Recenzje
To nie jest miejsce dla gringo
„Odwiedzając Amerykę Południową – Kolumbię, Peru czy Ekwador, gringo powinni spodziewać się raczej wielu nieprzyjemności. Z nożem na gardle włącznie – czytam na tylnej stronie okładki. Wchodząc do dżungli, miej się na baczności, gdyż za kolejnym drzewem mogą kryć się niedobitki partyzantów czyhających na Twój majątek. Uważaj, podążając kokainowym szlakiem, ponieważ na jego końcu czekają narkotykowe kartele, jesteś tylko potencjalnym klientem. Albo niewygodnym świadkiem...".
I dalej: „Zastanawiasz się, czy warto wybrać się w podróż do egzotycznych krajów Nowego Świata? Skoro jest tam niebezpiecznie, tubylcy nie darzą nas ciepłymi uczuciami, panują zwyczaje odmienne od naszych? Ależ jedź, ponieważ warto osobiście poznać ten fascynujący ląd, z którego pochodzą pomidory, ziemniaki, kakao! Tylko pamiętaj, że będziesz tam gościem, nie konkwistadorem."
Nowa książka podróżnicza Bezdroży stanowi połączenie relacji z podróży, jaką autor odbył po Kolumbii, Ekwadorze i Peru kilka lat temu, z mnóstwem informacji nie tylko o tych krajach, ale i innych Ameryki Łacińskiej. Zwłaszcza, niejako przy okazji spotkań na trasie z ludźmi lub rozwijania innego wątku, o Argentynie i Meksyku. Oraz na temat specyfiki tego regionu świata, który, zdaniem autora, ekonomisty i historyka znającego język hiszpański, co mu, oczywiście, znakomicie ułatwiało kontakty z tubylcami, nie lubi obcych – gringo, a północnych Amerykanów wręcz nienawidzi.
Nie brak w tej książce przedstawienia kilku wersji genezy określenia gringo i korzeni powszechnej nienawiści w krajach latynoskich do USA. A także innych tematów. Szczególnie o antyrządowej partyzantce FARC w Kolumbii oraz walki z nią i jej głównym źródłem dochodów, uprawami koki, także przy pomocy USA. Ale i poparcia z jakim spotykała się – czas przeszły jest tu na miejscu, gdyż została przetrzebiona oraz zepchnięta do dżungli – u niektórych sąsiadów, szczególnie Wenezueli pod rządami nieżyjącego już jej prezydenta Hugo Cháveza. Bardzo obszernie i ciekawie autor przedstawił też historię upraw liści koki i produkcji kokainy.
I odkrycia przez „białych" walorów, a następnie wydobywania i nawet wojen o nie, guano – odchodów nie tylko ptaków, przede wszystkim kormoranów, ale również nietoperzy. W węższym zakresie można również przeczytać o popularyzacji upraw bananów oraz skutkach ich monopolizacji („republiki bananowe"). Tematy te zostały, co prawda, trochę na siłę wciśnięte do książki podróżniczej, ale stanowią jej silną stronę. Sama relacja z podróży lokalnymi środkami transportu po wspomnianych trzech krajach oraz ich zwiedzaniu trochę, przynajmniej mnie, rozczarowała.
Są w niej oczywiście także ciekawe opisy, liczne przygody oraz zagrożenia, z którymi spotykał się podróżnik, podkreślający na każdym kroku, że nie jest gringo, lecz Polakiem, co przeważnie od razu zmieniało stosunek do niego tubylców. W relacji można przeczytać o niekiedy trochę upiornych warunkach podróżowania lokalnymi autobusami. Ich częstych i dosyć brutalnych kontrolach na drogach, z koniecznością wysiadania pasażerów oraz dokładnym sprawdzaniu bagaży. O przekraczaniu granic – np. z Kolumbii do Ekwadoru bez jej zauważenia i konsekwencjami tego.
