Recenzje

„GURU KULTU…ry, czyli pokonaj 6 etapów, aby wzmocnić charyzmę, zgromadzić własnych apostołów, przyciągnąć wiernych wyznawców oraz zbudować unikalny biznes”.



Przyciągający uwagę, intrygujący, świetnie skrojony tytuł (który w sam sobie może stać się przedmiotem głębszej analizy), ciekawa tematyka, marka uznanego wydawnictwa książek biznesowych i świetne recenzje… Spytam retorycznie – czyż można oprzeć się takiej pozycji?



Jednakże atrakcyjne opakowanie i doskonały marketing mają też i drugą stronę medalu, mianowicie – wzbudzają niemałe oczekiwania. Które łatwo niestety zawieść, pozostawiając czytelnika z poczuciem starty czasu i pieniędzy oraz… niesmaku. Tak stało się i w moim przypadku. I chociaż przeczytałam już wiele rozwojowych i biznesowych pozycji wydawnictwa Helion, z których większość uważam za co najmniej godne polecenia (jeśli nie – genialne), „Guru KULTU..ry” to moje największe rozczarowanie.

Na początku muszę uczciwie przyznać, że nie znałam Michała Wawrzyniaka – ani jako autora, ani jako szkoleniowca/ trenera, więc jego nazwisko nie budziło we mnie absolutnie żadnych skojarzeń. Dzięki temu, do jego publikacji mogłam podejść niczym tabula rasa. Już w trakcie lektury dowiedziałam się, że Wawrzyniak to człowiek wszechstronny – prowadzi „rozwojowe „Eventy (nie mylić ze szkoleniami); ponadto jest biznesmenem i założycielem zlokalizowanej w Kaliszu organizacji MentalWay, a także filantropem. Ma również wieloletnie doświadczenie w handlu. Jak sam o sobie pisze, nie jest ani psychologiem, ani coachem, ani nawet szkoleniowcem. Kim więc jest? „Sprzedawcą wielu punktów widzenia” – tak siebie nazywa (s. 216).



„GURU KULTU..ry”, to – jak się zapewne domyślasz – rzecz NIE o tym, jak założyć własną sektę czy kościół, lecz o tym, jak stać się agentem zmiany w swoim otoczeniu i liderem swojego wymarzonego biznesu. W ramach tej tematyki, autor podejmuje zagadnienia takie, jak m.in.: rola środowiska (rodzinnego i szerszego, społeczno-kulturowego) w procesie zmiany i rozwoju, znaczenie kultury organizacji i cel tworzenia dream teamów, waga autentycznych i wspierających relacji ze współpracownikami i klientami, potęga marketingu i promocji (propagandy). Michał Wawrzyniak wiele uwagi poświęca charakterystyce mentalności rozwoju, czyli podejściu pełnym otwartości, ciekawości poznawczej, entuzjazmu („Zawsze możesz wszystko”) i przeciwstawia ją mentalności tłumaczenia, czyli „sztywnego, zafiksowanego sposobu myślenia”. Czytelnik odnajdzie w tej pozycji także przypomnienie naczelnego sloganu „rozwojowców” (czyli „Podążaj za głosem serca”), roli wizualizacji w osiąganiu celów (na przykładzie M. Phelpsa), oraz konieczności przechodzenia ze sfery komfortu do Sfery Mocy.



Drogę prowadzącą tego celu (czyli stania się GURU KULTU..ry) autor dzieli na 6 poszczególnych etapów, nazwanych odpowiednio: (1) Lepsza wersja ciebie, (2) Szersze pole widzenia, (3) Daleka wyprawa na szczyt, (4) Wyznawcy, (5) Propaganda, (6) Ciągła edukacja. Michał Wawrzyniak propaguje też kilka idei wartych co najmniej rozważenia – tworzenie tzw. dream teamów, koncepcja Business & Pleasure czy platforma Crowdfounding. Dla mnie były to najbardziej ciekawe i inspirujące fragmenty książki. Odnoszę jednak wrażenie, iż autor najwięcej uwagi poświęca zjawisku tzw. hejterstwa. Moim zdaniem – zbyt wiele jak na tego typu publikację.

