Recenzje

„Pisząc poetyckie zdanie: „Jestem panem mojego losu, jestem kapitanem mojej duszy", Henley chciał przekazać, że każdy z nas jest panem swojego losu, ponieważ jest przede wszystkim panem własnego nastawienia. Nasze nastawienie kształtuje naszą przyszłość. To prawo o charakterze uniwersalnym."

 

Interesuję się Prawem Przyciągania od dłuższego czasu. Chodzi w nim głównie o pozytywne nastawienie do życia i sprowadzenia naszych myśli na dobrą drogę, by nie przyciągać do siebie rzeczy których tak naprawdę nie chcemy. Laikom można tłumaczyć to na przykładzie pewnej „przesyłki" od Wszechświata, na którą trzeba zapracować wizualizacją, nastawieniem i drobnymi ćwiczeniami poza sferą myśli.

 

Jako agnostyczka mam czasem problem z czytaniem książek na ten temat, które prawie zawsze zahaczają o tematy związane z Bogiem. Toleruję jedynie teorię, że to Wszechświat jest tą „mocą wyższą" - ktoś mógłby powiedzieć: „Ale przecież to jest to samo, tylko inaczej to nazywasz!" - otóż, nie. Mały problem pojawił się już w rozdziale drugim, gdzie przedstawiono siedemnaście zasad sukcesu.

 

„1. Pozytywne nastawienie

2. Precyzyjnie określony cel

3. Ponadprzeciętny wysiłek

4. Poprawne myślenie

5. Samodyscyplina

6. Mistrzowski umysł

7. Praktyka wiary

8. Życzliwa osobowość

9. Osobista inicjatywa

10. Entuzjazm

11. Kontrolowana uwaga

12. Praca zespołowa

13. Wyciąganie wniosków z porażek

14. Kreatywna wizja

15. Właściwe zarządzanie czasem i pieniędzmi

16. Zachowanie zdrowa fizycznego i psychicznego

17. Zastosowanie kosmicznej siły nawyku (prawo uniwersalne)"

 

N. Hill i W.C. Stone to bardzo dobre połączenie. W książce jest mowa o PMA (postive mental attitude) z przytoczonymi przykładami ludzi sukcesu w każdym z 22 rozdziałów. Poza bardziej znanymi osobami (Einstein itp.), pojawiają się również ci, o których przeczytałam pierwszy raz. Podczas czytania starałam się zaznaczać najważniejsze fragmenty małymi, samoprzylepnymi kartkami i polecam to zrobić przy tej, lub innej książce na ważny dla nas temat.

 

„Precyzyjne określenie celu to punkt wyjścia do wszelkich osiągnięć. Precyzyjnie określony cel, w połączeniu z PMA, stanowi punkt wyjścia do realizacji wszelkich wartościowych osiągnięć. Musisz pamiętać, że Twój świat będzie się zmieniać bez względu na to, czy postanowisz go zmieniać, czy nie. Ty możesz natomiast zadecydować o kierunku tych zmian."

 

Pod koniec każdego rozdziału znajduje się tzw. Pilot („myśli, którymi należy się kierować") i to właśnie je najczęściej zaznaczałam. Nie oznacza to jednak, że tylko one są warte przeczytania. Rozumiem, że żyjemy coraz szybciej i chcemy zrobić coraz więcej w ciągu dnia,więc te krótkie podsumowania są strzałem w dziesiątkę.

 

„1. Satysfakcja to kwestia nastawienia.

2. Nastawienie to jedyna rzecz, nad którą posiadasz pełną kontrolę.

3. Zapamiętaj: Czuję się zdrowo! Czuję się szczęśliwy! Czuję się wspaniale!

4. Wyznaczając cel, mierz wyżej!

5. Zapoznaj się z zasadami i naucz się je stosować.

6. Wyznacz sobie cele i podejmuj kolejne próby, aż je osiągniesz.

7. Postaraj się dostrzec w swojej pracy coś więcej niż tylko rutynę. [...]"

[Pilot nr 14]

 

Myślę, że nie jest to książka dla osób początkujących w tym temacie – moją się za szybko zrazić. Owszem, „Pozytywne myślenie kluczem do sukcesu" to dobra książka, jednak zawiera wiele wad. Polecam osobom pragnących zmian, lubiących podsumowania w punktach, inspirujące historie i które mają już jakąś wiedzę na temat PMA.

Najnowsza książka Macieja Jastrzębskiego 'Klątwa gruzińskiego tortu"

Wybierając się na wakacje w Gruzji warto zapoznać się z dostępnymi w Polsce książkami na temat naszego kraju. Jedną z najświeższych pozycji jest "Klątwa gruzińskiego tortu" dziennikarza Macieja Jastrzębskiego. 



Autor na stałe rezyduje w Moskwie gdzie pracuje jako korespondent zagraniczny dla Informacyjnej Agencji Radiowej Polskiego Radia. Przez wiele lat mieszkał w Mińsku na Białorusi, następnie przeniósł się do Rosji i jest również specjalnym wysłannikiem Polskiego Radia w Gruzji. Poprzednia książka Macieja Jastrzębskiego poświęcona dziejom Rosji  "Matrioszka i Jastrząb" została bardzo ciepło przyjęta przez czytelników.

