Recenzje
RozGROMić konkurencję. Sprawdzone w boju strategie dowodzenia, motywowania i zwyciężania. Wydanie II rozszerzone
„Rozgromić konkurencję. Sprawdzone w boju metody dowodzenia, motywowania i zwyciężania" to książka, którą od dawna chciałam przeczytać, a tym bardziej teraz, kiedy ukazało się wydanie rozszerzone o dział poświęcony odpowiedzialności – na wojnie i w zarządzaniu. Właśnie na tej płaszczyźnie porównawczej – dowództwo w wojsku, a dowództwo w życiu cywilnym, a konkretnie w firmie, sadza się cała idea tej niecodziennej publikacji. Przyznam, że miałam pewne obiekcje zasiadając do lektury, bo choć książką budziła moje zainteresowanie od dawna, to nie do końca rozumiałam zasadność jej powstania – bo co może mieć wspólnego prowadzenie firmy z wojną? Jednak fakt, że jej współautorem jest generał Roman Polko, postać kontrowersyjna w niektórych kręgach, lecz i niekwestionowany autorytet w swojej dziedzinie, przeważyła o mojej chęci posiadania tej książki.
Gwoli przybliżenia sylwetki generała Polko, wystarczy wspomnieć, że był on dwukrotnym dowódcą elitarnej jednostki specjalnej GROM. Brał udział w misjach – Jugosławia, Kosowo, Irak, Afganistan. W hierarchii wojskowej doszedł do generała dywizji, a od czasu przejścia do rezerwy, jak też i po zakończeniu służby wojskowej zajmował stanowiska między innymi w resorcie MSWiA i BBN. Zatem jako fachowiec od wojskowości posiada wszystkie niezbędne cechy, w tym doświadczenie teoretyczne i praktyczne uprawniające go do bycia autorytetem w tej kwestii. Ciśnie się na usta pytanie, co wojskowy może wiedzieć o zarządzaniu w firmie? Okazuje się, że w świecie biznesu zachodzi wiele korelacji z wojskiem. Generał Polko swoją książką ukazuje nam swój punkt widzenia na tę kwestię, a na uwagę zasługuję to fakt, że temat jego rozprawy doktorskiej dotyczył właśnie zarządzania o dowodzenia jednostkami specjalnymi.
Książkę rozpoczyna dział poświęcony osobie lidera – dowódcy w wojsku i menadżera w firmie, jego cechom, predyspozycjom i roli w strukturze. Zostaje omówione takie kwestie jak planowanie, strategia, określenie misji, rozumienie zagrożeń. Niesamowite jest to, jak wiele punktów stycznych można odnaleźć analizując strukturę armii z firmą, tudzież instytucją.
Rozdział drugi to zagadnienia związane z zespołem. Na zasadzie budowania braterstwa w szeregach żołnierzy, autor wyjaśnia sposoby pracy szefa z podwładnymi w firmie. Niezbędnymi posunięciami okazują się tu być takie kwestie jak rozeznanie wśród pracowników, poznanie ich, stworzenie systemu motywacyjnego opartego na nagradzaniu i karaniu, umiejętność dyscyplinowania, uczenie ludzi jak też uczenie się od nich. Nieodzownym atrybutem dobrego szefa, na wzór dobrego dowódcy w armii, jest umiejętność zarówno awansowania, jak i zwalniania.
W książce znajdziemy także rozdziały poświęcone zagadnieniom konfliktu, jego źródłom i sposobom rozwiązywania, a także współdziałaniu i sztuce negocjacji. Szczególnie interesujące były opowieści generała z czasów jego czynnej służby – nawiązanie do operacji GROM – u w Iraku w kontekście rozważań nad kwestiami determinacji i ryzyka. Jednak z największym zaciekawieniem czytałam ostatni dział, opowiadający o elitarnej amerykańskiej szkole wojskowej – Ranger. Generał podzielił się swoimi wspomnieniami z kursu jaki tam odbył, który śmiało można określić morderczym – dość wspomnieć o wyśrubowanych normach fizycznych jakie należy spełnić –po dwie minuty na 52 prawidłowe pompki i 62 skrętoskłony, przebiegnięcie 3200 m w czasie poniżej 14 minut i 50 sekund, przepłynięcie 15 m z kilkukilogramowym oporządzeniem czy skos z 3 m wieży z zakrytymi oczami. Iście kaskaderskie wyczyny, które jak przekonuje generał Polko, wyrabiają cechy charakteru niezbędne na wojnie i w prowadzeniu biznesu. Na szczęście dla menadżerów, by dobrze zarządzać firmą i ludźmi nie trzeba zaliczać kursu Ranger. :)
Gwoli przybliżenia sylwetki generała Polko, wystarczy wspomnieć, że był on dwukrotnym dowódcą elitarnej jednostki specjalnej GROM. Brał udział w misjach – Jugosławia, Kosowo, Irak, Afganistan. W hierarchii wojskowej doszedł do generała dywizji, a od czasu przejścia do rezerwy, jak też i po zakończeniu służby wojskowej zajmował stanowiska między innymi w resorcie MSWiA i BBN. Zatem jako fachowiec od wojskowości posiada wszystkie niezbędne cechy, w tym doświadczenie teoretyczne i praktyczne uprawniające go do bycia autorytetem w tej kwestii. Ciśnie się na usta pytanie, co wojskowy może wiedzieć o zarządzaniu w firmie? Okazuje się, że w świecie biznesu zachodzi wiele korelacji z wojskiem. Generał Polko swoją książką ukazuje nam swój punkt widzenia na tę kwestię, a na uwagę zasługuję to fakt, że temat jego rozprawy doktorskiej dotyczył właśnie zarządzania o dowodzenia jednostkami specjalnymi.
Książkę rozpoczyna dział poświęcony osobie lidera – dowódcy w wojsku i menadżera w firmie, jego cechom, predyspozycjom i roli w strukturze. Zostaje omówione takie kwestie jak planowanie, strategia, określenie misji, rozumienie zagrożeń. Niesamowite jest to, jak wiele punktów stycznych można odnaleźć analizując strukturę armii z firmą, tudzież instytucją.
