Recenzje
Gruzja. Travelbook. Wydanie 1
Gruzja, jeden z najciekawszych krajów naszego globu, pełen wspaniałych widoków od czarnomorskich plaż po szczyty Kaukazu, zabytków – zwłaszcza monasterów i świątyń, z przebogatą historią od czasów najdawniejszych.
To tam znajdowała się przecież antyczna Kolchida i znaleziono szczątki najstarszych Europejczyków, Homo georgicus sprzed 1,8 mln lat, a chrześcijaństwo stało się religią państwową już w 337 roku. Gruzja jest ciągle jeszcze nie jest tak popularna wśród polskich turystów, jak na to zasługuje. Być może zachęci ich do podróży w tamte strony nowy przewodnik Bezdroży z serii Travelbook.
Zwłaszcza, że poza licznymi walorami turystycznymi Sakartwelo, jak Gruzini nazywają swoją ojczyznę, jej sławnymi winami i koniakami, o innych składnikach gruzińskiej kuchni nie wspominając, jest to kraj, w którym my, Polacy, spotykamy się z wyjątkową przyjaźnią. Wyrażaną niekiedy w sposób nawet zaskakujący. Pamiętam jak podczas mojego pierwszego tam pobytu przed ponad pół wiekiem, poza niezliczonymi innymi przykładami sympatii i życzliwości nie tylko ze strony moich przyjaciół, ale również świeżo poznanych ludzi, znalazło się również otwarcie dla mnie skarbca Muzeum Narodowego w Tbilisi.
Po to, abym mógł zobaczyć oryginały, a nie tylko ich wystawiane w gablotach kopie, słynnych przedmiotów antycznych z kolekcji Złota Kolchidy. Czy podczas innej podróży, gdy zwiedzaliśmy w Cinandali dom – muzeum księcia Aleksandra Czawczawadze i pojawiła się różnica poglądów między nami oraz oprowadzającą nas przewodniczką, czy możemy fotografować wnętrza. Wówczas nagle pojawił się dyrektor muzeum i gdy dowiedział się, że jesteśmy Polakami, powiedział: wy możecie wszystko. Przecież poparliście nas i pomagaliście nam w powstaniu 1832 roku! (Było to jeszcze przed najazdem Rosji na Gruzję w 2008 roku).
I nie tylko fotografowaliśmy co chcieliśmy, ale ktoś z grupy zagrał nawet na zabytkowym fortepianie. Dodam, że w tamtejszej słynnej winotece założonej przez tego księcia, najstarszą i uważaną za szczególnie cenną jest omszała butelka polskiego miodu pitnego z roku... 1814. Omawiany przewodnik „Gruzja" napisany został przez tego samego autora, co i wydany wcześniej, też przez Helion, przewodnik Bezdroży po Gruzji i Armenii. Zgodnie z koncepcją przyjętą w serii travelbooków, zawiera on najważniejsze informacje oraz prezentuje atrakcje tego kraju w sposób skrótowy, ale uwzględniający, na ile znam ten kraj, chociaż nie wszędzie jeszcze w nim byłem, chyba wszystkie najważniejsze miasta, miejsca i obiekty oraz mnóstwo ciekawych spoza czołówki.
Znajduje się w nim też sporo dobrych barwnych zdjęć, pięć mapek i planów miast, trzy obszerniejsze wkładki monotematyczne oraz 43 istotne, a przeważnie również ciekawe informacje w ramkach włamane w tekst. Są w nim na wstępie wypunktowane i dobrze wybrane główne atrakcje kraju. Oczywiście także Informacje praktyczne na temat wyboru terminu podróży i związanych z tym wymogów, różnych możliwości dojazdu oraz poruszania się na miejscu, noclegów, wyżywienia itp. Ponadto Informacje krajoznawcze od ABC, z uwzględnieniem również prezentacji dziejów kraju (Kalendarz historyczny od I tysiąclecia p.n.e. do końca 2013 roku), tamtejszego społeczeństwa, jego języka (14 dialektów!), religii i obyczajów, kultury i sztuki oraz kuchni.
W najobszerniejszej części przewodnik prezentuje miasta, miejsca, zabytki i inne atrakcje w podziale na stołeczne Tbilisi oraz 13 historycznych regionów kraju. Z pominięciem, chyba słusznie, bo obecnie nie można ich zwiedzać w normalnym trybie, dawniej autonomiczne, aktualnie zaś zbuntowane regiony: Abchazję i Południową Osetię znajdujące się pod „opieką" Federacji Rosyjskiej. Ale na mapie kraju umieszczonej na wewnętrznej stronie przedniej okładki, oczywiście o nich pamiętano. Opisy są zwięzłe, niekiedy chyba nadmiernie, ale generalnie wystarczające turyście, który nie chce obciążać pamięci nadmiarem informacji.
W przypadku stolicy, a układ ten stosowany jest we wszystkich kolejnych regionach, można przeczytać legendę o jej powstaniu, krótką historię od VI w n.e.. a następnie dowiedzieć się, co zdaniem autora warto tam przede wszystkim zobaczyć. Z oprowadzaniem turysty po poszczególnych dzielnicach lub ciekawych miejscach miasta, zabytkach, muzeach itp. A następnie są informacje turystyczne: jak dojechać, poruszać się na mieście, gdzie i ew. za ile nocować, jeść – i co, jakie wydarzenia lokalne zasługują na uwagę, gdzie i jakie robić zakupy itp. Za braki tego przewodnika uważam nieliczne mapki i plany oraz zbyt ubogi Indeks.
Bardzo przydałyby się zwłaszcza plany co najmniej takich miast jak Gori, Mccheta i Telawi, a także uzdrowiska Borżomi oraz gruzińskiej Drogi Wojennej. Podobnie najważniejszych klasztorów i skalnych miast, np. Dawid Garedża, klasztor Bodbijski, Uplisciche, Waredża. Natomiast w Indeksie pominięto wiele omawianych w przewodniku miejscowości oraz obiektów. W tym tak ważne oraz sławne monastery i świątynie, jak – przykładowo – Ananuri, Alawerdi, Cminda Sameba k/ wsi Gergeti w pobliżu Kazbegi, Gelati, Ikalti, Mocameta, Samtawro, Sweti Cchoweli.
