Recenzje

„3 godziny. Jak rozpoznać prawdziwą miłość” książka Eweliny Jasik, trenerki rozwoju osobistego, pokazuje praktyczne podejście do trudnych zagadnień i życiowych decyzji. 

Adam Jakubiak jest trenerem motywacyjnym. Wspiera osoby, które straciły wiarę w siebie, pozwala, aby ich życie nabrało sensu. Książka jest autentyczną historią dwojga ludzi, którzy korzystali z ich pomocy i rad. Dzięki radom ich związek przetrwał. 

Internet daje duże możliwości, w dzisiejszych czasach jest praktycznie w każdym domu. Dzięki niemu możemy znaleźć pracę, znaleźć przepisy kulinarne, a także, co opisywane w książce, znaleźć miłość. Nasi bohaterzy, Witek i Laura, poznają się na jednym ze znanych portali randkowych. Od samego początku wiedzą, że mieszkają w różnych miastach. Po krótkiej wymianie emaili postanawiają spotkać się w realnej rzeczywistości. Spotkanie odkrywało u każdego z nich pierwsze oznaki uczucia, świadomość, że nie wystarczy im pisanie – chcieli się spotykać. Napotykają jednak przeszkody i opór trudny do pokonania. Zaściankowe myślenie rodziny bohaterki sprawia, że ich związek wisi na włosku.. 

Publikacja choć bardzo pożyteczna i świeża na rynku książki, tak naprawdę nie spełniła do końca moich oczekiwań. Spodziewałam się zupełnie czegoś innego po tytule „3 godziny. Jak rozpoznać prawdziwą miłość”, poradnika z prawdziwego zdarzenia, porad, dzięki którym tym razem poznam po czym akurat jest to ten właściwy. Historia jak z bajki, piszą. Tak, jak z bajki, bo korzystanie z publikacji oraz porad psychologów nie zawsze jest możliwe. I wtedy nie ma szczęśliwego zakończenia. 

Jednak mimo to nie przekreślałabym pozycji, która zdobywa popularność na rynku wydawniczym. Prawdziwe historie są jak powiew wiatru, lubimy je, czytamy z zapartym tchem, wierząc, że będzie szczęśliwe zakończenie. Jeśli czytelnik chciałby koniecznie ją przeczytać, polecam poszukanie jej w bibliotece. Porady są skuteczne, jeśli wierzymy w ich skuteczność. Znam ciekawsze historie, pisane ludzkim życiem, które nie będą nigdy na pierwszym miejscu, a które z czystym sumieniem bym poleciła.

Czy w epoce literatury kobiecej, nazwanej przeze mnie „post-greyowską”, możliwa będzie jeszcze lektura książek tego gatunku bez odnoszenia się do trylogii E.L. James? Na chwilę obecną, szczególnie gdy niedawno oglądałam kinową ekranizację „50 twarzy Grey’a”, wydaje mi się to niemożliwe. Czyżby postaci Anastasii Steele i Christiana Grey’a oraz ich związek stały się literackim układem odniesienia dla wszystkich bohaterów, którzy zostali wykreowani później i ich historii?

Tego typu pytania pojawiły się w mojej głowie już po kilkunastu stronach książki „Driven. Namiętność silniejsza niż ból”, pierwszej części trylogii „Driven” K. Bromberg. Skojarzenia z Anastasią oraz Christianem były tak silne, iż dosłownie nie mogłam się opędzić od wyszukiwania wszelkich „różnic i podobieństw” – zupełnie jakby mój umysł przestawił się w tryb gry w „Kto znajdzie więcej cech wspólnych/ różnych…”? Ale to nie mój umysł obarczam odpowiedzialnością za ten stan, lecz autorkę. Nie wiem, czy nieświadomie, czy też z premedytacją (na przykład licząc na powtórzenie sukcesu), ale stworzyła ona historię będącą niemalże kalką trylogii z Panem Grey’em w roli głównej.

