Recenzje

Claire i Carter to przypadkowi młodzi rodzice, którzy postanawiają się ze sobą pobrać i wspólnie wychować owoc upojnej nocy – małego Gavina. Poznaliśmy ich w książce Pokusy i łakocie. Niezbyt grzeczna rzecz o miłości. Teraz spotykamy się z tą nietypową rodziną po raz kolejny.

Tara Sivec bardzo wysoko ustawiła poprzeczkę w poprzedniej części Pokus i łakoci. Pokochałam bohaterów i nieco obawiałam się tego, czy zdoła udźwignąć ten ciężar w kontynuacji. Czasem bywa tak, że autorom się to nie udaje i czytelnicy żałują sięgnięcia po książkę. Czy ja chciałabym cofnąć czas i nigdy nie zapoznać się z Rodziną nie do końca idealną? W żadnym wypadku. Uwielbiam tę autorkę i nie wyobrażam sobie tego, że mogłabym nie przeczytać kontynuacji przygód przypadkowych rodziców oraz ich przyjaciół.

Pokochałam bohaterów za ich poczucie humoru i bijące od nich ciepło, choć Drew chyba nigdy nie przestanie działać mi na nerwy. Jest dla mnie za bardzo przerysowany, ale w ostatecznym rozrachunku da się go przeżyć. Bardzo podobało mi się to, co Gavin zrobił z nim po pewnej dość mocno zakrapianej imprezie. Chyba przy żadnej scenie nie śmiałam się tak bardzo, jak wtedy.

Co jest najmocniejszą stroną tej książki? Humor. Nie przypominam sobie książki, przy której płakałabym ze śmiechu tak bardzo jak podczas lektury Rodziny nie do końca idealnej. Myślę, że gdyby Tara Sivec w inny sposób skonstruowała postaci, nie bawiłabym się tak dobrze. Jak wskazuje sam tytuł, rodzina, jaką próbują stworzyć Claire, Carter i Gavin nie jest idealna. I to mi się podoba. Inaczej ci bohaterowie byliby śmiertelnie nudni.

Przy tej książce nie sposób się nudzić. Spotkania z teściami, wieczory kawalersko-panieńskie, oświadczyny i wesela są splotami komicznych wydarzeń. Aż trudno uwierzyć, że bohaterom udaje się je przeżyć. Może nie zawsze pamiętają, co robili, ale od czego są przyjaciele, jak nie od tego, by o tym przypomnieć?

Do głosu dochodzą teraz postacie, które w poprzedniej części nie miały zbyt wiele do powiedzenia. Teraz starają się pomóc Claire i Carterowi w zbudowaniu szczęśliwej rodziny. Chcą pomóc, a że nie zawsze im to wychodzi? Liczy się gest, prawda?

Podoba mi się to, że historię poznajemy z perspektywy obojga przypadkowych rodziców. Chociaż lubię zarówno Claire jak i Cartera, lecz to on skradł bardziej moje serce. Jestem pełna podziwu dla niego za to, że postanowił spróbować okiełznać charakterek Gavina. Całkiem nieźle mu to wychodziło, choć nie zmienię zdania, że to dziecko to była kara, tylko nie do końca wiem za jakie grzechy. Tylko z drugiej strony, ta historia bez niego nie miałaby zbyt wiele sensu.

Pokusy i łakocie. Rodzina nie do końca idealna to książka przeznaczona dla pełnoletnich czytelników. Pojawiają się tam sceny łóżkowe. Jest tam także bardzo dużo aluzji seksualnych, mam wrażenie, że nawet za dużo. Autorka chciała, żeby było śmiesznie i pikantnie, a niestety, nie zawsze tak było. Przydałoby się trochę więcej umiaru. Uważam, że pod tym względem Niezbyt grzeczna rzecz o miłości była lepsza.

Czeka na mnie lektura trzeciego tomu Pokus i łakoci. Mam nadzieję, że i tą książką nie będę zawiedziona. Wszystkim tym, którzy szukają lekkiej lektury na wieczór, polecam Rodzinę nie do końca idealną. Gwarantuję niezapomnianą zabawę. Warto jednak przed rozpoczęciem tej lektury zapoznać się z poprzedniczką. Wtedy czytelnicy będą wiedzieli dlaczego Carter boi się George'a, ojca Claire i obraz rodziny, który poznają, będzie pełny. Inaczej czegoś będzie im brakowało.

Wyobraź sobie taką sytuację: przychodzisz do pracy, a tam czeka na ciebie nawał zajęć, „pomocny" kolega miał zrobić część, ale zawalił, a potem poszedł na chorobowe, kierownik wstał lewą nogą i pokrzykuje na wszystkich naokoło i już wiesz, że dzień jest do... Inaczej. Przychodzisz do pracy, prawie się spóźniłeś, bo auto nawaliło, a na drodze korek, nie wyspałeś się, bo wczoraj siedziałeś do późna, a w domu też obowiązki, na miejscu widzisz pracowników snujących się bez celu i sensu, zamiast wziąć się za to, co powinni, a na upominanie reagują tępym oporem. Nie masz na to już sił i chyba zaraz wybuchniesz...

