Recenzje

Ciekawie stawia sprawę Lisa Steadman, specjalistka ds. związków, autorka poradników, osobowość telewizyjna w książce „Rozstanie. Pierwszy dzień Twojego lepszego życia!” (Sensus 2010). Jej zdaniem rozstanie może być wręcz błogosławieństwem, wybawieniem. „Tak dla Twojej informacji: Twoje rozstanie to coś fantastycznego. Dlaczego? Bo wybrałaś siebie – niezwykłą siebie – zamiast związku, który już nie funkcjonował”.

Steadman pisze tak: „Uważam, że to niesłychanie odważne i inspirujące. Jeśli to Ty byłaś tą, którą porzucono, nie myśl nawet, że bycie porzuconą oznacza, że jesteś popsuta albo nie jesteś taka świetna. Może po prostu nie zebrałaś się wystarczająco szybko na odwagę, by to zakończyć. A może całe to rozstanie było szokiem? Jeśli tak było, potraktuj je jako dzwonek ostrzegawczy (i dar od losu). Ewidentnie osoba, którą z Tobą zerwała, nie była dla Ciebie odpowiednia. Kończąc Wasz związek, po prostu dała Ci możliwość pójścia w życiu do przodu bez żadnego poczucia winy”.

Zdaniem Lisy Steadman skoro związek się rozpadł, to znaczy, że coś w nim nie funkcjonowało. A wy do siebie nie pasowaliście. Dotyczy to zarówno osób porzuconych, jak i tych, które zdecydowały o zakończeniu relacji. „Rozstanie nie jest zależne od tego, jak związek wyglądał w oczach innych ludzi. Liczy się to, jak wyglądał dla Ciebie, a przede wszystkim, jakie w Tobie budził uczucia (…). Po dotkliwym, niszczącym i niemożliwym do wytrzymania bólu przychodzi przyjemność (tak, dobrze przeczytałaś – przyjemność!). Przyjemność odkrywania na nowo siebie i swojego cudownego życia” – uważa autorka poradnika.

Rozstanie jest zatem początkiem nowego rozdziału w twoim życiu. Będziesz miała teraz okazję zrobić remanent w swoim życiu, przewartościować je i przede wszystkim czekać na kogoś, kto będzie do ciebie pasował bardziej niż eks.

Znany z ubiegłorocznej edycji Kolosów i wyróżniony za podróż motocyklem przez Himalaje Witold Palak napisał o swoich perypetiach książkę, która swoją premierę będzie miała właśnie na Kolosach. Ojciec i syn, obaj tuż po świeżo zdanym egzaminie na prawo jazdy na jednoślad, na dwóch legendarnych motocyklach Royal Enfield zakupionych w Delhi, wybierają się w podróż u podnóży Himalajów, od Kaszmiru aż po Sikkim. Witold Palak w książce „Księżycowa autostrada. Motocyklem przez Himalaje" z dużą dawką humoru i dystansem do siebie pokazuje, że nawet najbardziej nieprawdopodobne pomysły są warte realizacji, a poznawanie świata z siedzenia nie pierwszej już młodości enfielda daje nie tylko dużo frajdy, ale jest też wyjątkową lekcją życia. Publikacja ukazała się nakładem Wydawnictwa Bezdroża.

O literaturze poradnikowej mamy najczęściej nie najlepsze mniemanie. Kupowane z najróżniejszych pobudek poradniki krótko cieszą się naszą uwagą i szybko lądują na półkach biblioteczek, by obrosnąć w grubą warstwę kurzu. Rzadko czynimy z nich ponowny użytek, oblewamy się za to rumieńcem wstydu, gdy tylko przyjdzie nam ujawnić zawartość domowej biblioteki. Ot, wstydliwa przyjemność płynie najczęściej z lektury takich pozycji. „Paragon z podróży” choć jest poradnikiem, całkowicie nie przystaje do popularnych wyobrażeń o tego rodzaju literaturze.

Przyjemność płynąca z lektury „Paragonu” jest uzasadniona i godna tego, by książkę polecić innym. Użyteczność poradnika również nie budzi żadnych zastrzeżeń. Zamiast więc odkładać go na najwyższą półkę regału, warto zrobić dla niego ciut miejsca w zasięgu ręki, by mógł nas on stale inspirować.

„Paragon” powstał na podstawie bloga Patryka Świątka i Bartka Szaro. Bloga o tyle ciekawego, gdyż propagującego turystykę niskobudżetową i niezorganizowaną. Popularność witryny przełożyła się na główną nagrodę w konkursie Blog Roku 2011, zaś jego autorów zachęciła do uporządkowania treści i przekazania jej czytelnikom w formie praktycznego kompendium wiedzy o turystyce.

Książka składa się z dwu zasadniczych części: poradnika powstałego na podstawie doświadczeń podróżniczych autorów, a także z zestawienia wspomnień z wojaży czytelników bloga, którzy podzielili się z autorami nie tylko własnymi impresjami, ale dodatkowo posłali cenne wskazówki płynące bezpośrednio z ich turystycznych eksperiencji.