 

Suma doświadczeń zawodowych i prywatnych powoduje, że Maciej Jastrzębski jest kompendium wiedzy na temat historii Gruzji i codziennego życia na Kaukazie. Żywym i barwnym językiem opisuje przejście Gruzji od republiki ZSSR do demokracji, ze wszystkimi społecznymi przemianami, udowadniając, że "koniec historii" nie nastąpił. Przybliża czytelnikom zawiłości w relacjach międzyludzkich, trudne sąsiedztwo z Federacją Rosyjską i najnowsze dzieje naszego kraju.

 

Maciej Jastrzębski jest obecny w Gruzji przy okazji wszystkich najważniejszych wydarzeń politycznych, gospodarczych. Jako specjalny wysłannik Polskiego Radia wykorzystuje każdą możliwość na wyjazdy do Gruzji. Ciekawostką jest również, że cały rozdział jest poświęcony naszemu życiu na wschodzie kraju, w Lagodekhi. "Klątwa gruzińskiego tortu" opowiada o dziejach Polaków, którzy trafiali na Kaukaz od czasów Insurekcji Kościuszkowskiej a także o współczesnej polonii. Autor opisuje również jak my, Zosia i Jerzy Ciemnołońscy, przenieśliśmy się z Bydgoszczy do Lagodekhi, jak pracowaliśmy dla organizacji charytatywnych i wspieraliśmy lokalną polonię, jak Zosia prowadziła kursy języka polskiego dla dzieci. Jest nam bardzo miło, że autor zdecydował się poświęcić nam tyle uwagi.  

 

Planując wycieczki do Gruzji warto sięgnąć po "Klątwę gruzińskiego tortu". Książkę można nabyć w dobrych księgarniach i przez Internet. Serdecznie polecamy!

Posiadanie zbiorów danych to połowa sukcesu. Druga połowa to umiejętność ich skutecznej analizy i wyciągania wniosków. Dopiero na tej podstawie można właściwie ocenić kondycję firmy oraz podjąć słuszne decyzje. Wiedza zawarta w tej książce może zadecydować o sukcesie biznesowym lub porażce. To unikalny podręcznik, który pomoże sprawnie opanować nawet najtrudniejsze zagadnienia związane z analizą danych. Czytelnik dowie się, jak zbudowany jest proces eksploracji danych, z jakich narzędzi może skorzystać oraz jak stworzyć model predykcyjny i dopasować go do danych. W kolejnych rozdziałach przeczyta o tym, czym grozi nadmierne dopasowanie modelu i jak go unikać oraz jak wyciągać wnioski metodą najbliższych sąsiadów. Na koniec zaznajomi się z możliwościami wizualizacji skuteczności modelu oraz odkryje związek między nauką o danych a strategią biznesową.

Do przeczytania Zen To Done zachęca wszystko. Podtytuł, który mówi o tym, że znajdziemy tam “proste sposoby na zwiększenie naszej efektywności”. Przejrzyście napisane rozdziały,w których krok po kroku jest nam tłumaczone jak tego dokonać. Objętość książki która wynosi zaledwie 90 stron, stanowi kolejny atut, szczególnie dla wiecznie zabieganych i zapracowanych osób. 



Jednak tym co skłoniło mnie do przeczytania tej książki, było zapewnienie iż gdyby Syzyf stosował się do wszystkich wymienionych w niej nawyków  “wtoczyłby na górę wreszcie ten przeklęty kamień i ruszył do innych zaległych zadań”. Czyżby zapowiadała się książka która sprawi, że moja doba będzie miała więcej godzin?



Autor już na początku wyjaśnia, że wzorował się na Getting Things Done Davida Allena jak i 7 nawyków skutecznego działania Stephena Coveya. Zaznacza jednak, że książka nie jest plagiatem ponieważ pomysły które Ci autorzy spisali były znane i wykorzystywane przez ludzi  już dużo wcześniej. Dodatkowo podkreśla, że jego system jest znacznie uproszczony, dzięki czemu wprowadzenie wymienionych przez niego dziesięciu nawyków przyjdzie nam znacznie prościej i szybciej niż sugerują to wymienieni wyżej autorzy.



Podane przez Leo Babaute przykłady nawyków są bardzo proste. Jednocześnie tak oczywiste, że nie można pozbyć się wrażenia iż głównymi odbiorcami tej książki powinni być uczniowie szkoły podstawowej. Książka zdecydowanie nie warta swojej ceny.

Maciej Jastrzębski, korespondent zagraniczny Polskiego Radia, tym razem zabiera nas w podróż po Gruzji, „małym, pięknym kraju leżącym u stóp Kaukazu". Jego przewodnikiem jest „kierowca Dżaba, pełen fantazji inżynier" - wiezie on Jastrzębskiego po „kraju ludzi i wilków, któremu przed wiekami powierzono rolę obrońcy chrześcijaństwa przed zagrożeniem ze strony Persów, Arabów i Turków. Nie bez racji: Gruzini, jako drugi naród po Ormianach, już w VI w. przyjęli chrześcijaństwo jako religię państwową. Ich średniowieczny król, Dawid Budowniczy, tytułował się Mieczem Mesjasza Dzieje tego dzielnego i niezależnego kraju to historia wojen z sąsiadami oraz najeźdźcami ze wschodu i zachodu, walki o niepodległość i własną tożsamość. Może pewne podobieństwo losów jest jednym z powodów, dla których Gruzini mają tak wiele sympatii dla Polaków Jednak my sami niewiele wiemy o Gruzji i Gruzinach". Warto to zmienić.