Z większością poglądów autora na zarysowane wyżej kwestie trudno się nie zgodzić. I dlatego ja również nie z treścią merytoryczną chcę polemizować. Tym, co przyczyniło się do mojego zawodu recenzowaną pozycją, jest przede wszystkim sposób konstrukcji książki oraz styl autora.



Po pierwsze, „Guru KULTU..ry”, to jak dla mnie – nie poradnik, a raczej – zbiór refleksji i dygresji autora – bezpośrednich i momentami brutalnych, okraszonych ciętym dowcipem i szczyptą wulgaryzmów. Koncentracja na opisie zastanej rzeczywistości (celem rzekomej ilustracji mentalności narzekania) oraz liczne „wycinki z pamiętnika” autora przysłoniły mi wartość pragmatyczną tej publikacji. Moje główne zarzuty to – zbyt rozwlekły styl („Ach, to wodolejstwo! Przejdźmy, proszę, do meritum!”), za dużo reklamy (własnego biznesu i produktów) i autopromocji, za dużo mentorskiego tonu, zbyt rozdęte ego. Za mało „treści”, za mało konkretów, za mało praktyki (ćwiczeń, technik). Taki styl sprawił, że około 60. czy 70. strony nadal miałam wrażenie, że wciąż czytam wstęp (sic!), a kiedy bliska osoba zapytała mnie, o czym jest ta książka – niestety nie potrafiłam jasno i zwięźle odpowiedzieć. Ponadto, wspomniana wyżej struktura 6-etapów to tylko luźny podział treści, niemający moim zdaniem wiele wspólnego z logicznym następowaniem po sobie poszczególnych faz. Brakowało mi jasnej, logicznej struktury tekstu oraz wizualnego wyróżnienia najważniejszych treści, podsumowań czy oddzielenia (znikomych) części praktycznych. Konieczność wyławiania sedna z całego potoku słów zdecydowanie nie jest moim ulubionym zajęciem podczas lektury poradników tej klasy. Mimo wszystko, „Guru…” Wawrzyniaka, czyta się – nie przeczę – „łatwo i szybko”. Bezpośredni kontakt z czytelnikiem (quasi-dialogi), liczne narracje (typu „Wyobraź sobie…”) i historyjki „z życia wzięte”, przypowieści i metafory, aktywowanie w czytelniku wielu submodalności jednocześnie, a także szokowanie (wulgaryzmy) i prowokowanie – to tylko wybrane przykłady środków przykuwających uwagę i służące wywołaniu zamierzonych efektów w odbiorcy. Michał Wawrzyniak, specjalista m.in. od neurolingwistyki – opanował je do perfekcji. I… moim zdaniem zapomniał o starej, poczciwej zasadzie „złotego środka”, przesadzając z ich ilością. W efekcie tekst (przynajmniej momentami) bardziej przypomina mi popisy copywriterskie niż poważną, biznesową publikację. Na początku robi wrażenie; mieszkanka soli, cukru, soku z cytryny, wanilii, sporo chilli i dwutlenku węgla uderza po kubkach smakowych, ale… co dalej? Czy tylko to jest celem…? Osobiście nie czuję się szczególnie zainspirowana czy zmotywowana do działania. Natomiast chętnie wrócę do innych, doskonałych publikacji Helionu z tego zakresu –„Formuły Wpływu” czy „Odkryj siebie na nowo” (które gorąco polecam).

Podsumowując, książka Wawrzyniaka ma i wady, i zalety. Dzięki niej utwierdziłam się w swoim podejściu do roli otoczenia – trampoliny lub kłody w rozwoju. Odnalazłam w niej też kilka inspirujących fragmentów. Jednakże zbyt niedopracowana struktura książki oraz specyficzny styl autora (przede wszystkim!) nie przypadły mi do gustu, co zaważyło na ocenie. Mam też świadomość, iż recenzowana publikacja to „produkt”, dziecko specjalistów od marketingu. I wszystko to, co ja uznaję za wadę, może służyć określonemu, im znanemu celowi.

Jestem też świadoma, że wyrażając swoje zdanie na temat „Guru KULTU..ry” – szczerze i otwarcie – narażę się na niemałą falę krytyki fanów (wyznawców?) autora, uznanego guru rozwoju osobistego. Całkiem prawdopodobne, że zostanę nazwana „hejterką”. Trudno, taka moja rola recenzenta.