A jest to – w skrócie mówiąc – historia burzliwej relacji dobrej i nieco przeciętnej dziewczyny z sąsiedztwa z hollywoodzkim playboyem, skrajnie niegrzecznym. Rylee Thomas i Colton Donavan. Ona – zaangażowana społecznie pani psycholog, oddana pracy z chłopcami pozbawionymi domu. Dobra, szczera, naturalna i prostolinijna. Pracowita, niezależna. Niepozbawiona kompleksów. Od początku zyskuje sympatię czytelnika i chce się kibicować jej pracy i szczęściu osobistemu. Z nim jest wręcz przeciwnie. W pierwszych rozdziałach daje się poznać z tej najciemniejszej strony. Oczywiście jest nie tylko nieziemsko przystojny, ale także niewyobrażalnie bogaty. Jednakże mimo tych niepodważalnych zalet oraz niebywałego uroku osobistego, absolutnie nie wzbudza nawet cienia sympatii, a wręcz przeciwnie – niepokój. I właśnie wtedy On i Ona spotykają się na akcji charytatywnej. Jego słowa są jednocześnie ostrzeżeniem i obietnicą: „Dobrze wiesz, że głęboko w środku mała cząstka tej poprawnej, przyzwoitej kobiety, jaką jesteś, pragnie odwiedzić to pozbawiona oporów, seksowne i nieskrępowane miejsce wewnątrz ciebie, które błaga o uwolnienie. Miejsce, które bez wątpienia mogę pomóc ci odnaleźć”. To jest ten moment, w którym czytelniczka zaczyna domyślać się dalszego biegu zdarzeń, a co bardziej empatyczna chciałby ostrzec Rylee („tę biedną dziewczynę”) i uchronić tym samym przed skrzywdzeniem. Niestety, jak za sprawą Fatum w antycznej tragedii – kiedy namiętność połączyła tych dwoje, nie ma już odwrotu. Spirala pożądania i bólu zostaje wprawiona w ruch, a napędzają ją… emocje głównych bohaterów. Bowiem mimo wielu różnic, jest coś, co ich łączy – oboje niosą z sobą bagaż traumatycznej przeszłości. Demony jego przeszłości sprawiają, że jak ognia boi się zaangażowania i miłości (o czym informuję ją bezpośrednio już na samym początku znajomości), ona z kolei boi się znów otworzyć na czucie siebie samej, swojego ciała i seksualności. Z kolei ich potrzeby są skrajnie różne i wręcz wykluczają się wzajemnie – on pragnie wyłącznie seksu, ona – miłości i dojrzałego związku. Oboje od samego początku wiedzą, że nie ma dla nich szansy na wspólną przyszłość. Colton ostrzega wręcz Rylee – przed samym sobą. Ona zaś szarpie się i miota, owładnięta sprzecznymi pragnieniami i uczuciami. Wie, że cierpienie jest nieuniknione. I że wiążąc się z tym mężczyzną, skazuje się na nie. Jednocześnie, jako psycholog pracujący z ofiarami przemocy, domyśla się, że jej ukochany w dzieciństwie przeszedł przez piekło i… postanawia za wszelką cenę mu pomóc. Ale chemia jest zbyt silna. A namiętność – silniejsza niż ból.

Tak oto rozkręca się prawie 400-stronicowa karuzela najsilniejszych emocji, których tempo zmian przyprawia o istny zawrót głowy. Karuzela doskonale znana czytelniczkom trylogii E. L. James. Z dwiema zasadniczymi różnicami. Po pierwsze, powieść K. Bromberg napisana została o wiele lepszym stylem; chociaż nadal – nie zapominajmy – jest to pozycja „erotyczno-rozrywkowa”, a nie kandydat do literackiej nagrody Nobla. Po drugie, wbrew temu, co sugeruje tytuł, trylogia „Driven” nie ma nic wspólnego ze światem Christianowskiego BDSM-u.

