Recenzje

“Moda jest jedną z najbardziej ulotnych dziedzin kultury, lecz jednocześnie ma duży wpływ na to, jak się czujemy we własnej skórze, co osiągamy dzięki swojemu wizerunkowi” - czytamy na okładce książki Magdaleny Kanoniak, pt. Radzka radzi: Tobie dobrze w tym!

Radzka to wrocławska vlogerka (czyli video blogerka) zajmująca się modą, a przede wszystkim motywowaniem do rozpoznania swojego typu figury, stylu i odnalezienia swojej urody przez umiejętne podkreślenie jej.

Na vlogowym kanale https://www.youtube.com/user/raaadzka, który śledzę od ponad roku, znajdziemy bardzo żywiołową prowadzącą, która optymistycznie i z zaraźliwym entuzjazmem opowiada o tym, co się nosi i jak, wspomina o historii mody i marek odzieżowych, podpowiada, na jakie inspiracje książkowe, filmowe czy kulturowe warto zwrócić uwagę, a przede wszystkim działa terapeutycznie. Vlog Radzki to nie tylko kopalnia pomysłów modowych, ale też swego rodzaju kolorowa odtrutka na szarą rzeczywistość. (Mnie odpręża :).)

Radzka poszła za ciosem. Wydała książkę...i cieszę się, że mogłam ostatnio w Krakowie uczestniczyć w jej spotkaniu autorskim, choć udało mi się zaledwie raz dostrzec ją zza tłumu przybyłych gości, to i tak miło słuchało się, jak radzić sobie ze swoją figurą, jak ją polubić, jak być wytrwałym w realizowaniu pomysłów i dlaczego warto inwestować w nasze pasje.

A książka oczywiście wróciła ze mną do domu. Dla stałych widzów vloga nie będą zaskoczeniem poruszone tematy, mamy tu sporą część poświęconą podziałowi na typy sylwetek: gruszka, klepsydra, modelkowa, jabłko, ultrakobieca i towarzyszący im przegląd odpowiednich fasonów i ubrań, wszystko pięknie sfotografowane i zilustrowane. Jest rozdział poświęcony obaleniu modowych mitów (!), dress code’owi, zakupom on-line czy mini-pigułka historii mody. To jakby czytać gruby magazyn kobiecy, ale pełen cennych wskazówek i ciekawostek (jak np.: “rękaw podwinięty do wysokości łokcia zwraca uwagę na linię talii, optycznie wyszczuplając tę część ciała”, czy że paski noszone w linii talii nie zawsze schlebiają figurze…).

Książka przydaje się, gdy chcemy przemyśleć zawartość naszej garderoby, wybieramy się na zakupy, myślimy o prezencie dla przyjaciółki (jaką torebkę jej kupić? jaki t-shirt?), czy chcemy się zrelaksować wieczorem przy kubku herbaty.

Zerknijcie jeszcze na film promujący książkę ...i miłej lektury :)!

Chiński syndrom



Państwo Środka. Żaden chyba kraj na świecie nie budzi takiej fascynacji i zarazem lęku. Nigdzie indziej pragnienie zrozumienia odmiennej kultury nie łączy się z próbami dostosowania jej do zachodnich standardów. Warto poczytać, jak w chińskiej rzeczywistości radzą sobie podróżnicy, biznesmeni, awanturnicy.(...)



(...) Codzienne życie odległych prowincji i zapadłych wiosek to wersja Chin najbliższa sercu Anny Jaklewicz. Autorka książki „Niebo w kolorze indygo” (Bezdroża) wybrała ją celowo i świadomie, wiedziona przeświadczeniem, że właśnie świat etnicznych mniejszości – z całym bogactwem obyczajów i strojów – jest prawdziwie wart dalekiej podróży. I może wbrew pozorom taka rzeczywistość – wiejska, leżąca na marginesie wyścigu do cywilizacyjnej przemiany i zanurzona w przeszłości – jest w Chinach bardziej niezwykła niż świat powstającego imperium.

Chiński syndrom



Państwo Środka. Żaden chyba kraj na świecie nie budzi takiej fascynacji i zarazem lęku. Nigdzie indziej pragnienie zrozumienia odmiennej kultury nie łączy się z próbami dostosowania jej do zachodnich standardów. Warto poczytać, jak w chińskiej rzeczywistości radzą sobie podróżnicy, biznesmeni, awanturnicy.(...)



(...) O ile więc ktoś nie zamierza testować swojej determinacji, tylko poznawać Chiny, lepiej skierować się na prowincję. Tam wciąż można doświadczyć  tradycyjnej kultury i obyczajowości. Tak jak to zrobił Krzysztof Samborski, autor relacji (i pięknych zdjęć) 

z motocyklowej wyprawy po Azji – „Zjadłem Marco Polo” (Bezdroża). Ciekawy fragment poświęcony jest Sinkiangowi, ojczyźnie Ujgurów, dziś regionowi autonomicznemu (tylko z nazwy). To poligon etnicznej unifikacji. Jedno z tych rzadko odwiedzanych przez turystów miejsc, w których zmiana i nowoczesność są jednocześnie opresją oraz zagrożeniem. (...)

