Recenzje

Każdy z nas chciałby móc pokierować swoim życiem tak, by być zadowolonym z jego każdej sfery. Tymczasem większość z nas nie robi nic, by zmienić to, co nam przeszkadza i uniemożliwia odczuwanie satysfakcji z codziennych działań. Czas na zmiany! Dzięki książce znanego trenera rozwoju osobistego znajdziesz własną drogę, która odmieni Twoje życie. Autor zastanawia się tutaj nad sensem życia, pokazuje, jak zadbać o jego harmonijny rozwój i odrzucić błędne scenariusze dotychczasowych działań.

Dzięki zawartym tutaj radom nauczysz się przełamywać lęk przed wprowadzeniem nowych zasad do swojego życia. Spojrzysz na nie z innej perspektywy niż dotychczas, przestaniesz podążać utartymi szlakami, które by6ły wyznaczane przez społeczne schematy niemające nic wspólnego z samorealizacją i spełnieniem. Odnajdziesz sposób, jak realizować własne marzenia, by nie zmarnować życia tak jak większość ludzi, którzy nie dbają o rozwój osobisty i nie mają odwagi, by postawić na swoim.

Wskazówki fachowca pozwolą Ci pokonać przeszkody w realizacji własnych planów i nabrać motywacji do działania. O tym, że niemożliwe są tylko te rzeczy, o które nie walczymy, świadczy życie samego autora, który teraz dzieli się z nami swoją wiedzą i doświadczeniem w programie  rozwoju osobistego Wyzwanie90dni®, którego fragment znajdziesz na końcu książki, a na dołączonej płycie jest zawartych 7 coachingów wideo. Lektura tego poradnika to początek Twojego lepszego życia, bez ograniczeń i lęków! Polecam tę książkę każdemu, kto chce wprowadzić satysfakcjonujące zmiany do swojej codzienności.