Rozdział drugi to zagadnienia związane z zespołem. Na zasadzie budowania braterstwa w szeregach żołnierzy, autor wyjaśnia sposoby pracy szefa z podwładnymi w firmie. Niezbędnymi posunięciami okazują się tu być takie kwestie jak rozeznanie wśród pracowników, poznanie ich, stworzenie systemu motywacyjnego opartego na nagradzaniu i karaniu, umiejętność dyscyplinowania, uczenie ludzi jak też uczenie się od nich. Nieodzownym atrybutem dobrego szefa, na wzór dobrego dowódcy w armii, jest umiejętność zarówno awansowania, jak i zwalniania.
W książce znajdziemy także rozdziały poświęcone zagadnieniom konfliktu, jego źródłom i sposobom rozwiązywania, a także współdziałaniu i sztuce negocjacji. Szczególnie interesujące były opowieści generała z czasów jego czynnej służby – nawiązanie do operacji GROM – u w Iraku w kontekście rozważań nad kwestiami determinacji i ryzyka. Jednak z największym zaciekawieniem czytałam ostatni dział, opowiadający o elitarnej amerykańskiej szkole wojskowej – Ranger. Generał podzielił się swoimi wspomnieniami z kursu jaki tam odbył, który śmiało można określić morderczym – dość wspomnieć o wyśrubowanych normach fizycznych jakie należy spełnić –po dwie minuty na 52 prawidłowe pompki i 62 skrętoskłony, przebiegnięcie 3200 m w czasie poniżej 14 minut i 50 sekund, przepłynięcie 15 m z kilkukilogramowym oporządzeniem czy skos z 3 m wieży z zakrytymi oczami. Iście kaskaderskie wyczyny, które jak przekonuje generał Polko, wyrabiają cechy charakteru niezbędne na wojnie i w prowadzeniu biznesu. Na szczęście dla menadżerów, by dobrze zarządzać firmą i ludźmi nie trzeba zaliczać kursu Ranger. :)
Sztukater.pl Monika Sylwia B
Fundamenty kariery. Strategiczne poszukiwanie i zdobywanie pracy
Patrząc na dzieje ludzkości, łatwo zauważyć naszą, ludzką tendencję, do powrotu do korzeni. Dzieje się tak wtedy, kiedy fundamenty jakiejś sfery bytu zaczynają się trząść, idee tracą na znaczeniu, a wartości ograniczają się li tylko do pustych deklaracji. Zjawisko powrotu do podstaw i budowania na tej bazie nowych koncepcji towarzyszy dziejom chyba wszystkich możliwych typów organizacji. Dla przykładu Reguła zakonna św. Benedykta powstała w VI wieku. Kiedy mnisi zaczęli odchodzić od jej stosowania, pojawiła się reforma kluniacka. Gdy i jej duch się wypalił, powstał zakon Cystersów, którego fundament stanowił powrót do Reguły św. Benedykta z Nursji w jej pierwotnej postaci. Znamienne jest, że w momencie wprowadzenia nowelizacji Ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, (która powołała do istnienia funkcję doradcy klienta, zatrzymując jednocześnie rozwój poradnictwa zawodowego w wielu urzędach pracy), pojawiła się książka nawiązująca wprost do fundamentów doradztwa kariery – do zawodoznawstwa.
Znany dobrze czytelnikom naszego kwartalnika psycholog, trener i doradca zawodowy związany z Wyższą Szkołą Europejską im. Ks. Józefa Tischnera Wacław Kisiel – Dorohinicki, wydał w tym roku swoją kolejną książkę, poświęconą strategiom poruszania się po rynku pracy. Należy podkreślić, jej praktyczny aspekt. Odbiorcami „Fundamentów kariery” mogą być bowiem nie tylko specjaliści ds. rynku pracy (doradcy, coachowie, pracownicy urzędów pracy, czy biur karier). Ze względu na ilość
zadań i kwestionariuszy do autoanalizy, może ona okazać się również skutecznym narzędziem w rękach tych, którzy samodzielnie chcą się rozwijać i skutecznie poruszać po ścieżkach kariery. Autor m.in. wymienił oraz pokazał blaski i cienie strategii poruszania się po rynku pracy. W jednym miejscu omówione zostały:
Jak już wspomnieliśmy czytelnicy „Fundamentów kariery” znajdą w tej książce nie tylko ogrom wiedzy teoretycznej i ogólnych koncepcji, ale i szereg – autorskich – ćwiczeń, do wykorzystania zarówno w procesie samodoskonalenia, jak i w ramach pracy z klientem indywidualnym, lub w realizacji szkoleń i porad grupowych.
Gdybyśmy chcieli podsumować zawartość tej książ ki jednym zdaniem, to idealnie oddaje je fragment tytułu jednego z rozdziałów: „przede wszystkim efektywność”. Polecamy zatem lekturę tym wszystkim,którzy chcą działać skutecznie i „czerpać zadowolenie z realizowanych zadań”.
Znany dobrze czytelnikom naszego kwartalnika psycholog, trener i doradca zawodowy związany z Wyższą Szkołą Europejską im. Ks. Józefa Tischnera Wacław Kisiel – Dorohinicki, wydał w tym roku swoją kolejną książkę, poświęconą strategiom poruszania się po rynku pracy. Należy podkreślić, jej praktyczny aspekt. Odbiorcami „Fundamentów kariery” mogą być bowiem nie tylko specjaliści ds. rynku pracy (doradcy, coachowie, pracownicy urzędów pracy, czy biur karier). Ze względu na ilość
zadań i kwestionariuszy do autoanalizy, może ona okazać się również skutecznym narzędziem w rękach tych, którzy samodzielnie chcą się rozwijać i skutecznie poruszać po ścieżkach kariery. Autor m.in. wymienił oraz pokazał blaski i cienie strategii poruszania się po rynku pracy. W jednym miejscu omówione zostały:
- Strategia płacy minimalnej
- Strategia wysokiego C
- Strategia dobrego pierwszego wrażenia
- Strategia każdej pracy
- Strategia poszerzania oferowanych usług
- Strategia wąskiej specjalizacji
- Strategia bycia krok przed
- Strategia budowania relacji
- Strategia wykorzystywania znajomości własnego zawodu (zwana również „koncepcją jajka sadzonego”; znana czytelnikom naszego kwartalnika, z artykułów, które ukazały się w 2 i 3 numerze z 2014 roku).