Co najmniej w kilkunastu przypadkach warto było też zamieścić trochę więcej informacji. Chociażby w opisie katedry Bolnisi z V wieku, nazywanej Bolnickim Sionem, w regionie Dolna Kartlia. W rzeczywistości stoi ona w adżarskiej wsi Kwemo Bolnisi (Bolnisi Dolne, po adżarsku Agałar), kilka kilometrów od miasteczka Bolnisi. I przez bardzo długi czas służyła muzułmanom za pomieszczenie dla bydła, wewnątrz palili oni ogniska i dewastowali ją w inny sposób. A pełny blask odzyskała dopiero na początku XXI wieku. Podobnych przykładów można wskazać więcej. I chyba warto te, i inne pominięcia, uzupełnić w następnym wydaniu. Bo chyba do niego dojdzie, gdyż jest to przewodnik zasługujący na to, ciekawy i napisany rzetelnie, ze znawstwem tematu.
Zwłaszcza, że poza licznymi walorami turystycznymi Sakartwelo, jak Gruzini nazywają swoją ojczyznę, jej sławnymi winami i koniakami, o innych składnikach gruzińskiej kuchni nie wspominając, jest to kraj, w którym my, Polacy, spotykamy się z wyjątkową przyjaźnią. Wyrażaną niekiedy w sposób nawet zaskakujący. Pamiętam jak podczas mojego pierwszego tam pobytu przed ponad pół wiekiem, poza niezliczonymi innymi przykładami sympatii i życzliwości nie tylko ze strony moich przyjaciół, ale również świeżo poznanych ludzi, znalazło się również otwarcie dla mnie skarbca Muzeum Narodowego w Tbilisi.
Po to, abym mógł zobaczyć oryginały, a nie tylko ich wystawiane w gablotach kopie, słynnych przedmiotów antycznych z kolekcji Złota Kolchidy. Czy podczas innej podróży, gdy zwiedzaliśmy w Cinandali dom – muzeum księcia Aleksandra Czawczawadze i pojawiła się różnica poglądów między nami oraz oprowadzającą nas przewodniczką, czy możemy fotografować wnętrza. Wówczas nagle pojawił się dyrektor muzeum i gdy dowiedział się, że jesteśmy Polakami, powiedział: wy możecie wszystko. Przecież poparliście nas i pomagaliście nam w powstaniu 1832 roku! (Było to jeszcze przed najazdem Rosji na Gruzję w 2008 roku).
I nie tylko fotografowaliśmy co chcieliśmy, ale ktoś z grupy zagrał nawet na zabytkowym fortepianie. Dodam, że w tamtejszej słynnej winotece założonej przez tego księcia, najstarszą i uważaną za szczególnie cenną jest omszała butelka polskiego miodu pitnego z roku... 1814. Omawiany przewodnik „Gruzja" napisany został przez tego samego autora, co i wydany wcześniej, też przez Helion, przewodnik Bezdroży po Gruzji i Armenii. Zgodnie z koncepcją przyjętą w serii travelbooków, zawiera on najważniejsze informacje oraz prezentuje atrakcje tego kraju w sposób skrótowy, ale uwzględniający, na ile znam ten kraj, chociaż nie wszędzie jeszcze w nim byłem, chyba wszystkie najważniejsze miasta, miejsca i obiekty oraz mnóstwo ciekawych spoza czołówki.
Znajduje się w nim też sporo dobrych barwnych zdjęć, pięć mapek i planów miast, trzy obszerniejsze wkładki monotematyczne oraz 43 istotne, a przeważnie również ciekawe informacje w ramkach włamane w tekst. Są w nim na wstępie wypunktowane i dobrze wybrane główne atrakcje kraju. Oczywiście także Informacje praktyczne na temat wyboru terminu podróży i związanych z tym wymogów, różnych możliwości dojazdu oraz poruszania się na miejscu, noclegów, wyżywienia itp. Ponadto Informacje krajoznawcze od ABC, z uwzględnieniem również prezentacji dziejów kraju (Kalendarz historyczny od I tysiąclecia p.n.e. do końca 2013 roku), tamtejszego społeczeństwa, jego języka (14 dialektów!), religii i obyczajów, kultury i sztuki oraz kuchni.
W najobszerniejszej części przewodnik prezentuje miasta, miejsca, zabytki i inne atrakcje w podziale na stołeczne Tbilisi oraz 13 historycznych regionów kraju. Z pominięciem, chyba słusznie, bo obecnie nie można ich zwiedzać w normalnym trybie, dawniej autonomiczne, aktualnie zaś zbuntowane regiony: Abchazję i Południową Osetię znajdujące się pod „opieką" Federacji Rosyjskiej. Ale na mapie kraju umieszczonej na wewnętrznej stronie przedniej okładki, oczywiście o nich pamiętano. Opisy są zwięzłe, niekiedy chyba nadmiernie, ale generalnie wystarczające turyście, który nie chce obciążać pamięci nadmiarem informacji.
W przypadku stolicy, a układ ten stosowany jest we wszystkich kolejnych regionach, można przeczytać legendę o jej powstaniu, krótką historię od VI w n.e.. a następnie dowiedzieć się, co zdaniem autora warto tam przede wszystkim zobaczyć. Z oprowadzaniem turysty po poszczególnych dzielnicach lub ciekawych miejscach miasta, zabytkach, muzeach itp. A następnie są informacje turystyczne: jak dojechać, poruszać się na mieście, gdzie i ew. za ile nocować, jeść – i co, jakie wydarzenia lokalne zasługują na uwagę, gdzie i jakie robić zakupy itp. Za braki tego przewodnika uważam nieliczne mapki i plany oraz zbyt ubogi Indeks.
Bardzo przydałyby się zwłaszcza plany co najmniej takich miast jak Gori, Mccheta i Telawi, a także uzdrowiska Borżomi oraz gruzińskiej Drogi Wojennej. Podobnie najważniejszych klasztorów i skalnych miast, np. Dawid Garedża, klasztor Bodbijski, Uplisciche, Waredża. Natomiast w Indeksie pominięto wiele omawianych w przewodniku miejscowości oraz obiektów. W tym tak ważne oraz sławne monastery i świątynie, jak – przykładowo – Ananuri, Alawerdi, Cminda Sameba k/ wsi Gergeti w pobliżu Kazbegi, Gelati, Ikalti, Mocameta, Samtawro, Sweti Cchoweli.
