Recenzje

W przeciągu kilku ostatnich miesięcy niejednokrotnie zdążyłam już na łamach Spódnic napomknąć o tym, z jakim utęsknieniem wyczekuję chwili, gdy w ręce wpadnie mi książka Magdaleny Kanoniak, czyli Radzki, którą kojarzyć możecie z jej modowo-vlogowych dokonań na YouTube.



Vlogi Radzki oglądam z niekłamaną wręcz fascynacją od przeszło trzech lat, w ciągu których zdążyłam się już przekonać, że jest ona swoistym pociskiem entuzjazmu, optymizmu, inspiracji i ogólnomodowego obeznania, zwłaszcza w tematyce kobiecych sylwetek i ich stylizacji. I muszę przyznać, że rozrost mojej fascynacji modą zbiegł się w czasie właśnie z tym momentem, w którym trafiłam na jej kanał. Zaczęłam doceniać to, co mam we własnej szafie, zaczęłam się tym bawić i – a co najważniejsze – zaczęło mnie to niezmiernie cieszyć.



Jeśli więc nie mieliście jeszcze okazji z Radzką się zaznajomić, to najwyższy czas to nadrobić, a żeby wam to ułatwić, podrzucę wam link: https://www.youtube.com/user/raaadzka





Ale wracając do książki, bo to o nią tu dzisiaj chodzi, to muszę przyznać, że nie jestem zaskoczona. Bo jest świetna, a tego się właśnie po niej spodziewałam. Świetna pod względem merytorycznym, stylistycznym, graficznym i w ogóle wszelkim. Książka jest doskonałym odzwierciedleniem vlogów – konkretnie, a wręcz łopatologicznie, wszelkie zawiłości okołosylwetkowe są wyjaśnione, uzasadnione i zobrazowane. Może nawet nie tyle książka jest odzwierciedleniem, co uzupełnieniem kanału Radzki na YT – nie pojawia się w niej nic ponad to, co już kiedyś nie zostało w sylwetkowych poradnikach powiedziane. Tu po prostu wszelkie informacje odnośnie stylizacji poszczególnych typów kobiecych sylwetek są zebrane i jeszcze lepiej zobrazowane, bo na konkretnych, prawdziwych kobietach – widzkach Radzki.



Poradnik sylwetkowy zaczyna się kilkoma praktycznymi wskazówkami, które pozwolą nam określić, którym z wyróżnionych przez Radzkę typów sylwetki jesteśmy, tak żebyśmy mogły swobodnie odnaleźć się w dalszym gąszczu informacji. I w tym właśnie momencie zaczyna się największa zabawa, bo oto właśnie konkretnie i obrazowo (dosłownie!) wytłumaczone mamy, co zrobić i co założyć, żeby uwydatnić atuty sylwetki i sprytnie zatuszować ewntualne mankamenty. Każda z zasad jest opisana, pokazana i podkreślona tak, żeby z łatwością wryła nam się w pamięć. Mnie w tej części książki najbardziej spodobał się fragment dotyczący akcesoriów, bo dotychczas zupełnie na tą kwestię byłam nieczuła – no niby miałam gdzieś tam z tyłu głowy, że długie naszyjniki optycznie wydłużą szyję i wysmuklą korpus, a wielkość torebki powinna być proporcjonalna do wielkości całej sylwetki, ale żeby coś tak niepozornego jak biżuteria miało aż takie znaczenie dla ogólnego wizerunku – nieprawdopodobne.