Jak już wspomnieliśmy czytelnicy „Fundamentów kariery” znajdą w tej książce nie tylko ogrom wiedzy teoretycznej i ogólnych koncepcji, ale i szereg – autorskich – ćwiczeń, do wykorzystania zarówno w procesie samodoskonalenia, jak i w ramach pracy z klientem indywidualnym, lub w realizacji szkoleń i porad grupowych.
Gdybyśmy chcieli podsumować zawartość tej książ ki jednym zdaniem, to idealnie oddaje je fragment tytułu jednego z rozdziałów: „przede wszystkim efektywność”. Polecamy zatem lekturę tym wszystkim,którzy chcą działać skutecznie i „czerpać zadowolenie z realizowanych zadań”.
Doradca Zawodowy Zbigniew Brzeziński 04/2014
Trening Jaguara. Obudź w sobie pewność siebie i osiągaj zamierzone cele
Panthera onca (łac.), czyli Jaguar, to zwierzę niezwykłe. Wiedzieli już o tym rdzenni mieszkańcy Ameryki Południowej i Środkowej, przypisując mu magiczne i mistyczne niemalże zdolności. Zgodnie z ich mitologią i tradycją, Jaguar symbolizuje potężne archetypy – m.in. nauczyciela, przewodnika, szamana, maga i uzdrowiciela. Teraz, ten największy kot na półkuli zachodniej i trzeci co do wielkości na świecie, nazywany królem amazońskiej dżungli i bestią, może stać się Twoim nauczycielem, przewodnikiem i uzdrowicielem. A więc odważ się na wędrówkę u jego boku – na podróż do najgłębszych i najbardziej mrocznych zakątków Twojego wewnętrznego lasu. Pozwól, aby Cię prowadził i uczył – do tego zachęca Dagmara Gmitrzak, autorka najnowszej psychologicznej propozycji Helionu, czyli „Treningu Jaguara”.
„Trening Jaguara. Obudź w sobie pewność siebie i osiągaj zamierzone cele” to – pod względem wielkości – pozycja niepozorna, formatem przypominająca szkolny zeszyt, o objętości 130 stron. Jednak okładka stanowi zapowiedź czegoś niezwykłego – umieszczona na niej została spora fotografia wielkiego i drapieżnego kota, patrzącego Czytelnikowi prosto w oczy. Jego spojrzenie przykuwa uwagę, magnetyzuje. To tytułowy Jaguar, bohater książki.
Najnowsza książka Dagmary Gmitrzak – trenerki rozwoju osobistego, socjologa, terapeutki holistycznej, muzykoterapeutki i dziennikarki – to poradnik psychologiczny. Sięgając po „Trening Jaguara” zastanawiałam się, czy (a jeśli tak, to czym) pozycja ta będzie różnić się od innych tego typu propozycji na rynku. Czym zaskoczyć może Czytelnika? Odkrywczą treścią? Autorskimi metodami samopomocy? Szybko okazało się, iż tym, co wyróżnia„Trening…” Gmitrzak, jest innowacyjny pomysł przyrównania życia do podróży w głąb dżungli (wewnętrzny las – metaforą ludzkiej psychiki) oraz uczynienia zwierzęcia nauczycielem i przewodnikiem tej wyprawy. Mnie bardzo spodobał się ten oryginalny pomysł. A Tobie?
Motyw Jaguara towarzyszy Czytelnikowi począwszy od tytułu i okładki. We wstępie Autorka wyjaśnia, dlaczego to właśnie to zwierzę – jedno z najpiękniejszych i najdzikszych na świecie – odegrało tak ważną rolę w kulturze rdzennych mieszkańców Ameryki Łacińskiej i stało się bohaterem jej książki. Wprowadzeniem do treningu psychologicznego jest część I książki. Autorka przedstawia w niej Jaguara jako uosobienie najszlachetniejszych cech; wymienia i omawia wszystkie jego atrybuty, które warto w sobie rozwijać i pielęgnować. Czy wiesz, że Jaguar może nauczyć Cię: pewności siebie, odwagi, osiągania celów, szybkości, niezależności, samowystarczalności, chodzenia własnymi drogami, wytrzymałości, cierpliwości, przywództwa, wewnętrznej mądrości, otwartego serca, mocy, przetrwania, wytrwałości oraz intuicji? (s. 27). Imponujący zestaw cech charakteryzujących charyzmatycznego lidera, człowieka sukcesu czy po prostu szczęśliwą osobę, nieprawdaż?
Po tym teoretycznym wprowadzeniu (syntetycznym, dodajmy) czas na praktykę, a więc Trening Jaguara – trening psychologiczny. Ta podróż jest wieloetapowa, a pierwszy krok polega na ustaleniu swojego obecnego położenia. Odpowiedzi na pytanie „Gdzie jesteś?” służy lista transformujących pytań. Kolejny etap obejmuje formułowanie własnych celów. Reszta książki poświęcona została pracy z transformacją lęku w moc oraz budowaniu poczucia własnej wartości i pewności siebie. W tej części Czytelnik zostanie zaznajomiony z wieloma metodami i technikami pracy psychologicznej z samym sobą, jak chociażby: pozytywne afirmacje, twórcza wizualizacja, medytacja, praca z przekonaniami; nie zabraknie też odwołań do roli przebaczenia czy konieczności skomunikowania się z tzw. wewnętrznym dzieckiem. Ze względu na mnogość i różnorodność proponowanych sposobów pracy, „Trening Jaguara” to poradnik naprawdę praktyczny. Z drugiej jednak strony, wymienione wyżej metody ćwiczeń odnaleźć można w prawie wszystkich pozycjach tego typu, stąd też czytelnicy zaznajomieni z literaturą z kategorii rozwój osobisty mogą poczuć się nieco zawiedzeni.
„Trening Jaguara” Dagmary Gmitrzak czyta się niezwykle szybko i lekko, nie tylko ze względu na jego niewielką objętość. Napisany został w sposób syntetyczny i pozbawiony tzw. „wodolejstwa”, a jego konstrukcja jest jasna i przejrzysta – rozdziały są krótkie, a najważniejsze informacje wypunktowane. Za największą zaletę tego poradnika uważam jego praktyczny wymiar oraz lekkość w integracji treści teoretycznych z zagadnieniami praktycznymi. Od pierwszej strony towarzyszyło mi wrażenie, że Autorka miała nie tylko pomysł na tę książkę, ale także dokładny i szczegółowy plan, który zrealizowała z lekkością i gracją. Co więcej, ze względu na przemyślaną i doskonale logiczną strukturę książki, przez poszczególne etapy treningu czułam się prowadzona krok po kroku. Ja osobiście uwielbiam podręczniki skonstruowane w ten właśnie sposób. Atrakcyjne wizualnie dopełnienie motywu Jaguara stanowią piękne ryciny przedstawiające to zwierzę (autorstwa Dominiki Gmitrzak) oraz inspirujące cytaty. I chociaż sama nie odnalazłam zbyt wiele nowych treści psychologicznych w tej pozycji, urzekł mnie Jaguar oraz pomysł autorki na książkę (i jego realizacja!). Godne polecenia, warte przeczytania.