Co najmniej w kilkunastu przypadkach warto było też zamieścić trochę więcej informacji. Chociażby w opisie katedry Bolnisi z V wieku, nazywanej Bolnickim Sionem, w regionie Dolna Kartlia. W rzeczywistości stoi ona w adżarskiej wsi Kwemo Bolnisi (Bolnisi Dolne, po adżarsku Agałar), kilka kilometrów od miasteczka Bolnisi. I przez bardzo długi czas służyła muzułmanom za pomieszczenie dla bydła, wewnątrz palili oni ogniska i dewastowali ją w inny sposób. A pełny blask odzyskała dopiero na początku XXI wieku. Podobnych przykładów można wskazać więcej. I chyba warto te, i inne pominięcia, uzupełnić w następnym wydaniu. Bo chyba do niego dojdzie, gdyż jest to przewodnik zasługujący na to, ciekawy i napisany rzetelnie, ze znawstwem tematu.
kurier365.pl Cezary Rudziński
Praga. Travelbook. Wydanie 1
Stolica Czech, Złota Praga, jedno z najpiękniejszych miast Europy, doczekała się kolejnego przewodnika. Nie pierwszego zresztą polskiego, gdyż obok Paryża i Rzymu, poświęcono jej chyba dotychczas najwięcej tego rodzaju wydawnictw. Najnowszy, w serii Travelbook'ów Bezdroży, jest jednym z najlepszych w niej, przynajmniej z tych, które otrzymałem i zrecenzowałem.
Autor: Aleksander Strojny, który wydał już wcześniej, również w Bezdrożach, świetny przewodnik „Praga. Złoty hrad nad Wełtawą" gwarantował jego odpowiednią jakość.
Co nie znaczy, że jest to przewodnik zupełnie bez wad. Ale o nich niżej. Główne jego walory, to ogromna i dobrze zaprezentowana wiedza autora o Pradze i historii Czech, dziejach nadwełtawskiej stolicy oraz jej poszczególnych zabytków i ciekawych miejsc. Ponadto plany omawianych części miasta, dobre kolorowe zdjęcia, a także włamane w tekst informacje monotematyczne. Większe dwu – czterostronicowe oraz mniejsze w ramkach. Na wewnętrznych stronach przedniej okładki znajduje się plan miasta, a ściślej głównych, polecanych turystom dzielnic.
Z zaznaczeniem fragmentów miasta znajdujących się na bardziej szczegółowych planach w poświęconych im częściach przewodnika. Natomiast na wewnętrznych stronach tylniej okładki umieszczono plan linii praskiego metra oraz schemat połączeń z jego stacjami pięcioma liniami autobusowymi z lotniska, z czasem dojazdu do nich. Przewodnik otwierają, podobnie jak pozostałe tej serii, „Atrakcje Pragi". Najciekawsze budowle, Najważniejsze miejsca, Najciekawsze muzea i galerie, Miejsca przyjazne dzieciom oraz, już bez tytułu, kilka innych atrakcji: piwa, czeskiej kuchni i kulturalnych.
Nad wyborem tych „naj" atrakcji można oczywiście dyskutować. Najciekawszymi, chyba nie tylko dla mnie, budowlami Pragi są jednak: Zamek, Brama Prochowa, Most Karola, Ratusz Staromiejski z zegarem Orlojem oraz Katedra św. Wita. A nie zaproponowane (obok katedry) przez autora Dom Miejski, Dom pod Czarną Madonną, Tańczący Dom i Willa Mullera. Chociaż, oczywiście i one są także ciekawe. A o wymienionych wyżej przeze mnie nie zapomniał on, umieszczając je jednak w gronie najważniejszych miejsc czeskiej stolicy. Wśród najciekawszych muzeów i galerii zabrakło mi uwzględnienia szalenie ciekawych zbiorów sztuki dawnej w b. klasztorze św. Agnieszki, omówionych jednak we właściwym miejscu przewodnika.
Bardzo ciekawe, z mnóstwem przydatnych faktów, są informacje praktyczne z wieloma radami jak, w tym tanio, korzystając z promocji, dojechać lub dolecieć do Pragi, poruszać się po niej, gdzie jeść i spać. Jest również tradycyjny Informator A-Z oraz dobre Krajoznawcze ABC. Zawierające podstawowe, ale z mnóstwem także mniej znanych faktów, ciekawostek, anegdot itp. informacje o geografii i historii miasta oraz kraju. Podobnie o jego mieszkańcach i życiu codziennym, religii, języku oraz obszernie o kulturze, sztuce, literaturze i muzyce.
W głównej części przewodnika, „Zwiedzanie Pragi", autor proponuje poznawanie miasta według jego najważniejszych historycznych części: Stare Miasto, Mała Strana, Hradczany – oraz Zamek praski, Nowe Miasto, Wyszehrad oraz Okolice Pragi – Rotundy i ruiny a także Zielona Praga – parki i ogrody. Z planami, prezentacją historii poszczególnych dzielnic, z których cztery w przeszłości były odrębnymi miastami. A następnie propozycjami zwiedzania, chyba wszystkich najważniejszych w nich zabytków oraz innych ciekawych obiektów i miejsc. Z licznymi szczegółami i ciekawostkami.
M.in. dziejami charakterystycznych zabytków zachowanych do naszych czasów, informacjami o słynnych budowniczych i posiadaczach pałaców itp. Czyta się to świetnie, wyobrażam też sobie, znając to miasto nieźle od ponad pół wieku, jak doskonale można zwiedzać Pragę z tym przewodnikiem w ręku. Autor zachęca bowiem również do oglądania bardzo ciekawych, a mniej znanych i przeważnie pomijanych miejsc i obiektów w pobliżu proponowanej trasy spaceru. I ma na ich temat sporo do powiedzenia. Jak już wspomniałem, w tekście przewodnika są trzy obszerniejsze, dwu – czterostronicowe wkładki.
„Piwiarnie i gospody", „Co przywieźć z Pragi?" i „Miasto w Literaturze". W tej ostatniej są sylwetki wybitnych pisarzy i fragmenty ich opisów miasta. Bohumila Hrabala, Milana Kundery, Franza Kafki, Jana Nerudy i Angelo M. Ripellino. Zabrakło mi w tym gronie (oprócz oczywiście Jaroslava Haška) zwłaszcza Egona Erwina Kischa. Jednego z największych światowych reporterów lat tuż przed I wojną światową i okresu międzywojennego. Autora m.in. felietonów „Przechadzki praskie" oraz tomów reportaży „Z praskich ulic i nocy", „Opiekun dziwek" i „Przygody w Pradze". A miejsca które opisywał nadal istnieją i warte są poznania.
Wśród kilkunastu krótkich informacji w ramkach włamanych w tekst wymienię przykładowo: „Pochodzenie nazwy miasta"; „Tajemnica Pragi – Golem", „Praga i Kafka"; „Środkowoeuropejscy budowniczowie katedr" i „Praskie browary". Osobne, obszerniejsze informacje w ramkach wymieniają „Najpiękniejsze parki i ogrody", „Noclegi", „Wyżywienie". W tej ostatniej polecane, z ich adresami, charakterystyką, stronami internetowymi i godzinami otwarcia: restauracje, kawiarnie i cukiernie oraz piwiarnie. Autor pomija natomiast zupełnie bary szybkiej obsługi, z których również chętnie korzystają turyści.