„Namiętność silniejsza niż ból” to – ze względu na ładunek emocji i psychicznych traum – bardziej melodramat niż powieść stricte erotyczna. Z tego powodu nie jest to też z całą pewnością pozycja lekka, szczególnie dla kogoś, kto zatrzymuje się przy wątkach psychologicznych, próbuje analizować, dociekać… Chociaż strony aż kipią od miłosnej chemii, opisów samego seksu jest niewiele (o ile dobrze pamiętam, trzy). Same zbliżenia opisane zostały, muszę przyznać, dość dobrze – ze smakiem, bez wulgarności. Ale i bez pruderii.

„Dlaczego wciąż o nim myślę, skoro nic w nim nie ma?” – pyta samą siebie główna bohaterka. I odpowiada: „Bo coś w nim jest” (s. 73). „Dlaczego ja czytam dalej…?” – pytam samą siebie w chwili, gdy mdli mnie już od jazdy na karuzeli emocji rozkręconej przez Rylee i Coltona. „No więc, dlaczego? Bo coś w tym jednak jest. Coś, co przyciąga. Co hipnotyzuje. I nie pozwala się oderwać”. Niczym serial, o którym wiemy, że to rozrywka nie najwyższych lotów. My, ludzie uwielbiamy historie. A my, kobiety – szczególnie te z dużą dawką emocji. I oczywiście z romansem w tle. A czyż nie tego oczekujemy od kobiecej beletrystyki o mocnym zabarwieniu erotycznym?

Mimo iż całość jest szablonowa i przewidywalna, z wyżej wymienionych powodów, sięgam po tom II – Fueled. Napędzani pożądaniem.

Są takie książki, które lepiej byłoby... oglądać niż czytać! Kolejna podróżnicza pozycja wydawnictwa Bezdroża  - "Księżycowa autostrada. Motocyklem przez Himalaje" Witolda Palaka właśnie do takich należy. Dlaczego? Zaraz wyjaśnię.

Ludzie eksplorują świat na wszystkim - wygodnym terenowym jeepem i na rowerach, pieszo i kajakiem. Witold (ojciec) i Adrian ( syn) Palakowie zamarzyli, by transhimalajską wyprawę przez Indie i Nepal odbyć na motocyklach. I to nie byle jakich, bo na royal enfieldach - kultowej serii produkcji indyjskiej z 1952 roku!( cytuje za Autorem, bo sama kompletnie się na tym nie znam.)

Poznawanie Himalajów z motocyklowego siodełka było sporym wyzwaniem, gdyż panowie motocyklowe prawa jazdy posiadają zaledwie od 2012 roku, zaś oba pojazdy lata świetności miały już dawno za sobą. Stare i totalnie wyeksploatowane na niewyobrażalnie koszmarnych drogach sprawne przez całą trzymiesięczną podróż miały tylko...klaksony! Autor sumuje to krótko: "Jechaliśmy bez prawa jazdy, które zostały w szufladach w Polsce, bez specjalistycznego przygotowania, bez technicznego zaplecza i z wiedzą mechaniczną na amatorskim poziomie."

Easy riders Palakowie jadą przez górzyste, z rzadka tylko zamieszkane tereny mając na wysokości oczu ośnieżone pięciotysięczniki, przedzierają się przez strumyki i nepalską dżunglę, wysokogórskie przełęcze i rozległe płaskowyże. Stawiają wreszcie czoła zatłoczonym i gwarnym, a zawsze wąskim i dziurawym ulicom i uliczkom mijanych miast i nieustannie walczą z... zimnem! I enfieldami, które niemal co dnia buntują się przeciwko tak barbarzyńskiemu zakłócaniu ich starości.

Jak łatwo się domyślić, radości i pasji poznawczej towarzyszą obłędnej urody krajobrazy. I jak zawsze w tego typu wydawnictwach czytelnik odczuwa dojmujący niedosyt - zdjęć stanowczo za mało, zdecydowanie za skąpo! Dlatego napisałam na wstępie, że z tej trzymiesięcznej off roadowej eskapady powinien powstać film drogi, a nie książka! By można było na bieżąco śledzić i zachwycać się urodą poznawanego świata. By day by day towarzyszyć heroicznym ( bez dwóch zdań!) zmaganiom z wszelkiej maści przeciwnościami.