„Zwierzęta odczuwają strach w obliczu realnego niebezpieczeństwa. Człowiek jest jedyną istotą na Ziemi, która boi się tego, co się może wydarzyć. Boi się wyobrażonego stresu. Jaguar jest mistrzem pokonywania lęków i ograniczeń. Potrafi widzieć w ciemności, co na poziomie psychologicznym oznacza dostrzeganie wszystkich iluzji umysłu. Z pomocą Jaguara nauczysz się chodzić nocą po swojej wewnętrznej dżungli. Bez lęku, za to z odważnym sercem staniesz oko w oko ze swoim lękiem. Nauczysz się przekształcać lęk w paliwo do działania oraz demaskować iluzje umysłu. Jaguar zmotywuje Cię do skoku w nieznane. Jeśli się boisz, to skacz mimo to, bo tylko wtedy możesz aktywować swoją moc. To jest Twoje wyzwanie: skoczyć w nieznane!” (s. 59)
„Trening Jaguara. Obudź w sobie pewność siebie i osiągaj zamierzone cele” to – pod względem wielkości – pozycja niepozorna, formatem przypominająca szkolny zeszyt, o objętości 130 stron. Jednak okładka stanowi zapowiedź czegoś niezwykłego – umieszczona na niej została spora fotografia wielkiego i drapieżnego kota, patrzącego Czytelnikowi prosto w oczy. Jego spojrzenie przykuwa uwagę, magnetyzuje. To tytułowy Jaguar, bohater książki.
Najnowsza książka Dagmary Gmitrzak – trenerki rozwoju osobistego, socjologa, terapeutki holistycznej, muzykoterapeutki i dziennikarki – to poradnik psychologiczny. Sięgając po „Trening Jaguara” zastanawiałam się, czy (a jeśli tak, to czym) pozycja ta będzie różnić się od innych tego typu propozycji na rynku. Czym zaskoczyć może Czytelnika? Odkrywczą treścią? Autorskimi metodami samopomocy? Szybko okazało się, iż tym, co wyróżnia„Trening…” Gmitrzak, jest innowacyjny pomysł przyrównania życia do podróży w głąb dżungli (wewnętrzny las – metaforą ludzkiej psychiki) oraz uczynienia zwierzęcia nauczycielem i przewodnikiem tej wyprawy. Mnie bardzo spodobał się ten oryginalny pomysł. A Tobie?
Motyw Jaguara towarzyszy Czytelnikowi począwszy od tytułu i okładki. We wstępie Autorka wyjaśnia, dlaczego to właśnie to zwierzę – jedno z najpiękniejszych i najdzikszych na świecie – odegrało tak ważną rolę w kulturze rdzennych mieszkańców Ameryki Łacińskiej i stało się bohaterem jej książki. Wprowadzeniem do treningu psychologicznego jest część I książki. Autorka przedstawia w niej Jaguara jako uosobienie najszlachetniejszych cech; wymienia i omawia wszystkie jego atrybuty, które warto w sobie rozwijać i pielęgnować. Czy wiesz, że Jaguar może nauczyć Cię: pewności siebie, odwagi, osiągania celów, szybkości, niezależności, samowystarczalności, chodzenia własnymi drogami, wytrzymałości, cierpliwości, przywództwa, wewnętrznej mądrości, otwartego serca, mocy, przetrwania, wytrwałości oraz intuicji? (s. 27). Imponujący zestaw cech charakteryzujących charyzmatycznego lidera, człowieka sukcesu czy po prostu szczęśliwą osobę, nieprawdaż?
Po tym teoretycznym wprowadzeniu (syntetycznym, dodajmy) czas na praktykę, a więc Trening Jaguara – trening psychologiczny. Ta podróż jest wieloetapowa, a pierwszy krok polega na ustaleniu swojego obecnego położenia. Odpowiedzi na pytanie „Gdzie jesteś?” służy lista transformujących pytań. Kolejny etap obejmuje formułowanie własnych celów. Reszta książki poświęcona została pracy z transformacją lęku w moc oraz budowaniu poczucia własnej wartości i pewności siebie. W tej części Czytelnik zostanie zaznajomiony z wieloma metodami i technikami pracy psychologicznej z samym sobą, jak chociażby: pozytywne afirmacje, twórcza wizualizacja, medytacja, praca z przekonaniami; nie zabraknie też odwołań do roli przebaczenia czy konieczności skomunikowania się z tzw. wewnętrznym dzieckiem. Ze względu na mnogość i różnorodność proponowanych sposobów pracy, „Trening Jaguara” to poradnik naprawdę praktyczny. Z drugiej jednak strony, wymienione wyżej metody ćwiczeń odnaleźć można w prawie wszystkich pozycjach tego typu, stąd też czytelnicy zaznajomieni z literaturą z kategorii rozwój osobisty mogą poczuć się nieco zawiedzeni.
„Trening Jaguara” Dagmary Gmitrzak czyta się niezwykle szybko i lekko, nie tylko ze względu na jego niewielką objętość. Napisany został w sposób syntetyczny i pozbawiony tzw. „wodolejstwa”, a jego konstrukcja jest jasna i przejrzysta – rozdziały są krótkie, a najważniejsze informacje wypunktowane. Za największą zaletę tego poradnika uważam jego praktyczny wymiar oraz lekkość w integracji treści teoretycznych z zagadnieniami praktycznymi. Od pierwszej strony towarzyszyło mi wrażenie, że Autorka miała nie tylko pomysł na tę książkę, ale także dokładny i szczegółowy plan, który zrealizowała z lekkością i gracją. Co więcej, ze względu na przemyślaną i doskonale logiczną strukturę książki, przez poszczególne etapy treningu czułam się prowadzona krok po kroku. Ja osobiście uwielbiam podręczniki skonstruowane w ten właśnie sposób. Atrakcyjne wizualnie dopełnienie motywu Jaguara stanowią piękne ryciny przedstawiające to zwierzę (autorstwa Dominiki Gmitrzak) oraz inspirujące cytaty. I chociaż sama nie odnalazłam zbyt wiele nowych treści psychologicznych w tej pozycji, urzekł mnie Jaguar oraz pomysł autorki na książkę (i jego realizacja!). Godne polecenia, warte przeczytania.
