Recenzje
Powidoki. Wydanie 1
Powidoki. Tak autor nazwał swoje wspomnienia i relacje z wybranych podróży po kraju i świecie odbytych na rowerach i pieszo w ciągu minionych 25 lat.
Słowa tego nie ma w 3-tomowym Słowniku Języka Polskiego PWN, którym posługuję się od lat. Wikipedia natomiast wyjaśnia, że powidok to obraz następczy – zjawisko optyczne polegające na tym, że po wpatrywaniu się w jakiś kształt w jednym z kolorów podstawowych, a następnie odwróceniu wzroku, w oczach pojawia się ten sam, zamazany kształt w barwie dopełniającej. Jest to nietypowa książka podróżnicza.
Wydawnictwo prezentując autora na jej tylnej okładce pisze, że kilkunastoletni Piotr najpierw wybrał się po raz pierwszy samotnie na wędrówkę pożyczonym rowerem z Łukowa na południe Polski aby zrealizować kotłujące się w jego głowie od dłuższego czasu dziecięce marzenia i przekroczyć granice znanego, oswojonego świata. A w 25 później , mając za sobą tysiące kilometrów przejechanych rowerami w śniegu i upale, w dziesiątkach krajów na obu półkulach oraz spotkania z setkami ludzi napotkanych w drodze, napisać z niej swoją wersję wspomnień.
Z drogi, która cały czas trwa, nawet jeśli trzeba zatrzymać się na chwilę. Czytelnik nie znajdzie jednak w tej książce niemal zupełnie typowych relacji z rowerowych wypraw. I chociaż autor odwiedził wiele krajów, nie ma w niej ani jednego opisu zabytku. Tylko jakieś przypadkowe miejscowości czy, chyba na zasadzie wyjątku, muzeum. One wydają się go w ogóle nie interesować. Autora pasjonuje przede wszystkim ciągłe przemieszczanie się, spotykanie nowych, ale także tych samych, wcześniej poznanych ludzi. Rozmowy z którymi, ich przyjazne słowa, gesty, czy udzieloną mu pomoc, pamięta nierzadko po latach. I przeżywa je głęboko.
„Może każde takie spotkanie – pisze w przedostatnim rozdziale – ci wszyscy przypadkowi ludzie na mojej drodze, zabierają jakąś cząstkę mnie, a ja zabieram cząstkę ich, i jedyne co po nas pozostaje, to niewyraźne, rozmazane powidoki, w których później, po latach, na próżno usiłujemy siebie odnaleźć." Wspomnienia te, zawarte w 20 rozdziałach poprzedzonych mottami - cytatami różnych autorów, spinają jak klamrą Wstęp i Post scriptum. W pierwszym z nich autor opisuje m.in. niegroźny, jak wydawało się początkowo, upadek z rowerem w drodze z Alaski na południe, w miejscowości nomen omen Fall City, co znaczy „Upadek".
I złamanie kolana, co okazało się dopiero w kilka dni później podczas wizyty u lekarza w Portland, do którego podróżnik dotarł autobusem. A w konsekwencji konieczność operacji. W Post scriptum, napisanym w 2014 roku kolano jest już prawie zrośnięte. „Za miesiąc – zapowiada autor – znów ruszam w drogę. Po co? Na dobrą sprawę – nie wiem. Za każdym razem, kiedy gdzieś się wybieram, zadaję sobie to samo pytanie. I często buduję różne odpowiedzi, które wcale nie muszą być prawdziwe, czy też wcale nie chcą same z siebie stać się prawdziwe. Może gdybym znalazł właściwą odpowiedź, przestałbym się włóczyć?".
Wspomnienia i relacje z wybranych podróży po kraju, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, Islandii, Indiach, Kanadzie i USA są bardzo różnorodne. Chociaż ciekawie, a większość wręcz znakomicie, napisanych barwnym, soczystym językiem. Autor zaczyna od wspomnianej już pierwszej wyprawy rowerowej w 1989 roku, której szczegóły są zaskakujące. Odbył ją samotnie dzięki księdzu, który pomógł ówczesnemu uczniakowi i ministrantowi nie tylko pożyczając rower, ale również zapewniając jego rodzinę, że zabiera chłopaka na obóz oazowy. Podobnie było podczas dwu następnych wakacji.
Napisane z niej wspomnienia i sporządzona dokumentacja zgłoszona do konkursu radiowej „3" – „Wakacje na dwóch kółkach" została przy drugim podejściu nagrodzona wyjazdem w 13 osobowej grupie do Hiszpanii. Podczas niego niewiele było jazdy na rowerach – tak przynajmniej zapamiętał ją autor – gdyż podróż w 1992 r. odbywała się autokarem. A jej uczestnicy musieli pozować do zdjęć reklamowych sponsora w grubych dresach przy 40º upale, bluzach oraz firmowych koszulkach. Ale wyjazd ten rozbudził w chłopaku potrzebę włóczenia się po świecie.
Przez kolejne 10 lat, jak pisze, „zajeździł" 3 rowery i przejechał tysiące kilometrów. Później były wyjazdy za granicę na dłużej w jedno miejsce „aby pomieszkać, pobyć, złapać oddech". Pierwszym z nich, tuż po studiach, był wyjazd do Wielkiej Brytanii, gdzie przez 10 miesięcy pracował jako wolontariusz w domu opieki nad osobami niepełnosprawnymi w Alne w hrabstwie Yorkshire. Bardzo ciekawie opisanym, zwłaszcza relacje z podopiecznymi. Z ogromnym zainteresowaniem czytałem również wspomnienia z pobytu autora w Islandii, nie pierwszego, do której wybrał się w 2004 roku na pieszy trekking po niemal bezludnym, chociaż popularnym w weekendy, półwyspie Hornstrandir.
Zwłaszcza interesująco opisane zostały dzieje osadnictwa na tej wyspie, język islandzki, który nie zmienił się od czasów średniowiecza, tamtejsze obyczaje i wierzenia – oraz ich przemiany w ciągu stuleci – w trole, elfy, gnomy itp., ale również zwyczaje bożonarodzeniowe. A także spotkania z polskim emigrantami zarobkowymi. Kapitalnie napisane są wspomnienia z pobytu w Indiach oraz drodze z i na rowerze na północ tego kraju, w kierunku Ladakhu. Autor niezwykle barwnie opisuje nawet tak banalne sytuacje jak przejazd w New Delhi lotniskowym autobusem od trapu samolotu do budynku portu lotniczego.