Jeśli chcecie dowiedzieć się, jak książka ta powstawała, to nikt inny, jak sama autorka lepiej wam tego nie opowie: https://www.youtube.com/watch?v=qwXge_eHbhg&list=UUWT9nrQ7SizjEN8RR7yB9Fg



Część sylwetkowa książki jest zrobiona fajnie, jednakże stałym widzom Radzki jedynie poukłada w głowie to, co już wiedzą. Niemniej książka ta nie jest jedynie poradnikiem sylwetkowym, znalazło się tu też parę innych ciekawych rozdziałów, na które rzuciłam się w pierwszej kolejności, jak choćby historia mody XX wieku w pigułce, czy ściąga z ikonicznymi już modowymi dodatkami ostatnich lat, czy chociażby rozdział o dress codzie, czy też ten o materiałach, z których szyte są nasze ubrania. W książce tej zawartych jest wiele modowych smaczków, w których każdy pasjonat powinien być obeznany.



Nie sposób nie wspomnieć o pięknej szacie graficznej książki i o niesamowitych ilustracjach, autorstwa nota bane jednej z widzek Radzki – Agaty Rek. Cała ta publikacja zdaje się być niezwykle przemyślana i spójna estetycznie – samo przeglądanie jej już cieszy niesamowicie.



Myślę, że z książki tej skorzystać można dwojako: po pierwsze będzie ona ciekawą pozycją dla wszystkich tych kobiet, którym na sercu leży własny wizerunek i wiedzą, że właściwie dobrana garderoba sprawia, że czujemy się o wiele lepiej i pewniej we własnej skórze. Po drugie: ta książka będzie cennym, bo szalenie merytorycznym, nabytkiem dla wszystkich tych, którzy modą się interesują, a chcieli by w przyszłości zająć się stylizowaniem innych. Niemniej polecam każdemu, bo książkę Radzki czyta się w mgnieniu oka i to z niekłamaną przyjemnością.



Do napisania!

Grumpy Cat. Książeczka rasowego marudy to humorystyczny poradnik udzielający wskazówek, jak stać się prawdziwym zrzędą. Pomysł na prezent. 

KRAINA WINEM PŁYNĄCA



„Największym bogactwem Gruzji jest przyroda - konstatuje autor. - Dzika, nieprzewidywalna, potrafiąca zawładnąć wszystkimi zmysłami człowieka. Sami Gruzini wierzą, że tę krainę podarował im Bóg. Wierzą też, że to u nich można skosztować najsłodszych jabłek, najlepszych winogron, najbardziej aromatycznej baraniny z ogniska. No i niezłego wina. Wierzą też, że Gruzja należy do nich. Choć nie wszystkie inne narody się z tym zgadzają". Maciej Jastrzębski, dziennikarz i podróżnik, stara się tę autoreklamę Gruzinów rozebrać na części pierwsze. Zrozumieć, na czym polega skomplikowana historia narodu - zwłaszcza ta najnowsza. Ogarnąć radziecko-gruzińskie relacje, pojąć szczegóły konfliktu z Osetią i ocenić pomysł na włączenie Gruzji do Unii Europejskiej. A przy okazji przybliżyć nam smak, zapach i krajobraz tego kraju. Robi to nieźle, ale jeśli mamy w sobie duszę podróżnika (i smakosza) - sprawdźmy też sami, jak to jest ze słodyczą tych jabłek. Żeby wyrobić sobie własne zdanie.

Z okazji listopada zrobilam sobie prezent i zakupilam tez elektroniczna wersje najnowszej ksiazki Piotra "Powidoki" W ksiazce Piotrek przypomina poczatki swojego rowerowania, niezykle pierwsze wyjazdy zagraniczne, a takze kolejne bardziej juz zaawansowane wyprawy rowerowe. Zabiera nas na wyprawy po Polsce, na Islandii, w Anglii, Indiach, Kanadzie i USA - czasem krotsze, czasem dluzsze ale zawsze emocjonujace.



"Czułem smutek, taki zwyczajny, jaki się czasami czuje, kiedy żegnamy kogoś dopiero co poznanego, podświadomie wiedząc, że ten ktoś odszedł na zawsze, a nam się wydaje, że coś nam umknęło, czegoś w tym krótkim spotkaniu zabrakło i że zaraz, za moment, tych kilka krótkich chwil rozpłynie się w niepamięci i teraz już nic nie da się zrobić, aby je ocalić.