„Zwierzęta odczuwają strach w obliczu realnego niebezpieczeństwa. Człowiek jest jedyną istotą na Ziemi, która boi się tego, co się może wydarzyć. Boi się wyobrażonego stresu. Jaguar jest mistrzem pokonywania lęków i ograniczeń. Potrafi widzieć w ciemności, co na poziomie psychologicznym oznacza dostrzeganie wszystkich iluzji umysłu. Z pomocą Jaguara nauczysz się chodzić nocą po swojej wewnętrznej dżungli. Bez lęku, za to z odważnym sercem staniesz oko w oko ze swoim lękiem. Nauczysz się przekształcać lęk w paliwo do działania oraz demaskować iluzje umysłu. Jaguar zmotywuje Cię do skoku w nieznane. Jeśli się boisz, to skacz mimo to, bo tylko wtedy możesz aktywować swoją moc. To jest Twoje wyzwanie: skoczyć w nieznane!” (s. 59)
moznaprzeczytac.pl Moznaprzeczytac.pl
Radzka radzi: Tobie dobrze w tym!
"Radzka radzi: Tobie dobrze w tym!" - recenzja książki
Dziś sylwester a ja lecę do Was z recenzją... tak się składa że poprzedniej nocy miałam wenę żeby coś tam skrobnąć na temat książki, która niedawno wylądowała u mnie na półce. A poza tym długa noc przed nami, więc być może pojawi się jeszcze jakiś podsumowująco-planujący wpis. Póki co - recenzja :)
Trudno napisać mi rzeczową recenzję książki Radzki. Musiałabym odrzucić wszystkie szczegóły, które ten rzeczowy ogląd zaburzają: to, że pochodzi z mojego miasta (ach, ten lokalny patriotyzm!), to, że jest siostrą mojej kumpeli (czy kumpeli nie będzie przykro jak napiszę coś brzydkiego?), to, że regularnie oglądam jej kanał na youtubie (chcę ocenić książkę, a nie słodzić lub oczerniać kierując się sympatią lub antypatią do jutubowej Radzki). Takie dylematy :). Ok, zakładamy, że nie ma żadnych pobocznych przeszkód i jedziemy.
"Jeśli chcesz się dowiedzieć, jak podkreślić ubiorem swoją urodę, znaleźć atuty sylwetki, zatuszować niedoskonałości i świadomie dobierać ubrania idealne - koniecznie kup tę książkę" - pisze wydawca na okładce. A jak to się ma do treści książki i poszczególnych rozdziałów? - sprawdzamy:
-Kolory - podobnie jak Radzka przy doborze stroju, tak i ja w makijażu nie uznaję podziału na pory roku, faktem jest jednak, że jednym pasują odcienie ciepłe, innym zimne, i w tym rozdziale znajdziemy podpowiedź, jak dobierać kolory by nie wyglądać w ciuchach na przykład trupioblado. Przydatne, choć niezbyt odkrywcze dla kogoś, kto choć trochę się tą tematyką interesuje.-Historia mody XX wieku w pigułce - mało, mało i jeszcze raz mało! Cudny temat, według mnie mógłby być bardziej rozwinięty. Więcej ilustracji, zdjęcia strojów z minionych dziesięcioleci, więcej informacji na temat projektantów tworzących w danym nurcie - oddam część rozdziału o kolorach za więcej stron historii mody. Jak dal mnie jeden z najbardziej interesujących rozdziałów w książce. I tu polecę totalnym sucharem - przecież to, co nosimy teraz, zawdzięczamy temu, co już było. No, ale taka prawda ;).
-Sylwetki - najobszerniejszy rozdział w książce, oczekiwałam, że pomoże mi zrobić czystki w szafie, powie konkretnie co, jak i z czym, a czego absolutnie nie, i... trochę mnie rozczarował, bo nie potrafię określić swojego typu sylwetki! Jest tabelka z informacją jak się mierzyć, i jakie wymiary przypasować do danej kategorii. Tylko, że ja nie pasuję do żadnej konkretnej, bo jestem gdzieś pomiędzy klepsydrą a chłopięcą modelkową, więc albo jestem krzywusem, albo brakuje mi sylwetek mieszanych/pośrednich. Dziewczyny, jeśli tylko potraficie się wpasować w którąś z proponowanych - ten rozdział jest dla Was.
-Mity - ekstra rozdział, i pamiętajcie - NIGDY biały biustonosz pod białą bluzkę :).
-Złota 13 - przydatne, pociesza mnie fakt, że większość z tych musthave'ów mam już w swojej szafie; od nieśmiertelnej, wałkowanej po tysiąckroć, oklepanej i oczywistej małej czarnej Radzka na szczęście się odczepiła (choć mam ze dwie na wieszaku :) ).
-Dress Code - ok, przyznaję, że na ten temat nie miałam zielonej pojęcia - pracuję w miejscu, gdzie sztywne zasady dotyczące ubioru nie obowiązują, ale chętnie poczytałam i już wiem, z czym to się je.
-Materiały, czyli niech przemówi metka - i tu kolejny rozdział, który nie przysporzył mi wiedzy, ale ją usystematyzował. Kto nie ma pojęcia o rodzajach tkanin to znajdzie wszystko, co potrzeba, by nie pogubić się czytając metki na ubraniach.
-Zakupy on-line - dla mnie ten rozdział na tę chwilę mógłby nie istnieć, bo prawie nigdy nie kupuję ubrań przez internet. Wolę pójść, przymierzyć, popatrzeć, dotknąć, nie czekać na przesyłkę, tylko mieć ciuch od razu. Ale może kiedyś...Partnerem książki jest sklep internetowy z ubraniami, rozumiem, że to element współpracy. Ale informacja, że muszę mieć dostęp do internetu, by kupować on-line - ej, noo ;).
