoim wnętrzu nie jest to łatwe zadanie. Jednocześnie, jak się okazuje, jest to ważna potrzeba, która musi się podgrzać, dojrzeć w odpowiednich warunkach, aby mogła przebić się do świadomości i by móc ją realizować. Po raz kolejny w moim życiu okazuje się, że „kiedy uczeń jest gotowy, pojawia się mistrz”. Tym razem mistrzem jest książka.
Wystarczy, że patrzę teraz na nią, pisząc ten tekst, aby mój organizm wskoczył na jakiś inny poziom: oddech mi się wyrównuje i pogłębia, ogarnia mnie spokój. Jest to bowiem książka, z której treści, a także oprawy graficznej emanuje jakaś niesamowita, kojąca aura. Najpewniej oświecenie jej autora, które przyciąga miłość, równowagę i pogodę ducha – od mojej ukochanej córeczki Helenki dostałem naklejkę serduszka – pięknie pasuje na okładce.
Tak więc bardzo niespiesznie płynę przez nią raczej, niż ją czytam. Zamyślam się i regularnie ćwiczę, oddycham, świadomie obieram ziemniaki, patrzę wokoło, iloma darami zostałem obdarzony przez życie i kontempluję jak się tym dzielić:
Budzę się dziś rano i uśmiecham się:
Przede mną zupełnie nowe dwadzieścia cztery godziny
Ślubuję w pełni przeżyć każdy moment
i na wszystkie istoty spoglądać wzrokiem pełnym współczucia.
Stare prawdy, a dla mnie znowu odkrywane na nowo. A poza tym, czy można być częścią inspeerio i nie lubić choć trochę uważności? Wykluczone!
Opsychologii.pl - Porta i centrum praktyków psychologii Maciej Gendek
Sztuka roztropności. Podręczna wyrocznia
Baltasar Gracian urodził się w czasach, gdy Hiszpania była w miejscu przełomowym, a raczej kryzysowym. Uwikłana w liczne wolny, w tym w wyniszczającą wojnę trzydziestoletnią, nękana powstaniami na swoich terytoriach, zmagała się z problemami w następstwie tronu. W takich negatywnych nastrojach młody chłopak wstąpił do nowicjatu u jezuitów w Tarragonie. Chyba każdy wie, że szkoły jezuickie odznaczały się bardzo wysokim poziomem. Gracian aktywnie uczestniczył w życiu intelektualnym Aragonii, pełnił funkcję spowiednika wicekróla Aragonii, więc można uznać, że był obyty w różnych kręgach władzy. Miał okazję zapoznania się ze specyfiką sprawowania władzy. Mimo swojego wykształcenia, to jednak otocznie, w którym przebywał miało na niego znaczący wpływ i można powiedzieć, że zeświecczał. Chodziły głosy, że jego dzieła są amoralne, jednak o ich amoralności opowiem za chwilę.
Publikacja ta zawiera ogólne reguły postępowania dla osób o wysokiej pozycji społecznej. Co wielce mnie zadziwiło to fakt, że mimo iż od ich wydania minęło 300 lat, to jednak można je uznać za wciąż aktualne i nadal kontrowersyjne. Cechują się one rozwagą, ale też koniunkturalnością. Jezuita wychodzi z założenia, że każdą sytuację można obrócić na własną korzyść, jeśli postępuje się z rozwagą, spokojem i logiką. Takie przymioty są cechami mądrych i sprawiedliwych władców, którzy nie muszą się bać utraty tronu.
Język tekstu jest dość skomplikowany, choć w tym tłumaczeniu nie zostało to złagodzone. Co ciekawe, wszelkie trudności nie wynikają z czasu, w którym powstały, tylko z przekonania samego Graciana. Po pierwsze uważał on, że im trudniejszy język tym większa przyjemność z rozszyfrowaniu go i dochodzenia do wiedzy. Po drugie w ówczesnym świecie nie uważano, że warto tworzyć dla prostych mas i woleli nie pisać dla ignorantów. Starał się, by jego tekst nie był pospolity, ani ordynarny. Pisarz próbuje stosować reguły epigramatyki, choć w większości przypadków nie udaje mu się przedstawić ani zabawnej puenty, ani nieoczekiwanej myśli. Za to jest krótki i zwięzły, przedstawia myśl lakonicznie, ale raczej wyczerpująco. Często używa elips i przeskoków myślowych, tak że wiele musiałam sobie samodzielnie dopowiadać.
Aforyzmy sprawiają wrażenie mocno rozczłonkowanych i choć traktują na podobne tematy, to jednak brak im jakiegoś spoiwa. Kolejną trudnością tego dzieła jest fakt licznych aluzji literackich, do postaci historycznych czy Biblii. W tym wydaniu rzeczone odniesienia zostają wyjaśnione i skrupulatnie zaznaczone, jednak gdyby wydawca nie był tak miły to osoba niezaznajomiona z np. „Żywotami sławnych mężów" straciłaby wiele z tej wyjątkowej lektury. Jako że kiedyś nie stosowano przypisów to zdecydowanie była lektura dla elit intelektualnych.
Jeremy Robbins twierdzi, że Gracian często stosuje kalambury oraz nawiązania do hiszpańskich powiedzeń, których oczywiście w przekładzie nie widać.