Może każde takie spotkanie, ci wszyscy przypadkowi ludzie na mojej drodze, zabierają jakąś cząstkę mnie, a ja zabieram cząstkę ich, i jedyne co po nas pozostaje, to niewyraźne, rozmazane powidoki, w których później, po latach, na próżno usiłujemy siebie odnaleźć"

Podroze Piotrka przyjmuja czesto nieoczekiwany obrot. Szczescie ma do ludzi, miejsc i zdarzen choc czasem i te z calkiem innej beczki - niekorzystne, tez mu sie przytrafiaja. Podroz to przeciez nie tylko kontemplowanie ladnych widokow,mile przygody i fascynujacy ludzie to takze wyzwania, trudy, zmeczenie, niebezpieczne sytuacje i choroby. Piotr Strzeżysz ma rewelacyjny, rozpoznawalny styl. Ma tez serce do odnajdowania niesamowicie ciekawych cytatow. Koniecznie trzeba czytac Piotrka, bo to co pisze jest nie tylko madre zyciowo, ale piekne literacko. "Powidoki" polknelam w kilka godzin i nie moglam uwierzy ze to juz koniec.

Na szczescie sa jeszcze dwie inne pozycje do przeczytania "Makaron w sakwach, czyli rowerem przez Andy i Kordyliery" oraz "Campa w sakwach, czyli rowerem na Dach Świata".

Sakartwelo znaczy Gruzja. Trochę o książce Macieja Jastrzębskiego „Klątwa gruzińskiego tortu”



Mimo podobieństw i wzajemnej sympatii Polacy wiedzą o Gruzji niewiele- pisze Maciej Jastrzębski w książce reporterskiej „Klątwa gruzińskiego tortu”. Swoją publikacją przybliża historię, kulturę i tradycję tego położonego u stóp Kaukazu państwa oraz jego mieszkańców.



spotkanie-z-JastrzebskimByłem w Gruzji zaledwie kilka dni i już zdążyłem się zakochać: w ludziach, w krajobrazach, w smaku mięsa pieczonego na ogniu i w aromacie wina. W szorstkiej mowie gospodarzy tej krainy i w ich czystym, donośnym śpiewie- tak Maciej Jastrzębski opisuje swoje wrażenia z pierwszego pobytu w Gruzji w 2008r. Od tego czasu podróżował tam jako specjalny wysłannik Polskiego Radia.



„Klątwa gruzińskiego tortu” jest zapisem jego dziennikarskich doświadczeń, zawartych znajomości, a także wiedzy zdobytej na temat Gruzji z opracowań historycznych. Książka reporterska Macieja Jastrzębskiego to przede wszystkim opowieść o Gruzinach przedstawionych zarówno zbiorowo, jak i jednostkowo. Poznajemy ich codzienność podczas wojny, wydarzeń politycznych, a także świąt i uroczystości rodzinnych. Jednak znacznie ważniejsze są dla reportera pojedyncze osoby, napotkane w trakcie pobytu w Gruzji. Główną postacią jest taksówkarz Dżaba, który szybko z osobistego szofera Macieja Jastrzębskiego zamienia się w jego przewodnika po kraju, przyjaciela i anioła stróża. To jemu reporter zawdzięcza spotkania z wieloma Gruzinami, których historie znajdujemy w reportażu. Opowieści o mieszkańcach Gruzji wywołują różnorodne emocje od niepokoju przez wzruszenie, aż po zaciekawienie czy rozbawienie. Trzymają w napięciu tak jak wtedy, gdy czytamy o kuzynce Dżaby, która musiała uciekać z owładniętej wojną Abchazji. Wzruszają opisy dzieci ze szkoły polonijnej, wykrzykujących na ulicach miasta wiersz „Kto ty jesteś Polak mały”. Intrygują pojedyncze życiorysy, jak choćby historia Aleksandra, flecisty grywającego w jednym z tbiliskich tuneli. Zdarza się, że Jastrzębski w celu podsycenia ciekawości czytelnika, urywa opowiadanie, aby powrócić do niego nieco później. Szczególne zainteresowanie wzbudza tajemnicza Nino, kobieta o fiołkowych oczach, dawna przyjaciółka Dżaby. Jej postać przewija się co jakiś czas w prezentowanych zdarzeniach, nieustannie domagając się wyjaśnienia.