Jest więc „Paragon” źródłem wiarygodnych informacji o turystyce; informacji, które autorzy książki wypreparowali z własnych doświadczeń. W związku z czym możemy z powodzeniem sugerować się ich wskazówkami odnośnie do wyboru odzieży turystycznej, plecaka na wyjazd czy wyboru środka transportu. Bazując na wspomnieniach z konkretnych wypadów, autorzy podsuwają nam różnorodne pomysły do wykorzystania podczas podróży po konkretnych krajach; ot, chociażby, gdzie i w jaki sposób najbezpieczniej rozbić obóz podczas wakacji na Węgrzech, w jakich miejscach zaopatrywać się w jedzenie w egzotycznych zakątkach, jakie techniki autostopowania sprawdzają się podczas podróży po Europie. Gdy dołączymy do tego sugestie innych podróżników, którzy w książce zdają relacje z własnych wojaży, otrzymujemy pokaźne źródło praktycznej wiedzy turystycznej. Dlaczego by więc nie wykorzystać jej podczas planowania własnych wyjazdów?

Tych, którzy nie wybierają się w żadną podróż, „Paragon” może silnie zmotywować do tego, by wziąć urlop i ruszyć się z domu, choćby na weekend. Piękne zdjęcia i rzetelne opisy wycieczek będących udziałem innych są ogromnym inspiratorem. Gdy czytamy o satysfakcji, jaka płynie z opuszczenia wydeptanych ścieżek i ruszenia w egzotyczne zakątki, by naprawdę poznać obcą kulturę i mnóstwo fascynujących ludzi, rośnie w nas chęć doświadczenia czegoś takiego. A jeśli dodatkowo wiąże się to z obniżeniem kosztów wyjazdu, nasze zainteresowanie tego rodzaju turystyką jest jeszcze większe.

Zatem proszę książkę przeczytać i wyjechać na zasłużone wakacje, zmieniając nieco swoje przyzwyczajenia i zbaczając z utartych szlaków!

Trudno jest mi pisać o książce Twitter. Sukces komunikacji w 140 znakach Eryka Mistewicza. Z jednej strony jestem zachwycony publikacją. To perfekcyjnie napisany poradnik, z którego na pewno skorzystają początkujący twittujący oraz osoby posiadające już podstawową wiedzę na temat social media. Z drugiej strony, kilkukrotnie natknąłem się w treści na reklamę Instytutu Nowych Mediów – firmy Mistewicza, co nie bardzo przypadło mi do gustu i zaowocowało odjęciem dwóch punktów w ocenie końcowej. No cóż, nie każdy pisze idealne książki, nawet Eryk Mistewicz, osoba, którą podziwiam i bardzo cenię za wartość, jakość i sposób przekazywanej wiedzy.

Poza wspominaną goryczką promocji, nie mam nic więcej do zarzucenia publikacji. Uważam, że jest warta każdych pieniędzy. Dlaczego

Po pierwsze, udowadnia wyższość Twittera nad Facebookiem i Google+. Mistewicz pokazuje, że dzięki serwisowi z ptaszkiem w logotypie możemy zwiększyć sprzedaż, zdobyć nowych klientów, a także odnieść wymarzony sukces. Moc leży w „ćwierkaniu”. To nie tylko najszybsza forma komunikacji, droga do nawiązania znajomości, ale też ucieczka od nienawiści hejterów na rzecz dialogu i wymiany priorytetowych informacji. Całkowicie zgadzam się z autorem.

Po drugie to książka o storytellingu – czyli o tym, co pozwoliło Mistewiczowi wybić się na polskim rynku. Mistrz opowieści przedstawia w swojej książce metody interesującego opowiadania. Robi to na wiele sposobów. A to pisząc samodzielnie, a to posługując się wypowiedziami innych osób – twitterowiczów. Uzyskuje dzięki temu piorunujący efekt, odbiorca czyta Twittera jak dobrą powieść. Należy też zaznaczyć, że jest to poradnik o tym, jak komunikować się z innymi. Autor piętnuje metody wykorzystywane na co dzień przez marketingowców, na rzecz opowieści o produkcie, jego użyteczności oraz zyskach płynących do Klienta.

Po trzecie, Twitter. Sukces komunikacji w 140 znakach to działo skierowane przeciwko wszystkim osobom, które deklarują publicznie (znam kilka takich), że Twitter to narzędzie przeznaczone tylko dla dziennikarzy. Nic bardziej mylnego. Mistewicz prezentuje nam cały przekrój społeczności tego serwisu społecznościowego. Są tam wspomniani dziennikarze, ale obok nich są też politycy, naukowcy, fotografowie, duchowni i wiele innych osób. A opowieść snuta przez każdą z nich jest zupełnie inna, indywidualna, nastawiona na określonych followersów.

Moim zdaniem, publikacja jest lekturą obowiązkową, dedykowaną każdemu kto zajmuje się reklamą, sprzedażą i polityką. Skorzystają z niej również copywriterzy oraz osoby piszące. Znajdą oni w Twitterze wskazówki jak zmieścić komunikat w 140 znakach i oprzeć swoje opowieści o elementy wizualne.