W przypadku noclegów sugeruje różne obiekty. Od kempingów, poprzez akademiki, hostele oraz kwatery prywatne i pensjonaty, po hotele, głównie 3-4*. Nie znalazłem wśród nich jednak żadnego ze znanych i popularnych np. na Václavském námesti. Na końcu przewodnika znajduje się krótki Słowniczek z zasadami wymowy oraz Indeks. Wspomniałem na wstępie o brakach tego travelbooka. Zaliczam do nich przede wszystkim pominięcie w nim dwu przylegających do centrum dzielnic: Vinohrady i Žižkov. A przecież w pierwszej z nich znajduje się nie tylko popularna wieża TV, ale zwłaszcza jedna z budowli wpisanych na Listę Dziedzictwa UNESCO.
Mam na myśli oczywiście neoklasycystyczny kościół p.w. Najświętszego Serca Pana na pl. Jerzego z Podiebrad, dzieło (1928-1932) Josipa Plečnka. Natomiast robotniczy Žižkov jest obecnie bardzo popularny ze względu na liczne małe i ciekawe lokale gastronomiczne, jak również pięknie odrestaurowane neorenesansowe (i w innych stylach) kamienice. Warto więc i o te dzielnice uzupełnić kolejne wydanie tego udanego przewodnika. Z niepełnych informacji jakie w nim znalazłem zwrócę uwagę na jedną.
W „Kalendarium dziejów Pragi i Czech" autor pod datą 6.07.1415 pisze: „Na stosie spalono Jana Husa, wielkiego ideologa reform kościelno – społecznych". Mniej wyrobiony czytelnik może sądzić, że miało to miejsce w Pradze. Husa spalono jednak w Konstancji (w Niemczech, nad Jeziorem Bodeńskim) do której przybył na sobór kościelny z „listem żelaznym" króla Węgier i Niemiec Zygmunta Luksemburskiego. Warto więc i tę informację uzupełnić w kolejnym wydaniu.
Co nie znaczy, że jest to przewodnik zupełnie bez wad. Ale o nich niżej. Główne jego walory, to ogromna i dobrze zaprezentowana wiedza autora o Pradze i historii Czech, dziejach nadwełtawskiej stolicy oraz jej poszczególnych zabytków i ciekawych miejsc. Ponadto plany omawianych części miasta, dobre kolorowe zdjęcia, a także włamane w tekst informacje monotematyczne. Większe dwu – czterostronicowe oraz mniejsze w ramkach. Na wewnętrznych stronach przedniej okładki znajduje się plan miasta, a ściślej głównych, polecanych turystom dzielnic.
Z zaznaczeniem fragmentów miasta znajdujących się na bardziej szczegółowych planach w poświęconych im częściach przewodnika. Natomiast na wewnętrznych stronach tylniej okładki umieszczono plan linii praskiego metra oraz schemat połączeń z jego stacjami pięcioma liniami autobusowymi z lotniska, z czasem dojazdu do nich. Przewodnik otwierają, podobnie jak pozostałe tej serii, „Atrakcje Pragi". Najciekawsze budowle, Najważniejsze miejsca, Najciekawsze muzea i galerie, Miejsca przyjazne dzieciom oraz, już bez tytułu, kilka innych atrakcji: piwa, czeskiej kuchni i kulturalnych.
Nad wyborem tych „naj" atrakcji można oczywiście dyskutować. Najciekawszymi, chyba nie tylko dla mnie, budowlami Pragi są jednak: Zamek, Brama Prochowa, Most Karola, Ratusz Staromiejski z zegarem Orlojem oraz Katedra św. Wita. A nie zaproponowane (obok katedry) przez autora Dom Miejski, Dom pod Czarną Madonną, Tańczący Dom i Willa Mullera. Chociaż, oczywiście i one są także ciekawe. A o wymienionych wyżej przeze mnie nie zapomniał on, umieszczając je jednak w gronie najważniejszych miejsc czeskiej stolicy. Wśród najciekawszych muzeów i galerii zabrakło mi uwzględnienia szalenie ciekawych zbiorów sztuki dawnej w b. klasztorze św. Agnieszki, omówionych jednak we właściwym miejscu przewodnika.
Bardzo ciekawe, z mnóstwem przydatnych faktów, są informacje praktyczne z wieloma radami jak, w tym tanio, korzystając z promocji, dojechać lub dolecieć do Pragi, poruszać się po niej, gdzie jeść i spać. Jest również tradycyjny Informator A-Z oraz dobre Krajoznawcze ABC. Zawierające podstawowe, ale z mnóstwem także mniej znanych faktów, ciekawostek, anegdot itp. informacje o geografii i historii miasta oraz kraju. Podobnie o jego mieszkańcach i życiu codziennym, religii, języku oraz obszernie o kulturze, sztuce, literaturze i muzyce.
W głównej części przewodnika, „Zwiedzanie Pragi", autor proponuje poznawanie miasta według jego najważniejszych historycznych części: Stare Miasto, Mała Strana, Hradczany – oraz Zamek praski, Nowe Miasto, Wyszehrad oraz Okolice Pragi – Rotundy i ruiny a także Zielona Praga – parki i ogrody. Z planami, prezentacją historii poszczególnych dzielnic, z których cztery w przeszłości były odrębnymi miastami. A następnie propozycjami zwiedzania, chyba wszystkich najważniejszych w nich zabytków oraz innych ciekawych obiektów i miejsc. Z licznymi szczegółami i ciekawostkami.
M.in. dziejami charakterystycznych zabytków zachowanych do naszych czasów, informacjami o słynnych budowniczych i posiadaczach pałaców itp. Czyta się to świetnie, wyobrażam też sobie, znając to miasto nieźle od ponad pół wieku, jak doskonale można zwiedzać Pragę z tym przewodnikiem w ręku. Autor zachęca bowiem również do oglądania bardzo ciekawych, a mniej znanych i przeważnie pomijanych miejsc i obiektów w pobliżu proponowanej trasy spaceru. I ma na ich temat sporo do powiedzenia. Jak już wspomniałem, w tekście przewodnika są trzy obszerniejsze, dwu – czterostronicowe wkładki.