Polskiego kierowcę w tej wyprawie szokować będzie wszystko: jakość ( a raczej permanentny brak!) dróg, kompletna ignorancja uznawanych za powszechny standard zasad ruchu drogowego ( na indyjskich drogach zdaje się królować zasada: róbta co chceta; jeździ się więc pod prąd, wyprzedza na trzeciego, i na...czwartego(!) oraz obficie korzysta z klaksonów, co autor kwituje z humorem: 'znaleźliśmy się w środku pola walki i nie mogliśmy się już wycofać.')

Klasą samą w sobie są opisy wizyt naszych podróżników i ich dzielnych maszyn w warsztatach samochodowych, choć to określenie jest kompletnie i absolutnie na wyrost! Po lekturze "Księżycowej autostrady" już nigdy nie powiem złego słowa na:

- jakość i stan nawierzchni polskich dróg

- kompetencję i poziom usług polskich warsztatów samochodowych.

Ale jest jeszcze coś, o czym muszę koniecznie napisać, a co wzruszyło mnie i poruszyło nie mniej jak surowa uroda himalajskich bezdroży. Na początku napisałam, że ludzie eksplorują świat czym tylko się da. Także - w każdej "obsadzie". Przeczytałam wiele podróżniczych książek, gdzie bohaterem był samotnie przemierzający świat podróżnik, podróżnicze małżeństwa, para lub grupy przyjaciół. Witold i Adrian Palakowie to ojciec i syn. Ojciec bez kokieterii pisze wprost, że jest w wieku "bezlitośnie oddalającym się od młodości". Syn to szesnastolatek "w szczycie wieku i buntu". Dzieli ich 40 lat, łączą więzy krwi i podróżnicza żyłka, którą udało się ojcu zaszczepić u syna. Każdy rodzic "oddalający się od swej młodości" wie, jak trudno utrzymać dobre relacje z dorastającymi buntownikami i pokrewieństwo nie daje tu żadnej taryfy ulgowej. Przeżyłam wiele wzruszeń śledząc, jak na trudnych trasach w ekstremalnych okolicznościach umacniała się i sprawdzała ojcowsko - synowska miłość i ich męska przyjaźń. Może dlatego, że - jak pisze Autor - "bardziej zależało mi na zadowoleniu syna i umocnieniu naszej więzi rodzinnej niż na żyłowaniu projektu za wszelką cenę". Z pewnością także i dlatego, że prowadziły ich "entuzjazm, fantazja i determinacja".

Mnie lektura wyprawy motocyklem przez Himalaje autorstwa Witolda Palaka dostarczyła wielu wrażeń. A co dała ojcu? Co synowi? Pięknie o tym piszą, ale przeczytajcie to już sami!

