Recenzje

23 kwietnia to Międzynarodowy Dzień Książki, pamiętam rok 2005, mieszkałam wtedy w Madrycie, zostałam zaproszona do wzięcia udziału w 24 godzinnym czytaniu Cervantesa – na Universidad Autonoma, w specjalnie przygotowanej sali, wyciszonej, z kamerami, z podium, na którym na 3 minuty wkraczała kolejna osoba z kolei, tylko i aż po to, aby publicznie przeczytać kolejny fragment oryginalnej wersji El ingenioso hidalgo Don Quijote de La Mancha, czyli popularnego Don Kichota. Stres ogromny, jedno podejście, kamery relacjonują całe wydarzenie na żywo na całą Hiszpanię. Jestem tam z grupą znajomych z całego świata, część z nich będzie po raz pierwszy występowała przed kamerami, część dopiero rozpoczyna swoją przygodę z językiem hiszpańskim, część ma wystąpienia publiczne w małym palcu, część – w tym ja – ma fioła na punkcie książek i nie wyobraża sobie bez nich życia. Stąd dla mnie możliwość fizycznego współuczestnictwa w takim wydarzeniu jest niesamowita. Jestem nałogowcem.
Jako nałogowiec chcę, potrzebuję, po prostu muszę dzisiaj na temat książek się wypowiedzieć. Uczestnicząc w systematycznym recenzowaniu wielu książek, stanęłam przed dylematem wyboru tej jednej, jedynej książki, na którą akurat dzisiaj pragnę zwrócić uwagę. Na naszym rodzimym rynku książek przybywa, czasami o różnej wartości merytorycznej. Będąc aktualnie mocno zaangażowaną w środowisko coachingowe, pracując z coachami, którzy wiedzą o moim nałogu, postanowiłam dzisiaj wskazać publikację coachingową. I tutaj ponownie pojawia się wyzwanie. Coach to osoba, która nie przestaje się uczyć, rozwijać, która wiele czyta – jaką więc pozycję wskazać właśnie dzisiaj? Na pewno warto, aby to była nasza rodzima produkcja, ponieważ profesjonalnych, mądrych i inspirujących coachów – autorów w Polsce nie brakuje. Poza tym na pewno książka, która traktuje coaching holistycznie, która inspiruje do myślenia, której lektura będzie przypominała dialog autora z czytelnikiem, która zachęci do refleksji, zmusi do rozwoju, zaprosi do dyskusji. Książka z metapoziomu, która pokazuje tak konkretne rozwiązania i narzędzia, ale również buduje świadomość i poszerza perspektywę. Książka, która będzie zarówno lekturą obowiązkową dla coacha na jego drodze do samodoskonalenia i rozwoju, ale również książka, po którą sięgną klienci i znajdą coś dla siebie. Sporo tego. Jednak pomimo tych wymagań, wymagań, jakie postawiłam sobie w ramach kryterium do znalezienia książki coachingowej z okazji Międzynarodowego Dnia Książki, a może właśnie ze względu na te wymagania poszukiwania takiej pozycji trwały zaskakująco krótko.
Jest taka książka, publikacja, która spełnia te wszystkie wymagania, za którą kryje się autor o cudownym sercu i bogatym doświadczeniu, postać autentyczna, której można dotknąć, ponieważ chętnie dzieli się swoją wiedzą i umiejętnościami. Postać tak nietuzinkowa, jak i zwykły chłopak z sąsiedztwa, z którym fajnie się rozmawia. Taki jest Jarek Gibas i tak czyta się książkę pt. Życie, następny poziom, Coaching Transpersonalny. Pozycję, która powinna być lekturą obowiązkową każdego szanującego się coacha. Publikacją, która powinna być przestudiowana, ale nie nauczona na pamięć, tylko przedyskutowana – czy to z samym sobą, czy też z innymi coachami. Lektura, która uczy, czasami irytuje, każe myśleć, daje przestrzeń do wielu momentów zadumy i chwil zatytuowanych – AHA!
Co łączy Jarka z Miguelem (przyp.autora. Cervantesem ;) )? Dobra książka to taka, do której się wraca, która rozumie się inaczej przy pierwszym czytaniu, która zaprasza do wędrowania po zakamarkach naszej duszy, która pozwala wchodzić na kolejne poziomy naszej świadomości. Cervantes podróżą bohatera, Jarek dialogiem z czytelnikiem, oferują to odbiorcy.
Książka zasługuje moim zdaniem na miano pozycji obowiązkowej na półce każdego coacha, poziom iście międzynarodowy. W imieniu swoim gorąco zachęcam do lektury i mam nadzieję, że również do polemiki i dyskusji.