Na koniec, cytat – ostrzeżenie lub zachęta dla czytelników i potencjalnych klientów Michała Wawrzyniaka (tak mówi sam o sobie):

„Jestem znany z bezpośredniości wobec klientów. Od zawsze mówię to, co myślę. Nie jestem Twoim ojcem ani Twoją mamusią, żeby Cię przytulać i chwalić za to, że oddychasz. (…) Nie jestem psychologiem, żeby wysłuchiwać bzdur na temat Twojego życia czy historii o tym, jak wujek Franek dziesięć lat temu nie pozwolił Ci puszczać latawca. (…) Nie zamierzam godzinami słuchać czyjegoś pieprzenia. (…) Nie jestem również Twoim przyjacielem, nie stanę się nim; szanse na to są znikome. Od dziesięcioleci widzę, jak ludzie próbują wchodzić w dupę swoim nauczycielom, trenerom, ekspertom”. (s. 172).

Landlord to osoba inwestująca w rynek nieruchomości. Technicznie rzecz biorąc jest to najczęściej rentier, jednak to co różni go od zwyczajnego inwestora to odpowiednie cechy charakteru, umiejętność pracy z ludźmi i nastawienie do tego typu biznesu. Wreszcie Landlord to wielowiekowa tradycja kupna i najmu, nazywana także królewskim biznesem. Jak stać się landlordem, co potrzeba aby móc się tak tytułować i o co w tym wszystkich chodzi? Na te pytania stara się odpowiedzieć Marcin Matuszewski w swojej książce.

Autor książki to doświadczony przedsiębiorca oraz właściciel firmyIntelektualnie.pl zajmującej się szkoleniami. Zainspirowany książkami Roberta Kiyosakiego postanowił zaryzykować i rozpocząć przygodę również jako inwestor nieruchomości, co finalnie stało się nie tylko jego sposobem na osiągnięcie wolności finansowej, ale także pasją, którą dzieli się m.in. podczas szkoleń dostępnych za pośrednictwem strony PolskiRentier.pl.

Książka podzielona jest na 3 części – fabularną, merytoryczną i mentalną. W pierwszej części poznamy pokrótce historię jak autor rozpoczął swoją przygodę z inwestycjami w nieruchomości, na jakie problemy napotkał i w jaki sposób je rozwiązywał. Nie brakuje tutaj także miejsca na pomyłki i złe decyzje podjęte przez autora w trakcie nie tylko inwestycji ale już najmowania mieszkań, które mogą być dla Czytelnika niezmiernie pouczające. Drugi rozdział to jeszcze większe konkrety. Dowiemy się jakimi nieruchomościami warto się interesować, co w pierwszej kolejności należy sprawdzić i jak stwierdzić czy inwestycja będzie dla nas korzystna oraz czym jest i jak używać często wspominaną w książce „bezczelną ofertę”. Przeczytamy jak ważny jest dla landlorda zespół, a zwłaszcza pośrednik. Poznamy wzór który może pomóc określić czy warto brać kredyt i po jakim czasie zakup powinien się zwrócić (aby był dla nas korzystny). Podane zostaną sposoby na wybór i weryfikacje najemców oraz metody negocjacji stosowane przez autora. W ostatniej, trzeciej części została przedstawiona charakterystyka psychologiczna landlorda. Jak powinien myśleć i czym się kierować. Co różni go od zwykłego inwestora i w jaki sposób prawdziwy landlord widzi ten biznes. Na ostatnich stronach znajdziemy załącznik powinna wyglądać dobrze zbudowana umowa najmu, tak aby nie pominąć istotnych warunków, które mogą zaoszczędzić sporo czasu, nerwów i pieniędzy. Książka kończy się krótkim słowniczkiem używanych w tekście terminów, które często są branżowym slangiem – warto najpierw zapoznać się z nimi, przed rozpoczęciem wertowania kolejnych stron.