To już naprawdę KONIEC. Wraz z trzecim (i oficjalnie ostatnim) tomem trylogii „Driven”, autorstwa K. Bromberg, zakończyła się historia Rylee Thomas i Coltona Donavana. Chociaż do gronach czytelniczek (i fanek) tej serii dołączyłam całkiem niedawno, z pewnym smutkiem sięgałam po tom III – wszak to już naprawdę ostatni (zobacz poprzednie recenzje tomu I – „Driven” oraz tomu II – „Fueled”). Na szczęście – i na osłodę – dodam, iż ten tom liczy sobie najwięcej stron, więc jeśli tylko dacie radę się nim delektować, to przed Wami naprawdę wiele godzin lektury.
Trzymając w ręku „Crashed” (bo taki tytuł nosi tom III), zastanawiam się: Czy będzie to klasyczny happy end w hollywoodzkim stylu (czyli „…i żyli długo i szczęśliwie”)? A może autorka, która przyzwyczaiła już swoje Czytelniczki do nagłych i dramatycznych zwrotów akcji, i tym razem postanowi czymś zaskoczyć, zaszokować? Muszę przyznać, że sięgając po trzeci i ostatni tom, „Crashed”, miałam sprzeczne oczekiwania wobec zakończenia losów tej dwójki głównych bohaterów. Z jednej strony (zapewne jak większość czytelniczek tzw. literatury kobiecej), zwyczajnie lubię (od czasu do czasu) przeczytać jakąś współczesną „baśń o Kopciuszku w wydaniu dla dorosłych”, bo lubię szczęśliwe zakończenia. Takie, które nastrajają pozytywnie i optymistycznie do życia, a w trudniejszych momentach stanowią pewną przeciwwagę dla jego szarości. Czyż nie po to sięgamy właśnie po tego typu książki? Z drugiej zaś strony, naprawdę chciałam zostać przez autorkę w jakiś sposób zaskoczona. Wiecie – to taka cicha nadzieja, że zakończenie nie będzie jednak aż tak słodko-cukierkowe, by zemdlić z nadmiaru tej słodyczy. Muszę przyznać, że stworzenie satysfakcjonującego dla wszystkich zakończenia tej trylogii to z całą pewnością było nie lada wyzwanie.
„Crashed. W zderzeniu z miłością” zaczyna się dokładnie w momencie, w którym przerwana została akcja tomu II („Fueled”). Jestem pewna, że każdy, kto przeczytał tom II, z pewnością długo nie był w stanie zapomnieć dramatycznego zakończenia. Czy Colton przeżyje tragiczny wypadek? A jeśli tak, to czy będzie w pełni sprawny? Czy uczucie, które dopiero się narodziło pomiędzy nim i Rylee, przetrwa, jeśli w wyniku uszkodzenia mózgu, Colton nie będzie pamiętać niczego i nikogo sprzed wypadku? Odpowiedzi na te (między innymi) pytania autorka poświęciła około 150-200 stron ostatniego tomu. Muszę przyznać, że te początkowe rozdziały (a właściwie, około 1/3 książki) wywołały moje znudzenie i… przyniosły rozczarowanie. Szczególnie zaś nie przemówił do mnie wątek z „superbohaterami”, którzy rzekomo przyczynili się do uratowania Coltona (przepraszam, ale zupełnie mi to nie pasuje – do książki, do fabuły). Uważam, że tę cześć (opisującą jego pobyt w szpitalu) należałoby definitywnie skrócić, ponieważ takie rozciągnięcie i rozmycie fabuły nie wyszło jej na dobre. Tak naprawdę, w pewnym momencie miałam ochotę odłożyć tę książkę, ale ciekawość pozostałych 300 stron zwyciężyła (w przeciwnym razie, zapewne nie czytalibyście teraz tej recenzji). Kiedy już wydaje się, że sytuacja zdrowotna Coltona została ustabilizowana, prawdziwa akcja dopiero się zaczyna. W szaleńczym tempie, do którego przyzwyczaiła Czytelników Bromberg, następują kolejne zwroty, jeden po drugim – dramatyczne oczywiście, a jakże. Kiedy jest już po wszystkim i akcja ustaje, bieg rzeczy zaczyna toczyć się jednostajnym tempem ku oczekiwanemu rozwiązaniu. Tak oto rozpoczyna się – mocno rozciągnięte w czasie – zakończenie. Nie zdradzając za dużo, powiem tylko, że… dość przewidywalne. I mocno lukrowane (choć to oczywiście rzecz gustu).
Mimo iż tom „Crashed” utrzymany został w stylistyce i klimacie dwóch poprzednich części, nie sposób nie zauważyć pewnych istotnych zmian. Początkowo to wewnętrzne demony Rylee i Coltona – ich lęki i traumy z przeszłości – są przeszkodami, które uniemożliwiają im nawiązanie bliskiej, szczęśliwej i stabilnej relacji. Z tego powodu tomy I i II to naprawdę genialne „studium przypadku” – genezy zaburzonego związku, w który próbuje wejść mężczyzna z lękiem przed bliskością (a w dodatku uzależniony od seksu) i dziewczyna, która myśli, że go „uratuje” (nawiasem mówiąc, czy Wam to czegoś nie przypomina?). Czytając „Driven” i „Fueled”, byliśmy świadkami zmagań głównych bohaterów z ich wewnętrznymi, psychicznymi przeszkodami, które kładły się cieniem na rodzące się pomiędzy nimi uczucie. Zaś im bliżej ku końcowi, tym bardziej proporcje zostają odwrócone – więcej zewnętrznych przeszkód stanowi wyzwanie na drodze do ich szczęścia. Po drugie, w tomie III, jest – w porównaniu do tomu II – o wiele, wiele mniej seksu. Wynika to oczywiście z pewnej logiki fabuły. Dla przykładu – pierwsze 150-200 stron niemalże w ogóle nie sugeruje, że mamy do czynienia z książką „erotyczną”. Raczej – z typowym melodramatem. Czy to wada, czy zaleta – rzecz gustu.
Podsumowując (i oczywiście upraszczając), „Crashed” składa się z 3 części: słabego i przydługiego początku; zawrotnej akcji pełnej dramatycznych zwrotów oraz rozciągniętego równie jak początek zakończenia – niestety dość przewidywalnego i niestety (jednak) przesłodzonego. Według mnie, gdyby ten tom liczył sobie nie 500, a 250-300 stron, zyskałby na wartości. Czasem mniej naprawdę znaczy lepiej, mam jednak wrażenie, że autorka wybrała strategię ilości stron. Przyznaję, kilka rozwiązań w fabule mnie zaskoczyło, jednakże nie było to w stanie zmienić ogólnego wrażenia, czyli znudzenia i zmęczenia wszystkim po trosze – i stylistyką autorki, i postaciami bohaterów. Szczególnie zaś rozczarowałam się postacią Rylee, która do samego końca okazała się przewidywalna, chociaż miałam cichą nadzieję, że pokaże swój „pazur” i da się poznać od innej strony.
Z ciekawości zapoznałam się z opiniami innych Czytelniczek na temat tego tomu – większości z nich niemalże zabrakło „ochów” i „achów”, by oddać swój nabożny zachwyt. Cóż, z przykrością stwierdzam, że ja się do tego grona nie zaliczam. Moim faworytem z całej serii „Driven” pozostanie tom II.