O zagrożeniach, jakie stanowią nie tylko złodzieje i bandyci, ale i... hotele. Zacytuję: „W niektórych miejscach hotele służą do tego, aby okradać turystów". Z uzasadnieniem: „Skoro wyglądamy na gringo, to lokalsi (tak autor nazywa tubylców) zakładają, że jesteśmy bogaci i możemy sobie pozwolić na utratę pieniędzy. A nawet więcej – że jest to sprawiedliwe...". W innym miejscu książki autor analizując szerzej kwestie latynoskiej (nie) uczciwości i stosunku do obcych oraz ich własności, pozwala sobie nawet na daleko idące, i chyba krzywdzące uogólnienia, pisząc:
„... Latynosi zostali skolonizowani przez kraje, które nie podkreślały wagi etosu pracy i ochrony własności prywatnej. W rezultacie społeczeństwa Ameryki Łacińskiej przyjęły mentalność konkwistadorów – łatwiej kraść, niż uczciwie zarabiać ciężką pracą, korupcja jest najlepszym środkiem do osiągnięcia celu, a życie ludzkie niewiele znaczy. Efektem tego do dziś jest niechęć do uczciwości, brak zaufania między ludźmi oraz postawa roszczeniowa. Ameryka Łacińska jest karykaturą południa Europy, jej odbiciem sprzed stu lat...". Nie jestem znawcą tego regionu świata, chociaż znam go trochę z autopsji, ale autor również. Wydaje mi się, że jednak sporo przesadził.
Oprócz wspominania, niemal na każdej stronie, o tamtejszych zagrożeniach, z częścią których zetknął się osobiście: stanął oko w oko z kajmanem i jaguarem, przeżył krotkie i niezbyt silne trzęsienie ziemi, również ostrzega przed toksycznymi żabami oraz żarłocznymi piraniami i rybami kandyrami (Vandellia cirrhosa) podobnymi do węży, które wpływają przez otwory ciała, również ludzi, aby karmić się krwią, sporo jest w tej książce ciekawostek i relacji z poznawania konkretnych miejscowości, miejsc, czy indiańskich społeczności. Np. że w Ekwadorze nie ma biletów autobusowych, a płaci się tam dolara za godzinę jazdy.
Lub, że w Bogocie, ale również w południowym Peru i Boliwii (w której autor, w odróżnieniu od mnie, nie był, przynajmniej w relacjonowanej podróży), zanim zamówi się taksówkę trzeba się, ze względów bezpieczeństwa, zapisać podając imię, nazwisko, miejsce docelowe jazdy i inne dane. Czy w jaki sposób kajmany „obrotem śmierci" pokonują nawet groźnego przeciwnika oraz ludzi. Są, chociaż dosyć powierzchowne, opisy zwiedzania Bogoty i jej atrakcji oraz paru innych miejscowości w Kolumbii.
Podobnie Ekwadoru: Otavalo i Quito, spotkania z Indianami plemienia Huaorani w mieście Coca (Puerto Francisco de Orellana), a także podróży do Cuenca, kulturalnego centrum kraju. I, oczywiście, Peru. W tym ostatnim m.in. Limy, Cusco, częściowo pieszej wyprawy do Machu Picchu oraz szlaku upraw koki. Niestety, nie w każdym przypadku są to informacje ścisłe. Np. w jednym z 8 rozdziałów tematycznych, z których składa się ta książka, „Szukając imperium Inków" autor stwierdza, że w Limie nie znalazł ich dziedzictwa. Widocznie niedokładnie szukał.
Nie ma co prawda w niej tak wielu pamiątek po Inkach, jak np. w Cusco, ale ja z dużym zainteresowaniem obejrzałem w peruwiańskiej stolicy Piramidę Inków i resztki murów z suszonej cegły w Huaca Pucllana w dzielnicy Miraflores. A także wspaniałe zbiory Museo Nacional de Arqueologia, Museo Arqueológico Rafael Larco Herrera, złota w Museo de Oro del Peru czy ceramiki w Museo del Banco Central de la Reserva. Na inne tamtejsze muzea z zabytkami prekolumbijskimi nie starczyło mi czasu. Podobnie jak na dojazd do zespołu piramid Pachacámac w dolinie Lurin.
Znalazłem też w tej książce ewidentny błąd, bo nie posądzam autora o świadome napisanie takiej bzdury, nie wyłowionej przez korektę. Zacytuję: „Ameryki Południowe są różne – na wschodzie rozciąga się latynoska kraina posthiszpańska, która przechodzi w postportugalską na zachodzie. Południe jest praworządne, północ i centrum chaotyczne i w większości zakochane w socjalizmie". Jest, w przypadku pierwszego z tych zdań, odwrotnie. Wystarczy spojrzeć na mapę aby zobaczyć, że ogromną większość wschodu oraz centrum kontynentu południowo amerykańskiego zajmuje portugalskojęzyczna Brazylia.