Głównym tematem sentencji jest rozdźwięk między pozorami a prawdą. Autor uważa, że świat polega na oszustwie, wszyscy kłamią i tworzą fałszywe prawdy. Głównym celem człowieka mądrego i rozsądnego jest pozbycie się złudzeń i życie w prawdziwej rzeczywistości, nie zaś uganianie się za marami. Gracian jest cynikiem, więc rozumie, że choć mądra osoba wie, że nie powinna skupiać się na pozorach, lecz widzieć więcej, to jednak reszta świata wierzy w kłamliwy obraz rzeczywistości. Dlatego też uważa, że mądry człowiek powinien nauczyć się lawirować pośród kłamstw i zgrabnie manipulować osobami, które wierzą w pozór życia. Pisarz nie waha się też stwierdzić, że gdy tylko możemy to powinniśmy zrzucać winę na innych.
Jezuita rozumie, że poruszanie się w meandrach polityki, jak i normalnych kontaktów międzyludzkich to trudne zadanie. Nie dość, że trzeba zdobyć sympatię ludzi głupich i pospolitych to jednak dzielimy przestrzeń także z osobami bystrymi, których sympatię warto sobie zaskarbić. Życie polega na nieustającej grze. Ciągle występujemy na scenie i bez przerwy podlegamy ocenie. Gracian opisuje społeczeństwo, które opiera się na wzajemnych przysługach, tworząc splot wzajemności prawie feudalnych.
Publikacja ta zawiera ogólne reguły postępowania dla osób o wysokiej pozycji społecznej. Co wielce mnie zadziwiło to fakt, że mimo iż od ich wydania minęło 300 lat, to jednak można je uznać za wciąż aktualne i nadal kontrowersyjne. Cechują się one rozwagą, ale też koniunkturalnością. Jezuita wychodzi z założenia, że każdą sytuację można obrócić na własną korzyść, jeśli postępuje się z rozwagą, spokojem i logiką. Takie przymioty są cechami mądrych i sprawiedliwych władców, którzy nie muszą się bać utraty tronu.
Język tekstu jest dość skomplikowany, choć w tym tłumaczeniu nie zostało to złagodzone. Co ciekawe, wszelkie trudności nie wynikają z czasu, w którym powstały, tylko z przekonania samego Graciana. Po pierwsze uważał on, że im trudniejszy język tym większa przyjemność z rozszyfrowaniu go i dochodzenia do wiedzy. Po drugie w ówczesnym świecie nie uważano, że warto tworzyć dla prostych mas i woleli nie pisać dla ignorantów. Starał się, by jego tekst nie był pospolity, ani ordynarny. Pisarz próbuje stosować reguły epigramatyki, choć w większości przypadków nie udaje mu się przedstawić ani zabawnej puenty, ani nieoczekiwanej myśli. Za to jest krótki i zwięzły, przedstawia myśl lakonicznie, ale raczej wyczerpująco. Często używa elips i przeskoków myślowych, tak że wiele musiałam sobie samodzielnie dopowiadać.
Aforyzmy sprawiają wrażenie mocno rozczłonkowanych i choć traktują na podobne tematy, to jednak brak im jakiegoś spoiwa. Kolejną trudnością tego dzieła jest fakt licznych aluzji literackich, do postaci historycznych czy Biblii. W tym wydaniu rzeczone odniesienia zostają wyjaśnione i skrupulatnie zaznaczone, jednak gdyby wydawca nie był tak miły to osoba niezaznajomiona z np. „Żywotami sławnych mężów" straciłaby wiele z tej wyjątkowej lektury. Jako że kiedyś nie stosowano przypisów to zdecydowanie była lektura dla elit intelektualnych.
Jeremy Robbins twierdzi, że Gracian często stosuje kalambury oraz nawiązania do hiszpańskich powiedzeń, których oczywiście w przekładzie nie widać.
Głównym tematem sentencji jest rozdźwięk między pozorami a prawdą. Autor uważa, że świat polega na oszustwie, wszyscy kłamią i tworzą fałszywe prawdy. Głównym celem człowieka mądrego i rozsądnego jest pozbycie się złudzeń i życie w prawdziwej rzeczywistości, nie zaś uganianie się za marami. Gracian jest cynikiem, więc rozumie, że choć mądra osoba wie, że nie powinna skupiać się na pozorach, lecz widzieć więcej, to jednak reszta świata wierzy w kłamliwy obraz rzeczywistości. Dlatego też uważa, że mądry człowiek powinien nauczyć się lawirować pośród kłamstw i zgrabnie manipulować osobami, które wierzą w pozór życia. Pisarz nie waha się też stwierdzić, że gdy tylko możemy to powinniśmy zrzucać winę na innych.
Jezuita rozumie, że poruszanie się w meandrach polityki, jak i normalnych kontaktów międzyludzkich to trudne zadanie. Nie dość, że trzeba zdobyć sympatię ludzi głupich i pospolitych to jednak dzielimy przestrzeń także z osobami bystrymi, których sympatię warto sobie zaskarbić. Życie polega na nieustającej grze. Ciągle występujemy na scenie i bez przerwy podlegamy ocenie. Gracian opisuje społeczeństwo, które opiera się na wzajemnych przysługach, tworząc splot wzajemności prawie feudalnych.
Sztukater.pl Scarlett