Kiedy po zamówieniu tej książki do recenzji przeczytałam kilka opinii mówiących o tym, że przypomina ona Pięćdziesiąt twarzy Greya, mój zapał do lektury ostudził się i zaczęłam żałować tej decyzji. O gustach się nie dyskutuje, ale dla mnie bestseller autorstwa E.L. James to nie jest literatura. Swojego zdania na ten temat nie zmienię. Dość długo odkładałam Driven. Tom 1. Namiętność silniejsza niż ból na później. Bałam się tego, że czeka mnie kolejna lektura, którą porzucę po kilku stronach, bo dojdę do wniosku, że jako czytelnik wymagam od literatury czegoś więcej, a to, co trzymam w ręce to jakaś kpina. Nie miałam pojęcia jak bardzo się pomyliłam.

Na początku książki towarzyszyły mi wątpliwości. Jest ona – Rylee Thomas, kobieta sukcesu, która odczuwa silną potrzebę kontrolowania wszystkiego. Wydaje się, że jest niedostępna i nie może stanowić pokusy dla łowcy damskich... no właśnie, czego? Serc? Chyba tylko tych złamanych po rozstaniu z nim. Mniejsza o to na co poluje on, czas go przedstawić. Colton Donovan to syn znanego gwiazdora przyzwyczajony do tego, że zawsze dostaje to, czego chce. Nikt nie jest w stanie mu się oprzeć. Jest niegrzecznym chłopcem, łajdakiem z rozdmuchanym do granic możliwości ego. Cud, że nie zabiło ono nikogo, kto znalazł się z nim w pokoju. Obawiałam się, że ze spotkania tej dwójki bohaterów nie wyniknie nic godnego uwagi. Podchody Donovana mnie drażniły, ale z czasem wciągnęłam się w bieg akcji i nie mogłam oderwać się od książki.

Schemat powieści nie jest oryginalny. Niegrzeczny chłopiec spotyka grzeczną dziewczynkę i chce pokazać jej, co traci, gdy nie jest z nim w łóżku. Takich opowieści mamy na pęczki. Na dodatek bohater ma za sobą mroczną przeszłość, jak twierdzi jego kochanka, jest not broken, just bent (nie jest popsuty tylko zakrzywiony). Rylee, jako osoba pracująca z niechcianymi dziećmi i pomagająca im wyjść na prostą, chce naprawić to, co zostało uszkodzone w przeszłości. Nie jest to zadanie łatwe. Colton nie bardzo lubi rozmawiać o przeszłości.

O ile do Rylee od razu poczułam sympatię, o tyle do jej kochanka nie potrafiłam się przekonać. Drażniło mnie jego zachowanie i olbrzymie ego. Na miejscu Ry raczej nie poddałabym się urokowi boskiego Asa. Tacy mężczyźni już na wstępie są u mnie spaleni, a jakakolwiek konwersacja z nimi to zwykła strata czasu, lecz gdyby Rylee się nim nie zainteresowała, nie byłoby tej książki.

Przed sięgnięciem po tę lekturę obawiałam się przede wszystkim tego, że oprócz scen łóżkowych nie czeka na mnie nic innego. Poczułam się miło zaskoczona. Owszem, pojawiają się takie fragmenty, ale nie ma ich zbyt wielu. Przyznam, że z przyjemnością czytałam o tym, jak Rylee i Colton uprawiają seks. Autorka opisała to w sposób działający na wyobraźnię. Było może trochę wulgarnie, ale nie miałam ochoty odłożyć książki i nie czułam oburzenia. Za to należy się K. Bromberg duże uznanie. Nie jest łatwo tak dobrze pisać o seksie.

W tej książce było wszystko, co w literaturze cenię: poczucie humoru, dopracowane opisy, wyraźni bohaterowie i wciągająca fabuła. To nic, że autorka nie wymyśliła nic oryginalnego. Stworzyła jednak bardzo ciekawą serię, która zdobędzie serce wielu czytelników i na długo zostanie ich w pamięci

„Czterdzieści lat minęło jak jeden dzień" – tak mówią słowa jednej z piosenek. Lata lecą nieubłaganie, nie można zatrzymać czasu, chociaż niejednokrotnie chciałoby się to zrobić. W końcu przychodzi dzień, gdy wybija czterdziestka. Co wtedy? Kryzys wieku średniego? Spisywanie testamentu? A może dopiero wtedy zaczyna się prawdziwe życie?