Książkę czyta się bardzo przyjemnie. Autor bardzo sprawie posługuje się łatwym i przystępnym językiem nie nudząc zawiłymi opisami. Swoje doświadczenie i porady wplata opowiadając historię, dodając czasem do tego anegdotki co jeszcze bardziej uprzyjemnia czytanie. Co istotniejsze, każda część książki zakończona jest zwięzłym podsumowaniem pozwalającym usystematyzować w głowie właśnie zdobytą wiedzę. Na uwagę zasługuje również fakt, że książka mimo swojego niewielkiego rozmiaru (niecałe 100 stron) została wydana nadzwyczaj elegancko – twarda oprawa, zakładka oraz bardzo przejrzysty skład. To wszystko powoduje że książkę czyta się bardzo komfortowo.

Chociaż publikacja ze względu na swoją objętość nie wyczerpuje w pełni kwestii jakimi są inwestycje w nieruchomości, stanowi natomiast bardzo przyjemny i prosty wstęp oraz przewodnik po najważniejszych zagadnieniach. Nie tylko przedstawia problemy czysto techniczne, ale również dostaniemy w książce praktycznie informacje „z życia wzięte” oraz nieco porad jak psychicznie przygotować się do tego typu biznesu, a zwłaszcza jak ważne są relacje interpersonalne i umiejętność zjednywania sobie ludzi. Książka to nie suche informacje i teoria. To wieloletnie doświadczenie, nierzadko zdobyte wielkim trudem i kosztem. Jak sam Matuszewski cytuje w książce Kiyosakiego:

„Jeżeli chcesz osiągnąć sukces w jakiejś dziedzinie, znajdź kogoś, kto już go osiągnął”

Dlatego dla osób szukających pomysłu lub zainteresowanych tego typu sposobem zarabiania na życie, ale dopiero zaczynających książka jest pozycją godną polecenia, bo od kogo się nie uczyć jak od osoby która ten sukces osiągnęła.

Zachęcające słowa wstępu przytoczone przez współtwórcę Scruma Jeffa Sutherlanda i Bretta Queenera, SVP z Saleseforce pozwalają nakreślić wizję nadciągającej lektury; kwintesencja „Zarządzania projektami ze Scrumem” Romana Pichlera jest zawarta w przedmowie.

Autor w krótki i przystępny sposób przedstawia cel publikacji. W zwięzłych słowach dowiadujemy się, o czym, w jakiej formie i dla kogo jest ta pozycja książkowa oraz gdzie plasuje się w uniwersum literatury fachowej o metodykach zwinnych.



O samego początku uwagę zwraca pragmatyzm podejścia w postaci świadectw praktyków biznesu, tabelarycznego zestawienie klasycznego i „nowego” podejścia do zarządzania, rozgraniczenie między projektem a produktem, nazywanie rzeczy po imieniu, a przede wszystkim jasne stwierdzenie, czym to kompendium nie jest – nie dostajemy podręcznika zwinności, ale solidną porcję rad, wskazówek, a przede wszystkim doświadczenia.



Czyż nie jest lepiej (a na pewno taniej) uczyć się na cudzych błędach? Autor wydaje się doskonale rozumieć to podejście i na koniec każdego rozdziału serwuje listę potencjalnych problemów. Pozwala to szerzej otworzyć oczy, spojrzeć obiektywnie na sytuację i uniknąć błędów oraz powtarzania obiegowych mitów, których nie brakuje mimo upływu lat.



W pierwszym rozdziale została opisana rola właściciela produktu – człowieka o dualnej naturze: wizjonera i wykonawcy, lidera i gracza zespołowego, komunikatora i negocjatora, który inspiruje zespół i dba o zaangażowanie jego członków dzięki swej dostępności i właściwym kwalifikacjom. Poruszone zostają również istotne kwestie współpracy między uczestnikami projektu, włączając klientów.

Szczególnie ciekawy jest fragment o skalowalności roli właściciela produktu w Scrum – pytania o to padają często, jeśli nie zawsze, w dużych firmach pracujących nad wysoce złożonymi projektami. Okazuje się, że nie jest to proste, ale wykonalne.