W sklepach pojawia się coraz więcej nowości do pielę­gnacji włosów. Półki ugi­nają się pod ciężarem szam­ponów, odży­wek, masek i ole­jków, możemy także kupić pro­fesjon­alne pro­dukty do włosów, które do niedawna można było nabyć jedynie w salonach fryz­jer­s­kich. Wybór jest ogromny.. tylko jak ocenić, który szam­pon jest odpowiedni dla naszych włosów? W jaki sposób wybrać odży­wkę, która sprawi, że będą one wyglą­dać pięknie i  zdrowo?Włosy każdej z nas potrze­bują szczegól­nej pielę­gnacji. Żeby wybrać pro­dukt odpowiedni dla siebie, przede wszys­tkim trzeba ocenić jaki jest nasz rodzaj włosów, ponieważ nie ma jed­nego, uni­w­er­sal­nego rozwiąza­nia. Dzięki książce “Jak dbać o włosy” Anny Kołomycew, nauczymy się rozpoz­nać jaki jest skręt naszych włosów, ich struk­tura, porowa­tość oraz gęs­tość. Dzięki temu będzie nam łatwiej dobrać odpowied­nie pro­dukty pielęgnacyjne.Książka napisana jest przez blogerkę o pseudon­imie Anwen, która posi­ada dużą wiedzę w tema­cie dba­nia o włosy. Udziela ona cen­nych rad, szczegółowo omawia każdy rodzaj włosów oraz poszczególne prob­lemy (np. na temat wypada­nia włosów, przetłuszcza­nia się ich, łupieżu), autorka pisze jak dbać o włosy suche, zniszc­zone, rozd­wa­ja­jące się. Opowiada o czyn­nikach, które powodują wys­tępowanie poszczegól­nych prob­lemów. W przy­padku wypada­nia włosów Anwen dzieli przy­czyny z tym związane na zewnętrzne i wewnętrzne. Do zewnętrznych zal­icza dzi­ałanie szkodli­wych pro­duk­tów, nieod­powied­nie fryzury, skra­jne tem­per­atury i porę roku. Jako wewnętrzne przy­czyny wymienia stres, choroby skóry, hor­mony, niewłaś­ciwą dietę, uwarunk­owa­nia gene­ty­czne, inne choroby i leki. Każda z przy­czyn jest dokład­nie omówiona, autorka przed­stawia rozwiąza­nia prob­lemów i zdradza sekrety w jaki sposób zapo­biec wypada­niu. W książce “Jak dbać o włosy” autorka doradza również w kwestii wyboru pros­town­icy czy suszarki. Dzięki wskazówkom Anwen, możemy cieszyć się dobrze dobranym urządze­niem do stylizacji.

W książce, moją uwagę zwró­ciły przepisy na pro­dukty do pielę­gnacji włosów, które można przy­go­tować domowym sposobem. Są to peelingi, maseczki czy mgiełki, które można zro­bić ze skład­ników nat­u­ral­nych, z których więk­szość mamy w swoim domu. pro­dukty przy­go­towane w domowym zaciszu są łatwe do zro­bi­enia,  często dzi­ałają lep­iej, niż kos­me­tyki pielę­gna­cyjne kupi­one w sklepie, a do tego tańsze. W “Jak dbać o włosy” podobają mi się pod­sumowa­nia zamieszczane na końcu każdego rozdzi­ału. Dzięki temu, możemy w każdej chwili sięgnąć po książkę i sko­rzys­tać z wiedzy “w pigułce”. Anwen, w swo­jej książce, zamieś­ciła także test, który pomoże nam w określe­niu rodzaju swoich włosów i późniejszym doborze pro­duk­tów pielę­gna­cyjnych. Na pewno wielokrot­nie będę wracać do rozdzi­ału na temat składów, gdzie mamy szczegółowo opisane wybrane skład­niki, na które należy zwracać uwagę pod­czas zakupu szam­ponów czy odżywek.

Jak dbać o włosy, czyli porady Anwen w wersji książkowej

Zastanawiam się, czy jest jakaś dbająca o włosy kobieta, która nie zna bloga Anwen? Pewnie nie. Ja też dobrze go znam, chociaż nigdy nie skusiłam się na przeczytanie go od deski do deski. Jako zwolenniczka tradycyjnych książek BARDZO ucieszyłam się z sukcesu Ani Kołomycew, czyli wydania książki dla włosomaniaczek.

W okolicach Dnia kobiet na facebooku Anwen pojawił się kod promocyjny, umożliwiający zakup książki z 40% zniżką i darmową wysyłką. Oczywiście skorzystałam z promocji, dzięki czemu kupiłam tę książkę za jedyne 20 zł!

Jestem już po lekturze i pomyślałam, że napiszę w kilku słowach, co znajdziemy w książce, bo pewnie wiele z Was zastanawia się, czy opłaca się kupić książkę, skoro darmową alternatywę stanowi sam blog autorki, który jest po prostu wypchany najróżniejszymi informacjami i poradami dotyczącymi włosów.