Następnie trudny przejazd na rowerze w nocy w tym nieznanym mu mieście z lotniska na dworzec kolejowy. A później próbę samodzielnego kupienia biletu kolejowego w potwornym tłumie i w fałszywej kasie dla cudzoziemców, do której zaprowadzili go oszuści – naganiacze. I niesamowitą podróż z rowerem pociągiem osobowym w 2 klasie, w nieprawdopodobnym ścisku, w pierwszym etapie 12 godzinnej jazdy z przesiadkami na stopniach wagonu. Czy później przemieszczania się podczas powodzi, m.in. pokonywania rzeki z rowerem i sakwami w koszyczku przeciąganym nad szalejącym nurtem. To chyba najciekawsze części tej książki.
Chociaż z równym zainteresowaniem czytałem o spotkaniu i wieczorze spędzonym z przypadkowo poznanymi ludźmi podczas podróży z Alaski, docelowo do Argentyny. Do której – w domyśle – autor wówczas nie dotarł ulegając na trasie wspomnianemu już wypadkowi. M.in. spotkaniu z poznanymi dwa lata wcześniej rdzennymi mieszkańcami Alaski z plemienia Tlingitów, których przodkowie przed tysiącami lat przywędrowali z Syberii. Czyta się to doskonale. Szkoda jednak, że w książce nie ma zdjęć z tych podróży, chociaż autor, jak pisze w wielu miejscach, dużo fotografował. Tylko jedno z jego zdjęć wykorzystano na okładce.
Wydawnictwo prezentując autora na jej tylnej okładce pisze, że kilkunastoletni Piotr najpierw wybrał się po raz pierwszy samotnie na wędrówkę pożyczonym rowerem z Łukowa na południe Polski aby zrealizować kotłujące się w jego głowie od dłuższego czasu dziecięce marzenia i przekroczyć granice znanego, oswojonego świata. A w 25 później , mając za sobą tysiące kilometrów przejechanych rowerami w śniegu i upale, w dziesiątkach krajów na obu półkulach oraz spotkania z setkami ludzi napotkanych w drodze, napisać z niej swoją wersję wspomnień.
Z drogi, która cały czas trwa, nawet jeśli trzeba zatrzymać się na chwilę. Czytelnik nie znajdzie jednak w tej książce niemal zupełnie typowych relacji z rowerowych wypraw. I chociaż autor odwiedził wiele krajów, nie ma w niej ani jednego opisu zabytku. Tylko jakieś przypadkowe miejscowości czy, chyba na zasadzie wyjątku, muzeum. One wydają się go w ogóle nie interesować. Autora pasjonuje przede wszystkim ciągłe przemieszczanie się, spotykanie nowych, ale także tych samych, wcześniej poznanych ludzi. Rozmowy z którymi, ich przyjazne słowa, gesty, czy udzieloną mu pomoc, pamięta nierzadko po latach. I przeżywa je głęboko.
„Może każde takie spotkanie – pisze w przedostatnim rozdziale – ci wszyscy przypadkowi ludzie na mojej drodze, zabierają jakąś cząstkę mnie, a ja zabieram cząstkę ich, i jedyne co po nas pozostaje, to niewyraźne, rozmazane powidoki, w których później, po latach, na próżno usiłujemy siebie odnaleźć." Wspomnienia te, zawarte w 20 rozdziałach poprzedzonych mottami - cytatami różnych autorów, spinają jak klamrą Wstęp i Post scriptum. W pierwszym z nich autor opisuje m.in. niegroźny, jak wydawało się początkowo, upadek z rowerem w drodze z Alaski na południe, w miejscowości nomen omen Fall City, co znaczy „Upadek".
I złamanie kolana, co okazało się dopiero w kilka dni później podczas wizyty u lekarza w Portland, do którego podróżnik dotarł autobusem. A w konsekwencji konieczność operacji. W Post scriptum, napisanym w 2014 roku kolano jest już prawie zrośnięte. „Za miesiąc – zapowiada autor – znów ruszam w drogę. Po co? Na dobrą sprawę – nie wiem. Za każdym razem, kiedy gdzieś się wybieram, zadaję sobie to samo pytanie. I często buduję różne odpowiedzi, które wcale nie muszą być prawdziwe, czy też wcale nie chcą same z siebie stać się prawdziwe. Może gdybym znalazł właściwą odpowiedź, przestałbym się włóczyć?".
Wspomnienia i relacje z wybranych podróży po kraju, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, Islandii, Indiach, Kanadzie i USA są bardzo różnorodne. Chociaż ciekawie, a większość wręcz znakomicie, napisanych barwnym, soczystym językiem. Autor zaczyna od wspomnianej już pierwszej wyprawy rowerowej w 1989 roku, której szczegóły są zaskakujące. Odbył ją samotnie dzięki księdzu, który pomógł ówczesnemu uczniakowi i ministrantowi nie tylko pożyczając rower, ale również zapewniając jego rodzinę, że zabiera chłopaka na obóz oazowy. Podobnie było podczas dwu następnych wakacji.
Napisane z niej wspomnienia i sporządzona dokumentacja zgłoszona do konkursu radiowej „3" – „Wakacje na dwóch kółkach" została przy drugim podejściu nagrodzona wyjazdem w 13 osobowej grupie do Hiszpanii. Podczas niego niewiele było jazdy na rowerach – tak przynajmniej zapamiętał ją autor – gdyż podróż w 1992 r. odbywała się autokarem. A jej uczestnicy musieli pozować do zdjęć reklamowych sponsora w grubych dresach przy 40º upale, bluzach oraz firmowych koszulkach. Ale wyjazd ten rozbudził w chłopaku potrzebę włóczenia się po świecie.
