Recenzje
Przewodnik turysty narciarza. 50 tras w polskich górach. Wydanie 1
Na rynku wydawniczym pojawiała się nowość z tematyki turystyki narciarskiej, w której to dziedzinie niewiele się ukazuje nowych pozycji. Mam tutaj na myśli „Przewodnik Turysty Narciarza 50 tras w polskich górach” wydawnictwa Bezdroża.
Przewodnik ten jest kontynuacją serii przewodników wydanych przez Bezdroża w 2004, wtedy w ramach serii z falą ukazały się 4 przewodniki: 1.Bieszczady i Beskid Niski, 2. Gorce Beskid Sądecki, Beskid Wyspowy i Babia Góra, 3. Beskid Śląski Beskid Żywiecki i Beskid Mały, 4. Góry Izerskie Karkonosze.
Obecnie wydany przewodnik, jak piszą jego autorzy „ Niniejsze trasy opierają się bowiem w dużej na wyborze niemal 50 najciekawszych tras z tamtej serii, z jedną zasadniczą zmianą : wszystkie zostały przekształcone tak, aby tworzyły pętle(lub prawie pętle, łatwe do domknięcia komunikacją publiczną. Kilka tras dodano, kilka na tyle mocno zmodyfikowano, iż należałoby powiedzieć, że są to nowe szlak, reszta to rasy bazujące na przebiegu opublikowanych propozycji, które przeredagowano, uzupełniono o nowe wpisy i zaktualizowano”.
Przewodnik składa się ze wstępu, krótkiego objaśnienia jak korzystać z przewodnika, rozdziału dotyczącego turystycznego sprzętu narciarskiego, rodzajów śniegu, oraz krótkiej notatki dotyczącej bezpieczeństwa w zimowych górach. W części głównej przewodnika znajdziemy opisy tras w następujących pasmach górskich: 1. Bieszczady 4 trasy, 2. Beskid Niski 3 trasy, 3. Beskid Sądecki i Pieniny 5 tras, 4. Gorce 4 trasy, 5. Beskid Wyspowy 3 trasy, 6. Beskid Makowski 2 trasy, 7. Beskid Mały 4 trasy, 8. Tatry 5 tras, 9. Beskid Żywiecki 4 trasy, 10. Beskid Śląski 4 trasy, 11. Kotlina Kłodzka i Góry Sowie 3 trasy, 12. Karkonosze 5 tras, 13. Góry Izerskie 4 trasy.
Przewodnik zawiera określenie trudności tras wedle 3 stopni trudności z dodatkowymi plusami i minusami, dodatkowo słusznie zauważając, że trudność trasy zawsze zależy od warunków, stopnia wyświeżenia i rodzaju śniegu a także wielu innych czynników które spotkamy na szlaku.
Część dotycząca turystycznego sprzętu narciarskiego, zajmuje się głównie rozróżnieniem pomiędzy nartami skiturowymi a nartami BC( zapomnieli o złotym środku w postaci nart XCD J). Opis ten zawiera w sobie wiele uproszczeń, ale OK. jak rozumiem adresowany jest do nowicjuszy którzy nie mają jeszcze wiedzy o różnych rodzajach nart i sprzętu narciarskiego. Biorąc pod uwagę, że w zasadzie wszystkie opisane w przewodniku trasy da się przejść na nartach typu mocniejsze śladówki/narty back country opis ten może zostać pominięty, dlatego że wszyscy turyści narciarz mogą się spotkać na opisywanych w przewodniku trasach. Opisy poszczególnych tras zawierają rekomendację sprzętu : skitury lub BC ale w mojej ocenie narciarz BC (o odpowiednio wysokim kunszcie i umiejętnościach) jest w stanie przejechać wszystkie trasy rekomendowane w przewodniku jako trasy skitur.
Plusy Przewodnika:
Minusy Przewodnika:
Podsumowanie:
Bardzo dobrze że Wydawnictwo Bezdroża wydało swój przewodnik, który może być inspiracją do planowania swoich własnych wycieczek i turystyki narciarskiej w naszych górach. Polecam!
Przewodnik ten jest kontynuacją serii przewodników wydanych przez Bezdroża w 2004, wtedy w ramach serii z falą ukazały się 4 przewodniki: 1.Bieszczady i Beskid Niski, 2. Gorce Beskid Sądecki, Beskid Wyspowy i Babia Góra, 3. Beskid Śląski Beskid Żywiecki i Beskid Mały, 4. Góry Izerskie Karkonosze.
Obecnie wydany przewodnik, jak piszą jego autorzy „ Niniejsze trasy opierają się bowiem w dużej na wyborze niemal 50 najciekawszych tras z tamtej serii, z jedną zasadniczą zmianą : wszystkie zostały przekształcone tak, aby tworzyły pętle(lub prawie pętle, łatwe do domknięcia komunikacją publiczną. Kilka tras dodano, kilka na tyle mocno zmodyfikowano, iż należałoby powiedzieć, że są to nowe szlak, reszta to rasy bazujące na przebiegu opublikowanych propozycji, które przeredagowano, uzupełniono o nowe wpisy i zaktualizowano”.