Czy któraś z tych sytuacji brzmi znajomo? Będąc z jednej strony, łatwo zapomnieć, że ta druga też jest człowiekiem - pracuje ciężko, stresuje się, ma problemy i też nie ma łatwo przy próbie dogadania się. W książkach z serii „Psychologia szefa" autorzy skupiają się na roli managera w warunkach polskich firm, z całym ich dobytkiem mentalnym i historycznym, co już z definicji wydaje się nie być łatwe. Miałam przyjemność otrzymać od portalu Sztukater książkę „Szef to zawód" i skonfrontować rady zawarte w niej z rzeczywistością, tak pod względem pozycji podwładnego, jak i osoby, która może nie zarządza stadkiem ludzi, ale już na pewno musi ich jakoś ogarniać.

Przede wszystkim, autorzy książki są ludźmi konkretnymi i takimi radzą być w kontaktach z podwładnymi. Bo nie jest przesadą stwierdzenie, że pierwsze wrażenie się liczy najbardziej, ale też nigdy nie jest za późno, by poprawić swoje relacje z pracownikami i przez to uczynić współpracę skuteczniejszą – robi się to w końcu dla wspólnego dobra. Od czego więc zacząć? Od ustalenia jasnych warunków – wymagań, granic, rzeczy, za które ludzie będą nagradzani i tych, które tolerowane nie będą. Od razu, na wstępie, oficjalnie, uroczyście... ale i bez zbędnego patosu, i rozwlekania przemowy, by pracownik wiedział, czego się od niego oczekuje, i czego mu nie wolno. I, może przede wszystkim, jakie działania i cechy będą mile widziane, i doceniane. Trudne? Może się wydawać, ale jak to zrobić, z dokładnymi wskazówkami i przykładami, dostosowanymi do różnych sytuacji, dowiemy się już z samej książki.

Ale nie wystarczy się określić – trzeba jeszcze konsekwentnie wymagać respektowania ustalonych przez siebie zasad. I nie bać się karać, zwalniać, a co najważniejsze – nie wdawać się w zbędne dyskusje. Tą część przejdziemy niejako podwójnie – widokiem z perspektywy szefa o charakterze bardziej otwartym, emocjonalnym, oraz tego zdystansowanego, i, zdawałoby się, zimnego człowieka. Każdy z tych typów bowiem charakteryzuje się własnym spektrum zachowań, a także swoistym wachlarzem możliwych do popełnienia błędów. Nie ma zmiłuj – autorzy nie zostawiają na obu suchej nitki, wytykając wszystko – ale i mówiąc, jak zrobić czy powiedzieć rzecz tak, by nie działać wbrew sobie, ale i nie wyjść na „korpo-robota" nastawionego jedynie na zysk.

Dla mnie najciekawszą częścią poradnika był opis popełnianych najczęściej błędów, który właśnie z czystą beztroską odniosłam do otoczenia, w którym spędzam średnio osiem godzin dziennie, zauważając z rozbawieniem niemal każdy z nich. Dwie postawy najbardziej rzucają się w oczy – brak jasno określonych wymagań i reguł gry (za to kary dotkliwe – to jedna grupa), oraz podejście do podwładnych, które można określić jako rodzicielskie (druga, pobłażliwa, bardziej lubiana, ale i mniej efektywna). Obie w rezultacie sporo tracą na autorytecie i skuteczności w działaniu, z jednej strony pozbawiając się szacunku przez sianie strachu i niepewności, a z drugiej – przez moralizatorstwo i brak stanowczości. Z kolei odnosząc całą sprawę do siebie, zdecydowanie musiałam przyporządkować własną osobę do tej drugiej grupy, ze zdumieniem obserwując pewne charakterystyczne, odruchowe zachowania.

Z mojego punktu widzenia książka pokazuje pracę szefa od ciekawej strony – i porusza tematy trudne, przechodząc przez nie w sposób pewny i z pełnym profesjonalizmem. Sprawdzi się doskonale w przypadku młodych ludzi zaczynających pracę na tym stanowisku, ale i tych, którzy pozycję szefa dostali, startując z szeregów zwykłych pracowników i teraz mają zarządzać dotychczasowymi kolegami, czy wchodzą w zupełnie obce środowisko na miejsce innej osoby. Każdy z nich musi się zmierzyć z ludzkim dystansem i często podejściem z góry negatywnym, i w tym podręczniku – bo można go nazwać wręcz podręcznikiem do nauki zawodu – znajdą jasne, konkretne wskazówki, jak się zachować i czego unikać. Wszystko to z odniesieniem do warunków polskich i polskiej mentalności – zawodowych narzekaczy. A to dopiero wyzwanie dla szefa!