Przez kolejne 10 lat, jak pisze, „zajeździł" 3 rowery i przejechał tysiące kilometrów. Później były wyjazdy za granicę na dłużej w jedno miejsce „aby pomieszkać, pobyć, złapać oddech". Pierwszym z nich, tuż po studiach, był wyjazd do Wielkiej Brytanii, gdzie przez 10 miesięcy pracował jako wolontariusz w domu opieki nad osobami niepełnosprawnymi w Alne w hrabstwie Yorkshire. Bardzo ciekawie opisanym, zwłaszcza relacje z podopiecznymi. Z ogromnym zainteresowaniem czytałem również wspomnienia z pobytu autora w Islandii, nie pierwszego, do której wybrał się w 2004 roku na pieszy trekking po niemal bezludnym, chociaż popularnym w weekendy, półwyspie Hornstrandir.
Zwłaszcza interesująco opisane zostały dzieje osadnictwa na tej wyspie, język islandzki, który nie zmienił się od czasów średniowiecza, tamtejsze obyczaje i wierzenia – oraz ich przemiany w ciągu stuleci – w trole, elfy, gnomy itp., ale również zwyczaje bożonarodzeniowe. A także spotkania z polskim emigrantami zarobkowymi. Kapitalnie napisane są wspomnienia z pobytu w Indiach oraz drodze z i na rowerze na północ tego kraju, w kierunku Ladakhu. Autor niezwykle barwnie opisuje nawet tak banalne sytuacje jak przejazd w New Delhi lotniskowym autobusem od trapu samolotu do budynku portu lotniczego.
Następnie trudny przejazd na rowerze w nocy w tym nieznanym mu mieście z lotniska na dworzec kolejowy. A później próbę samodzielnego kupienia biletu kolejowego w potwornym tłumie i w fałszywej kasie dla cudzoziemców, do której zaprowadzili go oszuści – naganiacze. I niesamowitą podróż z rowerem pociągiem osobowym w 2 klasie, w nieprawdopodobnym ścisku, w pierwszym etapie 12 godzinnej jazdy z przesiadkami na stopniach wagonu. Czy później przemieszczania się podczas powodzi, m.in. pokonywania rzeki z rowerem i sakwami w koszyczku przeciąganym nad szalejącym nurtem. To chyba najciekawsze części tej książki.
Chociaż z równym zainteresowaniem czytałem o spotkaniu i wieczorze spędzonym z przypadkowo poznanymi ludźmi podczas podróży z Alaski, docelowo do Argentyny. Do której – w domyśle – autor wówczas nie dotarł ulegając na trasie wspomnianemu już wypadkowi. M.in. spotkaniu z poznanymi dwa lata wcześniej rdzennymi mieszkańcami Alaski z plemienia Tlingitów, których przodkowie przed tysiącami lat przywędrowali z Syberii. Czyta się to doskonale. Szkoda jednak, że w książce nie ma zdjęć z tych podróży, chociaż autor, jak pisze w wielu miejscach, dużo fotografował. Tylko jedno z jego zdjęć wykorzystano na okładce.
kurier365.pl Cezary Rudziński
Bułgaria. Pejzaż słońcem pisany. Wydanie 6
Na wieść o moich planach wakacyjnych (kierunek: Bułgaria) wszyscy reagowali podobnie - wypowiadaną z uśmiechem zrozumienia frazą: "Aaa, Złote Piaski". Nie, ani Złote Piaski, ani Słoneczny Brzeg nie rozpalały mojej wyobraźni w takim stopniu jak wizja spotkania krasek i żołn (tak, to był mój priorytet!) oraz chęć zdobycia Wichrenu, najwyższego szczytu Pirinu, drugiego na liście najwyższych gór Bułgarii. Te dwa cele przyświecały moim planom urlopowym - w chwili gdy pojawił się pomysł o wyjeździe nic więcej na temat tego kraju nie wiedziałam.
Na jakiś czas przed wyjazdem zaopatrzyłam się w książkowy przewodnik, który dla mnie jest absolutnie niezbędny. Używam go nie tylko podczas podróży, ale i w czasie opracowywania strategii wyjazdowej, którą uważam za nieodzowną, gdyż nie lubię tkwić w jednym miejscu, jestem bowiem zachłannym eksploratorem. Przed wyjazdem opracowuję trasę, nanoszę na mapę miejsca warte odwiedzenia, robię notatki. Przewodnik jest dla mnie starterem, od którego zaczynam planowanie, informacje znalezione w sieci są jedynie jego uzupełnieniem.
Ponieważ podczas wypadu na Krym przewodnik Bezdroży sprawdził się bez zarzutu, tym razem również sięgnęłam po publikację tego wydawnictwa. Książka Bułgaria. Pejzaż słońcem pisany już przy pobieżnym kartkowaniu utwierdziła mnie w przekonaniu, że obrałam dobry kierunek, kraj ten jest bowiem bardzo zróżnicowany, zarówno w kwestii ukształtowania terenu, jak i różnorodności obiektów. Morze, liczne pasma górskie, jeziora, rezerwaty przyrody, jaskinie, skalne klasztory i cerkiewki, meczety, łaźnie, grobowce trackie oraz akwedukty to tylko niektóre ze skarbów Bułgarii. Nie można nie wspomnieć o ludziach, życzliwie nastawionych i skorych do pomocy. Przez szybę samochodu pytaliśmy o drogę - zaraz na środku ulicy (!) materializował się człowiek objaśniający trasę. Chcieliśmy zobaczyć "susliki" - wykonywano telefon do osoby zajmującej się introdukcją tych uroczych ssaków z prośbą o sprecyzowanie lokalizacji siedlisk. Dla nas, ludzi Zachodu, rzecz niepojęta.