Kolejny rozdział poświęcony jest wizji produktu – elemencie nierzadko zapomnianym lub niedookreślonym. Cytat z „Alicji w Krainie Czarów” doskonale wprowadza w temat. Poznamy cechy i atrybuty kompletnej wizji, która pozwoli na przygotowanie „minimalnej wersji produktu nadającej się do wypuszczenia na rynek”. Skoro mowa o atrybutach; nieco zamieszania wprowadzają podrozdziały „Obszerna i angażująca” oraz „Krótka i zwięzła” jeden pod drugim. Jednak już po pierwszych zdaniach można odszyfrować, że chodzi o zwięzłe sformułowanie szeroko nakreślonego celu – ot, chochlik na styku pracy tłumaczenia i redakcji. Na koniec zaserwowane zostały techniki tworzenia wizji z naciskiem na prostotę rozwiązań. Warto wspomnieć, że Marissa Mayer nie pracuje w Google od lipca 2012.



Rozdział trzeci traktuje o pracy z kluczowym artefaktem scrumowym, a mianowicie rejestrem produktu. Dzięki przytoczonym cechom składającym się w anglojęzyczny akronim DEEP [Mike Cohn] oraz technikom tworzenia i utrzymania rejestru można znacząco uprościć sobie pracę. Struktura, jasny opis elementów, priorytety oraz analiza ryzyka i wartości dodanej pozwolą okiełznać każdy produkt.

Z uwagi na fakt, że rejestr produktu jest żywym, nieustannie ewoluującym dokumentem, opisane są także sposoby pracy w ramach sprintu: szacowania, dobierania wielkości oraz dekompozycji już istniejących elementów z uwzględnieniem istotnego atrybutu – ich testowalności. Nie bez powodzenia podjęte zostaje również wyzwanie opisu wymagań niefunkcjonalnych oraz skalowalności rejestru.



Przedmiotem rozdziału czwartego jest planowanie wydania . Obok porad odnośnie do wbudowanej jakości oraz częstotliwości wypustów oprogramowania czy wykresów spalania i prędkości zespołu scrumowego jedno zdanie szczególnie zasługuje na cytat: „Trzymanie się zarówno czasu, budżetu jak i funkcjonalności nie jest możliwe; przynajmniej jeden z tych elementów musi działać jak wentyl bezpieczeństwa”.



Z rozdziału piątego dowiedzieć się można kolejnych przydatnych rzeczy o współpracy w trakcie spotkań planujących sprint, do których wprowadzenie miało miejsce w rozdziale 3. Na niespełna 15 stronach znalazło się rzeczowe repetytorium z metodologii okraszone cennymi spostrzeżeniami.



Ostatni, szósty, rozdział prowadzi przez etap przejścia do roli właściciela produktu. Przytoczone wskazówki wydają się trywialne, bo kto nie chciałby się rozwijać pod okiem doświadczonego trenera czy wybrać właściwej osoby na dane stanowisko? Jednak – po raz kolejny – w prostocie siła. Dobre zrozumienie tej roli w realiach organizacji i przy wsparciu zarządu będzie wystarczającym fundamentem pod praktykę, obserwację i adaptację.



Można zastanawiać się na organizacją informacji w poszczególne rozdziały i podrozdziały (np. planowanie sprintu rozbite pomiędzy rozdziały 3 i 5), która daje wrażenie  pociętej i zmontowanej jeszcze raz; przypomina skojarzone ze sobą wyniki wyszukiwania w przeglądarce internetowej, które w dzisiejszych czasach wydają się całkiem naturalne. Z drugiej strony nie jest to elementarz dla początkujących czytany od deski do deski.



Przekładu dokonano starannie, dzięki czemu książkę czyta się płynnie i naturalnie. Kilka elementów – z „mistrzem młyna” na czele – jednak drażni. Terminu „Scrum Master” nie powinno się tłumaczyć, a w razie pokusy pozostać przy „Mistrzu Scruma”. Niespotykane są przecież publikacje o „Zarządzaniu projektami z Młynem”. Warto trzymać się tej konwencji. „Planowanie pokerowe” natomiast wydaje się dużo bardziej naturalne niż „poker planistyczny”, co oprócz praktyki zawodowej potwierdza chociażby liczba wyników wyszukiwania w Google dla obu terminów. Zabrakło natomiast angielskich odpowiedników obok polskojęzycznych tłumaczeń lub słowniczka na końcu. Sam autor odnosi się do publikacji Schwabera, aby uniknąć nieporozumień mimo stosowania języka angielskiego, na którym oparte jest tłumaczenie.