Trochę się podoczepiałam. Na szczęście książka to nie tylko treść, ale i szata graficzna. Ta kupiła mnie od razu! Twarda okładka, ekskluzywny papier, milion zdjęć, dające po oczach kolory i ilustracje rodem z Miami. Chcę ją oglądać, oglądać, oglądać...
Wiadomo, w każdej szanującej się recenzji musi się znaleźć słowo "REASUMUJĄC" :). Przyznaję, że książkę Radzki kupiłam, bo uwielbiam jej filmiki. Śledzę cykl sylwetkowy, ikony i wszystkie inne, i może dlatego zawartość tej książki to dla mnie za mało? Z drugiej strony - może znajdą się odbiorcy, którzy jutubowej Radzki nie znają, a potrzebują podstaw i modowego poradnika? Tak, to mógłby być strzał w 10tkę. Jeśli mam określić, czy warto wydać 44,90 PLN na książkę Magdaleny Kanoniak "Radzka Radzi: Tobie dobrze w tym!", to odpowiadam: warto. Choćby dla samej szaty graficznej, która według mnie jest wydawniczą perełką, i dla niewydumanego, przystępnego języka jakim jest napisana (jakbym słyszała Radzkę mówiącą do mnie z komputera). Dla mnie tak książka to jednak "gadżet" i bardziej dodatek do youtuba, niż podstawa podstaw. Ale czy gadżeciarstwo to coś złego? Eee, nie :).
Trudno napisać mi rzeczową recenzję książki Radzki. Musiałabym odrzucić wszystkie szczegóły, które ten rzeczowy ogląd zaburzają: to, że pochodzi z mojego miasta (ach, ten lokalny patriotyzm!), to, że jest siostrą mojej kumpeli (czy kumpeli nie będzie przykro jak napiszę coś brzydkiego?), to, że regularnie oglądam jej kanał na youtubie (chcę ocenić książkę, a nie słodzić lub oczerniać kierując się sympatią lub antypatią do jutubowej Radzki). Takie dylematy :). Ok, zakładamy, że nie ma żadnych pobocznych przeszkód i jedziemy.
"Jeśli chcesz się dowiedzieć, jak podkreślić ubiorem swoją urodę, znaleźć atuty sylwetki, zatuszować niedoskonałości i świadomie dobierać ubrania idealne - koniecznie kup tę książkę" - pisze wydawca na okładce. A jak to się ma do treści książki i poszczególnych rozdziałów? - sprawdzamy:
-Kolory - podobnie jak Radzka przy doborze stroju, tak i ja w makijażu nie uznaję podziału na pory roku, faktem jest jednak, że jednym pasują odcienie ciepłe, innym zimne, i w tym rozdziale znajdziemy podpowiedź, jak dobierać kolory by nie wyglądać w ciuchach na przykład trupioblado. Przydatne, choć niezbyt odkrywcze dla kogoś, kto choć trochę się tą tematyką interesuje.-Historia mody XX wieku w pigułce - mało, mało i jeszcze raz mało! Cudny temat, według mnie mógłby być bardziej rozwinięty. Więcej ilustracji, zdjęcia strojów z minionych dziesięcioleci, więcej informacji na temat projektantów tworzących w danym nurcie - oddam część rozdziału o kolorach za więcej stron historii mody. Jak dal mnie jeden z najbardziej interesujących rozdziałów w książce. I tu polecę totalnym sucharem - przecież to, co nosimy teraz, zawdzięczamy temu, co już było. No, ale taka prawda ;).
-Ściąga - ciekawostki na temat strojów i dodatków, które znają chyba wszyscy. Kto nie miał nigdy w życiu choćby jednej podróby niubalansów, rajbanów, szanelki, celinki, czy słynnego trencza - ręka w górę. Nie widzę :), no właśnie - w tym rozdziale dowiemy się skąd się te wszystkie słynne inspirujące fasony wzięły. A ja lubię ciekawostki.
-Sylwetki - najobszerniejszy rozdział w książce, oczekiwałam, że pomoże mi zrobić czystki w szafie, powie konkretnie co, jak i z czym, a czego absolutnie nie, i... trochę mnie rozczarował, bo nie potrafię określić swojego typu sylwetki! Jest tabelka z informacją jak się mierzyć, i jakie wymiary przypasować do danej kategorii. Tylko, że ja nie pasuję do żadnej konkretnej, bo jestem gdzieś pomiędzy klepsydrą a chłopięcą modelkową, więc albo jestem krzywusem, albo brakuje mi sylwetek mieszanych/pośrednich. Dziewczyny, jeśli tylko potraficie się wpasować w którąś z proponowanych - ten rozdział jest dla Was.
-Mity - ekstra rozdział, i pamiętajcie - NIGDY biały biustonosz pod białą bluzkę :).
-Złota 13 - przydatne, pociesza mnie fakt, że większość z tych musthave'ów mam już w swojej szafie; od nieśmiertelnej, wałkowanej po tysiąckroć, oklepanej i oczywistej małej czarnej Radzka na szczęście się odczepiła (choć mam ze dwie na wieszaku :) ).
-Dress Code - ok, przyznaję, że na ten temat nie miałam zielonej pojęcia - pracuję w miejscu, gdzie sztywne zasady dotyczące ubioru nie obowiązują, ale chętnie poczytałam i już wiem, z czym to się je.
-Materiały, czyli niech przemówi metka - i tu kolejny rozdział, który nie przysporzył mi wiedzy, ale ją usystematyzował. Kto nie ma pojęcia o rodzajach tkanin to znajdzie wszystko, co potrzeba, by nie pogubić się czytając metki na ubraniach.
-Zakupy on-line - dla mnie ten rozdział na tę chwilę mógłby nie istnieć, bo prawie nigdy nie kupuję ubrań przez internet. Wolę pójść, przymierzyć, popatrzeć, dotknąć, nie czekać na przesyłkę, tylko mieć ciuch od razu. Ale może kiedyś...Partnerem książki jest sklep internetowy z ubraniami, rozumiem, że to element współpracy. Ale informacja, że muszę mieć dostęp do internetu, by kupować on-line - ej, noo ;).
Trochę się podoczepiałam. Na szczęście książka to nie tylko treść, ale i szata graficzna. Ta kupiła mnie od razu! Twarda okładka, ekskluzywny papier, milion zdjęć, dające po oczach kolory i ilustracje rodem z Miami. Chcę ją oglądać, oglądać, oglądać...