Przewodnik składa się ze wstępu, krótkiego objaśnienia jak korzystać z przewodnika, rozdziału dotyczącego turystycznego sprzętu narciarskiego, rodzajów śniegu, oraz krótkiej notatki dotyczącej bezpieczeństwa w zimowych górach. W części głównej przewodnika znajdziemy opisy tras w następujących pasmach górskich: 1. Bieszczady 4 trasy, 2. Beskid Niski 3 trasy, 3. Beskid Sądecki i Pieniny 5 tras, 4. Gorce 4 trasy, 5. Beskid Wyspowy 3 trasy, 6. Beskid Makowski 2 trasy, 7. Beskid Mały 4 trasy, 8. Tatry 5 tras, 9. Beskid Żywiecki 4 trasy, 10. Beskid Śląski 4 trasy, 11. Kotlina Kłodzka i Góry Sowie 3 trasy, 12. Karkonosze 5 tras, 13. Góry Izerskie 4 trasy.
Przewodnik zawiera określenie trudności tras wedle 3 stopni trudności z dodatkowymi plusami i minusami, dodatkowo słusznie zauważając, że trudność trasy zawsze zależy od warunków, stopnia wyświeżenia i rodzaju śniegu a także wielu innych czynników które spotkamy na szlaku.
Część dotycząca turystycznego sprzętu narciarskiego, zajmuje się głównie rozróżnieniem pomiędzy nartami skiturowymi a nartami BC( zapomnieli o złotym środku w postaci nart XCD J). Opis ten zawiera w sobie wiele uproszczeń, ale OK. jak rozumiem adresowany jest do nowicjuszy którzy nie mają jeszcze wiedzy o różnych rodzajach nart i sprzętu narciarskiego. Biorąc pod uwagę, że w zasadzie wszystkie opisane w przewodniku trasy da się przejść na nartach typu mocniejsze śladówki/narty back country opis ten może zostać pominięty, dlatego że wszyscy turyści narciarz mogą się spotkać na opisywanych w przewodniku trasach. Opisy poszczególnych tras zawierają rekomendację sprzętu : skitury lub BC ale w mojej ocenie narciarz BC (o odpowiednio wysokim kunszcie i umiejętnościach) jest w stanie przejechać wszystkie trasy rekomendowane w przewodniku jako trasy skitur.
Plusy Przewodnika:
- Cała masa inspiracji i gotowych pomysłów na wycieczki w wielu pasmach naszych gór;
- Profile wysokościowe pomagają zorientować się w przebiegu wycieczek i rozłożeniu przewyższeń;
- Ładny edytorsko, kolorowy i zawierający dużo ładnych narciarskich zdjęć
Minusy Przewodnika:
- Przewodnik wydany jest w formie skoroszytu na metalowych kółkach – osobiście wołałbym formę zwykłej klejonej książki;
- Mapy ilustrujące wycieczki są mapami typu Open Source w skalach od 1 :50000, poprzez 1 : 75000 do 1 : 100000 zawierają o wiele za mało szczegółów;
- Opisy wycieczek na przykładzie Wycieczki numer 29 Ścieżka pod Reglami – mnie osobiście nie przekonują czy autor opisu tej wycieczki rzeczywiście pokonał ją na nartach. Opis jest bardziej jak z przewodnika letniego i trudno się zorientować które strome odcinki można zjechać a które trzeba schodzić z nartami w rękach. Tego typu informacji oczekiwałbym czytając przewodnik po szlaku typu Ścieżka pod reglami;
- Większość zdjęć reprodukowanych w przewodniku pochodzi ze zbioru zdjęć narciarskich Shutterstock.com co jest dziwne, dlatego że przecież o wiele lepiej wyglądałyby zdjęcia robione przez autorów przewodnika podczas przechodzenia poszczególnych tras.
Podsumowanie:
Bardzo dobrze że Wydawnictwo Bezdroża wydało swój przewodnik, który może być inspiracją do planowania swoich własnych wycieczek i turystyki narciarskiej w naszych górach. Polecam!