Nie od dziś wiadomo, że nieużywane struktury mózgowe zanikają. Na szczęście człowiek nigdy nie znajduje się w sytuacji, w której nie myśli, chyba że trwa to krótką chwilę. A jednak wtedy gdy ludzie intensywnie nad czymś rozmyślają, najczęściej zastanawiają się nad rozwiązaniami problemów, które niekoniecznie są logiczne. Z takich sytuacji jasno wynika, że częściej używamy stworzonych już wcześniej struktur. Nie należy jednak zapominać o tworzeniu nowych – rozwój jest istotnym elementem życia każdego z nas.

Aleksander Dydel stworzył książkę, która zgodnie z opisem na okładce ma rozwinąć intelekt w 4 tygodnie. „Gimnastyka umysłu" jest niewielkich rozmiarów i została podzielona zaledwie na dwie części – teoretyczną i praktyczną. W części teoretycznej znajdują się podstawowe zagadnienia dotyczące intelektu – autor podaje walory ćwiczenia mózgu, podstawy wiedzy dotyczące jego budowy oraz działania, wymienia czynniki, które wpływają na stan umysłu, opisuje mnemotechnikę, umiejętność szybkiego czytania oraz koncentrację wraz z motywacją. Ta część nie zawiera wiele czasu, bowiem każde z tych zagadnień zostało wyjaśnione zaledwie na jednej stronie, która wielkością przypomina zeszyt tradycyjnych rozmiarów. Zagadnienia zostały opisane szczegółowo, choć krótko. Ponadto czcionka, którą posłużono się do napisania tej książki jest dość duża i przejrzysta, dzięki czemu czytanie staje się jeszcze szybsze.

Drugą część książki stanowią zadania, które podzielono na cztery grupy. Każda z nich odpowiada jednemu tygodniowi pracy z podanymi ćwiczeniami. Mają one rozwijać motywację i chęć do nauki, wspomagać zdolności werbalne i matematyczne oraz pozwalać ćwiczyć logikę i wyobraźnię. Każdy tydzień to dwadzieścia pięć ćwiczeń, do których odpowiedzi można znaleźć po każdej zakończonej części.

To co najmocniej zadziwiło mnie, gdy rozpoczęłam przygodę z tą książką, to fakt, że autor przy każdej zagadce podał jedną podpowiedź. Według mnie były to dość istotne wskazówki, po których rozwiązanie zagadek logicznych nie stanowiło najmniejsze problemu, podczas gdy chodzi o to, by człowiek nieco pogłówkował. Wydaje mi się, że dużo lepszym pomysłem byłoby zapisanie tych podpowiedzi w miejscu klucza do zadań. Co więcej, umieszczone w książeczce łamigłówki w większości nie stanowiły problemów – najczęściej opierały się na matematyce lub zwracaniu uwagi na dodatkowe czy brakujące elementy. Jeśli ćwiczenie intelektu miało dać efekty, były one widoczne podczas rozwiązywania zagadek z kolejnych tygodni – te z kartki na kartkę stawały się coraz łatwiejsze, gdyż opierały się na takich samych podstawach. Jednak czy ogólna koncentracja i uwaga poprawiły się? Prawdą jest, że ludzki mózg jest plastyczny i co chwilę tworzą się w nim nowe połączenia nerwowe. Jednak wiele też zależy od ogólnego stanu organizmu i samopoczucia. Uważam, że książka doskonale nada się dla młodszych odbiorców, którzy dopiero rozpoczynają obowiązek szkolny – ćwiczenie ich intelektu w taki sposób może być dla nich pomocne w przyszłości.

Autor nie zawiódł mnie swoim pomysłem. Otrzymałam książkę, która zgodnie z obietnicą miała składać się z zagadek logicznych i tak właśnie jest. Jednak ich poziom nie jest tak zaawansowany, jakbym tego chciała. Tak jak wspomniałam wcześniej, książkę polecam przede wszystkim młodszym czytelnikom. Jednak jeśli ktoś ma ochotę sprawdzić się w zadaniach logicznych, również może sięgnąć po tę książkę.

Zostawiłam sobie dwa dni na napisanie recenzji tej książki, chciałam ją bardziej przemyśleć. Jeden z użytkowników Twittera uświadomił mi, że Pan Eryk Mistewicz nie posiada już konta na tym portalu. Użytkownik, który do mnie napisał, zasugerował, że to stawia książkę Eryka Mistewicza w gorszym świetle. 

