Recenzje

Świat oglądany z perspektywy siodełka rowerowego jest inny niż widziany zza szyby - namacalny, głośniejszy, bardziej kolorowy. A autor "Powidoków" o spotykanych po drodze ludziach potrafi opowiadać językiem soczystej poezji.

Z Piotrem Strzeżyszem, autorem "Campy w sakwach, czyli rowerem na dach świata" i "Makaronu w sakwach, czyli rowerem przez Andy i Kordyliery" oraz dopiero co wydanych przez Wydawnictwo Bezdroża "Powidoków", jest trochę jak z Włóczykijem z Muminków Tove Jansson - jest wiecznie w drodze, a kiedy nie jest w drodze, planuje być w drodze i ma się wrażenie, że od podróżowania jest uzależniony.

Oczywiście od podróżowania na rowerze! Poznawanie świata z perspektywy siodełka pozwala mu na zbliżenia z mijanymi ludźmi, do których nigdy by nie doszło, gdyby przemieszczał się od stacji paliw do stacji paliw lub od dworca do dworca. Zresztą autor "Powidoków" przyznaje się do swojego uzależnienia. Mówi: Być może urodziłem się już z drogą w głowie. Z widokiem siebie w drodze. I tak mi już zostało.

Nie uwierzycie, jak Piotr Strzeżysz rozpoczął swoją rowerową przygodę ;) Smarkaczem będąc, z pomocą zaprzyjaźnionego księdza, okłamał mamę i babcię, by następnie wydostać się z miasta i pomknąć przed siebie na rowerze. A kiedy już jechał, chłonąc głęboko wszystko, co go otaczało, pierwszym towarzyszącym mu wrażeniem było... uczucie nieskrępowanej wolności. Musiało to być wybitnie dojmujące uczucie, skoro naznaczyło autora książki na dalsze życie.

Jeśli więc marzy się wam podróżowanie i zwiedzanie świata na rowerze, a dotąd baliście się tego spróbować, dzięki Piotrowi Strzeżyszowi nabierzecie odwagi, nawet jeśli na zatłoczonym dworcu w środku Azji zdarzy się wam usłyszeć...

- No bicycle this train, no this train, no bicycle.

Anwen "Jak dbać o włosy" - recenzja książki  >>

​Obowiązkowa pozycja dla osób związanych zawodowo oraz hobbystycznie z wydawaniem i prowadzeniem serwisów internetowych. Dla wszystkich, którzy zamierzają wydawać serwisy w sieci.

Jest to zbiór wywiadów przeprowadzonych przez autora w latach 2007 – 2012 (znakomita większość 2008) z twórcami największych i najpopularniejszych serwisów w Polsce. Poznajemy m.in. Jacka Kawalca (WP), Arkadiusza Osiaka (Money.pl),Zbigniewa Sykulskiego (Merlin.pl), Jana Wejcherta (Onet.pl), oraz wielu innych pasjonatów i „ojców-założycieli” polskiego Internetu.

Książka utrzymana w konwencji wywiadu w najbardziej prawdziwy z możliwych sposobów pokazuje wzloty, upadki, porażki, ale przede wszystkim sukcesy jakich dokonali jej bohaterowie na przestrzeni lat raczkowania i rozwoju Internetu w Polsce. Z jakimi borykali się przeszkodami, jak temu stawiali czoło, jaką ogromną pracę musieli wykonać w owym czasie, abyśmy dzisiaj jednym kliknięciem myszki mogli korzystać z ich dorobku i pasji.

Zachęcam każdego, kto choć raz robił zakupy na Allegro, czy na Merlin.pl, czytał wiadomości w Onecie, czy O2, albo rozmawiał przez Gadu-Gadu do sięgnięcia po tę pozycję, bo warto mieć świadomość, że to co dzisiaj jest tak powszechne kiedyś wymagało ….., a przeczytajcie o tym sami.

"Radzka radzi" - na słodko, czyli recenzja książki



Dla osób, które nie znają Radzki;) kilka słów o autorce książki.

Magdalena Kanoniak ( Radzka)- stylistka osobista, twórczyni pierwszego w Polsce vloga modowego. Posiada entuzjastyczne podejście do mody, a jej filmy na YouTubie oglądają dziesiątki tysięcy internautów.

Osobiście śledzę Radzką na Facebooku i często oglądam jej poradniki sylwetkowe. Podziwiam ją nie tylko za znakomity gust, ale również za podejście do Fanów. Choć nigdy nie spotkałyśmy się na żywo, ja mam wrażenie jakbym znała ją od dawna. Nic zatem dziwnego, że jak tylko ukazała się książka "Radzka radzi: Tobie dobrze w tym!" od razu postanowiłam ją kupić. Cena poradnika- 44,90 zł.

Bardzo pozytywne wrażenie wywarła na mnie oprawa graficzna książki. Każda strona jest dopracowana, kolorowa i doskonale komponuje się z tematem. Cały poradnik został podzielony na dziesięć rozdziałów. Najbardziej spodobały mi się trzy części zatytułowane: " Kolory", "Sylwetki", "Materiały, czyli niech przemówi metka!". Uważam, że informacje w nich zawarte powinna znać każda kobieta. Potwierdziły się moje przypuszczenia, że jestem posiadaczką sylwetki chłopięcej modelkowej. Dowiedziałam się również jak dbać o poszczególne materiały, z których wykonane są moje ubrania. Jedyna wada jaką znalazłam w książce to fakt, że za szybko się ją czyta;) Pochłonęłam poradnik w jeden wolny dzień. 

