Recenzje

       

W życiu każdego człowieka potrzebne są lekkie, pełne ciepła i zabawne lektury. Powieści, które natchną nas chęciami i siłą. Taka właśnie jest książka "Pokusy i łakocie. Niezbyt grzeczna rzecz o miłości", która wyszła spod pióra Tary Sivec. To niezwykle przyjemna historia, doskonale nadająca się na chłodny, ciągnący się w nieskończoność, jesienny wieczór.

Fabuła rozpoczyna się wspomnieniami głównej bohaterki. Jedna noc wystarczyła, by zupełnie odmieniło się życie dwudziestoletniej Claire. Dziewczyna zachodzi w ciążę, a ojcem jej dziecka jest ledwie co poznany mężczyzna, od którego po wspólnie spędzonej, namiętnej nocy, uciekła bardzo speszona. Później, mimo wielu starań, nie potrafi go odnaleźć. Kiedy rodzi się Gavin, cały świat Claire staje na głowie. Sytuacja stabilizuje się, gdy wraz z przyjaciółką otwierają sklep ze słodkościami, a później już akcja dąży ku szczęśliwemu zakończeniu (choć ani przez chwilę nie jest monotonna). Powieść jest po brzegi wypełniona humorem: czytaniu towarzyszy nie tylko delikatny uśmiech, ale w wielu momentach wręcz potężna wesołość (na szczególną uwagę zasługują tutaj poczynania najmłodszego bohatera). "Pokusy i łakocie" to sympatyczna powieść, która potrafi oczarować zarówno swoim ciepłem jak i codziennością. Do tego napisana została w lekkim, przyjemnym w odbiorze stylu i w dość specyficzny sposób. Choć fabuła nie jest wyjątkowo rozbudowana, a akcja nie pędzi na łeb na szyję, to jednak w tej powieści wszystko wydaje się być na swoim miejscu: idealne, dokładnie takie, jakie być powinno.

Wykreowani przez Tarę Sivec bohaterowie są nadzwyczaj zabawni - nie tylko ich zachowanie czy wypowiedzi, ale już sam tok myślenia może wywołać szeroki uśmiech na twarzy czytelnika. Są mocną stroną powieści i nadają jej niepowtarzalnego uroku. Ich charaktery i osobowości należą do oryginalnych, ale jednocześnie nie są na tyle wymyślne, by nie można było uwierzyć w istnienie takich osób. Kreacje te wywarły na mnie bardzo pozytywne wrażenie i świetnie wpasowały się w dopracowaną fabułę. Jak wskazuje nam podtytuł książki, jej treść do specjalnie grzecznych nie należy, dlatego też można spodziewać się pewnych mocniejszych elementów. Wydaje mi się, że nie są w powieści niezbędne, ale również w żaden sposób nie przeszkadzają (nie chodzi tylko o erotykę, ale chociażby o to, jakim słownictwem posługuje sie synek bohaterki).

Wydawnictwo Septem nie specjalizuje się w powieściach beletrystycznych, jestem więc bardzo ciekawa, co skłoniło wydawcę do rozpowszechnienia na naszym rynku akurat tego tytułu. Dodatkowo bardzo pomyślnie udało się tłumaczenie wielu zabawnych fragmentów, które w oryginale z pewnością nie były jednoznaczne. Myślę, że to prawdziwa perełka w swoim gatunku i jej publikacja była naprawdę strzałem w dziesiątkę. Oby trafiła do jak najszerszego grona odbiorców. Marzy mi się, żeby częściej się na takie miłe niespodzianki natykać. Powieść jest o tyle nowatorska, że pisarka podeszła do historii romantycznej zupełnie inaczej, niż się na ogół przyjęło. Nie ma tu nierozwiązywalnych problemów, ochów i achów, niepotrzebnego melodramatyzmu. Bohaterowie są naturalni, a rozmowy między nimi zawierają w sobie znacznie więcej, niż tylko szczyptę ironicznego poczucia humoru. Jest też nieco erotyki, ale przedstawionej w takiej postaci, że do harlequina książce naprawdę daleko.