Po przemyśleniu tej sprawy, doszłam do wniosku, że fakt posiadania, czy też nie posiadania przez Pana Mistewicza konta na Twitterze, nie ma żadnego znaczenia. Pisząc tę książkę, autor nie podpisał żadnej przysięgi dożywotniego posiadania konta na portalu Twitter.

Książka jest nie tylko interesująca, ale porady w niej zamieszczone są naprawdę przydatne. Dopiero od niedawna jestem użytkowniczką Twittera, a już w kilka minut po wprowadzeniu niektórych rad autora, moja sytuacja na portalu nieco się zmieniła, oczywiście w pozytywną stronę.

Publikację czyta się bardzo szybko, przede wszystkim jest typowym poradnikiem, a jej największą zaletą jest to, że jest pozbawiona zbędnych słów. Odnaleźć w niej można wszystko, co potrzebne i naprawdę nic więcej. Użytkownik Twittera, albo ktoś, kto dopiero zamierza tym użytkownikiem zostać, odnajdzie w książce wszystkie przydatne informacje.

Oceniłam książkę 9/10, ponieważ zabrakło mi dłuższego opisu tworzenia list na Twitterze,  bardziej wyczerpującego wszystkie możliwości. Niemniej jednak, książkę polecam i uważam ją za interesującą.

Pewnie często spotkaliście się ze stwierdzeniami: To co w umyśle to w ciele, a co w ciele, to w umyśle. Odkrywcze? Raczej nie, ale czy ktokolwiek z nas korzysta z tych stwierdzeń w codziennym życiu?Ewa Klepacka-Gryz oraz Jacek Sobol, czyli terapeutka oraz fizjoterapeuta, podjęli się napisania książki w której przykładami zaczerpniętymi z życia, obrazują i udowadniają w jak ogromnym związku pozostają ze sobą ciało i umysł. Zamiatamy pod dywan przeszłe doświadczenia, z którymi sobie nie poradziliśmy, próbujemy zapomnieć, ale nasze ciało pamięta, odkłada je w formie napięć, zwyrodnień, bólów. A my, zamiast zająć się ich rozwiązaniem sięgamy po kolejną tabletkę, aby ukoić ból tylko na chwilę. I tak przez całe lata, dopóki nie zdecydujemy się zmierzyć z tym co w nas.

Czytając tę książkę zastanawiałam się – A ja? Czy mam jakiś problem? Czy zdrowie oznacza zdrową psychikę? A może jednak tkwi we mnie coś, co wymaga uleczenia? Symptomy, które wykazuje nasze ciało, bardzo często pokrywają się z tym, co dzieje się w naszym życiu. Wielokrotnie ignorowane ciało, zaczyna krzyczeć coraz głośniej, aby nareszcie zostało wysłuchane. Bo przecież zazwyczaj w pełni wykorzystujemy możliwości, które nam daje, uznając, że tak będzie zawsze. Zapominamy, że nie jesteśmy maszynami, odpoczywamy tylko, gdy już brak nam sił, a nawet i to nie zawsze. Autorzy podkreślają, że urlop na niewiele się zda, jeśli wracasz po nim z takim samym nastawieniem do starych nawyków i pracy przepełnionej stresem Tylko zachowanie równowagi może przynieść rozwiązanie.

Umysł to potężny zjadacz energii, więc dbaj o to na co ją przeznaczasz. Rozmyślając o przeszłości lub o rzeczach, na które nie masz wpływu, pozbawiasz się mocy, którą mógłbyś przeznaczyć na bardziej twórcze czynności. Zagubieni w świecie w którym przyjemność to grzech, obwiniamy się o chwile radości. Nie dbamy o siebie popadając w ciąg, w którym stajemy się niczym chomik kręcący się w kółku, a przecież nie jesteśmy stworzeni wyłącznie do pracy. Zwolnij, zatroszcz się o siebie, znajdź czas na przyjemności – przecież istniejesz po to by czuć się szczęśliwy. I słuchaj swojego ciała, ono najlepiej powie ci co trzeba uzdrowić.

Tak właśnie w skrócie przedstawić można zaserwowaną w książce wiedzę, zobrazowaną przez autorów przykładami z którymi zetknęli się w swojej pracy. Na co jednak zdałaby się sama teoria? I tutaj z pomocą przychodzą ćwiczenia, których wykonywanie wpłynie na poprawę naszego samopoczucia oraz pozwoli uzdrowić relacje, tę najważniejszą – samych ze sobą. Krótkie rozdziały i niewielka objętość sprawiają, że książkę czyta się szybko i można do niej wielokrotnie wracać. Pozycja ta moim zdaniem, stanowi idealny wstęp do tego, aby zauważyć, że ciało jest istotne, że ma głos.

A na koniec zapamiętaj: nikt poza tobą nie może ci pomóc, może jedynie wskazać