Przewodnik z serii "Michelin" jest lekki i wygodny w podróży, skrzydełka zastępują zakładki, a pod skrzydełkami jest mapa i plan stolicy. Mało kto wie, że megalityczne świątynie na Malcie sprzed 5000 lat są najstarszymi stojącymi budowlami w Europie. Główne miasto, Yalletta, w 2018 roku będzie Europejską Stolicą Kultury. Najbardziej jednak wyspa kojarzy się z Zakonem Maltańskim i Krzyżem Maltańskim. Ciekawostka, o której dowiedziałem się z przewodnika - maltańską nalewkę zwaną Tamaki robi się ze strąków drzewa karobowego, znanego powszechnie jako chleb świętojański. Inna ciekawostka -przedziwny w pisowni język maltański jest jedynym w Unii Europejskiej językiem semickim i jedynym językiem semickim zapisywanym alfabetem łacińskim. Jak wszystkie przewodniki z tej serii, duży nacisk położono na opisy zabytków architektury i zbiory muzeów.

Od początku miałam niezły problem z określeniem mojego typu sylwetki. Nie wiedziałam czy jestem typem chłopięcym-modelkowym (głównie ze względu na wzrost i szczupłą figurę), czy klepsydrą ze względu na raczej regularne proporcje ciała. W ogóle nie zwracałam uwagi na dobór fasonów ubrań do mojej figury, myślałam, że skoro jestem szczupła, mogę nosić praktycznie każdy fason. Jak się okazuje, ze względu na nieznacznie szersze ramiona niż biodra, nie wszystkie modele są dla mnie korzystne (minimalna różnica to 4-5 cm, u mnie wynosi ona 4, więc się łapię do typu chłopięcego-modelkowego). Co ciekawe, intuicyjnie wybierałam fasony, które mi pasują – moje ulubione oversizowe góry, torebki na długim pasku, przecierane dżinsy rurki, spodnie chinosy, boyfriendy, marchewy, czy trapezowe spódniczki.

Z książki Radzka radzi: Tobie dobrze w tym! dowiedziałam się jakie fasony ubrań mi pasują, jakie dodatki powinnam nosić i czego unikać, by nie podkreślać dysproporcji pomiędzy ramionami i biodrami. Poniżej wymieniam uniwersalne triki podkreślające atuty figury, które możecie zastosować u siebie.