Redakcja poleca lekturę tej pozycji każdemu kierownikowi projektu, który przymierza się do zwinnego rozwoju produktu według metodologii Scrum lub niedawno zaczął i poszukuje inspiracji dla usprawnień. Doświadczonym właścicielom produkty natomiast przyda się referencja celem odświeżenia i usystematyzowania wiedzy. Bardzo dobra pozycja. Pozostaje zawtórować Romanowi Pichlerowi: Twórz produkty, które pokochają klienci!



Ocena redakcji – 5/6.

 

Kocia książeczka wypełniona kocim humorem pełna kocich wizerunków i „złotych myśli". Oczywiście jest autortwa wyjątkowego kota-marudy, a zatem trudno w niej znaleźć coś na „pokrzepienie serc". Nawet krzyżówki i labirynty mają za zadanie czytelnika doprowadzić do rozpaczy, a najlepiej do samobójstwa. Jeśli zatem - nie trawisz otoczenia, sprawdź, co możesz zrobić, aby doprowadzić swoją gburowatość do perfekcji. Naucz się dostrzegać we wszystkim ciemną stronę i wyciągać w pełni negatywne wnioski. ;-)

Prowadził cię Eryk Mistewicz

W rodzimym światku internetowym dziennikarz i doradca marketingowy Eryk Mistewicz wypracował sobie pozycję głównego speca od nowych mediów. I jak dotąd doskonale się z tej roli wywiązuje. Jego „Twitter" jest na to dowodem.

Ta króciutka książeczka jest rozbudowaną instrukcją obsługi. Uczy posługiwania się Twitterem, czyli tym portalem społecznościowym, w którym wiadomości przekazywane są za pomocą 140-znakowych „ćwierknięć". Dlaczego Twitter, a nie Facebook Bo według Mistewicza to Twitter spośród wszystkich nowych mediów w najlepszej kondycji przetrwa próbę czasu. Ze swojej natury (te 140 znaków) eliminuje rozwlekłość będącą - co tu kryć - ogromnym kłopotem sieciowych mediów. Umożliwia w miarę bezpośredni kontakt, ale bez tej całej fa-cebookowej otoczki „przyjaźnienia się" z interlokutorem. I jest - jak na razie - ciągle dość przejrzystym oraz prostym narzędziem komunikacji.

Mistewicz, twitterowy wyjadacz, pokazuje, jak sobie w tej rzeczywistości radzić. Są tutaj sugestie bardzo błahe - dla użytkowników, którzy chcieliby umiejętnie „zaczepić" lubianego przez siebie (albo nie-lubianego) polityka lub dziennikarza. Jest też zestaw rad dla tychże polityków i dziennikarzy, którzy chcieliby zaistnieć na Twitterze, ale nie wiedzą, jak i po co. Jest również porcja informacji dla tych, którzy nie muszą, ale mogliby potwittować: naukowców, nauczycieli, tłumaczy czy przedsiębiorców. Albo dla takich jak marketingowcy, PR-owcy, urzędnicy z tych co bardziej „społecznościowych" komórek albo pracownicy trzeciego sektora - którzy (taka natura ich obowiązków) powinni wiedzieć, kto i co „ćwierka". Podsumowując, Mistewicz zebrał w tej książeczce wszystko, co powinniście wiedzieć o Twitterze, ale baliście się (albo nie mieliście czasu lub ochoty) zapytać.

Oczywiście formuła instrukcji obsługi ma swoje ograniczenia. Jednym z nich jest trudna do ukrycia trywialność tej książeczki. Jeśli ktoś już trochę Twittera zna i spodziewa się przewrotnego albo krytycznego rozrachunku z panującymi tu obyczajami, to się rozczaruje. Mistewicz prawie nie ocenia. Podśmiewuje się tylko z najbardziej oczywistych wpadek. Ale z nikim nie zadziera i z nikim nie polemizuje. Jest trochę jak dobrze skonstruowany program nawigacyjny w twoim nowym samochodzie. Bezbłędnie dowiedzie cię na miejsce, które mu na wstępie wpisałeś. „Jesteś u celu. Prowadził cię Eryk Mistewicz". Ale w co się bawić, gdy już się u tego celu znalazłeś, będziesz musiał - drogi czytelniku - wymyślić sam.