Zadziwiła mnie również ilość czeszm, czyli ogólnodostępnych ujęć wody pitnej w postaci kraników - czasem zadaszonych, innym razem jedynie wyrastających z niewielkiego murku. Co ciekawe, były one zlokalizowane zarówno w miastach, jak i na wsiach czy wzdłuż dróg, przez co kilka lewów zostało w kieszeni (woda ta z powodzeniem zastępowała "mineralkę"). Ponieważ bilans zwykle musi się wyrównać, na paliwie nie dało się zaoszczędzić - drogi są tak oznakowane, że część znaków kierunkowych znajduje się albo wśród liści, albo jest ustawiona pod nieprawidłowym kątem do kierowcy, przez co ten błędnie interpretuje kierunek jazdy i skręca w niewłaściwą odnogę. Autor przewodnika wspomina również o złym stanie dróg, po przejechaniu całej Bułgarii trudno się z nim nie zgodzić. O ile większość dróg nie pozostawia nic do życzenia, o tyle drogi górskie, urozmaicone wyrwami, spowalniają kierowcę do prędkości 10-20 km/h lub każą zawrócić (tak było w przypadku drogi do Diabelskiego Mostu gdzie unijna droga nagle zamieniła się w błotnistą, nie do przebycia dla zwykłej osobówki). Warto jednak zagryźć zęby i dotoczyć się do miejsc takich jak np. Madżarowo, niestety nieopisane w przewodniku, prawdopodobnie ze względu na nieciekawą atmosferę panującą w miasteczku, a przynajmniej w jego części. Powybijane szyby, opuszczone budynki nadają mu klimat miasta-widma, my jednak pojechaliśmy tam po to, aby zobaczyć sępy. Było warto, ich widok - niezapomniany!
Poza typowo przyrodniczymi miejscami odwiedziliśmy również figurujące na liście UNESCO Nesebyr oraz wspaniały, monumentalny Rilski Monastyr, a także zobaczyliśmy sporo fascynujących formacji skalnych - Stobskie Piramidy, skalne grzyby, takież klasztory i cerkiewki, wreszcie skalne miasto Bełogradczik, a także najbardziej spektakularne ze wszystkich Czudnite Mostowe, czyli naturalne mosty o długości kilkudziesięciu metrów. Wspomnianego wcześniej Wichrenu nie dane nam było zaliczyć - zły start spowodowany... tak!, niejasnym oznaczeniem szlaku (nie byliśmy jedynymi zdezorientowanymi), spowodował znaczne opóźnienie, w efekcie czego utknęliśmy na uroczej polance obserwując i fotografując ptaki. Bardziej efektywna była wycieczka w masyw Riły, gdzie "zaliczyliśmy" Sedemte Ezera (niestety również nie znalazły się w przewodniku) - przepiękny szlak ciągnący się wzdłuż górskich jezior, ciekawszy tym bardziej, że do miejsca naszego startu, czyli na wysokość ponad 2100 m n.p.m. wyjechaliśmy... wyciągiem krzesełkowym!
Większość odwiedzonych miejsc jest efektem dobrze odrobionej pracy domowej - gdyby nie wnikliwa lektura przed wyjazdem, zapewne o wielu z nich nie dowiedzielibyśmy się. Przewodnik Bułgaria. Pejzaż słońcem pisany okazał się nieocenionym towarzyszem naszej wycieczki - na bieżąco sprawdzałam w nim wiele informacji, od opisów miejsc przez informacje praktyczne po mapki. Część informacji zdezaktualizowała się - dysponowałam książką z 2011 roku. Od tego czasu wzrosły ceny, w Widyniu otwarto graniczny most na Dunaju, od kierowców nie wymaga się już zielonej karty, a na granicach nie wydaje kart statystycznych.
Teraz, kiedy wrześniowy pobyt w Bułgarii jest już tylko wspomnieniem, książka pozostała pamiątką, do której czasami wracam. Sięgam do przepisów kulinarnych (muszę w końcu przyrządzić kawarmę oraz banicę!), do grup muzycznych wymienionych w przewodniku... Informacje krajoznawcze są mocną stroną przewodników Bezdroży - są wszechstronne i rzetelne. Wśród nich znalazły się nie tylko wyżej wymienione zagadnienia, ale także zarys historii kraju, informacje geograficzno-przyrodnicze, a także charakterystyka języka, literatury, architektury czy zwyczajów ludowych i licznych festiwali (np. Festiwalu Arbuzów czy Róż). Ponieważ Bułgaria jest ważnym producentem wina oraz rakiji, nie zabrakło charakterystyki tych trunków, co znacznie ułatwiło nam zakupy.
Sięgając po Bułgarię. Pejzaż słońcem pisany spodziewałam się określonego standardu, znanego mi z Krymu. Półwyspu rozmaitości. Nie zawiodłam się. Jestem pewna, że to niewielkie, lekkie wydawnictwo z granatowo-pomarańczową okładką pojedzie ze mną w jeszcze niejedną podróż
Na jakiś czas przed wyjazdem zaopatrzyłam się w książkowy przewodnik, który dla mnie jest absolutnie niezbędny. Używam go nie tylko podczas podróży, ale i w czasie opracowywania strategii wyjazdowej, którą uważam za nieodzowną, gdyż nie lubię tkwić w jednym miejscu, jestem bowiem zachłannym eksploratorem. Przed wyjazdem opracowuję trasę, nanoszę na mapę miejsca warte odwiedzenia, robię notatki. Przewodnik jest dla mnie starterem, od którego zaczynam planowanie, informacje znalezione w sieci są jedynie jego uzupełnieniem.
Ponieważ podczas wypadu na Krym przewodnik Bezdroży sprawdził się bez zarzutu, tym razem również sięgnęłam po publikację tego wydawnictwa. Książka Bułgaria. Pejzaż słońcem pisany już przy pobieżnym kartkowaniu utwierdziła mnie w przekonaniu, że obrałam dobry kierunek, kraj ten jest bowiem bardzo zróżnicowany, zarówno w kwestii ukształtowania terenu, jak i różnorodności obiektów. Morze, liczne pasma górskie, jeziora, rezerwaty przyrody, jaskinie, skalne klasztory i cerkiewki, meczety, łaźnie, grobowce trackie oraz akwedukty to tylko niektóre ze skarbów Bułgarii. Nie można nie wspomnieć o ludziach, życzliwie nastawionych i skorych do pomocy. Przez szybę samochodu pytaliśmy o drogę - zaraz na środku ulicy (!) materializował się człowiek objaśniający trasę. Chcieliśmy zobaczyć "susliki" - wykonywano telefon do osoby zajmującej się introdukcją tych uroczych ssaków z prośbą o sprecyzowanie lokalizacji siedlisk. Dla nas, ludzi Zachodu, rzecz niepojęta.