Po Getting Things Done Davida Allena przyszedł czas i na spin-off tej książki, która zawładnęła światem coachów, biznesmenów i wszystkich osób, które chciały nauczyć się efektywnych metod zarządzania swoim czasem. Szczerze powiedziawszy – oczekiwałam od GTD cudu. Z zasady jestem osobą zorganizowaną, choć marnuję dość sporo czasu na nieistotne rzeczy. Gdybym zebrała cały swój potencjał i zmaksymalizowała chęć działania, to rezultaty mogłyby wreszcie sprostać moim oczekiwaniom. Jednak tak się nie stał0. Prawdopodobnie głównym powodem była zawiłość systemu proponowanego przez Allena, a także niepotrzebne komplikacje; odrzucenie tradycyjnych kalendarzy, wprowadzanie pudełek… Słowem, by nauczyć się metody GTD, trzeba by było poświęcić temu tyle samo czasu, co marnuje się na lenistwo. Wdrażanie „nie było warte świeczki”.



Dlatego gdy tylko przeczytałam opis Zen To Done Leo Babauty, wiedziałam, że muszę ją mieć. Cieniutka, obiecywała prostotę i minimalizm czyli to, czego szukałam. Muszę przyznać, że nareszcie się nie przeliczyłam. Uporałam się z ZTD w dwa wieczory; każdego poświęciłam pół godziny, co było i tak znacznym nadmiarem czasu.



Babauta upraszcza wszystko to, co przekazuje w GTD Allen. Widocznie doszedł on do takiego samego wniosku jak ja – i setki innych osób. Jego książka odniosła sukces wśród ludzi szukających efektywności w swoich codziennych rutynach, a nie – wśród prezesów czy CEO firm. Dlatego polecam ją dosłownie każdemu.



Autor wyjaśnia, jak uelastycznić wskazówki Allena i dostosować je do siebie. Okazuje się, że mogą być wręcz szyte na miarę naszych ambicji i potrzeb. I, co najważniejsze – nie zabrania używania terminarzy czy notatników. Są dwie rzeczy, które radzi Zen To Done, a których brakuje w moich przyzwyczajeniach. Pierwszą z nich jest spisywanie wszelkich pomysłów i planów, na które nie ma teraz czasu czy środków w osobnym notatniku, aby można było do nich sięgnąć w przyszłości. Brakuje mi też samodyscypliny i umiejętności oderwania się od „rozpraszaczy”: mediów społecznościowych, osób które mnie o coś proszą, a ja pomagam, mimo iż nie powinnam…



Jednak prawda jest taka, że jeśli sami nie znajdziemy w sobie motywacji, to próżno jej szukać w jakiejkolwiek książce.

Swego czasu miałem zapatrywania na prowadzenie działalności gospodarczej. Bycie panem swego losu tak ładnie to brzmi. Podsycany ideą wolności finansowej zacząłem szukać zwięzłych informacji, które przybliżyły by z grubsza to zagadnienie. I tak oto na moje ręce zawitała książka”Sprytny biznes. Załóż i rozwijaj małą firmę w Polsce” Marcina Pietraszka. Był to strzał w dziesiątkę. Pomyślałem sobie, że warto podzielić się z innymi tak wartościową wiedzą. Tak oto postaram się dziś przybliżyć główne zagadnienia poruszane przez autora.   Zanim zaczniemy jakiekolwiek działania należy zastanowić się co powoduję, że chcemy prowadzić biznes. Źródło motywacji jest bardzo ważnym elementem. Nagły i krótkotrwały impuls ni z gruchy ni z pietruchy popchnie do działania, ale może być niewystarczający by przezwyciężyć codzienne obowiązki. Przypatrzeć się też trzeba zabarwieniu emocji. Negatywna forma nie sprzyja powodzeniu i psuje komfort pracy.   Jak już jesteśmy zdeterminowani by zacząć włąsną działalność gospodarczą, należy się zastanowić nad okolicznościami w jakich będziemy ewentualnie działać. Na pierwszy ogień idzie strefa osobista. Nie bez znaczenia są tutaj naturalne talenty czy posiadane umiejętności techniczne, bowiem każda forma biznesu ma swoje wymagania. Także finanse i czas jakimi dysponujemy są wyznacznikiem zasięgu i formy działań. Drugim aspektem do rozpatrzenia jest świat zewnętrzny. Pytania do rozpatrzenia to m.in. : co chcemy oferować, gdzie i jak chcemy prowadzić działaloś, jakie mamy formy promocji, kto może nam w tym pomóc. Takie początkowe rozeznanie pozwoli zorientować się czy jesteśmy w stanie podołać merytorycznie takiemu wyzwaniu. O wielkie rozczarowanie nie trudno.   Powiedzmy, że jesteśmy bardziej na plus i jesteśmy skorzy rozpocząć akcję. Taką przydatną formalną mapą działania okazać sie może biznez plan. Nie musi być to coś zaawansowanego. Aby nakreśliło to horyzont działalności. Będzie można później się do tego odwoływać w razie wątpliwości. Kolejnymi czynnościami jest rejestracja firmy w paru miejscach. Autor książki zawarł wszystko w ośmiu krokach/dniach. Po uporaniu się z wszystkim formalnościami i rozpoczęciem działalności, nie można zapomnieć, że kto jest kreatywny i podąża za trędami ma większe szanse na powodzenie. Nietuzinkowość pomysłu jest wielkim sprzymierzeńcem. Trzeba mieć rękę na pulsie.   Sama praca i zysk to nie wszystko. Jest też szacunek do siebie i klientów. Sami dajmy sobie czasem odpocząć, innym też nie wyżądzajmy szkody. Szukajmy równowagi w życiu.   - See more at: http://www.filipkowski.com/sprytny-biznes-marcin-pietraszek-recenzja/#sthash.YuPcJJQw.dpuf