"Pokusy i łakocie" to lektura idealna do tego, by po ciężkim dniu pracy usiąść z nią w fotelu lub w jej towarzystwie poleniuchować w czasie weekendu. Czyta się ją rewelacyjnie szybko i nie sposób zorientować się, gdzie podziały się te wszystkie kartki pomiędzy pierwszą, a ostatnią stroną. Poprawa nastroju gwarantowana. Jestem bardzo zadowolona, że trafiłam na tę książkę. Uwielbiam tego typu powieści i mam nadzieję, że w moim życiu trafi się ich znacznie więcej. 

 

Znudzeni obyczajówkami? Czujecie przesyt młodzieżówek osadzonych w tematyce fantasy? Odrzuceni przez postapokaliptyczne dzieła czołowych pisarzy ostatnich lat? Ja ani trochę, ale czasami warto zapoznać się z książką, która nie posiada fabuły.

"Trening intelektu"..., coś co zamówiłam w przeciągu kilku minut od informacji z możliwością zrecenzowania. No bo, kurcze, trzeba spróbować czegoś nowego!

Jestem osobą, która uwielbia wymyślać, tworzyć, bawić się najprostszymi rzeczami. Która uwielbia cieszyć się życiem. Szczególnie objawia się to, kiedy szykują się urodziny przyjaciół i razem z resztą znajomych wymyślamy prezenty. Może to po części zasługa moich znajomych, że coś jest we mnie takiego, co domaga się wariacji, na pewno rodzice swoje dołożyli, a zwłaszcza mój tato, którego gust, zwłaszcza filmowy, poglądy na pewne sprawy całkowicie podzielam. 

Moja kreatywność wiąże się też z tym, że jestem takim wiecznym małym dzieckiem, cieszę się naprawdę różnymi bzdetami, na które większość osób nawet uwagi nie zwraca. Ale żeby nie zawalić pozostałych kategorii, że tak się wyrażę, postanowiłam sięgnąć po ,,Trening intelektu".

Jak sam podtytuł głosi, jest to książka z ćwiczeniami. Niektóre z nich są banalne, ale za to robi się je na czas. Jeszcze inne są tak absurdalne, że mam zaciesz aż do końca ich wykonywania. 

Oczywiście jeszcze nie dobrnęłam do końca, staram się ćwiczenia wykonywać systematycznie, choć niestety, z braku czasu już parę dni mi uciekło. Niemniej, kiedy patrzę na ostatnie wyniki i te z początku, to już widzę różnice, postępy, a nie jestem nawet za jedną trzecią!

To prześwietna książka, bo nie zajmuje wiele czasu, a pozwala odjechać, dając przy tym pożyteczne efekty. Choć na kreatywność nigdy narzekać nie mogłam, to po ćwiczeniach jeszcze bardziej mi się ona wzmocniła, pamięć i koncentracja także wskoczyły na wyższy level (chociaż, jak przystało na prawdziwego mola książkowego, co najmniej kilkadziesiąt razu dziennie udaje mi sie odpływać, zwłaszcza na lekcjach).

Tutaj z czystym sercem mogę polecić tę pozycję jako prezent pod choinkę. Rewelacyjna książka!

A ja radzę KUPCIE TĄ KSIĄŻKĘ! :D

 Dziś zaczynam od końca, czyli od podsumowania totalnego i mojej opinii. A teraz dopiero słów kilka.

Dlaczego zaczęłam tak stanowczo? 

Kiedy pisałam dla Was recenzję „Szefowej…” OSY, stwierdziłam, że w drugiej jej publikacji widać rozwój i rozumiem, że w pierwszej książce nie da się zawrzeć wszystkiego w temacie stylizacji… i jakże się myliłam…

Radzka w swojej pierwszej i na razie jedynej (choć mam nadzieję, że na niej nie poprzestanie) publikacji zawarła WSZYSTKO, absolutnie wszystko, co potrzebne jest Wam do wystylizowania Waszej osoby w jak najlepszy sposób. 

Nie ma tam co prawda uwzględnionych kobiet w ciąży, ale uważam, że przyszłe mamy spokojnie zasługują na pełną książkę. 

Co zatem znajdziecie u Radzkiej:

- podstawowe typy sylwetek z dokładnym rozbiorem na elementy i dokładnym dobiorem elementów garderoby, a przede wszystkim z dokładnym rozszyfrowaniem każdej sylwetki.