Zadziwiła mnie również ilość czeszm, czyli ogólnodostępnych ujęć wody pitnej w postaci kraników - czasem zadaszonych, innym razem jedynie wyrastających z niewielkiego murku. Co ciekawe, były one zlokalizowane zarówno w miastach, jak i na wsiach czy wzdłuż dróg, przez co kilka lewów zostało w kieszeni (woda ta z powodzeniem zastępowała "mineralkę"). Ponieważ bilans zwykle musi się wyrównać, na paliwie nie dało się zaoszczędzić - drogi są tak oznakowane, że część znaków kierunkowych znajduje się albo wśród liści, albo jest ustawiona pod nieprawidłowym kątem do kierowcy, przez co ten błędnie interpretuje kierunek jazdy i skręca w niewłaściwą odnogę. Autor przewodnika wspomina również o złym stanie dróg, po przejechaniu całej Bułgarii trudno się z nim nie zgodzić. O ile większość dróg nie pozostawia nic do życzenia, o tyle drogi górskie, urozmaicone wyrwami, spowalniają kierowcę do prędkości 10-20 km/h lub każą zawrócić (tak było w przypadku drogi do Diabelskiego Mostu gdzie unijna droga nagle zamieniła się w błotnistą, nie do przebycia dla zwykłej osobówki). Warto jednak zagryźć zęby i dotoczyć się do miejsc takich jak np. Madżarowo, niestety nieopisane w przewodniku, prawdopodobnie ze względu na nieciekawą atmosferę panującą w miasteczku, a przynajmniej w jego części. Powybijane szyby, opuszczone budynki nadają mu klimat miasta-widma, my jednak pojechaliśmy tam po to, aby zobaczyć sępy. Było warto, ich widok - niezapomniany!
Poza typowo przyrodniczymi miejscami odwiedziliśmy również figurujące na liście UNESCO Nesebyr oraz wspaniały, monumentalny Rilski Monastyr, a także zobaczyliśmy sporo fascynujących formacji skalnych - Stobskie Piramidy, skalne grzyby, takież klasztory i cerkiewki, wreszcie skalne miasto Bełogradczik, a także najbardziej spektakularne ze wszystkich Czudnite Mostowe, czyli naturalne mosty o długości kilkudziesięciu metrów. Wspomnianego wcześniej Wichrenu nie dane nam było zaliczyć - zły start spowodowany... tak!, niejasnym oznaczeniem szlaku (nie byliśmy jedynymi zdezorientowanymi), spowodował znaczne opóźnienie, w efekcie czego utknęliśmy na uroczej polance obserwując i fotografując ptaki. Bardziej efektywna była wycieczka w masyw Riły, gdzie "zaliczyliśmy" Sedemte Ezera (niestety również nie znalazły się w przewodniku) - przepiękny szlak ciągnący się wzdłuż górskich jezior, ciekawszy tym bardziej, że do miejsca naszego startu, czyli na wysokość ponad 2100 m n.p.m. wyjechaliśmy... wyciągiem krzesełkowym!
Większość odwiedzonych miejsc jest efektem dobrze odrobionej pracy domowej - gdyby nie wnikliwa lektura przed wyjazdem, zapewne o wielu z nich nie dowiedzielibyśmy się. Przewodnik Bułgaria. Pejzaż słońcem pisany okazał się nieocenionym towarzyszem naszej wycieczki - na bieżąco sprawdzałam w nim wiele informacji, od opisów miejsc przez informacje praktyczne po mapki. Część informacji zdezaktualizowała się - dysponowałam książką z 2011 roku. Od tego czasu wzrosły ceny, w Widyniu otwarto graniczny most na Dunaju, od kierowców nie wymaga się już zielonej karty, a na granicach nie wydaje kart statystycznych.
Teraz, kiedy wrześniowy pobyt w Bułgarii jest już tylko wspomnieniem, książka pozostała pamiątką, do której czasami wracam. Sięgam do przepisów kulinarnych (muszę w końcu przyrządzić kawarmę oraz banicę!), do grup muzycznych wymienionych w przewodniku... Informacje krajoznawcze są mocną stroną przewodników Bezdroży - są wszechstronne i rzetelne. Wśród nich znalazły się nie tylko wyżej wymienione zagadnienia, ale także zarys historii kraju, informacje geograficzno-przyrodnicze, a także charakterystyka języka, literatury, architektury czy zwyczajów ludowych i licznych festiwali (np. Festiwalu Arbuzów czy Róż). Ponieważ Bułgaria jest ważnym producentem wina oraz rakiji, nie zabrakło charakterystyki tych trunków, co znacznie ułatwiło nam zakupy.
Sięgając po Bułgarię. Pejzaż słońcem pisany spodziewałam się określonego standardu, znanego mi z Krymu. Półwyspu rozmaitości. Nie zawiodłam się. Jestem pewna, że to niewielkie, lekkie wydawnictwo z granatowo-pomarańczową okładką pojedzie ze mną w jeszcze niejedną podróż
poczytajka.blogspot.com 2014-12-03
Radzka radzi: Tobie dobrze w tym!
Świat blogów w ostatnich latach, a nawet miesiącach przeszedł całkowitą rewolucję. Blogi modowe są jednym z głównych wyznaczników trendów. Wiele osób, to właśnie z blogów czerpie szeroką wiedzę dotyczącą stylizacji, kosmetyków i różnych produktów. Osoby po drugiej stronie monitora stały się naszymi mentorami i doradcami. Jednak o popularności takiego bloga, w większym stopniu musi świadczyć obeznanie w danej tematyce oraz prosty i jasny przekaz. Takim właśnie przekazem charakteryzuje się blog, a raczej vlog publikowany na YouTube przez Radzą. Popularna stylistka opuściła świat wirtualny, wydając pierwszą w swojej karierze książkę „Radzka Radzi: Tobie dobrze w tym!”