Loppet.pl Marcin
Jak dbać o włosy. Poradnik dla początkującej włosomaniaczki
KOSMETYCZNE LEKTURY: ANNA KOŁOMYCEW "ANWEN" "JAK DBAĆ O WŁOSY - PORADNIK DLA POCZĄTKUJĄCEJ WŁOSOMANIACZKI"
Anwen chyba nie muszę nikomu przedstawiać. Jest nie tylko guru w sprawach włosowych, ale także posiadaczką przepięknych, czarnych pukli, które podziwiam z ogromną zazdrością. Jej poradom zaufały tysiące osób i dzięki niej mogą cieszyć się bujną, zdrową fryzurą. Kiedy tylko usłyszałam, że planuje wydać własną książkę, w której zbierze najważniejszą włosową wiedzę w pigułce, od razu wiedziałam, że to będzie pozycja obowiązkowa w mojej biblioteczce! Premiera "Jak dbać o włosy" miała miejsce 14 listopada, ja zamówiłam ją odpowiednio wcześniej, jednak okazało się, że będę musiała poczekać trochę dłużej...bo zabrakło towaru na stanie. To tylko świadczy o tym, jaką popularnością cieszyła się ta książka. I powiem szczerze- nie dziwię się temu ani trochę. Przeczytałam ją w 2 dni, chłonąc zawartą w niej wiedzę jak gąbka! Jeśli cały czas zastanawiacie się nad jej zakupem, to polecam przeczytać recenzję, może ona pomoże Wam podjąć decyzję :)
Jak sama nazwa mówi, jest to świetny przewodnik po pielęgnacji włosów, przeznaczony głównie dla osób, które dopiero zaczynają przygodę z włosomaniactwem. Jednak stałe czytelniczki bloga Anwen również nie powinny się czuć rozczarowane, ponieważ dzięki tej pozycji, mają zebrane wszystkie najważniejsze porady w pigułce. Moim zdaniem zawsze łatwiej jest sięgnąć po książkę i wyszukać w niej to, co nas interesuje, niż przeglądać całego bloga, na którym mamy setki wpisów, wśród których ciężko jest trafić na ten właściwy. Autorka dzieli się z nami wiedzą na temat tego jak rozpoznać typ naszych włosów, jak odpowiednio dobrać do nich pielęgnację, czy tego, jakich składników powinniśmy unikać (np. w szamponach). Znajdziemy tutaj także odpowiedzi na takie pytania jak np. "co to są humektanty?", "czym jest przeproteinowanie?", a także całe mnóstwo ciekawych przepisów na maski, mgiełki i inne kosmetyki do włosów, które sami możemy wyczarować w domowym zaciszu ze 100% naturalnych składników! Książka podzielona jest na rozdziały, dzięki czemu w szybki sposób mozemy wyszukać ten fragment, który akurat nas interesuje. Każdy rozdział opatrzony jest kolorowymi zdjęciami, a na jego końcu znajduje się krótkie podsumowanie wszystkich najważniejszych informacji w nim zawartych (to taka wersja "dla leniwych" :D). Warto też dodać, że Ania ma bardzo lekkie pióro i po prostu świetnie się ją czyta. Ten, kto zagląda na jej bloga na pewno świetnie zdaje sobie z tego sprawę ;)
Co mi się w tej książce nie podoba?
Na pewno to, że jest ZA KRÓTKA! :D Zdaję sobie jednak sprawę, że gdyby Anwen chciała przelać na papier całą swoją włosową wiedzę, ta pozycja miałaby pewnie milion stron, a jej zależało na tym, aby był to poradnik dla każdego, w którym zawarte będą najistotniejsze informacje. Szkoda też, że nie wykorzystała żadnych swoich zdjęć (oczywiście wszsytkie te, które zostały wydrukowane pochodziły z legalnego źródła!), bądź zdjeć metamorfoz włosowych swoich czytelniczek (z cyklu "moja włosowa historia"). Niemniej, fotografie w środku publikacji są zawsze świetnie dobrane do tematu i nie można im niczego zarzucić. "Stare włosowe wyjadaczki" mogą też się poczuć nieco zawiedzione, że tak naprawdę całą tą wiedzę można znaleźć na blogu i one wszyskie te rzeczy już dawno znają...jednak jak sama nazwa mówi, jest to poradnik DLA POCZĄTKUJĄCYCH, dlatego też uważam, że poziom informacji w nim zawarty jest odpowiedni dla osób, które dopiero wchodzą w ten świat.
Komu ją polecam?
Z pewnością będzie idealna dla wszystkch, którzy chcą lepiej poznać swoje włosy i dowiedzieć się jak o nie dbać, żeby im nie zaszkodzić. Bardziej doświadczonym na pewno pomoże nieco usystematyzować wiadomości na różne "włosowe" tematy. Jednak przede wszystkim polecam ją tym, którzy zastanawiają się "co kupić w prezencie mamie/siostrze/cioci/przyjaciółce?". Obdarowana osoba na pewno nie poczuje się zawiedziona (no chyba, że już ma tą książkę w swoim zbiorze), a dzięki niej zdecydowanie poszerzy swoje horyzonty. Bo wiedza zawsze jest w cenie!
Czego nauczyła mnie ta książka?
Zaczerpnęłam z niej wiele ciekawych porad. To właśnie dzięki Anwen przekonałam się do płukania włosów chłodną wodą, a także poznałam tajniki odpowiedniego mycia głowy szamponem (bo to wcale nie jest takie proste jak się niektórym wydaje!). Mam też zamiar wykorzystać kilka przepisów na domowe kosmetyki dla moich kłaczków, bo po analizie składów produktów drogeryjnych, jaką autorka przeprowadziła, nie jestem do nich przekonana :D Poznałam lepiej swoje włosy i już wiem jaki plan pielęgnacji jest dla nich najlepszy i od kiedy wprowadziłam go w życie, prezentują się o niebo lepiej!