Autor opisuje historie swoich bohaterów w sposób obrazowy i sfabularyzowany, co sprawia, że te fragmenty jego książki czyta się jak wciągającą powieść. Mocną stroną Jastrzębskiego są barwne, bogate w środki stylistyczne opisy. Choć niejednokrotnie charakteryzują się nadmierną szczegółowością, nie wnosząc istotnych elementów do prezentowanego obrazu Gruzji. Reporter przejawia przywiązanie do detali przede wszystkim w charakteryzowaniu działań. Zaletę stanowi natomiast bogactwo epitetów, określających m. in piękno gruzińskiej przyrody czy konkretne rzeczy, takie jak aromat kawy lub smak pieczonego mięsa. Pojawiają się też fragmenty piosenek, m. in. znany utwór Filipinek „Batumi”. Jastrzębski angażuje zatem wszystkie zmysły czytelnika. Poetycki styl reportera zapowiada zresztą już pierwsze zdanie książki: nocą z lotu ptaka Tbilisi wygląda jak świetlisty wąż. Z kwiecistością opisów kontrastują dialogi, które nierzadko zawierają kolokwializmy, a przede wszystkim oddają potoczystość języka mówionego, co obrazuje chociażby wypowiedź Soso: Środek nocy, śpię, a tu dzwoni telefon. W słuchawce głos tego draba. Powiedział mi, że właśnie podpalają mój dom, a ponieważ mnie lubi, daje mi czas na ucieczkę. Choć zdarza się, że niektóre z wypowiedzi sprawiają wrażenie nienaturalnych i zbyt uładzonych. Zbeletryzowana forma reportażu, chociaż przyjemna w czytaniu niesie za sobą pewne zagrożenie, mianowicie daje wrażenie fikcyjności, a to właściwość, której reporter powinien się wystrzegać.



Indywidualne historie bohaterów stanowią trzon reportażu i często stają się punktem wyjścia dla opisania ogólnych zjawisk politycznych, historycznych, kulturowych. Dobrą stroną książki jest wieloaspektowość i kompleksowość przekazywanych treści. Niesie to też za sobą różnorodność gatunkową i stylową, co sprawia, że „Klątwa gruzińskiego tortu”, choć uznawana za książkę reporterską nie daje się tak jednoznacznie sklasyfikować. Obok bliskich powieściom fabularnym opisom i dialogom, znajdujemy też gatunki stricte dziennikarskie, na przykład fragmenty wywiadów.



Maciej Jastrzębski dużą część reportażu poświęca historii Gruzji od jej początków, aż po czasy współczesne. Dzięki temu dowiadujemy się na przykład, że ten niewielki kraj u stóp Kaukazu na wiele lat przed Polską przyjął religię chrześcijańską. Poznajemy też ciekawą postać Dawida Budowniczego, średniowiecznego władcy, odpowiedzialnego za zjednoczenie państwa. Fakt, że autor rozbija wiedzę historyczną na konkretne zagadnienia i przeplata z innymi wątkami sprawia, że czytelnik nie czuje się znudzony. Niekiedy dla uatrakcyjnienia opowieści, niektóre informacje wkłada w usta swoich bohaterów, szczególnie historyka Soso. Znacznie częściej odwołuje się do opracowań historycznych, z których zaczerpnął największą wiedzę na temat Gruzji.