Z zaciekawieniem wyczekiwałam publikacji Magdaleny Kanoniak. Często zaglądam na jej vlog i na prowadzony przez nią fanpejdż na Facebooku. Wiele prezentowanych stylizacji oraz rad spotykało się z moim, a także innych osób zachwytem i zyskało miano fantastycznych. Zdarzały się jednak publikacje, które nie przypadły mi do gustu i były groteskowe. Jednak to świadczyło tylko o tym, że vlogerka nie jest jednostajna i poszukuje różnych alternatyw dla różnych osób.
Książka ma ponad 300 stron (nie, nie jest pisana słowotokiem i maczkiem, więc nie musicie się tego obawiać). Książka w twardej oprawie. Uwagę przyciąga delikatna okładka z zdjęciem autorki oraz z ilustracje wykonane przez Agatę Re. Publikacja Kanoniak jest przejrzysta, odpowiednio posegregowana na działy, dzięki czemu łatwo się w niej odnaleźć. Język jakim posługuje się autorka jest bardzo prosty, potoczny i kolokwialny – co ułatwia zrozumienie przekazywanych treści. W końcu nie każdy z nas, jest znawcą tematyki związanej z modą i urodą. Radzka zwraca uwagę na różne, bardzo ważne aspekty w naszej codziennie stylistyce. Jej każda rada jest uzasadniona, „Nie zakładaj tego bo… „ Połącz ten kolor z tym, ponieważ” , dzięki temu otrzymujemy konkretny poradnik. I to na pewno wielki plus tej książki. Nie pozostawia nam pytań retorycznych, nie chce, abyśmy samodzielnie poszukiwali odpowiedzi przez nurtujące nas pytania. Jako znawczyni tematu, udziela nam konkretnych odpowiedzi i rad.
To co mnie zaskoczyło w tej książce to pierwsze dwa rozdziały. Pierwszy, który został poświęcony kolorom ( dobór koloru do okazji , znaczenie psychologiczne itp.) Drugi rozdział to Historia mody XX wieku w pigułce. Takich rozdziałów się nie spodziewałam i było to dla mnie miłe i ciekawe zaskoczenie. Mogłabym spokojnie przyznać, że to właśnie te dwa rozdziały początkowo przykuły moją uwagę. Nie zapominajmy, że książka Radzkiej to poradnik sylwetkowy, do którego można powracać przy różnych okazjach czy porach roku.
Radzka główną uwagę w całej książce poświęca naszej sylwetce, odchodzi od typowego podziału: jesień, zima, lato, wiosna – otwiera się na różne możliwości. Nie szufladkuje nas do czterech standardowych skrzynek. Dzięki tej książce, nie będziemy latać z kolorowymi chustami przy twarzy i starać się wybrać nasz stylistyczny typ. Najważniejsze jest to, aby dobrze wyglądać i dobrze czuć się w tym co mamy na sobie. Typowy poradnik, w którym odnajdziemy pytanie i odpowiedź. Dowiemy się ciekawych rzeczy o których nie miałyśmy pojęcia.
„Radzka Radzi: Tobie dobrze w tym” to idealna publikacja na zimowy wieczór, to świetna książka dla osób, które poszukują czegoś nowego nowego w sposobie ubierania się, a nie maja czasu lub funduszy na spotkanie z stylistką w 4 oczy. To także świetny prezent dla bliskich na Świętą.
Z zaciekawieniem wyczekiwałam publikacji Magdaleny Kanoniak. Często zaglądam na jej vlog i na prowadzony przez nią fanpejdż na Facebooku. Wiele prezentowanych stylizacji oraz rad spotykało się z moim, a także innych osób zachwytem i zyskało miano fantastycznych. Zdarzały się jednak publikacje, które nie przypadły mi do gustu i były groteskowe. Jednak to świadczyło tylko o tym, że vlogerka nie jest jednostajna i poszukuje różnych alternatyw dla różnych osób.
Książka ma ponad 300 stron (nie, nie jest pisana słowotokiem i maczkiem, więc nie musicie się tego obawiać). Książka w twardej oprawie. Uwagę przyciąga delikatna okładka z zdjęciem autorki oraz z ilustracje wykonane przez Agatę Re. Publikacja Kanoniak jest przejrzysta, odpowiednio posegregowana na działy, dzięki czemu łatwo się w niej odnaleźć. Język jakim posługuje się autorka jest bardzo prosty, potoczny i kolokwialny – co ułatwia zrozumienie przekazywanych treści. W końcu nie każdy z nas, jest znawcą tematyki związanej z modą i urodą. Radzka zwraca uwagę na różne, bardzo ważne aspekty w naszej codziennie stylistyce. Jej każda rada jest uzasadniona, „Nie zakładaj tego bo… „ Połącz ten kolor z tym, ponieważ” , dzięki temu otrzymujemy konkretny poradnik. I to na pewno wielki plus tej książki. Nie pozostawia nam pytań retorycznych, nie chce, abyśmy samodzielnie poszukiwali odpowiedzi przez nurtujące nas pytania. Jako znawczyni tematu, udziela nam konkretnych odpowiedzi i rad.
To co mnie zaskoczyło w tej książce to pierwsze dwa rozdziały. Pierwszy, który został poświęcony kolorom ( dobór koloru do okazji , znaczenie psychologiczne itp.) Drugi rozdział to Historia mody XX wieku w pigułce. Takich rozdziałów się nie spodziewałam i było to dla mnie miłe i ciekawe zaskoczenie. Mogłabym spokojnie przyznać, że to właśnie te dwa rozdziały początkowo przykuły moją uwagę. Nie zapominajmy, że książka Radzkiej to poradnik sylwetkowy, do którego można powracać przy różnych okazjach czy porach roku.
Radzka główną uwagę w całej książce poświęca naszej sylwetce, odchodzi od typowego podziału: jesień, zima, lato, wiosna – otwiera się na różne możliwości. Nie szufladkuje nas do czterech standardowych skrzynek. Dzięki tej książce, nie będziemy latać z kolorowymi chustami przy twarzy i starać się wybrać nasz stylistyczny typ. Najważniejsze jest to, aby dobrze wyglądać i dobrze czuć się w tym co mamy na sobie. Typowy poradnik, w którym odnajdziemy pytanie i odpowiedź. Dowiemy się ciekawych rzeczy o których nie miałyśmy pojęcia.