Jeśli chodzi o wrażenia wizualnie to książka prezentuje się naprawdę wspaniale. Wydrukowana została na papierze kredowym, typografia stoi na wysokim poziomie - treść podana została ciekawie, ze smakiem i schludnie. Wszystko pięknie się komponuje, co sprawia, że książkę przyjemnie się przegląda.

A teraz najważniejsze, czyli treść książki. Pięć rozdziałów, z których się składa omawiają kolejno takie zagadnienia, jak:

1. Typy włosów (szczegółowy opis pozwoli rozpoznać, jakie są nasze włosy, a co za tym idzie - jaka pielęgnacja będzie dla nich odpowiednia). Odpowiedni fragment dla siebie znajdą tu posiadaczki każdego typu włosów. Podział uwzględnia typ wg skrętu, struktury, porowatości i gęstości włosów.
2. Problemy z włosami, a w nich m.in. ich wypadanie, przetłuszczanie się, elektryzowanie, puszenie i rozdwajające się końcówki.
3. Dbanie o włosy, czyli mycie, odżywianie, zabezpieczanie końcówek, pielęgnowanie skóry głowy. Z tej części książki dowiemy się także tego, jak przygotować plan pielęgnacji dopasowany do naszych włosów, jak zapuścić włosy, czego unikać, co jeść, a nawet jak wybrać właściwego fryzjera.
4. Czego szukać w kosmetykach. Omówione zostały tu emolienty, proteiny, humektanty, detergenty itd. Przy okazji czytelnicy mogą przejść szybki kurs czytania składów kosmetyków.
5. Domowe sposoby na płukanki, mgiełki, maski, wcierki, peelingi i inne zabiegi. 

Muszę przyznać, że ostatni rozdział jest zdecydowanie moim ulubionym. Jest tam mnóstwo ciekawych pomysłów na domowe kosmetyki, które na pewno będę z czasem przygotowywać. 

Książka jest prawdziwą kopalnią wiedzy o włosach i tym, jak o nie dbać. Nie ma chyba zagadnienia, którego Ania Kołomycew by nie poruszyła. Znajdziemy tam dosłownie wszystko - od najważniejszych zagadnień (jak rożne sposoby mycia i odżywiania włosów) po kwestie, które wydają się mniej istotne (jaką wybrać szczotkę, w jaki sposób suszyć włosy, aby jak najmniej je zniszczyć). 

Jej zakup będzie pewnie zbędnym wydatkiem dla kobiet, u których włosomaniactwo osiągnęło już poziom zaawansowany, bo te wszystkie informacje mają już one w małym palcu. Domyślam się też, że nie pojawiło się w książce nic, o czym Anwen nie wspominałaby już wcześniej na blogu, więc wszystkie zaległości można nadrobić, przeglądając bloga.

Jeśli jednak, tak jak ja, wolicie wziąć do ręki książkę, poprzewracać strony i po prostu nacieszyć się wersją wydrukowaną, to zakup tej książki na pewno Was nie rozczaruje. Jest na pewno obowiązkową pozycją dla osób, u których "gen włosomaniactwa" dopiero się ujawnił, a także dla tych, które od jakiegoś czasu dbają już świadomie o włosy, ale od natłoku informacji w internecie mają w głowie chaos i same już nie wiedzą, co i w jaki sposób używać. Anwen niemal prowadzi nas za rączkę, pokazując różne typy włosów i pomagając wybrać, co sprawdzi się u nas. 

Jestem bardzo zadowolona z zakupu tej książki. Na pewno będę do niej wracała przy okazji przygotowywania własnych mieszanek, czy analizowania składu jakiegoś kosmetyku. Gorąco polecam.

Jeśli już jesteśmy w temacie włosów, to chętnie dowiem się, czy czytacie książki poświęcone pielęgnacji/makijażowi, dbaniu o urodę? Czy może ograniczacie się do informacji, które czytacie na blogach?