Jastrzębski ujawnia swój dziennikarski zmysł, przytaczając informacje na temat sytuacji politycznej państwa. Zawód reportera i czas, w jakim przebywał w Gruzji uzasadnia szczególny nacisk na tę tematykę. Bywał wysyłany do tego kraju z okazji wyborów parlamentarnych, prezydenckich oraz w czasie wojny rosyjsko- gruzińskiej i konfliktów osetyjskich. Wiedzę z zakresu polityki wzbogaca fragmentami wywiadów czy wycinkami z prasy. Przytacza też zasłyszane rozmowy, ukazuje wielość poglądów na sytuację w państwie. Jednocześnie ujawnia kulisy swojego zawodu, opowiada anegdoty czy wspomina niebezpieczne sytuacje. Jastrzębskiemu nie zawsze udaje się uchronić od dłużyzn i nieco nudzących fragmentów dotyczących polityki.



Autorowi trudno zachować równowagę pomiędzy poruszanymi wątkami, w efekcie czego nadmiernie zagłębia się w historię i politykę, a zbyt powierzchownie traktuje wątek kultury i tradycji mieszkańców Gruzji. Opis gruzińskiej obyczajowości, choć obecny w reportażu literackim, pozostawia poczucie niedosytu, potrzebę głębszego poznania codziennych zwyczajów i rytuałów Gruzinów. Wśród nich nie brakuje relacji z typowej supry, czyli uczty i przytoczenia ważnego jej elementu – toastów. Autor pisze też o gruzińskiej kuchni, wspominając zarówno przyjemne dla podniebienia dania jak i te o mniej zachęcającym wyglądzie. W menu stworzonym na podstawie reportażu nie zabrakłoby także wina i słynnej herbaty. Autor choć miał okazję rozsmakować się w tym ostatnim napoju, to z żalem przyznaje, że nie udało mu się zobaczyć znanych z piosenki Filipinek „herbacianych pól Batumi”.



Zdarzenia z życia codziennego bohaterów reportażu stają się przyczyną wyciągnięcia wniosków na temat ich narodowych cech charakteru, takich jak honorowość, zdolność opowiadania czy traktowane z przymrużeniem oka przekonanie o umiejętności wyhodowania najlepszych owoców. Autor nawet jeśli ironizuje z przywar Gruzinów, czyni to z pełną do nich sympatią. Jastrzębski daje do zrozumienia, że przyjazne uczucia wobec mieszkańców Gruzji cechują większość Polaków i z jeszcze większą siłą są odwzajemniane. Mimo że przytacza kilka podobieństw łączących oba narody, jak podobne dzieje historyczne czy wsparcie polityczne ze strony polskich polityków, to nie zagłębia się w odkrywanie źródeł, bo jak twierdzi nie ma większego sensu poszukiwanie odpowiedzi na pytanie, za co my lubimy ich, a oni nas, ponieważ takowej odpowiedzi nie znajdziemy. Czyż nie wystarczy, że Gruzini po prostu nas lubią, szanują, a nawet podziwiają?



Gościnność i przyjazne nastawienie Gruzinów uwidacznia się w wielu opisywanych przez Jastrzębskiego historiach. Jego książka daje odpowiedź nie tylko na to dlaczego warto tę przyjaźń odwzajemnić, ale także z jakich powodów należałoby zgłębić wiedzę na temat Gruzji. „Klątwa gruzińskiego tortu” stanowi ku temu doskonałe narzędzie. Przeznaczona jest zarówno dla tych, którym Sakartwelo jest już znane, jak i dla tych, którzy ten kraj dopiero pragną odkryć. Interesujące opowieści, przystępnie podana wiedza historyczna i polityczna, ciekawostki kulturowe sprawiają, że tę książkę się chłonie i przymyka oko na sporadyczne dłużyzny czy stylistyczne potknięcia. I tak jak autor czuje, że Gruzja stała się dla niego obiektem tęsknoty i pożądania, do którego nieustannie chce wracać, tak zapewne niejeden z nas zapragnie powrócić do książki, aby ponownie odbyć na jej kartach podróż do leżącego u stóp Kaukazu kraju.