Triki podkreślające atuty figury

1. Dekolt w serek wydłuża szyję i skraca ramiona, okrągły skraca szyję, a łódeczkowy poszerza linię ramion.
2. Wzorzyste ubrania dobieramy do figury. Zasada jest taka, że im drobniejsza sylwetka, tym drobniejsze wzory, i odwrotnie. To nie prawda, że paski poszerzają, tylko źle dobrane paski to robią.
3. Trzeba uważać z czernią, bo mimo, że wyszczupla, podkreśla też cienie pod oczami i sprawia, że wyglądamy blado.
4. Masywne bransoletki i pierścionki podkreślają biodra. To była dla mnie totalna nowość. Okazuje się, że dłonie naturalnie układają się na linii bioder i masywna biżuteria będzie sprawiała, że wydadzą się większe.
5. Gruby szal lub komin są odpowiednie dla osób o długiej szyi. W takim razie, szalik który ostatnio wydziergałam (zdjęcie na Instagramie), świetnie się sprawdzi!
6. Pasek w talii podkreśla talię. Tę regułę zna chyba każdy, ale czy rzeczywiście ją stosuje? Bardzo rzadko noszę pasek w talii, a wystarczy przewiązać sukienkę, długi kardigan, nawet żakiet paskiem i już zyskujemy w talii kilka centymetrów mniej.
7. Sukienki i spódnice maxi są stworzone dla wysokich kobiet, ale nie jest to regułą. Radzka podkreśla, że jest to mit, bo zależy jaki fason ma owa spódnica/sukienka. Jeśli jest prosta i luźno opina sylwetkę sprawdzi się także u niższych osób.
8. Moje ulubione oversizowe, workowate ubrania idealnie pasują do wysokich i szczupłych kobiet. Niemniej, jeśli zdarza Wam się oglądać Magdę Gessler w akcji, zwróćcie uwagę, że bardzo często jej bluzki są luźne i dłuższe. Podkreśla szczupłe łydki i fajnie zakrywa brzuszek.
9. Sukienki są wprost stworzone dla laików modowych. Jeśli macie problem z doborem ubrań, sukienki go rozwiążą. Sukienek u mnie jak na lekarstwo, dlatego mam zamiar zwrócić większą uwagę na nie w tym sezonie.
10. Dobrze dobrane dżinsy są uniwersalną częścią garderoby. Każda z nas powinna mieć przynajmniej jedną parę. Potrafią ładnie wymodelować sylwetkę. Ciemne, z prostymi nogawkami wydłużają i wyszczuplają nogi.
11. Dres na co dzień. Teraz w sklepach jest sporo dresowych spodni, ale nie takich do biegania, ale do noszenia na co dzień. Sama szukam czegoś w tym stylu. Można je połączyć nawet ze szpilkami.
12. Niskie osoby mają czasem tendencję do noszenia zbyt wysokich szpilek, nie zdając sobie sprawy, że wyglądają wtedy niekorzystnie i podkreślają nimi swój niski wzrost. Dobra wysokość szpilek dla niskich kobiet to 8-10 cm.
13. Buty sportowe na co dzień. Ten trend już kolejny sezon jest modny i propagowany przez wiele blogerek modowych i celebrytów.
14. Pod białą koszulę nosimy cielisty stanik, nie biały, który bardzo się odznacza. Podobnie z białymi spodniami i spódnicami, cielista bielizna nie będzie widoczna.
15. Dłuższy żakiet dobudowuje biodra, krótszy ich nie podkreśla. Jeśli więc jesteście posiadaczkami obfitych bioder, noście krótsze bluzki, żakiety i kardigany.
16. Przetarcia na spodniach optycznie poszerzają nogi. Ja je uwielbiam i chętnie noszę, ale jestem wysoka i szczupła, więc dla mnie są nawet wskazane.
17. Dwurzędowe żakiety i płaszcze poszerzają sylwetkę, jednorzędowe odchudzają.
18. Szpilki w kolorze nude i czarne z czarnymi rajstopami wydłużą nogi.

Te i wiele, wiele innych rad znajdziecie w książce Radzka radzi: Tobie dobrze w tym.

Jaka jest moja opinia o książce?

Radzka radzi… jest cudownie wydana, z grubą okładką, soczystymi kolorami, pięknymi grafikami, w stylu Radzki, która nie stroni od kolorów i wzorów. Książka zawiera mnóstwo przykładów odzieży i dodatków, oraz przykładowe stylizacje dla każdego rodzaju sylwetki. Zupełnie nie przeszkadza mi niewielka ilość tekstu na stronach, dzięki temu każdą informację możemy spokojnie przetrawić, zanim przejdziemy do następnej strony, czy rozdziału. W książce znajdziecie rady, które będziecie mogli przełożyć do swojej garderoby. Dzięki Radzce wiem już dlaczego nie lubię pudełkowych żakietów, po prostu poszerzają moje ramiona, które i tak już są szersze niż biodra. Wiem na co zwrócić uwagę podczas zakupów. Chętnie będę do niej wracać, by przypomnieć sobie triki podkreślające atuty mojej sylwetki.