Swój wpis zatytułowałam: " Radzka radzi-na słodko..." Czemu na słodko? Czytając książkę podjadałam przepyszne ciastka własnej roboty;)

(...)

Któż z nas nie chciałby w łatwy i przyjemny sposób stać się bogaty? Ja z pewnością, dlatego też sięgnęłam po poradnik Boba Proctora. Czy dzięki tej 219-stronicowej książce wkrótce stanę się milionerką?

Bob Proctor od ponad 40 lat uczy ludzi bogacenia się, pomnażając w ten sposób także swój majątek. Odniósł on ogromny sukces sprzedając ludziom wiedzę, która chciałoby posiadać większość osób na naszej planecie. Co istotne, jest to wiedza niemierzalna lub mierzalna dla każdego indywidualnie, bowiem jeden uznał że osiągnął sukces gdy stanie się właścicielem wyspy i prywatnego helikoptera, drugiemu do poczucia życiowego powodzenia wystarczy przeprowadzka do większego mieszkania. Dzięki poradnikowi Proctora zarówno jedni jak i drudzy powinni spełnić swoje marzenia.

Książka składa się z dziewięciu rozdziałów podzielonych na kilka lub kilkanaście podrozdziałów. Czytając ją, da się także wyodrębnić trzy główne bloki tematyczne - rozdziały 1-3 dotyczą samej idei Boba Proctora, części 4-6 to konkretne wskazówki jak wcielać je w życie, natomiast rozdziały 7-9 poświęcone są kontaktom międzyludzkim.

Przyznam, że wyłożona w trzech pierwszych rozdziałach idea Boba Proctora opierająca się na prawie przyciągania zupełnie do mnie nie przemawia. Proctor twierdzi, że tylko nasze nastawienie do życia i sposób myślenia o nim może sprawić, że staniemy się bogaczami. Według niego każdy człowiek rodzi się z takim samym potencjałem i tylko od niego zależy, jak owy potencjał wykorzysta. Całkowicie się z tym nie zgadzam. Oczywiście prawdą jest, że - jak powiedział już kiedyś ktoś mądry - zamartwianie się nie zmieniło jeszcze nigdy biegu wydarzeń, a negatywne myślenie może wywołać jedynie szereg chorób psychosomatycznych (to już moje doświadczenia własne), ale czy to znaczy, że "smutasy" celowo przyciągają do siebie wszelkie nieszczęścia, zaś "hurraoptymistów" będą spotykać w życiu jedynie rzeczy dobre? Moim zdaniem nie, a wykluczenie czynnika losowego i przypisywanie odpowiedzialności za życiowe nieszczęścia jedynie ich ofiarom jest bardzo krzywdzące np. wobec osób chorych na raka czy też poszkodowanych przez pijanych kierowców. Czytając pierwszą część poradnika odnoszę wrażenie, że Bob Proctor patrzy na świat jedynie przez pryzmat swego wielkiego sukcesu. Nie ukończył on nawet szkoły średniej i początkowo pracował na stacji benzynowej, zatem kategorycznie stwierdza, że wykształcenie formalne nie jest nikomu potrzebne. Owszem, rzadko kto pracuje całe życie (albo i w ogóle) w swoim wyuczonym zawodzie, ale nie znaczy to że nauka i zdobywanie dyplomów nie ma sensu, czy - cytując Proctora - jest "więzieniem percepcji". Nie sądzę by ktoś awansował czy rozwinął swoją firmę jedynie za sprawą pozytywnego myślenia czy też wizualizacji celów.

Na szczęście w rozdziałach 4-6 mamy już konkrety. Autor poradnika przedstawia w nich narzędzia ułatwiające zarządzanie czasem oraz precyzowanie i priorytetowanie swoich dążeń. Mamy tu chociażby tabelę, dzięki której łatwiej nam będzie określić, które z działań przynoszą nam największy dochód przy najmniejszej stracie czasu. Oprócz tego Proctor zwraca uwagę na wyeliminowanie ze swojego życia tak zwanych "złodziei czasu", do których zalicza np. telewizję, gry na komórce, czy też osoby nie mające nic ciekawego do powiedzenia. Bowiem - zdaniem autora"Zapomnij o pieniądzach..." - to właśnie czas jest naszym najważniejszym zasobem, który powinniśmy jak najkorzystniej spieniężyć (z tym akurat całkowicie się zgadzam).

W trzech ostatnich rozdziałach książki dowiadujemy się w jaki sposób budować relacje z ludźmi (i z jakimi ludźmi), tak by były one naszym wsparciem w drodze do sukcesu. Proctor radzi nam unikać malkontentów, ludzi którym w życiu się nie powiodło, a także osób nie posiadających w życiu żadnego celu i marnujących przy tym nasz czas. Jednak nie nakłania on do palenia za sobą mostów, ponieważ każda znajomość, choć może w minimalnym stopniu, ale zawsze niesie ze sobą coś dobrego. W tym miejscu też się z nim zgadzam, choć nie do końca. Autor odradza znajomości z pechowcami i współczucie im (no bo wiadomo - sami są sob ie winni), co mi wydaje się trochę niemoralne.

Po przeczytaniu całego poradnika - mimo że nie przekonuje mnie idea prawa przyciągania - wystawiłam mu ocenę bardzo dobrą. Bo choć nie sądzę, by rady w nim zawarte znacząco przyczyniły się do powiększania stanu naszego konta (porad jak to uczynić szukałabym raczej w książkach dotyczących inwestowania, podręcznikach przedsiębiorczości, nie zaś w kursach pozytywnego myślenia), jednak z pewnością pomogą zorganizować sobie pracę i wygospodarować więcej wolnego czasu.