„Piwiarnie i gospody", „Co przywieźć z Pragi?" i „Miasto w Literaturze". W tej ostatniej są sylwetki wybitnych pisarzy i fragmenty ich opisów miasta. Bohumila Hrabala, Milana Kundery, Franza Kafki, Jana Nerudy i Angelo M. Ripellino. Zabrakło mi w tym gronie (oprócz oczywiście Jaroslava Haška) zwłaszcza Egona Erwina Kischa. Jednego z największych światowych reporterów lat tuż przed I wojną światową i okresu międzywojennego. Autora m.in. felietonów „Przechadzki praskie" oraz tomów reportaży „Z praskich ulic i nocy", „Opiekun dziwek" i „Przygody w Pradze". A miejsca które opisywał nadal istnieją i warte są poznania.
Wśród kilkunastu krótkich informacji w ramkach włamanych w tekst wymienię przykładowo: „Pochodzenie nazwy miasta"; „Tajemnica Pragi – Golem", „Praga i Kafka"; „Środkowoeuropejscy budowniczowie katedr" i „Praskie browary". Osobne, obszerniejsze informacje w ramkach wymieniają „Najpiękniejsze parki i ogrody", „Noclegi", „Wyżywienie". W tej ostatniej polecane, z ich adresami, charakterystyką, stronami internetowymi i godzinami otwarcia: restauracje, kawiarnie i cukiernie oraz piwiarnie. Autor pomija natomiast zupełnie bary szybkiej obsługi, z których również chętnie korzystają turyści.
W przypadku noclegów sugeruje różne obiekty. Od kempingów, poprzez akademiki, hostele oraz kwatery prywatne i pensjonaty, po hotele, głównie 3-4*. Nie znalazłem wśród nich jednak żadnego ze znanych i popularnych np. na Václavském námesti. Na końcu przewodnika znajduje się krótki Słowniczek z zasadami wymowy oraz Indeks. Wspomniałem na wstępie o brakach tego travelbooka. Zaliczam do nich przede wszystkim pominięcie w nim dwu przylegających do centrum dzielnic: Vinohrady i Žižkov. A przecież w pierwszej z nich znajduje się nie tylko popularna wieża TV, ale zwłaszcza jedna z budowli wpisanych na Listę Dziedzictwa UNESCO.
Mam na myśli oczywiście neoklasycystyczny kościół p.w. Najświętszego Serca Pana na pl. Jerzego z Podiebrad, dzieło (1928-1932) Josipa Plečnka. Natomiast robotniczy Žižkov jest obecnie bardzo popularny ze względu na liczne małe i ciekawe lokale gastronomiczne, jak również pięknie odrestaurowane neorenesansowe (i w innych stylach) kamienice. Warto więc i o te dzielnice uzupełnić kolejne wydanie tego udanego przewodnika. Z niepełnych informacji jakie w nim znalazłem zwrócę uwagę na jedną.
W „Kalendarium dziejów Pragi i Czech" autor pod datą 6.07.1415 pisze: „Na stosie spalono Jana Husa, wielkiego ideologa reform kościelno – społecznych". Mniej wyrobiony czytelnik może sądzić, że miało to miejsce w Pradze. Husa spalono jednak w Konstancji (w Niemczech, nad Jeziorem Bodeńskim) do której przybył na sobór kościelny z „listem żelaznym" króla Węgier i Niemiec Zygmunta Luksemburskiego. Warto więc i tę informację uzupełnić w kolejnym wydaniu.
kurier365.pl Cezary Rudziński
Jak dbać o włosy. Poradnik dla początkującej włosomaniaczki
Czy warto przeczytać książkę Anwen?
"Jak dbać o włosy" czyli poradnik początkującej włosomaniaczki to książka autorstwa Anny Kołomycew znanej w blogosferze jako Anwen - założycielka chyba najpopularniejszego bloga o pielęgnacji włosów. Bloga Anwen znam od dwóch lat, a w miarę regularnie czytam od roku, może półtora. Skusiłam się więc również na książkę. Poradnik początkującej włosomaniaczki przeczytałam w kilka dni. Bez większego trudu. Omijałam tylko strony z przepisami, bo akurat w danym momencie nie były mi one do niczego potrzebne. Książka "Jak dbać o włosy" ma wygodny format akurat do torebki i miękką okładkę. Ktoś kto liczył na dużo zdjęć albo chociaż kilka zdjęć Anwen będzie zawiedziony.
Poradnik "Jak dbać o włosy" pomoże ci rozpoznać rodzaj włosów i dobrać odpowiednią dla nich pielęgnację. Anwen porusza w swojej książce temat najpopularniejszych włosowych problemów wraz ze wskazaniem możliwych przyczyn oraz sposobów poradzenia sobie z nimi. W książce znajdziecie też rozdział z przepisami na kosmetyki do włosów domowej roboty. Niektóre z nich są bajecznie proste do zrobienia i wcale nie wymagają żadnych dziwacznych czy trudno dostępnych składników.
Książka Anwen zgodnie z podpisem na okładce jest przeznaczona dla początkujących włosomaniaczek. Te bardziej zaawansowane niestety nie będą miały z niej pożytku. Ja trafiłam chyba na jedną czy dwie rzeczy, o których nie wiedziałam i na które bym nie wpadła. Trochę nie ma sensu przebijać się przez ponad 200 stron znajomych oczywistości, żeby wyłapać jedną czy dwie nowości. Chyba, że ktoś ma za dużo czasu. Albo chce przeczytać tę książkę z jakiegoś innego powodu niż zdobycie wiedzy o pielęgnacji włosów (np. w celu przyczepienia się do jakiejś drobnostki, byle tylko shejtować :). Większość informacji zawartych w tej książce znałam już z bloga Anwen, ewentualnie z innych blogów, for lub artykułów. Czy warto więc wydawać pieniądze na książkę, skoro wszystko można znaleźć w sieci? To zależy. Przede wszystkim czytanie książki jest o wiele przyjemniejsze i to jest zupełnie inna kategoria niż czytanie informacji w internecie. Blog Anwen ma kilka lat i zawiera ponad tysiąc wpisów. Książka liczy nieco ponad 250 stron i zawiera najważniejsze podstawowe informacje dotyczące pielęgnacji włosów. Jeżeli ktoś dopiero zaczyna swoją przygodę z włosomaniactwem ta książka będzie dobrym wyborem.