Dopiero na południowym wschodzie, poniżej niej, leżą państwa hiszpańskojęzyczne, zajmujące również cały zachód oraz północ nad Morzem Karaibskim. Książkę tę, dosyć bogato ilustrowaną, warto oczywiście przeczytać. Chociaż z pewnym dystansem do przedstawianych przez autora na każdym kroku zagrożeń. A w przypadku wybierania się w tamte strony w celach poznawczych, z dobrym przewodnikiem. Nie jest to rzeczywiście region świata szczególnie bezpieczny, przynajmniej w miejscach świadomie omijanych przez zagranicznych turystów.
Jak np. „szemrane", zwłaszcza w nocy, dzielnice chociażby Bogoty czy Limy. Pamiętam jak w tej pierwszej, gdy tylko wyszedłem z niezłego hotelu stojącego na obrzeżu centrum, podeszli do mnie policjanci turystyczni i ostrzegli: na prawo raczej nie należy się zapuszczać. Zwłaszcza w nocy i z aparatem fotograficznym na wierzchu. Ale poszliśmy tam w dzień i zjedzony w jednej z knajpek obiad okazał się nie tylko znakomity, ale bardzo tani. Okolica była zaś bezpieczna. Podobnie w Limie. Do hotelu oddalonego o 3 przecznice od centralnego w zabytkowej części miasta Plaza Mayor (dawniej Plaza de Armas) przyjechaliśmy z lotniska wieczorem. I w recepcji ostrzeżono nas: raczej dziś już nie wychodźcie, bo w okolicy zdarzają się napady.
Dostosowałem się do tego. Kilku kolegów wyszło jednak, z minimalną kwotą pieniędzy i oczywiście bez aparatów fotograficznych. Trafili do jakiejś spelunki w piwnicy i nic im się nie stało. A w dzień okazało się, że mieszkamy przy jednej z uroczych uliczek Starówki... Zaś w innych miastach i miejscowościach Peru: Arequipie, Cusco, Iquitos, Juliaca, Puno, Sillustani itp. czułem się absolutnie bezpiecznie. Chodziłem również po nich wieczorami, nie zauważając żadnych poważniejszych zagrożeń. A tubylcy okazywali się sympatyczni, chociaż porozumiewanie z nimi bardzo łamanym hiszpańskim utrudniało bliższe kontakty.
kurier365.pl Cezary Rudziński; 2016-01-09
MANIPULACJA ODCZAROWANA! 777 skutecznych technik wpływu
Książka „Manipulacja odczarowana! 777 skutecznych technik wpływu” to jedna z ciekawszych pozycji prezentujących tematykę manipulacji z perspektywy trenera, eksperta, coacha, który dzieli się swoja wiedzą z czytelnikiem i pragnie przekazać mu istotę tej koniecznej we współczesnym świecie aktywności człowieka. Opracowanie zawiera naukowe treści, prezentuje teorie, poglądy teoretyków, definicje czy poglądowe schematy. Wiedza ta przedstawiona jest w konwencji szkoleniowej bez zbędnych narracji naukowych czy przypisów. Autor wychodzi z założenia, że jeżeli kogoś naprawdę coś zainteresuje, to może w każdej chwili pogłębić swoją wiedzę wykorzystując np. internet. W książce ważne jest utrzymanie logiki narracji i kierunku opisywania prezentowanego zjawiska, tak aby czytelnik mógł jak najlepiej poznać omawiany problem.
Pozornie książka wydaje się trudna i przeładowania informacjami. Częste powtórzenia i odwoływania się do tego co będzie czy było wcześniej w tekście, nie zawsze spełniają swoja rolę uzupełnienia wiedzy, ponieważ w ten sposób wiedza staje się bardzo przestrzenna. Taki układ pomaga tym, którzy mają już wiedzę na temat manipulacji i chcą ja skonfrontować z tym jak opisują znane im zjawiska inni. Taki układ może być chwilami trudny dla czytelnika, który poszukuje podstaw i zaczyna przygodę z rozpoznaniem czy stosowaniem manipulacji.