Wiadomo, w każdej szanującej się recenzji musi się znaleźć słowo "REASUMUJĄC" :). Przyznaję, że książkę Radzki kupiłam, bo uwielbiam jej filmiki. Śledzę cykl sylwetkowy, ikony i wszystkie inne, i może dlatego zawartość tej książki to dla mnie za mało? Z drugiej strony - może znajdą się odbiorcy, którzy jutubowej Radzki nie znają, a potrzebują podstaw i modowego poradnika? Tak, to mógłby być strzał w 10tkę. Jeśli mam określić, czy warto wydać 44,90 PLN na książkę Magdaleny Kanoniak "Radzka Radzi: Tobie dobrze w tym!", to odpowiadam: warto. Choćby dla samej szaty graficznej, która według mnie jest wydawniczą perełką, i dla niewydumanego, przystępnego języka jakim jest napisana (jakbym słyszała Radzkę mówiącą do mnie z komputera). Dla mnie tak książka to jednak "gadżet" i bardziej dodatek do youtuba, niż podstawa podstaw. Ale czy gadżeciarstwo to coś złego? Eee, nie :).
To się dopiero rozpisałam... Wybaczcie tę edytorską nieudolność i bawcie się dziś szampańsko! A. :)
Rozowa-sowa.blogspot.com Rozowa-sowa.blogspot.com
Twitter - sukces komunikacji w 140 znakach. Tajemnice narracji dla firm, instytucji i liderów opinii
Mały ptaszek mi powiedział...
Twitter jest jednym z ciekawszych przedstawicieli nowych mediów. Trzeba jednak przyznać, że rządzi się specyficznymi zasadami. Jak poruszać się po ekosystemie Twittera, radzi @ErykMistewicz w swojej książce „Twitter, sukces komunikacji w 140 znakach”.
Mało kto rozpoczyna swoją przygodę z nowym medium społecznościowym od uważnego przestudiowania zasad. Większość użytkowników po prostu idzie na żywioł. Nic dziwnego, popularne serwisy społecznościowe są dość intuicyjnie skonstruowane, a oprócz tego początkujący z reguły są prowadzeni za rączkę po podstawowych funkcjach. Resztę odkrywają w praniu.
Są jednak takie rzeczy, o których zwykle nie pisze w informacjach dla nowych użytkowników czy regulaminie. Mam na myśli etykietę i strategię.
Idę na przyjęcie
Czy etykieta ma znaczenie? Zastanówmy się. Idziemy na przyjęcie, na którym nie znamy gospodarza, zaproszonych, stylistyki miejsca, konwencji imprezy. Jeśli chcemy pokazać się z dobrej strony, zawrzeć znajomości i spędzić miło czas, dobrze byłoby zasięgnąć informacji. Oczywiście, nie każdemu musi na tym zależeć (--> patrz: Idę do karczmy)
Po co nam strategia? Strategia służy temu, aby nasze działania przekuć na rezultaty. Jeśli rejestrujemy się w serwisie społecznościowym by zbudować reputację czy rozpromować naszą ofertę, bez strategii będziemy strzelać na oślep.
Takie są właśnie założenia autora książki.
Eryk Mistewicz, ekspert w dziedzinie nowych mediów, tworzy strategie marketingowe i komunikacjyjne dla firm, instytucji i organizacji. W swojej książce „Twitter, Sukces komunikacji w 140 znakach. Tajemnice narracji dla firm, instytucji i liderów opinii” ujmuje właściwie wszystkie kluczowe zagadnienia dotyczące tego nowego medium.
Począwszy od historii Twittera, mitów na jego temat, autor po kolei omawia takie tematy jak narzędzia Twittera, kim są wartościowi followersi, jak grać #hashtagami, jaki rodzaj historii tworzyć, by przyciągnąć ludzi, jak zwiększać zasięg, jak zarządzać konfliktem, czym jest #FollowFriday, jak budować reputację itd.
Co do tajników stworzenia udanej komunikacji – cóż, posłużę się przenośnią: autor podaje przepis na ciastka, ale nie pokazuje palcem, które wypieki są dobre. Niemniej, podaje adresy kilkudziesięciu świetnych piekarni. Podpowiada też, jakie ciastka, dla jakiej klienteli.
Rozdziały są bardzo krótkie, autor w prosty i niezawoalowany sposób opisuje kolejne kwestie. Cóż, Twitter uczy lakoniczności… Całość liczy niespełna 200 stron.
Idę do karczmy
Twitter jest serwisem ogólnodostępnym i w pełni demokratycznym – każdy może na nim utworzyć konto i każdy może nadać mu ton jaki chce. Nie trzeba wkładać smokingu czy czółenek, jeśli traktujemy pobyt w tym serwisie w kategoriach beztroskiej zabawy. Karczmiana etykieta pozwala na całkiem sporo…
Eryk Mistewicz stoi po stronie dobrych obyczajów, przez które wręcz prześwituje nawet nutka elitaryzmu i prezentuje Twittera bardziej jako salon dyskusyjny dla inteligencji, tak przynajmniej wywnioskowałam ze sposobu, w jaki się o nim wypowiada. Facebook (będący już zresztą passé) miałby być dla mas, Twitter dla wybranych – tych, których stać na grzeczność, kreatywność i w tym wszystkim zwięzłość… Ale też książka jest kierowana do szczególnych odbiorców: do tych, którzy troszczą się o swój wizerunek – na Twitterze i w realu.
Twitter jest bardzo spopularyzowany w kręgach polityków, jest tubą informacyjną wielu mediów i zatacza coraz szersze kręgi w sektorze B2B. Autor widzi w nim narzędzie przyszłości.
Czy dopiero zaczynacie swoją przygodę z Twitterem, czy też już z niego korzystacie, niezależnie od branży i zainteresowań prawdopodobnie jest coś, czego jeszcze o Twitterze nie wiecie.