Osobiście trochę zdziwiło mnie tylko przewijające się przez wszystkie strony zalecenie, żeby nie przetrzymywać oleju na włosach zbyt długo. Anwen w książce zaleca od pół do dwóch godzin. Dla mnie to zdecydowanie za krótko na olejowanie i większość znajomych włosomaniaczek, tak samo jak ja, zostawia olej na całą noc. Generalnie im dłużej tym lepiej. Oczywiście w granicach rozsądku. 6, 8 czy nawet 12 godzin jak najbardziej, ale 24 czy 48 to bez przesady. No i trzeba by chyba z domu nie wychodzić ;) Anwen w książce twierdzi, że zbyt długie przetrzymywanie oleju na włosach może sprzyjać ich wypadaniu oraz rozwojowi chorób skóry. Nie śmiem się z tym nie zgodzić. Ale czy cała noc to rzeczywiście zbyt długo? Ja widzę ogromną różnicę pomiędzy włosami olejowanymi 2 godziny, a 8 godzin. Na korzyść dłuższego trzymania oleju na włosach.
Do poradnika początkującej włosomaniaczki nie mam specjalnych zarzutów. No może wolałabym więcej zdjęć. I to zdjęć Anwen ;) I jeszcze brakowało mi takiego słowniczka z najważniejszymi pojęciami. I gdyby to ode mnie zależało zrobiłabym o wiele więcej przypisów z wytłumaczeniem lub rozwinięciem myśli. No ale to nie moja książka. Jak napiszę swoją to przypisów będzie tyle, co w pracy magisterskiej ;)
"Jak dbać o włosy" czyli poradnik początkującej włosomaniaczki to książka autorstwa Anny Kołomycew znanej w blogosferze jako Anwen - założycielka chyba najpopularniejszego bloga o pielęgnacji włosów. Bloga Anwen znam od dwóch lat, a w miarę regularnie czytam od roku, może półtora. Skusiłam się więc również na książkę. Poradnik początkującej włosomaniaczki przeczytałam w kilka dni. Bez większego trudu. Omijałam tylko strony z przepisami, bo akurat w danym momencie nie były mi one do niczego potrzebne. Książka "Jak dbać o włosy" ma wygodny format akurat do torebki i miękką okładkę. Ktoś kto liczył na dużo zdjęć albo chociaż kilka zdjęć Anwen będzie zawiedziony.
Poradnik "Jak dbać o włosy" pomoże ci rozpoznać rodzaj włosów i dobrać odpowiednią dla nich pielęgnację. Anwen porusza w swojej książce temat najpopularniejszych włosowych problemów wraz ze wskazaniem możliwych przyczyn oraz sposobów poradzenia sobie z nimi. W książce znajdziecie też rozdział z przepisami na kosmetyki do włosów domowej roboty. Niektóre z nich są bajecznie proste do zrobienia i wcale nie wymagają żadnych dziwacznych czy trudno dostępnych składników.
Książka Anwen zgodnie z podpisem na okładce jest przeznaczona dla początkujących włosomaniaczek. Te bardziej zaawansowane niestety nie będą miały z niej pożytku. Ja trafiłam chyba na jedną czy dwie rzeczy, o których nie wiedziałam i na które bym nie wpadła. Trochę nie ma sensu przebijać się przez ponad 200 stron znajomych oczywistości, żeby wyłapać jedną czy dwie nowości. Chyba, że ktoś ma za dużo czasu. Albo chce przeczytać tę książkę z jakiegoś innego powodu niż zdobycie wiedzy o pielęgnacji włosów (np. w celu przyczepienia się do jakiejś drobnostki, byle tylko shejtować :). Większość informacji zawartych w tej książce znałam już z bloga Anwen, ewentualnie z innych blogów, for lub artykułów. Czy warto więc wydawać pieniądze na książkę, skoro wszystko można znaleźć w sieci? To zależy. Przede wszystkim czytanie książki jest o wiele przyjemniejsze i to jest zupełnie inna kategoria niż czytanie informacji w internecie. Blog Anwen ma kilka lat i zawiera ponad tysiąc wpisów. Książka liczy nieco ponad 250 stron i zawiera najważniejsze podstawowe informacje dotyczące pielęgnacji włosów. Jeżeli ktoś dopiero zaczyna swoją przygodę z włosomaniactwem ta książka będzie dobrym wyborem.
Osobiście trochę zdziwiło mnie tylko przewijające się przez wszystkie strony zalecenie, żeby nie przetrzymywać oleju na włosach zbyt długo. Anwen w książce zaleca od pół do dwóch godzin. Dla mnie to zdecydowanie za krótko na olejowanie i większość znajomych włosomaniaczek, tak samo jak ja, zostawia olej na całą noc. Generalnie im dłużej tym lepiej. Oczywiście w granicach rozsądku. 6, 8 czy nawet 12 godzin jak najbardziej, ale 24 czy 48 to bez przesady. No i trzeba by chyba z domu nie wychodzić ;) Anwen w książce twierdzi, że zbyt długie przetrzymywanie oleju na włosach może sprzyjać ich wypadaniu oraz rozwojowi chorób skóry. Nie śmiem się z tym nie zgodzić. Ale czy cała noc to rzeczywiście zbyt długo? Ja widzę ogromną różnicę pomiędzy włosami olejowanymi 2 godziny, a 8 godzin. Na korzyść dłuższego trzymania oleju na włosach.
Do poradnika początkującej włosomaniaczki nie mam specjalnych zarzutów. No może wolałabym więcej zdjęć. I to zdjęć Anwen ;) I jeszcze brakowało mi takiego słowniczka z najważniejszymi pojęciami. I gdyby to ode mnie zależało zrobiłabym o wiele więcej przypisów z wytłumaczeniem lub rozwinięciem myśli. No ale to nie moja książka. Jak napiszę swoją to przypisów będzie tyle, co w pracy magisterskiej ;)
Abakercja Ania Abakercja
Ekonomia dla bystrzaków. Wydanie II
“Ekonomia dla bystrzaków” to książka nie tylko dla studentów ekonomii czy osób, które na co dzień mają do czynienia z zagadnieniami związanymi z ekonomią np. w pracy. To propozycja także dla tych, którzy chcą pogłębić swoją wiedzę w tej tematyce, dowiedzieć się czegoś o makroekonomii, zrozumieć wpływ podatków na gospodarkę, handel międzynarodowy i politykę handlową. Dzięki tej książce można poznać porady ekspertów związanie z wchodzeniem gospodarki w proces recesji, oraz dowiedzieć się czegoś więcej na temat monitorowania zachować konsumentów i przedsiębiorstw. W “Ekonomii dla bystrzaków” zawarta jest podstawowa wiedza ekonomiczna, wpływ stanu gospodarki na codzienne życie, wiedza na temat polityki pieniężnej i fiskalnej. Poruszone są zagadnienia dotyczące popytu oraz podaży, maksymalizacji zysków, kapitalizmu.