Niewątpliwie zaletą książki oprócz logiki treści (jedno wynika z drugiego), układu (podziału treści na krótkie logiczne rozdziały) są anegdoty, studia przypadków czy własne doświadczenia autora naturalnie wplatane w tekst merytoryczny. Innym ciekawym elementem są ćwiczenia z rozwiązaniami, pozwalające lepiej zrozumieć zawarte w poszczególnych częściach treści. Całość dopełniają rysunku satyryczne Andrzeja Mleczki, Henryka Sawki i Marka Raczkowskiego odnoszące się do prezentowanego tekstu, które dobitnie prezentują istotę myśli autora, a przy tym są same w sobie elementem artyzmu i sztuki.
Podsumowując recenzję, warto podkreślić, że jest to świetna pozycja dla trenerów, którzy mogą wykorzystać zawartą w niej wiedzę jako element mini wykładów, dobra książka dla poszukiwaczy praktyki i zaawansowanej wiedzy o manipulacji, oraz inspirująca pozycja dla tych, którzy o manipulacji jeszcze nic nie przeczytali i zaczynają poszukiwać wiedzy na ten temat. Ta pozycja wzbogaci wszystkich, którzy po nią sięgną i ją przeczytają.
Pozornie książka wydaje się trudna i przeładowania informacjami. Częste powtórzenia i odwoływania się do tego co będzie czy było wcześniej w tekście, nie zawsze spełniają swoja rolę uzupełnienia wiedzy, ponieważ w ten sposób wiedza staje się bardzo przestrzenna. Taki układ pomaga tym, którzy mają już wiedzę na temat manipulacji i chcą ja skonfrontować z tym jak opisują znane im zjawiska inni. Taki układ może być chwilami trudny dla czytelnika, który poszukuje podstaw i zaczyna przygodę z rozpoznaniem czy stosowaniem manipulacji.
Niewątpliwie zaletą książki oprócz logiki treści (jedno wynika z drugiego), układu (podziału treści na krótkie logiczne rozdziały) są anegdoty, studia przypadków czy własne doświadczenia autora naturalnie wplatane w tekst merytoryczny. Innym ciekawym elementem są ćwiczenia z rozwiązaniami, pozwalające lepiej zrozumieć zawarte w poszczególnych częściach treści. Całość dopełniają rysunku satyryczne Andrzeja Mleczki, Henryka Sawki i Marka Raczkowskiego odnoszące się do prezentowanego tekstu, które dobitnie prezentują istotę myśli autora, a przy tym są same w sobie elementem artyzmu i sztuki.
Podsumowując recenzję, warto podkreślić, że jest to świetna pozycja dla trenerów, którzy mogą wykorzystać zawartą w niej wiedzę jako element mini wykładów, dobra książka dla poszukiwaczy praktyki i zaawansowanej wiedzy o manipulacji, oraz inspirująca pozycja dla tych, którzy o manipulacji jeszcze nic nie przeczytali i zaczynają poszukiwać wiedzy na ten temat. Ta pozycja wzbogaci wszystkich, którzy po nią sięgną i ją przeczytają.
DobreRecenzje.pl Edyta; 2016-01-06
Piękne kłamstwo. Igrając z ogniem
Piękne kłamstwo to pierwsza część wspaniałej trylogii Igrając z ogniem. To właśnie w tej części poznajemy prawie wszystkich bohaterów o których później będziemy czytać w całej trylogii. Pierwsza część to losy pięknej kobiety, agentki Parker z CIA, oraz dwóch najlepszych przyjaciół : Milo ? narzeczony Parker i Garret ? ich wspólny najlepszy przyjaciel. Obaj należą do elitarnej wojskowej jednostki komandosów SEAL. Już na samym początku dowiadujemy się o wielkiej życiowej stracie jaką przeżyła Parker, a mianowicie o śmierci Mila. O całym zdarzeniu wiadomo tylko tyle, że komandos został wysłany z tajną misją na Dominikanę i tam został zabity. Ani Parker, ani Garret nie otrzymali żadnych szczegółów dotyczących śmierci Mila, nie wiadomo też kto bezpośrednio go zabił. Garret planuje polecieć na Dominikanę i rozwikłać tę zagadkę. Cała sprawa bardzo się komplikuje kiedy okazuje się, że Parker leci także.