„Radzka Radzi: Tobie dobrze w tym” to idealna publikacja na zimowy wieczór, to świetna książka dla osób, które poszukują czegoś nowego nowego w sposobie ubierania się, a nie maja czasu lub funduszy na spotkanie z stylistką w 4 oczy. To także świetny prezent dla bliskich na Świętą.
feszyn.com 2014-12-03
Magia słów. Jak pisać teksty, które porwą tłumy
Czytam „Magię słów” i nagle natrafiam na fragment zatytułowany „Zabij ważnego bohatera”.
To celny strzał. W tym właśnie momencie zatrzymuję lekturę i błyskawicznie przypominam sobie „Krwawe gody”, najbardziej makabryczny twist w historii telewizji.
Pamiętacie ten odcinek „Gry o tron”, w którym większość głównych bohaterów została podstępnie zamordowana? Świat wówczas wpadł w histerię! Internauci masowo wrzucali do sieci filmiki, na których były zarejestrowane reakcje zaszokowanych widzów. To był prawdziwy majstersztyk w zakresie projektowania masowych emocji. Podejrzewam, że słupki oglądalności poszybowały w górę z prędkością światła. Dziw tylko bierze, że George R. R. Martin, autor tej szalenie popularnej opowieści, nie został obwołany seryjnym mordercą. Przyznam, że dopiero wtedy zrozumiałem, jakie są stawki w tej grze: władza nad emocjami połowy globu.
Joanna Wrycza-Bekier, autorka „Magii słów. Jak pisać teksty, które porwą tłumy”, nie odwołuje się do tego epizodu, ale przecież jej komentarz jest całkiem przytomny: „(…) czytelnicy (…) mogą cię na chwilę znienawidzić, ale osiągniesz swój efekt: zdezorientujesz ich i zaszokujesz".Dodajmy: i być może jeszcze mocniej wciągniesz ich do swego fikcyjnego świat, jeszcze ostrzej uzależnisz od własnej narracji.
Jak porwać tłumy, jak je podniecić, jak je ujarzmiać?
Nie wiem, czy czytelnicy owej książeczki osiągną sukcesy takie jak John Grisham, J. K. Rowling czy Suzanne Collins, ale z całą pewnością wiele się z niej nauczą.
Przynajmniej z czterech powodów.
Po pierwsze, autorka jest rasową, pragmatyczną filolożką. Wie doskonale, jak działają na ludzi poszczególne słowa oraz związki słów. Dzieląc się swoją wiedzą, dowodzi więc mimochodem, że filolog to snajper: pisze po to, żeby trafić w dziesiątkę. Krótko mówiąc, warto go zatrudniać do komunikacyjnych przedsięwzięć.
Po drugie, autorka pisze barwnym, żywym, swobodnym językiem. Dzięki swoim metaforom, aforyzmom dokonuje skutecznej incepcji owej wiedzy do naszych mózgów. Mój ulubiony kawałek? „Kto zabił? Pytanie jest silnikiem opowieści. Czytelnik przekręca kluczyk w stacyjce, silnik opowieści się włącza i czytelnik wyrusza w drogę. Dobre pytania są jak silniki o dużej mocy, które pozwalają czytelnikowi rozwinąć prędkość i szybko dotrzeć do celu”. I obrazowe, i trafne!
Po trzecie, autorka przedstawia nam bardzo pomocne „lekcje” różnych pisarzy (m. in. braci Grimm, Christie, Fleminga). Są to po prostu analizy poetyk, które stanowią coś w rodzaju case study. Idea jest taka: przestań interpretować, zacznij podpatrywać słynnych autorów, dzięki temu łatwiej nabierzesz biegłości w pisarskim rzemiośle. Proponowana tu poetyka ma na celu odpowiedź na jedno podstawowe pytanie: jak komunikat oddziałuje na adresatów.
Po czwarte wreszcie, wizja literatury, która wyłania się z „Magii słów”, jest prosta, ale jakże słuszna: pisanie to bodźcowanie odbiorcy. Każde twoje słowo, zdanie, akapit, droga czytelniczko i drogi czytelniku, wpływa na twoją publiczność. Tak czy inaczej. Elektryzująco bądź usypiająco. Każde twoje słowo. Każdy twój rzeczownik, czasownik, przymiotnik. Zastanów się zatem dobrze, zanim zdecydujesz się na jakikolwiek wyraz. Stawki są ogromne, a przez drobiazg można stracić wszystko.
Zastanów się też, zanim zabijesz bohatera.
Zabójstwo nie zawsze popłaca.
Nie każdy ma takie wyczucie jak genialny Martin.
To celny strzał. W tym właśnie momencie zatrzymuję lekturę i błyskawicznie przypominam sobie „Krwawe gody”, najbardziej makabryczny twist w historii telewizji.
Pamiętacie ten odcinek „Gry o tron”, w którym większość głównych bohaterów została podstępnie zamordowana? Świat wówczas wpadł w histerię! Internauci masowo wrzucali do sieci filmiki, na których były zarejestrowane reakcje zaszokowanych widzów. To był prawdziwy majstersztyk w zakresie projektowania masowych emocji. Podejrzewam, że słupki oglądalności poszybowały w górę z prędkością światła. Dziw tylko bierze, że George R. R. Martin, autor tej szalenie popularnej opowieści, nie został obwołany seryjnym mordercą. Przyznam, że dopiero wtedy zrozumiałem, jakie są stawki w tej grze: władza nad emocjami połowy globu.
Joanna Wrycza-Bekier, autorka „Magii słów. Jak pisać teksty, które porwą tłumy”, nie odwołuje się do tego epizodu, ale przecież jej komentarz jest całkiem przytomny: „(…) czytelnicy (…) mogą cię na chwilę znienawidzić, ale osiągniesz swój efekt: zdezorientujesz ich i zaszokujesz".Dodajmy: i być może jeszcze mocniej wciągniesz ich do swego fikcyjnego świat, jeszcze ostrzej uzależnisz od własnej narracji.