Ile kosztuje i czy warto ją kupić?
W zależności od tego, w jakiej księgarni ją kupujemy, zapłacimy za nią od 34 do 37 zł. Warto polować na promocję, bo niedawno widziałam ją w internecie 50% taniej! Myślę, że recenzja mówi sama za siebie i na drugie pytanie odpowiadać nie muszę. Dla mnie to jest po prostu obowiązkowa pozycja na półce każdej osoby, która lubi dbać o włosy!
Jeśli nadal nie jesteście przekonani, możecie przeczytać darmowy fragment, który jest dostępny w sieci :)
Anwen chyba nie muszę nikomu przedstawiać. Jest nie tylko guru w sprawach włosowych, ale także posiadaczką przepięknych, czarnych pukli, które podziwiam z ogromną zazdrością. Jej poradom zaufały tysiące osób i dzięki niej mogą cieszyć się bujną, zdrową fryzurą. Kiedy tylko usłyszałam, że planuje wydać własną książkę, w której zbierze najważniejszą włosową wiedzę w pigułce, od razu wiedziałam, że to będzie pozycja obowiązkowa w mojej biblioteczce! Premiera "Jak dbać o włosy" miała miejsce 14 listopada, ja zamówiłam ją odpowiednio wcześniej, jednak okazało się, że będę musiała poczekać trochę dłużej...bo zabrakło towaru na stanie. To tylko świadczy o tym, jaką popularnością cieszyła się ta książka. I powiem szczerze- nie dziwię się temu ani trochę. Przeczytałam ją w 2 dni, chłonąc zawartą w niej wiedzę jak gąbka! Jeśli cały czas zastanawiacie się nad jej zakupem, to polecam przeczytać recenzję, może ona pomoże Wam podjąć decyzję :)
Jak sama nazwa mówi, jest to świetny przewodnik po pielęgnacji włosów, przeznaczony głównie dla osób, które dopiero zaczynają przygodę z włosomaniactwem. Jednak stałe czytelniczki bloga Anwen również nie powinny się czuć rozczarowane, ponieważ dzięki tej pozycji, mają zebrane wszystkie najważniejsze porady w pigułce. Moim zdaniem zawsze łatwiej jest sięgnąć po książkę i wyszukać w niej to, co nas interesuje, niż przeglądać całego bloga, na którym mamy setki wpisów, wśród których ciężko jest trafić na ten właściwy. Autorka dzieli się z nami wiedzą na temat tego jak rozpoznać typ naszych włosów, jak odpowiednio dobrać do nich pielęgnację, czy tego, jakich składników powinniśmy unikać (np. w szamponach). Znajdziemy tutaj także odpowiedzi na takie pytania jak np. "co to są humektanty?", "czym jest przeproteinowanie?", a także całe mnóstwo ciekawych przepisów na maski, mgiełki i inne kosmetyki do włosów, które sami możemy wyczarować w domowym zaciszu ze 100% naturalnych składników! Książka podzielona jest na rozdziały, dzięki czemu w szybki sposób mozemy wyszukać ten fragment, który akurat nas interesuje. Każdy rozdział opatrzony jest kolorowymi zdjęciami, a na jego końcu znajduje się krótkie podsumowanie wszystkich najważniejszych informacji w nim zawartych (to taka wersja "dla leniwych" :D). Warto też dodać, że Ania ma bardzo lekkie pióro i po prostu świetnie się ją czyta. Ten, kto zagląda na jej bloga na pewno świetnie zdaje sobie z tego sprawę ;)
Co mi się w tej książce nie podoba?
Na pewno to, że jest ZA KRÓTKA! :D Zdaję sobie jednak sprawę, że gdyby Anwen chciała przelać na papier całą swoją włosową wiedzę, ta pozycja miałaby pewnie milion stron, a jej zależało na tym, aby był to poradnik dla każdego, w którym zawarte będą najistotniejsze informacje. Szkoda też, że nie wykorzystała żadnych swoich zdjęć (oczywiście wszsytkie te, które zostały wydrukowane pochodziły z legalnego źródła!), bądź zdjeć metamorfoz włosowych swoich czytelniczek (z cyklu "moja włosowa historia"). Niemniej, fotografie w środku publikacji są zawsze świetnie dobrane do tematu i nie można im niczego zarzucić. "Stare włosowe wyjadaczki" mogą też się poczuć nieco zawiedzione, że tak naprawdę całą tą wiedzę można znaleźć na blogu i one wszyskie te rzeczy już dawno znają...jednak jak sama nazwa mówi, jest to poradnik DLA POCZĄTKUJĄCYCH, dlatego też uważam, że poziom informacji w nim zawarty jest odpowiedni dla osób, które dopiero wchodzą w ten świat.
Komu ją polecam?