Szczerze powiedziawszy to do stylu pisarskiego autorki w pierwszej części musimy się przyzwyczaić. Jest on trochę inny niż wszystkie z którymi spotykałam się do tej pory. Dlaczego? Otóż dlatego, że autorka wchodzi w role każdego z bohaterów często w jednym rozdziale. Wygląda to tak, że jeden akapit należy do rozmyślań Parker a już następny do Garreta. Nie bójcie się jednak, do wszystkiego się przyzwyczaicie. Nie macie się także co martwić tym, że możecie do końca nie wiedzieć jak wyglądała przeszłość bohaterów ? tutaj wszystko dobrze jest wytłumaczone, wspomnienia każdego z bohaterów na pewno dużo Wam ukażą.
Co jeszcze mogę powiedzieć, to na pewno to, że znajdziecie tutaj doskonałe połączenie kryminału i romansu. Dokładnie także są opisane sceny erotyczne. Szczerze nie mogłam sama rozwikłać zagadki ukrytej w całej akcji. Dopiero wtedy kiedy bohaterzy ją rozwiązali dowiedziałam się razem z nimi o co tak naprawdę chodzi. Czego to dowodzi? Oczywiście tego, że autorka doskonale napisała kryminał, tak żebyśmy do samego końca czekali w napięciu na rozwikłanie zagadki.
Piękne kłamstwo jako pierwsza część trylogii zawiera 424 strony i czyta się ją szybko i łatwo. Dodatkowo sama do końca kibicowałam głównym bohaterom w wątku miłosnym.
Komu polecam: wszystkim miłośnikom kryminałów. Tutaj dodatkowo znajdziecie elementy romansu i erotyki.
Szczerze powiedziawszy to do stylu pisarskiego autorki w pierwszej części musimy się przyzwyczaić. Jest on trochę inny niż wszystkie z którymi spotykałam się do tej pory. Dlaczego? Otóż dlatego, że autorka wchodzi w role każdego z bohaterów często w jednym rozdziale. Wygląda to tak, że jeden akapit należy do rozmyślań Parker a już następny do Garreta. Nie bójcie się jednak, do wszystkiego się przyzwyczaicie. Nie macie się także co martwić tym, że możecie do końca nie wiedzieć jak wyglądała przeszłość bohaterów ? tutaj wszystko dobrze jest wytłumaczone, wspomnienia każdego z bohaterów na pewno dużo Wam ukażą.
Co jeszcze mogę powiedzieć, to na pewno to, że znajdziecie tutaj doskonałe połączenie kryminału i romansu. Dokładnie także są opisane sceny erotyczne. Szczerze nie mogłam sama rozwikłać zagadki ukrytej w całej akcji. Dopiero wtedy kiedy bohaterzy ją rozwiązali dowiedziałam się razem z nimi o co tak naprawdę chodzi. Czego to dowodzi? Oczywiście tego, że autorka doskonale napisała kryminał, tak żebyśmy do samego końca czekali w napięciu na rozwikłanie zagadki.
Piękne kłamstwo jako pierwsza część trylogii zawiera 424 strony i czyta się ją szybko i łatwo. Dodatkowo sama do końca kibicowałam głównym bohaterom w wątku miłosnym.
Komu polecam: wszystkim miłośnikom kryminałów. Tutaj dodatkowo znajdziecie elementy romansu i erotyki.
DobreRecenzje.pl Edyta; 2016-01-11
Teraz! Jak już dziś zmienić jutro?