Fantastyczna czterdziestka! Poradnik pozytywnego myślenia autorstwa Agnieszki Ornatowskiej i Bogusława Stępnia pokazuje jak wygląda życie ludzi, którzy przekroczyli umowną granicę między młodością i dojrzałością.

Co można robić w wieku 40 lat? Położyć się na łóżku i czekać na śmierć, a może wyjść na imprezę? Czy wypada jeszcze zakładać bluzki z dekoltem i krótkie spódniczki, czy chować się w workowatych ubraniach, bo przecież grawitacja robi swoje? A co zrobić z małżeństwem? Tkwić w związku, który jest jak stare kapcie – nudny, ale wygodny, czy może rozejrzeć się za nową miłością? Na te i wiele innych pytań odpowiedzą Agnieszka Ornatowska i Bogusław Stępień.

Ta cieniutka książeczka została napisana z humorem. Czyta się ją jednym tchem. Wystarczy wieczór, by się z nią zapoznać. Fantastyczna czterdziestka! to wypowiedzi kilku osób na temat śmierci, ciała, związku, rodziny, dzieci, seksu, pracy, przyjaciół, pokus i kryzysów oraz realizacji celów życiowych. Każdy bohater tej opowieści ma inny bagaż doświadczeń życiowych. Jedni przeszli więcej, inni mniej. Część z nich żyje w stałych związkach, podczas gdy pozostali nie ograniczają się do monogamicznych związków. Dzieli ich wiele, lecz łączy jedno: wszyscy skończyli już czterdzieści lat i starają się odpowiedzieć sobie na pytanie „Co dalej z moim życiem? Zmienić coś, czy zostawić wszystko tak, jak jest?".

W jaki sposób skonstruowana jest ta książka? To dwanaście krótkich rozdziałów rozpoczynających się od porad ekspertów na temat tego, co można zrobić, by nie załamać się po skończeniu czterdziestu lat i mieć jeszcze zapał do działania. W końcu czterdzieste urodziny to jeszcze nie tragedia.

Do większości z osób opowiadających swoje historie żywiłam ciepłe uczucia. To bardzo pozytywnie nastawieni do życia ludzie. Z chęcią czytałam o ich przemyśleniach, rodzinach, planach na przyszłość i tym, jak wygląda ich codzienność po przekroczeniu magicznej czterdziestki. Z chęcią poznałabym ich na żywo. Chciałabym tak postrzegać rzeczywistość, jak oni. Były jednak dwie osoby, do których nie mogłam w żaden sposób się pokonać. Jedna kobieta i jeden mężczyzna. Wypowiedzi Doroty i Krzysztofa mnie drażniły. Z trudem doczytywałam je do końca. Zwłaszcza światopogląd Krzysztofa działał mi na nerwy. Nie chciałabym mieć z nim do czynienia.

Do czterdziestych urodzin mam jeszcze trochę czasu, więc najbliższy był mi jedenasty rozdział, w którym młodzi ludzie wypowiadali się na temat tego, co sądzą o czterdziestolatkach. Widać było istniejącą między tymi grupami wiekowymi przepaść. Nastoletni ludzie niewiele wiedzą o życiu, choć chcą, by było inaczej. Niechętnie przyjmują rady starszych osób. Podczas lektury tego rozdziału miałam uśmiech na twarzy. Ja sama jeszcze niedawno postrzegałam czterdziestolatków jako zwapniałych staruszków, którym już niewiele z życia zostało. Ta książka uświadomiła mi jak bardzo punkt widzenia zmienia się z perspektywy czasu.

Ten napisany z humorem poradnik polecam nie tylko osobom, które niedawno skończyły czterdzieści lat lub wielkimi krokami zmierzają do tej magicznej liczby. Ludzie zaczynający dopiero dorosłe życie też znajdą coś dla siebie i może zrozumieją w końcu zachowanie rodziców, wujków i cioć, którzy zmagają się z kryzysem wieku średniego. Jestem przekonana, że to książka, jaka połączy pokolenia.

Załamanie się międzynarodowego systemu walutowego jest nie tylko prawdopodobnym, ale i coraz bardziej możliwym scenariuszem. Skutki takiego zdarzenia mogą natychmiast uderzyć w życie nas wszystkich. Upadek dolara pociągnie za sobą także upadek gospodarek większości krajów; zdaniem autora nie ma bowiem alternatywy dla rezerwowej waluty świata. Rickards zręcznie i brutalnie odziera z pozorów ukrytą spekulacyjną bańkę finansową, której skutki już raz odczuliśmy dotkliwie, a która znów może pęknąć w najmniej oczekiwanej chwili. Marionetki w rękach banków centralnych - oto czym jesteśmy zdaniem Rickardsa. Warto przeczytać i spróbować się nie zgodzić, szukając scenariuszy walki z możliwym kryzysem finansowym.