Z pewnością będzie idealna dla wszystkch, którzy chcą lepiej poznać swoje włosy i dowiedzieć się jak o nie dbać, żeby im nie zaszkodzić. Bardziej doświadczonym na pewno pomoże nieco usystematyzować wiadomości na różne "włosowe" tematy. Jednak przede wszystkim polecam ją tym, którzy zastanawiają się "co kupić w prezencie mamie/siostrze/cioci/przyjaciółce?". Obdarowana osoba na pewno nie poczuje się zawiedziona (no chyba, że już ma tą książkę w swoim zbiorze), a dzięki niej zdecydowanie poszerzy swoje horyzonty. Bo wiedza zawsze jest w cenie!
Czego nauczyła mnie ta książka?
Zaczerpnęłam z niej wiele ciekawych porad. To właśnie dzięki Anwen przekonałam się do płukania włosów chłodną wodą, a także poznałam tajniki odpowiedniego mycia głowy szamponem (bo to wcale nie jest takie proste jak się niektórym wydaje!). Mam też zamiar wykorzystać kilka przepisów na domowe kosmetyki dla moich kłaczków, bo po analizie składów produktów drogeryjnych, jaką autorka przeprowadziła, nie jestem do nich przekonana :D Poznałam lepiej swoje włosy i już wiem jaki plan pielęgnacji jest dla nich najlepszy i od kiedy wprowadziłam go w życie, prezentują się o niebo lepiej!
Ile kosztuje i czy warto ją kupić?
W zależności od tego, w jakiej księgarni ją kupujemy, zapłacimy za nią od 34 do 37 zł. Warto polować na promocję, bo niedawno widziałam ją w internecie 50% taniej! Myślę, że recenzja mówi sama za siebie i na drugie pytanie odpowiadać nie muszę. Dla mnie to jest po prostu obowiązkowa pozycja na półce każdej osoby, która lubi dbać o włosy!
Jeśli nadal nie jesteście przekonani, możecie przeczytać darmowy fragment, który jest dostępny w sieci :)
Nuneczka.pl Ania
Król biurowej klasy średniej
Przyznam Wam szczerze, że chyba nad żadną książką się nie uśmiałam tak, jak nad tą. Autentycznie- płakałam ze śmiechu. Książka opowiada o życiu grafika w agencji. Historia przedstawiona jest za pomocą tekstu, krótkich komiksów, a także fragmentów czatu i tweetów. Chociaż całość jest niezwykle zabawna, absurdalna, przerysowana, ironiczna, a zakończenie wręcz można uznać za fantastykę, to każdy, kto pracował w jakimkolwiek biurze odnajdzie w tej publikacji coś rodem wziętego z własnych doświadczeń. Mimo, że Zuch napisał wszystko zrozumiałym językiem, to pewne żarty pozostają nieco hermetyczne, ale nie wpływa to na odbiór. Nie jest to książka tylko dla grafika. Choć zdecydowanie nie dla account’a. Chyba, że takiego z ogromnym dystansem do siebie.
Mojatrawa.pl Moja Trawa
Sygnał i szum. Sztuka prognozowania w erze technologii
Z analiz firmy IBM wynika, że 90 procent danych powstałych w całej historii ludzkości to efekt zaledwie ostatnich dwóch lat, a dziennie ludzkość “wzbogaca się” o kolejne 2,5 tryliona bajtów [1]. Jednakże, jak twierdzi Nate Silver [2], ten ogromny przyrost nowych informacji nie oznacza, że jako ludzkość wiemy więcej. Wręcz przeciwnie, coraz bardziej gubimy się w chaosie i natłoku nowych danych, których nikt nie jest obecnie w stanie przetworzyć w takim stopniu, aby wyciągnąć z nich sensowne i wiarygodne wnioski.