Ja sama w swojej pracy zawodowej zajmuję się komunikowaniem w mediach społecznościowych i zarządzam biznesowymi kontami na Twitterze. Książka Eryka Mistewicza pozwoliła mi zrewidować moją wiedzę na temat Twittera i jego narzędzi oraz strategie, które stosuję. Dla moich własnych potrzeb, życzyłabym sobie być może trochę więcej miejsca poświęconego komunikacji biznesowej, jednak, książka ta ma za zadanie ująć złote zasady „ćwierkania” i współżycia z innymi „ćwierkającymi” bez faworyzowania żadnej grupy społeczno-zawodowej. Zasady, które przyniosą naszemu kontu sukces na Twitterze.
Jakie więc są te zasady?
Jak również, wielokrotnie podkreślone: na to przyjęcie nigdy nie wchodzimy po spożyciu alkoholu!
Twitter to teren, który poznajemy intuicyjnie, idziemy tam, gdzie „ćwierkają” w naszym guście. Jeśli jednak chcecie świadomie tweetować, sięgnijcie po tę lekturę.
Twitter jest jednym z ciekawszych przedstawicieli nowych mediów. Trzeba jednak przyznać, że rządzi się specyficznymi zasadami. Jak poruszać się po ekosystemie Twittera, radzi @ErykMistewicz w swojej książce „Twitter, sukces komunikacji w 140 znakach”.
Mało kto rozpoczyna swoją przygodę z nowym medium społecznościowym od uważnego przestudiowania zasad. Większość użytkowników po prostu idzie na żywioł. Nic dziwnego, popularne serwisy społecznościowe są dość intuicyjnie skonstruowane, a oprócz tego początkujący z reguły są prowadzeni za rączkę po podstawowych funkcjach. Resztę odkrywają w praniu.
Są jednak takie rzeczy, o których zwykle nie pisze w informacjach dla nowych użytkowników czy regulaminie. Mam na myśli etykietę i strategię.
Idę na przyjęcie
Czy etykieta ma znaczenie? Zastanówmy się. Idziemy na przyjęcie, na którym nie znamy gospodarza, zaproszonych, stylistyki miejsca, konwencji imprezy. Jeśli chcemy pokazać się z dobrej strony, zawrzeć znajomości i spędzić miło czas, dobrze byłoby zasięgnąć informacji. Oczywiście, nie każdemu musi na tym zależeć (--> patrz: Idę do karczmy)
Po co nam strategia? Strategia służy temu, aby nasze działania przekuć na rezultaty. Jeśli rejestrujemy się w serwisie społecznościowym by zbudować reputację czy rozpromować naszą ofertę, bez strategii będziemy strzelać na oślep.
Takie są właśnie założenia autora książki.
Eryk Mistewicz, ekspert w dziedzinie nowych mediów, tworzy strategie marketingowe i komunikacjyjne dla firm, instytucji i organizacji. W swojej książce „Twitter, Sukces komunikacji w 140 znakach. Tajemnice narracji dla firm, instytucji i liderów opinii” ujmuje właściwie wszystkie kluczowe zagadnienia dotyczące tego nowego medium.
Począwszy od historii Twittera, mitów na jego temat, autor po kolei omawia takie tematy jak narzędzia Twittera, kim są wartościowi followersi, jak grać #hashtagami, jaki rodzaj historii tworzyć, by przyciągnąć ludzi, jak zwiększać zasięg, jak zarządzać konfliktem, czym jest #FollowFriday, jak budować reputację itd.
Co do tajników stworzenia udanej komunikacji – cóż, posłużę się przenośnią: autor podaje przepis na ciastka, ale nie pokazuje palcem, które wypieki są dobre. Niemniej, podaje adresy kilkudziesięciu świetnych piekarni. Podpowiada też, jakie ciastka, dla jakiej klienteli.
Rozdziały są bardzo krótkie, autor w prosty i niezawoalowany sposób opisuje kolejne kwestie. Cóż, Twitter uczy lakoniczności… Całość liczy niespełna 200 stron.
Idę do karczmy
Twitter jest serwisem ogólnodostępnym i w pełni demokratycznym – każdy może na nim utworzyć konto i każdy może nadać mu ton jaki chce. Nie trzeba wkładać smokingu czy czółenek, jeśli traktujemy pobyt w tym serwisie w kategoriach beztroskiej zabawy. Karczmiana etykieta pozwala na całkiem sporo…
Eryk Mistewicz stoi po stronie dobrych obyczajów, przez które wręcz prześwituje nawet nutka elitaryzmu i prezentuje Twittera bardziej jako salon dyskusyjny dla inteligencji, tak przynajmniej wywnioskowałam ze sposobu, w jaki się o nim wypowiada. Facebook (będący już zresztą passé) miałby być dla mas, Twitter dla wybranych – tych, których stać na grzeczność, kreatywność i w tym wszystkim zwięzłość… Ale też książka jest kierowana do szczególnych odbiorców: do tych, którzy troszczą się o swój wizerunek – na Twitterze i w realu.
Twitter jest bardzo spopularyzowany w kręgach polityków, jest tubą informacyjną wielu mediów i zatacza coraz szersze kręgi w sektorze B2B. Autor widzi w nim narzędzie przyszłości.
Czy dopiero zaczynacie swoją przygodę z Twitterem, czy też już z niego korzystacie, niezależnie od branży i zainteresowań prawdopodobnie jest coś, czego jeszcze o Twitterze nie wiecie.
Ja sama w swojej pracy zawodowej zajmuję się komunikowaniem w mediach społecznościowych i zarządzam biznesowymi kontami na Twitterze. Książka Eryka Mistewicza pozwoliła mi zrewidować moją wiedzę na temat Twittera i jego narzędzi oraz strategie, które stosuję. Dla moich własnych potrzeb, życzyłabym sobie być może trochę więcej miejsca poświęconego komunikacji biznesowej, jednak, książka ta ma za zadanie ująć złote zasady „ćwierkania” i współżycia z innymi „ćwierkającymi” bez faworyzowania żadnej grupy społeczno-zawodowej. Zasady, które przyniosą naszemu kontu sukces na Twitterze.
Jakie więc są te zasady?
- Świeżość
- Optymizm
- Użyteczność
- Dialog, interaktywność
- Klasa i mądrość
Jak również, wielokrotnie podkreślone: na to przyjęcie nigdy nie wchodzimy po spożyciu alkoholu!
Twitter to teren, który poznajemy intuicyjnie, idziemy tam, gdzie „ćwierkają” w naszym guście. Jeśli jednak chcecie świadomie tweetować, sięgnijcie po tę lekturę.
Interia360.pl Frenchie