“Ekonomia dla bystrzaków” napisana została przez dwóch autorów. Jeden z nich, Peter Antonioni pracował w firmach działających w sektorze prywatnym oraz organizacjach, jako ekonomista. Został wykładowcą na zarządzania na University College w Londynie. Sean Masaki Flynn, drugi z autorów, studiował na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, obronił doktorat. Studiował pod kierunkiem noblistów w dziedzinie ekonomii. Jest członkiem m.in: American Finance Association i American Economic Association.
Książka napisana jest w sposób przejrzysty. Sposób przekazu informacji sprawia, że książką może zainteresować się nie tylko osoba, która posiada już pewną wiedzą w dziedzinie ekonomii, ale także taka, która do tej pory nie miała styczności z zagadnieniami z tej tematyki. Informacje przekazywane są za pomocą licznych wykresów i tabel, wiadomości opatrzone są obrazowo opisanymi historiami i przykładami. Najważniejsze wiadomości są wytłuszczone, wyraźnie zaznaczone. Każdy rozdział, na początku zawiera spis zagadnień. “Ekonomia dla bystrzaków” napisana jest w formie podręcznika, nie wymaga czytania strona po stronie. Dzięki dokładnemu spisowi treści łatwo możemy odnaleźć interesujące nas informacje i podsumowania, które pomogą nam w zapamiętaniu najważniejszych pojęć i zagadnień. Polecam tę książkę ekonomistom, studentom i każdemu, kto chociaż trochę chciałby zapoznać się z zagadnieniami z dziedziny ekonomii
“Ekonomia dla bystrzaków” napisana została przez dwóch autorów. Jeden z nich, Peter Antonioni pracował w firmach działających w sektorze prywatnym oraz organizacjach, jako ekonomista. Został wykładowcą na zarządzania na University College w Londynie. Sean Masaki Flynn, drugi z autorów, studiował na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, obronił doktorat. Studiował pod kierunkiem noblistów w dziedzinie ekonomii. Jest członkiem m.in: American Finance Association i American Economic Association.
Książka napisana jest w sposób przejrzysty. Sposób przekazu informacji sprawia, że książką może zainteresować się nie tylko osoba, która posiada już pewną wiedzą w dziedzinie ekonomii, ale także taka, która do tej pory nie miała styczności z zagadnieniami z tej tematyki. Informacje przekazywane są za pomocą licznych wykresów i tabel, wiadomości opatrzone są obrazowo opisanymi historiami i przykładami. Najważniejsze wiadomości są wytłuszczone, wyraźnie zaznaczone. Każdy rozdział, na początku zawiera spis zagadnień. “Ekonomia dla bystrzaków” napisana jest w formie podręcznika, nie wymaga czytania strona po stronie. Dzięki dokładnemu spisowi treści łatwo możemy odnaleźć interesujące nas informacje i podsumowania, które pomogą nam w zapamiętaniu najważniejszych pojęć i zagadnień. Polecam tę książkę ekonomistom, studentom i każdemu, kto chociaż trochę chciałby zapoznać się z zagadnieniami z dziedziny ekonomii
CzytamySobie.pl Anna Szuba
Bitcoin. Złoto XXI wieku
Bitcoin już dawno przestał być ciekawostką w świecie finansów i stał się bezpieczną alternatywą w płatnościach na całym świecie. Chociaż temat ten jest nieco marginalizowany, również w polskich mediach to coraz więcej użytkowników przekonuje się do tej formy pieniądza. Także coraz więcej krajów, jeżeli nie oficjalnie, to przynajmniej z cichym przyzwoleniem akceptuje tego typu elektroniczne płatności (w tym również Polska!). Czy bitcoin jest walutą przyszłości czy raczej zagrożeniem? Jak jest to możliwe że bez żadnego centralnego nadzoru bitcoiny są bezpieczne, anonimowe i jak się okazuje w miarę stabilne? Czy chcemy tego czy nie, zbliża się rewolucja w płatnościach. Warto poznać czym jest i jak zdobywać „złoto XXI wieku”.
Z tematyką bitcoina spotkałem się wcześniej w książce Marcina Szymankiewicza (Bitcoin. Wirtualna waluta internetu), która nie tylko pogłębiła moją wiedzę, ale również roznieciła płomień dalszego pochłaniania informacji na ten temat. Dlatego też z wielkim zainteresowaniem sięgnąłem po książkę Karola Kopańko i Mateusza Kozłowskiego. Co takiego autorzy mają do przekazania Czytelnikowi?
Autorzy, oboje związani ze Szkołą Główną Handlową w Warszawie zabrali się za ciężkie zadanie wytłumaczenia zawiłości kryptowaluty jaką jest bitcoin przeciętnemu zjadaczowi chleba. Jednak nie jest to książka tylko dla laików, osoba która ma już pewne rozeznanie na pewno poszerzy i usystematyzuje swoją wiedzę. Efektem tego jest książka, napisana w sposób dostępny i przejrzysty. Poruszone są w niej zagadnienia nie tylko czym jest bitcoin, a ale także jaki ma wpływ na gospodarkę, jak można go wykorzystać oraz jakie są jego wady i zalety. Dużo jest również o samej kwestii bezpieczeństwa i technicznych informacji o tym jak rozpocząć przygodę z wirtualną walutą.
Jak w większości książek wprowadzających do czegoś nowego, zaczynamy od podstaw. Autorzy piszą czym jest bitcoin i skąd się wziął. Mimo jego względnie krótkiej historii (początki Bitcoina sięgają 2008 roku), historia tej waluty jest przedstawiona dosłownie jak dobry serial sensacyjny. O tym jak bitcoiny zrobiły zamieszanie na światowych rynkach, będzie wyścig w zdobywaniu tego ograniczonego ilościowo „surowca” oraz próby ataku na cyfrową walutę. Nie zabraknie też wątku kryminalnego i poszukiwania geniusza pod pseudonimem Satoshi Nakamoto, który opracował te wirtualne pieniądze. W dalszym toku książki poznamy zasady działania Bitcoina. Dowiemy czym jest blockchain i jaki wpływ ma na bezpieczeństwo, jak „wydobywać” bitcoiny i czym są koparki. W książce wymienione są również przykłady aplikacji na różnych platformach, jakich można używać do obsługi swojego cyfrowego portfela. Jest to o tyle istotne, ponieważ ze względu na różne rozwiązania, każdy program ma swoje wady i zalety. Oprócz spraw typowo technicznych, przeczytamy również o sytuacji prawnej – legalność bitcoinów w Polsce i na świecie. Poznamy w jakich branżach wdrożono już płatności bitcoinami i jakie są jeszcze możliwości dostępne dla każdego przedsiębiorcy. Jednak oprócz superlatyw dostaniemy też informacje jakie zagrożenia może za sobą nieść wirtualna waluta i na co użytkownik powinien zwracać szczególną uwagę. Naświetlona zostanie także przyszłość Bitcoina, możliwości rozwoju sieci i kwestia czy nie jest już za późno by dołączyć do świata wirtualnej waluty.