Książka pt. „Teraz. Jak już dziś zmienić jutro?” autorstwa Krzysztofa Wysockiego, który na co dzień jako TesTeq upowszechnia swoją wiedzę na łamach bloga Biznes bez stresu,to pozycja z gatunku poradników. Autor popularyzuje w niej wiedzę na temat technik podejmowania decyzji. Publikacja podzielona jest na cztery części związane z przeszłością, teraźniejszością, przyszłością i praktyką. Każda cześć zawiera krótkie rozdziały, które oprócz sugestywnego tytułu opatrzone są pytaniem, na które Autor stara się udzielić odpowiedzi. Poszukiwanie odpowiedzi ma często formę dialogu, co powoduje, że czytając te pozycje mamy wrażenie dyskusji z autorem. Każdy rozdział opatrzony jest tzw. „daniami na wynos”, krótkimi sentencjami, które stanowią podsumowanie rozważań i mogą być pomocne w zapamiętaniu czy uporządkowaniu treści. Autor stara się trafić do szerokiego grona odbiorców, co jest widoczne w szczególności w rozdziale czwartym, gdzie kontynuuje swoje rozważania z perspektywy ucznia, pracownika, domownika partnera czy szefa. O ile pierwsze trzy rozdziały miały fajną formę dialogu i refleksji, o tyle rozdział czwarty w moim odczuciu ma charakter nakazowy. W tej części zabrakło otwartych pytań są natomiast nakazy, uwagi i rady Autora zaprezentowane w konwencji trzeba!, musisz!, zrób to!. Ten fragment potraktowany bardzo pobieżnie nie wyjaśnia dlaczego trzeba się tak zachowywać, zawiera dużo ważnych treści, które Autor prezentuje pobieżnie i nie nadaje im właściwej ważności.
Wartość edytorską książki tworzą tematyczne rysunki umieszczone na początku każdego rozdziału, oraz motta adekwatnie dobrane do prezentowanej treści. To wizualne przesłanie jest ciekawym, elementem treści niż rozdziału.
Książka może być wartościowa dla osób poszukujących dyskusji i argumentacji na temat własnych zachowań i ich skutków na przyszłość. Może być pomocna tym, którzy nie potrafią uporządkować procesu decyzyjnego, a chcą mieć poczucie panowania nad nim. Książka może być przydatna młodzieży, tym którzy chcą świadome działać, poszukują schematów i porządku w chaotycznie otaczającym nas świecie. Recenzowana lektura przybliży im proces decyzyjny.
Może być inspiracją do określonych zachowań oraz do poszukiwania własnych odruchów, skutecznych w procesie decyzyjnym.
Wartość edytorską książki tworzą tematyczne rysunki umieszczone na początku każdego rozdziału, oraz motta adekwatnie dobrane do prezentowanej treści. To wizualne przesłanie jest ciekawym, elementem treści niż rozdziału.
Książka może być wartościowa dla osób poszukujących dyskusji i argumentacji na temat własnych zachowań i ich skutków na przyszłość. Może być pomocna tym, którzy nie potrafią uporządkować procesu decyzyjnego, a chcą mieć poczucie panowania nad nim. Książka może być przydatna młodzieży, tym którzy chcą świadome działać, poszukują schematów i porządku w chaotycznie otaczającym nas świecie. Recenzowana lektura przybliży im proces decyzyjny.
Może być inspiracją do określonych zachowań oraz do poszukiwania własnych odruchów, skutecznych w procesie decyzyjnym.
DobreRecenzje.pl Edyta; 2016-01-08
Wyzwalacze. Nowe zachowania, trwałe nawyki, lepsze życie
Każdy czasem zastanawia się nad tym, co chciałby zmienić w życiu. Może to być pragnienie innego ułożenia relacji z najbliższymi lub znalezienia czasu na hobby. Każdy też przynajmniej raz podejmował pewnie działania prowadzące do osiągnięcia jakiegoś celu, lecz... coś stawało na przeszkodzie. Dzięki lekturze tej książki może to jednak ulec zmianie. Celem książki jest pokazanie Czytelnikowi, że dokonanie pozytywnych zmian w zachowaniu dorosłego człowieka jest możliwe, choć wcale nie łatwe. Trzeba przyznać, że potrzebujemy modyfikacji myślenia lub zachowania, przewartościowania swojego dotychczasowego sposobu postępowania, pokonania siły inercji i zastosowania się do wypróbowanych metod wprowadzania zmian w życie. Oprócz tego trzeba jeszcze utrzymać motywację i wykonać sporą pracę nad utrwaleniem nowego stanu. Jeśli jednak ktoś naprawdę chce się zmienić, lektura książki niewątpliwie pomoże mu przejść przez ten proces najprostszą z możliwych dróg.
Personel Plus