Jeśli macie ochotę dokonać metamorfozy zawartości swojej garderoby, poniższe posty mogą okazać się pomocne. Działam tak od jakiegoś czasu i przyznaję, że jestem coraz bliżej celu.

Motywacja, rozwój, duchowość – słowa klucze, które przeżywają w ostatnich latach pewnego rodzaju renesans. A przynajmniej takie wrażenie możemy odnieść, spoglądając na półki w księgarniach. Jak w tej rzeczywistości odnajduje się ponownie wydana książka Krzysztofa Króla „Kodeks wygranych. X przykazań człowieka sukcesu”?
Pierwsze co zwraca uwagę, gdy dostaniemy do swoich rąk wyżej wspomnianą pozycję, to sposób jej wydania – twarda okładka w kolorze czarnym z czerwonym elementem i złotymi napisami. To robi wrażenie! Równie ciekawie prezentuje się sposób podania informacji we wnętrzu książki. Publikację rozpoczyna przedmowa, w której odnajdziemy liczne opinie na temat wydawnictwa, a wśród nich między innymi Grzegorza Stróżniaka z Lombardu, Kamila Cebulskiego czyli najmłodszego polskiego milionera, czy samego autora. Tego typu pozytywne oceny na wstępie, mogą budzić niepokój i wzmagają chęć ich weryfikacji. Przystąpmy więc do niej.
Na początku autor poucza nas o tym, że aby cokolwiek zmieniło się w naszym życiu musimy wykonać zlecone przez niego zadania. Inaczej próżno wypatrywać efektów. Najważniejszym z zadań staje się założenie papierowego dziennika, w którym będziemy zapisywać nasze przemyślenia oraz wyznaczone przez autora zadania, jak np. plany związane z przyszłością, czy przemyślenia związane z teraźniejszością.
Poszczególne zadania zostały ujęte w ramki, dzięki czemu możemy do nich wrócić celem powtórzenia. Podobnie jest w przypadku zaprezentowanych historii motywacyjnych, które opowiadają losy często dobrze nam znanych osób, które osiągnęły sukces. A niekiedy, tak zwanych zwyczajnych bohaterów.  Nie zabrakło również sentencji, które warto zapamiętać.
Trudno w całości wymienić punkty będące przesłaniem tej książki, ale warto wspomnieć o kilku, jak ten, że  świat nie jest ani dobry ani zły, po prostu jest. To my nadajemy mu znaczenie. A odpowiedzialność za nasze życie spoczywa na naszych barkach i to my nadajemy mu kształt. Warto również pamiętać, że przeszłość i przyszłość nie istnieją, jedyne na co mamy realny wpływ to tu i teraz.
Książka stanowi idealny wstęp dla każdego, kto chce wejść w świat samorozwoju, ale i dla tych zaprawionych będzie idealną kontynuacją obranej drogi. Być może nawet pozwoli uporządkować zdobytą już wiedzę. Jeśli szukacie poradnika, który pozwoli wam uporządkować życie, wyznaczyć cele i w końcu wprowadzić zmianę, to „Dekalog” ułatwi wam ten proces. Istnieje także spore prawdopodobieństwo, że pozycja ta nauczy was jak lepiej zarządzać swoimi emocjami oraz myślami. Jest to książka po którą warto sięgnąć ponownie, pozwoli naładować baterie i przypomnieć co jest istotne. Pomysł z prowadzeniem dziennika, który sprawi, że lepiej poznamy siebie, a także pozwoli nam przypomnieć sobie o tym jacy byliśmy kiedyś, wydaje się bardzo pomocny na drodze rozwoju. Umysł przecież lubi pewne kwestie zacierać. Dlatego czytajcie, porządkujcie i działajcie. Bo przecież wszystko jest możliwe, a nic nie dzieje się bez przyczyny.