„Stwórz życie, w którym jesteś najlepszą wersją siebie, masz to, czego pragniesz, pomagasz innym i zmieniasz świat” - ten cytat idealnie opisuje motyw przewodni najnowszej książki „Success and change” Mateusza Grzesiaka. Autor, czyli międzynarodowy trener, psycholog, autor książek o rozwoju osobistym, zgrabnie wprowadza czytelników w temat sukcesu, czynników, które pozwalają go osiągnąć, a także rozwoju osobistego, zarządzania swoją osobowością i rolami społecznymi, które każdy z nas pełni w życiu.

Książka stanowi zbór motywacyjnych i coachingowych stwierdzeń. Czytelnicy, którzy chcą otrzymać poradę, jak osiągnąć sukces, nie rozczarują się, ponieważ autor obszernie opisuje wszelkie aspekty, które na to wpływają. Grzesiak podkreśla, że najważniejszą cechą ludzi sukcesu jest pasja. Ci, którzy kierują się w życiu pasją, nie przepracują ani jednego dnia, a zjawisko zwane pracoholizmem ich nie dotyczy. Przytaczane w książce cechy ludzi sukcesu uzmysławiają nam, że jego osiągnięcie zależy w dużej mierze od nas samych. Sukces nie przychodzi sam, musimy na niego zapracować, wykazać się pewnymi cechami, które ułatwią jego osiągnięcie, obrać sobie cel i kreatywnie do niego dążyć. Przy okazji należy wyeliminować negatywne myśli i te elementy, które nas ograniczają i blokują nasz rozwój.

Autor przybliża czytelnikom pojęcie psychologii sukcesu, jako dyscypliny, która daje człowiekowi różnorakie narzędzia z zakresu komunikacji, służące do realizowania zaplanowanych w życiu celów. Ważniejsze niż umiejętności twarde staje się posiadanie i wykorzystywanie przez nas umiejętności miękkich w komunikacji zarówno prywatnej, jak i zawodowej.

Grzesiak wyjaśnia, czym jest  inteligencja emocjonalna i poświęca jej cały rozdział w książce. Dzięki temu możemy zaczerpnąć wiedzy na temat podstawowych emocji, którymi człowiek kieruje się w życiu i poznać sposoby, jak sobie z nimi radzić. Dowiadujemy się, jak zarządzać tą sferą naszej osobowości tak, aby eliminować emocje negatywne typu gniew, złość czy poczucie winy, a stawiać na te pozytywne.

Grzesiak zachęca nas do wędrówki w głąb swojej osobowości i odkrycia swojego ego. Przecież każdy z nas je posiada i warto je poznać w sposób świadomy. Każdy z nas również pełni określone role społeczne, tworzy różne osobowości i tylko umiejętne zarządzanie nimi może doprowadzić nas do sukcesu. Lektura książki daje okazję do przeprowadzenia „osobowościowego rachunku sumienia”.

Polecam książkę każdemu, kto interesuje się rozwojem osobistym, wiedzą z zakresu psychologii i pasjonatom tej dziedziny. Autor bowiem używa dość specjalistycznego - w moim odczuciu - języka i osoby, które miały styczność z psychologią jako dziedziną wiedzy zdecydowanie lepiej poradzą sobie z odbiorem lektury. W książce znajdziemy sporo wartych uwagi przemyśleń i przykładów zachowań.

W mojej opinii książki Mateusza nie da się przeczytać jeden raz i odłożyć na półkę. Po pierwsze dlatego, że jest nasycona wiedzą, wskazówkami odnośnie naszego rozwoju, zarządzania emocjami i osobowością, do których możemy sięgnąć w każdym momencie naszego życia. Po drugie dlatego, że na końcu książki autor zamieścił rozdział z ćwiczeniami, które umożliwiają trening umysłu, a Mateusz zachęca, aby wykonywać je wielokrotnie i systematycznie. Mi szczególnie do gustu przypadła lista 50 zachowań nawykowych, które Mateusz stosuje z powodzeniem już od kilkunastu lat i zachęca czytelnika do wprowadzenia ich w swoje życie. Niesamowite jak kilkanaście prostych nawyków może nam dać poczucie spełnienia i szczęścia na wielu płaszczyznach. „Patrz w lustro i się do siebie uśmiechaj” lub „Bądź życzliwy w stosunku do ludzi” - proste, a jakie efektywne. Warto zatem wdrażać podobne zachowania w nasz codzienny rozkład dnia.