Jak porwać tłumy, jak je podniecić, jak je ujarzmiać?
Nie wiem, czy czytelnicy owej książeczki osiągną sukcesy takie jak John Grisham, J. K. Rowling czy Suzanne Collins, ale z całą pewnością wiele się z niej nauczą.
Przynajmniej z czterech powodów.
Po pierwsze, autorka jest rasową, pragmatyczną filolożką. Wie doskonale, jak działają na ludzi poszczególne słowa oraz związki słów. Dzieląc się swoją wiedzą, dowodzi więc mimochodem, że filolog to snajper: pisze po to, żeby trafić w dziesiątkę. Krótko mówiąc, warto go zatrudniać do komunikacyjnych przedsięwzięć.
Po drugie, autorka pisze barwnym, żywym, swobodnym językiem. Dzięki swoim metaforom, aforyzmom dokonuje skutecznej incepcji owej wiedzy do naszych mózgów. Mój ulubiony kawałek? „Kto zabił? Pytanie jest silnikiem opowieści. Czytelnik przekręca kluczyk w stacyjce, silnik opowieści się włącza i czytelnik wyrusza w drogę. Dobre pytania są jak silniki o dużej mocy, które pozwalają czytelnikowi rozwinąć prędkość i szybko dotrzeć do celu”. I obrazowe, i trafne!
Po trzecie, autorka przedstawia nam bardzo pomocne „lekcje” różnych pisarzy (m. in. braci Grimm, Christie, Fleminga). Są to po prostu analizy poetyk, które stanowią coś w rodzaju case study. Idea jest taka: przestań interpretować, zacznij podpatrywać słynnych autorów, dzięki temu łatwiej nabierzesz biegłości w pisarskim rzemiośle. Proponowana tu poetyka ma na celu odpowiedź na jedno podstawowe pytanie: jak komunikat oddziałuje na adresatów.
Po czwarte wreszcie, wizja literatury, która wyłania się z „Magii słów”, jest prosta, ale jakże słuszna: pisanie to bodźcowanie odbiorcy. Każde twoje słowo, zdanie, akapit, droga czytelniczko i drogi czytelniku, wpływa na twoją publiczność. Tak czy inaczej. Elektryzująco bądź usypiająco. Każde twoje słowo. Każdy twój rzeczownik, czasownik, przymiotnik. Zastanów się zatem dobrze, zanim zdecydujesz się na jakikolwiek wyraz. Stawki są ogromne, a przez drobiazg można stracić wszystko.
Zastanów się też, zanim zabijesz bohatera.
Zabójstwo nie zawsze popłaca.
Nie każdy ma takie wyczucie jak genialny Martin.
SimplePublishing Michał Larek
Radzka radzi: Tobie dobrze w tym!
"Radzka radzi" - na słodko, czyli recenzja książki
Dla osób, które nie znają Radzki;) kilka słów o autorce książki.
Magdalena Kanoniak ( Radzka)- stylistka osobista, twórczyni pierwszego w Polsce vloga modowego. Posiada entuzjastyczne podejście do mody, a jej filmy na YouTubie oglądają dziesiątki tysięcy internautów.
Osobiście śledzę Radzką na Facebooku i często oglądam jej poradniki sylwetkowe. Podziwiam ją nie tylko za znakomity gust, ale również za podejście do Fanów. Choć nigdy nie spotkałyśmy się na żywo, ja mam wrażenie jakbym znała ją od dawna. Nic zatem dziwnego, że jak tylko ukazała się książka "Radzka radzi: Tobie dobrze w tym!" od razu postanowiłam ją kupić. Cena poradnika- 44,90 zł.
Bardzo pozytywne wrażenie wywarła na mnie oprawa graficzna książki. Każda strona jest dopracowana, kolorowa i doskonale komponuje się z tematem. Cały poradnik został podzielony na dziesięć rozdziałów. Najbardziej spodobały mi się trzy części zatytułowane: " Kolory", "Sylwetki", "Materiały, czyli niech przemówi metka!". Uważam, że informacje w nich zawarte powinna znać każda kobieta. Potwierdziły się moje przypuszczenia, że jestem posiadaczką sylwetki chłopięcej modelkowej. Dowiedziałam się również jak dbać o poszczególne materiały, z których wykonane są moje ubrania. Jedyna wada jaką znalazłam w książce to fakt, że za szybko się ją czyta;) Pochłonęłam poradnik w jeden wolny dzień.
Dla osób, które nie znają Radzki;) kilka słów o autorce książki.
Magdalena Kanoniak ( Radzka)- stylistka osobista, twórczyni pierwszego w Polsce vloga modowego. Posiada entuzjastyczne podejście do mody, a jej filmy na YouTubie oglądają dziesiątki tysięcy internautów.
Osobiście śledzę Radzką na Facebooku i często oglądam jej poradniki sylwetkowe. Podziwiam ją nie tylko za znakomity gust, ale również za podejście do Fanów. Choć nigdy nie spotkałyśmy się na żywo, ja mam wrażenie jakbym znała ją od dawna. Nic zatem dziwnego, że jak tylko ukazała się książka "Radzka radzi: Tobie dobrze w tym!" od razu postanowiłam ją kupić. Cena poradnika- 44,90 zł.
Bardzo pozytywne wrażenie wywarła na mnie oprawa graficzna książki. Każda strona jest dopracowana, kolorowa i doskonale komponuje się z tematem. Cały poradnik został podzielony na dziesięć rozdziałów. Najbardziej spodobały mi się trzy części zatytułowane: " Kolory", "Sylwetki", "Materiały, czyli niech przemówi metka!". Uważam, że informacje w nich zawarte powinna znać każda kobieta. Potwierdziły się moje przypuszczenia, że jestem posiadaczką sylwetki chłopięcej modelkowej. Dowiedziałam się również jak dbać o poszczególne materiały, z których wykonane są moje ubrania. Jedyna wada jaką znalazłam w książce to fakt, że za szybko się ją czyta;) Pochłonęłam poradnik w jeden wolny dzień.
Fashionbygreenwithenvy.bloog.pl Fashionbygreenwithenvy.bloog.pl/