Co więcej, Silver zwraca nam uwagę na fakt, że im więcej danych mamy dostępnych, tym więcej pojawia się zmiennych, jednak wartościowych informacji (nowej wiedzy) przybywa znacznie wolniej niż związków statystycznych między nimi. Innymi słowy, wraz ze wzrostem ilości danych, rośnie ich złożoność, a równocześnie w postępie wykładniczym rośnie ilość korelacji. I tu pojawia się największa pułapka. Bo analizując dane i doszukując się związków przyczynowo-skutkowych, eksperci i naukowcy coraz częściej postrzegają szum (informacje nieistotne) za sygnał (informacje istotne), co prowadzi z kolei do błędnych wniosków i marnych teorii. Silver ujmuje to dosadnie: “Większość produkowanych codziennie danych to zwykły szum, którego natężenie rośnie znacznie szybciej niż natężenie sygnału. Jest mnóstwo hipotez do sprawdzenia i zbiorów danych do przeanalizowania, ale ilość obiektywnej prawdy pozostaje w zasadzie niezmienna”.[3]
Zarysowana powyżej koncepcja okazała się idealnym punktem wyjścia do napisania jednej z najciekawszych książek ostatnich lat. Jej autorem jest najbardziej znany obecnie ekspert od statystyki w Ameryce, Nate Silver. Po ukończeniu prestiżowego Uniwersytetu Chicagowskiego i nie mniej elitarnej London School of Economics, na początku kariery pracował jako księgowy w korporacji KPMG, by następnie opracować pionierski system PECOTA do analizy statystycznej wyników i osiągnięć zawodników ligi bejsbolowej, który przyniósł mu uznanie w środowisku analityków sportowych. Niedługo potem jego zainteresowania statystyczne znalazły ujście w innej dziedzinie, czyli w polityce. I tu nastąpiła eksplozacja jego talentu. Najpierw jako felietonista piszący pod pseudonimem, a następnie jako redaktor własnego bloga, FiveThirtyEight.com, zyskał prawdziwą i zasłużoną sławę jako autor niezwykle trafnych prognoz wyborczych. W 2008 roku, podczas wyborów prezydenckich, udało mu się wskazać zwycięzcę w 49. z 50. stanów. Warto jednak dodać, że nie wskazuje on jednoznacznie faworyta, tylko określa procentowe prawdopodobieństwo różnych wyników, co najlepiej ilustruje wykres dotyczący zwiększenia liczby mandatów Partii Republikańskiej w wyborach z 2010 roku [4]. Jego prognoza okazała się trafna, ale tylko dlatego, że faktyczne wyniki wyborów zmieściły się w najbardziej prawdopodobnym przedziale prognozowanych przez niego wyników. Jak to później podsumował: “szeroki rozkład wyników uczciwie odzwierciedlał niepewność realnego świata. A [...] prognozowanie konkretnego wyniku było szaleństwem.’[5]
“Sygnał i szum” to książka wielowarstwowa, obrazująca złożoność świata i ukazująca pułapki związane z jego analizowaniem. Zarazem to doskonałe wprowadzenie w skomplikowane zagadnienia związane ze statystyką i prawdopodobieństwem. Wbrew pozorom, to wiedza nie abstrakcyjna i mało przydatna, ale wręcz niezbędna do rozumienia wielu zjawisk, a w niektórych przypadkach ratująca niejedno życie [6]. Każdy z rozdziałów poświęconych jest dogłębnej analizie jednego z takich tematów jak prognozy wyborcze, efekt cieplarniany czy prognozy meteorologiczne. A wszystko w ramach klarownej struktury: rozdziały 1-7 dotyczą problemów związanych z prognozowaniem, a kolejne 6 rozdziałów zajmuje się analizą i zastosowaniem teorii Bayesa.
Dla mnie recenzowana tu książka to jedna z tych lektur, które czyta się zachłannie, a po ich zakończeniu żałujemy, że to już koniec. Na szczęście można ją czytać bez końca. A zważywszy na mnogość zajmujących tematów, co jakiś czas czytam wyrywkowo ulubione rozdziały. Na przykład ten poświęcony rozgrywce Gary’ego Kasparowa z superkomputerem Deep Blue. Albo ten o naukowcach próbujących prognozować trzęsienia ziemi. Krótko mówiąc, jedna z najlepszych i najbardziej wartościowych książek, jak czytałem w tym roku.
[1] “Sygnał i szum. Sztuka prognozowania w erze technologii”, Nate Silver, OnePress, 2014, str. 21
[2] http://en.wikipedia.org/wiki/Nate_Silver
[3] “Sygnał i szum. Sztuka prognozowania w erze technologii”, Nate Silver, OnePress, 2014, str. 21
[4] ibidem, str. 66
[5] ibidem, str. 66
[6] http://wyborcza.pl/1,137662,17000749,Nieznajomosc_matematyki_zabija.html
Co więcej, Silver zwraca nam uwagę na fakt, że im więcej danych mamy dostępnych, tym więcej pojawia się zmiennych, jednak wartościowych informacji (nowej wiedzy) przybywa znacznie wolniej niż związków statystycznych między nimi. Innymi słowy, wraz ze wzrostem ilości danych, rośnie ich złożoność, a równocześnie w postępie wykładniczym rośnie ilość korelacji. I tu pojawia się największa pułapka. Bo analizując dane i doszukując się związków przyczynowo-skutkowych, eksperci i naukowcy coraz częściej postrzegają szum (informacje nieistotne) za sygnał (informacje istotne), co prowadzi z kolei do błędnych wniosków i marnych teorii. Silver ujmuje to dosadnie: “Większość produkowanych codziennie danych to zwykły szum, którego natężenie rośnie znacznie szybciej niż natężenie sygnału. Jest mnóstwo hipotez do sprawdzenia i zbiorów danych do przeanalizowania, ale ilość obiektywnej prawdy pozostaje w zasadzie niezmienna”.[3]