Ciekawym urozmaiceniem w książce są wstawki w tekście w formie ramek z różnymi ciekawostkami, które umilają czytanie, ale również poszerzają wiedzę na czytany temat. Bardzo dobrym zabiegiem jest porównywanie bitcoina do tradycyjnych pieniędzy w celu pokazania podobieństwa i wyjaśnienia cech wirtualnej waluty odnosząc się do rzeczywistej sytuacji w finansach. W książce znajdziemy jednak pewne uproszczenia, które mogą z czasem wywołać pewne nieporozumienia, ale mimo wszystko nie są to znaczące pomyłki, które dopiero co poznającego bitcoiny użytkownika wprowadziłyby w błąd.
Książka adresowana jest nie tylko do zupełnie początkujących w tej tematyce osób, ale również do użytkowników którzy o bitcoinach „coś już słyszały” lub „czytały na internecie”. Co prawda nie znajdziemy tutaj szczegółowych informacji technicznych, ale mimo wszystko autorzy większość zagadnień nie zostawiają zbyt ogólnikowo – bardziej zainteresowany czytelnik będzie wiedział czego szukać, tym bardziej, że w tekście mamy wiele razy odwołania do różnych źródeł, od których warto zacząć poszerzanie wiedzy. Zaletą książki jest niewątpliwie styl pisania, który nie nudzi i rozłożenie materiału w sposób logiczny i przystępny. Warto zainteresować się tematyką Bitcoina, ponieważ jest duże prawdopodobieństwo że spotkamy tę wirtualną walutę w rzeczywistych transakcjach, a książka ta będzie stanowić krok naprzód w tym kierunku.
Z tematyką bitcoina spotkałem się wcześniej w książce Marcina Szymankiewicza (Bitcoin. Wirtualna waluta internetu), która nie tylko pogłębiła moją wiedzę, ale również roznieciła płomień dalszego pochłaniania informacji na ten temat. Dlatego też z wielkim zainteresowaniem sięgnąłem po książkę Karola Kopańko i Mateusza Kozłowskiego. Co takiego autorzy mają do przekazania Czytelnikowi?
Autorzy, oboje związani ze Szkołą Główną Handlową w Warszawie zabrali się za ciężkie zadanie wytłumaczenia zawiłości kryptowaluty jaką jest bitcoin przeciętnemu zjadaczowi chleba. Jednak nie jest to książka tylko dla laików, osoba która ma już pewne rozeznanie na pewno poszerzy i usystematyzuje swoją wiedzę. Efektem tego jest książka, napisana w sposób dostępny i przejrzysty. Poruszone są w niej zagadnienia nie tylko czym jest bitcoin, a ale także jaki ma wpływ na gospodarkę, jak można go wykorzystać oraz jakie są jego wady i zalety. Dużo jest również o samej kwestii bezpieczeństwa i technicznych informacji o tym jak rozpocząć przygodę z wirtualną walutą.
Jak w większości książek wprowadzających do czegoś nowego, zaczynamy od podstaw. Autorzy piszą czym jest bitcoin i skąd się wziął. Mimo jego względnie krótkiej historii (początki Bitcoina sięgają 2008 roku), historia tej waluty jest przedstawiona dosłownie jak dobry serial sensacyjny. O tym jak bitcoiny zrobiły zamieszanie na światowych rynkach, będzie wyścig w zdobywaniu tego ograniczonego ilościowo „surowca” oraz próby ataku na cyfrową walutę. Nie zabraknie też wątku kryminalnego i poszukiwania geniusza pod pseudonimem Satoshi Nakamoto, który opracował te wirtualne pieniądze. W dalszym toku książki poznamy zasady działania Bitcoina. Dowiemy czym jest blockchain i jaki wpływ ma na bezpieczeństwo, jak „wydobywać” bitcoiny i czym są koparki. W książce wymienione są również przykłady aplikacji na różnych platformach, jakich można używać do obsługi swojego cyfrowego portfela. Jest to o tyle istotne, ponieważ ze względu na różne rozwiązania, każdy program ma swoje wady i zalety. Oprócz spraw typowo technicznych, przeczytamy również o sytuacji prawnej – legalność bitcoinów w Polsce i na świecie. Poznamy w jakich branżach wdrożono już płatności bitcoinami i jakie są jeszcze możliwości dostępne dla każdego przedsiębiorcy. Jednak oprócz superlatyw dostaniemy też informacje jakie zagrożenia może za sobą nieść wirtualna waluta i na co użytkownik powinien zwracać szczególną uwagę. Naświetlona zostanie także przyszłość Bitcoina, możliwości rozwoju sieci i kwestia czy nie jest już za późno by dołączyć do świata wirtualnej waluty.
Ciekawym urozmaiceniem w książce są wstawki w tekście w formie ramek z różnymi ciekawostkami, które umilają czytanie, ale również poszerzają wiedzę na czytany temat. Bardzo dobrym zabiegiem jest porównywanie bitcoina do tradycyjnych pieniędzy w celu pokazania podobieństwa i wyjaśnienia cech wirtualnej waluty odnosząc się do rzeczywistej sytuacji w finansach. W książce znajdziemy jednak pewne uproszczenia, które mogą z czasem wywołać pewne nieporozumienia, ale mimo wszystko nie są to znaczące pomyłki, które dopiero co poznającego bitcoiny użytkownika wprowadziłyby w błąd.
Książka adresowana jest nie tylko do zupełnie początkujących w tej tematyce osób, ale również do użytkowników którzy o bitcoinach „coś już słyszały” lub „czytały na internecie”. Co prawda nie znajdziemy tutaj szczegółowych informacji technicznych, ale mimo wszystko autorzy większość zagadnień nie zostawiają zbyt ogólnikowo – bardziej zainteresowany czytelnik będzie wiedział czego szukać, tym bardziej, że w tekście mamy wiele razy odwołania do różnych źródeł, od których warto zacząć poszerzanie wiedzy. Zaletą książki jest niewątpliwie styl pisania, który nie nudzi i rozłożenie materiału w sposób logiczny i przystępny. Warto zainteresować się tematyką Bitcoina, ponieważ jest duże prawdopodobieństwo że spotkamy tę wirtualną walutę w rzeczywistych transakcjach, a książka ta będzie stanowić krok naprzód w tym kierunku.
moznaprzeczytac.pl sh