- słowo o kolorach (nie jedno oczywiście ;))

- trochę historii mody

- „ściągę” dotyczącą najpopularniejszych modeli dodatków

- mity, czyli rozdział o tym co jest przyjęte, a nie jest prawdą

- „złotą 13tkę” Radzkiej, z którą polecam się zapoznać, bo jest bardzo trafiona moim zdaniem

- podstawowe informacje dotyczące składu ubrań – czyli podział włókien oraz ściągę z konserwacji

- podstawowe zasady dress code.

 
Czego nie znajdziecie:

- analizy kolorystycznej 

- list podstawowych zestawień ubrań dla każdej z sylwetek

i dobrze!

 To, co moim zdaniem odróżnia Radzką od wielu innych publikacji, to fakt, iż nie miesza nadmiernym podziałem na wiele typów sylwetek, a upraszcza go maksymalnie, skupiając się na dokładnym rozkładzie każdej z nich na elementy, podając do tego nawet przykładowe różnice w centymetrach. Dzięki temu możecie z centymetrem w ręku i dozą cierpliwości same się zanalizować bez pomyłki. 

Pominięcie analizy kolorystycznej i stwierdzenie „każdemu pasuje każdy kolor, tylko trzeba znaleźć odpowiednią tonację i nasycenie” też jest dla mnie bardzo na TAK, bo wystarczy się postarać, a każdy może być zadowolony. 

Radzka podnosi świadomość, jeśli z uwagą przestudiujecie jej publikację. Przy okazji w pierwszych rozdziałach wprowadza Was w świat koloru i mody, co dobrze nastraja. 

Macie PASJONATKĘ w pełnym tego słowa znaczeniu. Zobaczycie to w każdym napisanym słowie i tym bardziej rozumiem dlaczego Radzka jest tak uwielbiana. Przeze mnie teraz także. 

Zanim przeczytam jakakolwiek nową książkę, staram się unikać czytania innych recenzji i opinii, żeby się nie sugerować. W tym przypadku uniknięcie docierania opinii graniczyło z cudem… to co zasłyszałam wcześniej, to zarzuty do ilości reklam, powtarzalności w temacie czy zbyt pstrokatej grafiki, mimo pięknych ilustracji.

 Jeśli chodzi o mnie, to przeglądając książkę pobieżnie, czułam dużą radość odbioru, a czytając napełniała mnie energią i optymizmem.

Witając Radzka napisała: „Chciałabym, abyś czytając tę książkę, odniosła wrażenie, że siedzimy razem w kawiarni, opowiadam Ci o sylwetkach i stylu… a później idziemy razem na zakupy!” – dokładnie taki był mój odbiór.

Ilustracje i grafika książki to cała Radzka – energetyczna i świeża. 

Ilość reklam… hmm… może i zdjęcia są podpisane i rzeczywiście sponsor jest wyraźnie obecny, i patrząc z punktu widzenia osoby, która w modzie „siedzi”, czy pracuje, może jest to drażniące, a zawarte w treści informacje są „mało odkrywcze”, jednak dla osoby, która „nie wie” wszystko jest podane prosto, a każde zdjęcie i odnośnik są pomocne w odnalezieniu szukanej rzeczy. Zdjęcia są potrzebne, bo nie każda kobieta od razu załapie, że opisany fason wygląda tak, czy inaczej, a jak nie trzeba szukać samemu, tylko podano gdzie kupić, to już pełnia szczęścia ;) przynajmniej na początek.

Po co ta książka w takim razie takiej osobie jak ja…? Maluję, stylizuję, świat ten jest mi dobrze znany… 

Lubię poznawać różne opinie, różne zdania i podejście do tematu. Lubię się rozwijać, a spotkania z różnymi ludźmi wiele uczą. 

Publikacja Radzkiej jest mi bardzo bliska w sensie stylizacji i zgadzam się z nią w generalnie każdej kwestii, stąd też moje stanowcze zdanie na początku. A wiem, że sama też „coś tam” wiem w tym temacie ;)

Zdaję sobie sprawę, że chcąc spokojnie się przeanalizować musicie czytać powoli i w skupieniu, ale tego logicznie wymaga proces nauki. Sama z kolei podkreślam, które książki czytało mi się lżej, które szybko i przyjemnie – Radzką przeczytałam ekspresowo! Nie mogłam się od niej oderwać! Dosłownie jakby ktoś w upalny dzień oblał mnie wodą dla orzeźwienia i przysporzył mi tym wielkiej radości :)