Zarysowana powyżej koncepcja okazała się idealnym punktem wyjścia do napisania jednej z najciekawszych książek ostatnich lat. Jej autorem jest najbardziej znany obecnie ekspert od statystyki w Ameryce, Nate Silver. Po ukończeniu prestiżowego Uniwersytetu Chicagowskiego i nie mniej elitarnej London School of Economics, na początku kariery pracował jako księgowy w korporacji KPMG, by następnie opracować pionierski system PECOTA do analizy statystycznej wyników i osiągnięć zawodników ligi bejsbolowej, który przyniósł mu uznanie w środowisku analityków sportowych. Niedługo potem jego zainteresowania statystyczne znalazły ujście w innej dziedzinie, czyli w polityce. I tu nastąpiła eksplozacja jego talentu. Najpierw jako felietonista piszący pod pseudonimem, a następnie jako redaktor własnego bloga, FiveThirtyEight.com, zyskał prawdziwą i zasłużoną sławę jako autor niezwykle trafnych prognoz wyborczych. W 2008 roku, podczas wyborów prezydenckich, udało mu się wskazać zwycięzcę w 49. z 50. stanów. Warto jednak dodać, że nie wskazuje on jednoznacznie faworyta, tylko określa procentowe prawdopodobieństwo różnych wyników, co najlepiej ilustruje wykres dotyczący zwiększenia liczby mandatów Partii Republikańskiej w wyborach z 2010 roku [4]. Jego prognoza okazała się trafna, ale tylko dlatego, że faktyczne wyniki wyborów zmieściły się w najbardziej prawdopodobnym przedziale prognozowanych przez niego wyników. Jak to później podsumował: “szeroki rozkład wyników uczciwie odzwierciedlał niepewność realnego świata. A [...] prognozowanie konkretnego wyniku było szaleństwem.’[5]
“Sygnał i szum” to książka wielowarstwowa, obrazująca złożoność świata i ukazująca pułapki związane z jego analizowaniem. Zarazem to doskonałe wprowadzenie w skomplikowane zagadnienia związane ze statystyką i prawdopodobieństwem. Wbrew pozorom, to wiedza nie abstrakcyjna i mało przydatna, ale wręcz niezbędna do rozumienia wielu zjawisk, a w niektórych przypadkach ratująca niejedno życie [6]. Każdy z rozdziałów poświęconych jest dogłębnej analizie jednego z takich tematów jak prognozy wyborcze, efekt cieplarniany czy prognozy meteorologiczne. A wszystko w ramach klarownej struktury: rozdziały 1-7 dotyczą problemów związanych z prognozowaniem, a kolejne 6 rozdziałów zajmuje się analizą i zastosowaniem teorii Bayesa.
Dla mnie recenzowana tu książka to jedna z tych lektur, które czyta się zachłannie, a po ich zakończeniu żałujemy, że to już koniec. Na szczęście można ją czytać bez końca. A zważywszy na mnogość zajmujących tematów, co jakiś czas czytam wyrywkowo ulubione rozdziały. Na przykład ten poświęcony rozgrywce Gary’ego Kasparowa z superkomputerem Deep Blue. Albo ten o naukowcach próbujących prognozować trzęsienia ziemi. Krótko mówiąc, jedna z najlepszych i najbardziej wartościowych książek, jak czytałem w tym roku.
[1] “Sygnał i szum. Sztuka prognozowania w erze technologii”, Nate Silver, OnePress, 2014, str. 21
[2] http://en.wikipedia.org/wiki/Nate_Silver
[3] “Sygnał i szum. Sztuka prognozowania w erze technologii”, Nate Silver, OnePress, 2014, str. 21
[4] ibidem, str. 66
[5] ibidem, str. 66
[6] http://wyborcza.pl/1,137662,17000749,Nieznajomosc_matematyki_zabija.html
http://ekonomiaprzetrwania.pl Wojciech Głąbiński
Twitter - sukces komunikacji w 140 znakach. Tajemnice narracji dla firm, instytucji i liderów opinii
Nauka ćwierkania dla każdego
Bez względu na to czy jesteś już użytkownikiem Twittera, czy debiutujesz w tej roli, powinieneś zajrzeć do lektury zdradzającej tajemnice sukcesu komunikacji w 140 znakach. Poza Facebookiem nie korzystasz z mediów społecznościowych? Tym bardziej sięgnij po książkę E. Mistewicza!
Książka jest apoteozą Twittera. Autor przedstawia serwis jako miejsce wymiany opinii ludzi tworzących elitę naszego kraju. Dowodzi przewadze tego, wciąż niedocenianego przez współobywateli, medium nad Facebookiem. Podczas gdy na serwisie Zuckerberga musimy dobrze wyglądać - bo tam prezentujemy zdjęcia, na Twitterze powinniśmy szybko i mądrze myśleć - bo tu eksponujemy naszą inteligencję. I mamy na to tylko 140 znaków.
Twitter zmienił w naszej rzeczywistości wirtualnej i realnej wiele. Zmienił dziennikarstwo, świat nowych mediów, ale i tych tradycyjnych. Zmienił poziom relacji dziennikarzy z politykami, ale i wpłynął na kształt polityki w ogóle. To gorące medium zmiejszyło dystans między informatorami i odbiorcami. Ba! Pozwoliło nawet na elminację pośredników. Dziś każdy z nas może newsy otrzymywać na bieżąco, prosto z ręki trzymającego Blackberry Marszałka Sikorskiego...