Publikację uważam za jedną z najważniejszych wydanych w 2015 roku. Na pewno wrócę do niej wielokrotnie

Poczuj w sobie moc!

Zastanawiamy się czasami, co sprawia, że niektórzy ludzie mają wszystko – szczęście w życiu osobistym i zawodowym, piękny dom, pełne konto i zabezpieczenie na starość, zaś inni z trudem wiążą koniec z końcem. Dlaczego jedni pną się po szczeblach kariery, kiedy inni z trudem znajdują i utrzymują posadę. To, co odróżnia te dwie grupy to… moc jaguara, czyli pewność siebie, szacunek do siebie oraz jasność wyznaczonego celu. Jeśli jesteś, czytelniku, w tej grupie szczęśliwców, którzy wiodą życie dokładnie takie, jakby chcieli, możesz spokojnie zrezygnować z lektury tej recenzji. Jeśli jednak na Twojej drodze piętrzą się przeszkody, jeśli zamiast piąć się po szczeblach kariery raczej spadasz z drabiny, to niniejszy tekst oraz książka Dagmary Gmitrzak jest właśnie dla ciebie.

Autorka poradnika Trening Jaguara, opublikowanego nakładem wydawnictwa Helion, jest trenerką rozwoju osobistego, socjologiem i terapeutką holistyczną. Wykorzystując swoje doświadczenie zdobyte w pracy, a także doskonały zmysł obserwacji, Gmitrzak zabiera nas w podróż, w której przewodnikiem będzie właśnie Jaguar – zwierzę symbolizujące takie cechy, jak wewnętrzna moc, pewność siebie, odwaga, prawość oraz kierowanie się intuicją. Dzięki podążaniu za tym pięknym zwierzęciem i przyswojeniu sobie określonych reguł zachowania otwiera się przed nami szansa na pokonanie lęków, wyjście ze strefy komfortu, która znacząco ogranicza działania oraz na osiągnięcie założonych celów.

Poradnik składa się z dwóch części – w pierwszej z nich poznajemy Jaguara, a następnie autorka zaprzęgnie nas do ciężkiej pracy nad sobą i nad własnymi przekonaniami. Gmitrzak odsłania przed nami naturę tego wielkiego kota, mistrza w osiąganiu celów oraz przybliża symbolikę jaguara w rdzennych kulturach. Wskazuje na trzy aspekty Jaguara: fizyczny, intrapersonalny oraz zewnętrzny i zapoznaje nas z zespołem cech, które Jaguar pomoże nam w sobie obudzić, jeśli tylko za nim podążymy.

Prawdziwa zmiana sposobu myślenia i postępowania czeka nas jednak w części drugiej, która skłania do autorefleksji i określenia miejsca, w którym się obecnie znajdujemy. Poznamy osiem mądrości Jaguara, dzięki którym zyskamy bodziec do rozpoczęcia nowego rozdziału w naszym życiu oraz odpowiemy na pytania: „Czego tak naprawdę pragnę?”, „W jaki sposób chcę realizować siebie?”, a także zadamy sobie inne ważne i transformujące pytania, które pozwolą przejść od obecnej sytuacji do nowego etapu.

Autorka nakłoni nas również do stworzenia listy celów, bowiem tylko jasno sprecyzowane plany nadają właściwy kierunek naszemu życiu. Podkreśla jednak, że do ich realizacji niezbędna jest ich spójność pomiędzy naszymi chęciami a gotowością do działania, a także wymienia najczęściej występujące „blokery”, czyli czynnik powstrzymujące nas przed wyznaczaniem celów i ich osiąganiem. Dzięki Treningowi Jaguara dowiemy się ponadto, w jaki sposób możemy przekształcić strach i lęk w siłę, która zmotywuje nas do aktywności oraz w jaki sposób zbudować poczucie własnej wartości. Dzięki temu otworzymy się na swoją moc i wreszcie podejmiemy konkretne działania. Nauczymy się stawiać pewne, zdecydowane kroki i nie poddawać się przy pierwszej pojawiającej się przeszkodzie (…).

Trening Jaguara Dagmary Gmitrzak uświadamia, że tak naprawdę swoim największym wrogiem jesteśmy my sami, podcinając sobie skrzydła, wątpiąc w swoje umiejętności i pozbawiając się energii za pomocą negatywnych myśli. Poradnik daje nam szansę na zmianę tego stanu rzeczy przez zmianę naszego podejścia do wyzwań, przez przekonanie się, jak wielka kryje się w nas siła. Układ graficzny książki i wyraźne oznaczenie ćwiczeń i rzeczy istotnych czyni lekturę przystępną i niezwykle użyteczną. Warto przeczytać poradnik kilkakrotnie, wracając do niektórych ćwiczeń czy rozdziałów, sporządzając swoje własne notatki i uwagi, ale przede wszystkim czynnie uczestnicząc w tej przygodzie – w podróży z Jaguarem!