Na Twitterze być wypada. Autor przekonuje, że nie tylko o obecności marek, urzędów i osób publicznych mowa. Z aplikacji zainstalowanej na telefonie powinien korzystać każdy! Eryk Mistewicz w sposób niezwykle ciekawy i inspirujacy daje wskazówki jak zaistnieć w świecie ćwierkających newsów. Swoje rady opatruje barwnymi przykładami i antywzorami. Przystępując do lektury obawiałam się, że trzymam w ręce kolejny plik nieprzystępnie wyłożonej teorii. Pomyliłam się. Znacząco.
Książka zupełnie nie przypomina starszych wersji lektur o nowych mediach. Jest krótko, zwieźle i bardzo interesująco! Autor burzy mity o Twitterze, przestawia subiektywne zestawienie najlepiej prowadzonych kont i udostępnia ranking, w którym Barack Obama ulokowany jest pomiędzy Lady Gagą i Justinem Bieberem. Brzmi ciekawie?
Do kogo adresowany jest poradnik? Krąg odbiorców jest bardzo szeroki. Wskazówki odnajdą tu osoby prowadzące oficjalne konta osób publicznych, urzędów, marek, ale i znani tego świata, którzy tweetują osobiście. Pomocne rady autor kieruje także w stronę tych mniej znanych, którzy chcą zadebiutować w świecie elity i nawiązać bezpośredni kontakt z Premierem...
Twitter stopniowo zyskuje w Polsce na popularności. W tym momencie ma już prawie trzy miliony użytkowników. I jestem przekonana, że liczba jego wyznawców wzrośnie o te osoby, które w jednej ręce wertując lekturę Eryka Mistewicza, drugą będą zakładać konto, które do tej pory odrzucali z powodu jego enigmatyczności. Strach przed nieznanym jednak można opanować...
Bez względu na to czy jesteś już użytkownikiem Twittera, czy debiutujesz w tej roli, powinieneś zajrzeć do lektury zdradzającej tajemnice sukcesu komunikacji w 140 znakach. Poza Facebookiem nie korzystasz z mediów społecznościowych? Tym bardziej sięgnij po książkę E. Mistewicza!
Książka jest apoteozą Twittera. Autor przedstawia serwis jako miejsce wymiany opinii ludzi tworzących elitę naszego kraju. Dowodzi przewadze tego, wciąż niedocenianego przez współobywateli, medium nad Facebookiem. Podczas gdy na serwisie Zuckerberga musimy dobrze wyglądać - bo tam prezentujemy zdjęcia, na Twitterze powinniśmy szybko i mądrze myśleć - bo tu eksponujemy naszą inteligencję. I mamy na to tylko 140 znaków.
Twitter zmienił w naszej rzeczywistości wirtualnej i realnej wiele. Zmienił dziennikarstwo, świat nowych mediów, ale i tych tradycyjnych. Zmienił poziom relacji dziennikarzy z politykami, ale i wpłynął na kształt polityki w ogóle. To gorące medium zmiejszyło dystans między informatorami i odbiorcami. Ba! Pozwoliło nawet na elminację pośredników. Dziś każdy z nas może newsy otrzymywać na bieżąco, prosto z ręki trzymającego Blackberry Marszałka Sikorskiego...
Na Twitterze być wypada. Autor przekonuje, że nie tylko o obecności marek, urzędów i osób publicznych mowa. Z aplikacji zainstalowanej na telefonie powinien korzystać każdy! Eryk Mistewicz w sposób niezwykle ciekawy i inspirujacy daje wskazówki jak zaistnieć w świecie ćwierkających newsów. Swoje rady opatruje barwnymi przykładami i antywzorami. Przystępując do lektury obawiałam się, że trzymam w ręce kolejny plik nieprzystępnie wyłożonej teorii. Pomyliłam się. Znacząco.
Książka zupełnie nie przypomina starszych wersji lektur o nowych mediach. Jest krótko, zwieźle i bardzo interesująco! Autor burzy mity o Twitterze, przestawia subiektywne zestawienie najlepiej prowadzonych kont i udostępnia ranking, w którym Barack Obama ulokowany jest pomiędzy Lady Gagą i Justinem Bieberem. Brzmi ciekawie?
Do kogo adresowany jest poradnik? Krąg odbiorców jest bardzo szeroki. Wskazówki odnajdą tu osoby prowadzące oficjalne konta osób publicznych, urzędów, marek, ale i znani tego świata, którzy tweetują osobiście. Pomocne rady autor kieruje także w stronę tych mniej znanych, którzy chcą zadebiutować w świecie elity i nawiązać bezpośredni kontakt z Premierem...
Twitter stopniowo zyskuje w Polsce na popularności. W tym momencie ma już prawie trzy miliony użytkowników. I jestem przekonana, że liczba jego wyznawców wzrośnie o te osoby, które w jednej ręce wertując lekturę Eryka Mistewicza, drugą będą zakładać konto, które do tej pory odrzucali z powodu jego enigmatyczności. Strach przed nieznanym jednak można opanować...
Interia360.pl megera
