Recenzje
Czarnogóra. Travelbook. Wydanie 1
Wydawnictwo Helion rozpoczęło w br. edycję nowej serii przewodników Bezdroży – Travel book. Mają one poręczny format, ładną szatę graficzną, ciekawą treść, gdyż te, które otrzymałem do recenzji, napisane zostały przez dobrych, sprawdzonych autorów.
Ponadto jak zwykle w przewodnikach tego wydawnictwa są mapki i plany miast oraz sporo kolorowych zdjęć. No i przystępna cena. Układ jest jednolity. Najpierw krótko, z ilustracjami, o najważniejszych atrakcjach prezentowanego kraju. Następnie informacje praktyczne: kiedy najlepiej tam jechać, jakie są inne źródła informacji o nim oraz formalności związane z podróżą.
Sporo miejsca poświęcanych jest informacjom krajoznawczym w formie krajoznawczego ABC oraz omówienia najistotniejszych cech miejscowego społeczeństwa,, kultury i sztuki oraz kuchni. Główną częścią każdego z tych przewodników są informacje o poszczególnych regionach kraju oraz najważniejszych w nich miejscowościach, miejscach, zabytkach itp. Krótko, zwięźle, z myślą głównie chyba o tych czytelnikach i turystach, którzy nie są zainteresowani nadmiarem szczegółów, a wystarczą im informacje najważniejsze.
W tekst włamywane są – po kilka w każdym przewodniku – dwustronicowe wkładki, na których omawiane są nieco szerzej wybrane tematy. A także krótkie informacje monotematyczne w ramkach. Na końcu zaś znajduje się krótki słowniczek oraz indeks najważniejszych miejscowości i miejsc. Czarnogóra, od której zaczynam omawianie wybranych pozycji z tej serii, jest krajem niewielkim, mniejszym od naszego województwa małopolskiego. Ale szalenie ciekawym, zróżnicowanym, o bogatej przeszłości oraz atrakcyjnej ofercie dla turystów. Od słonecznych adriatyckich plaż, po dzikie góry.
Z propozycjami m.in. raftingu kanionem rzeki Tary, poznawaniem kościołów, cerkwi i meczetów, monasterów i starych twierdz. A także spróbowania miejscowej bałkańskiej kuchni i lokalnych napitków. Autorzy prezentują tamtejsze złożone społeczeństwo, na które składają się dominujący Czarnogórcy, ale także Muzułmanie (Bośniacy), Serbowie i Albańczycy – z trudnymi problemami określania przez wielu z nich własnej tożsamości narodowej. Podkreślają trwałość tamtejszych struktur plemiennych, zróżnicowanie języków, religii i obyczajów itp.
Przedstawiają złożone dzieje tego górskiego kraju i krótkie kalendarium historyczne od... 65.000 – 35.000 lat p.n.e., poprzez kolejne fale ludów, które osiedlały się na tym obszarze w przeszłości, tworzenie się i zanikanie państw, podporządkowanie obcym. Trudne stulecia tureckiego jarzma – aż po niepodległość współczesnej Czarnogóry i najważniejsze w tym ostatnim okresie wydarzenia doprowadzone do roku 2013. Znając trochę ten kraj i jego dzieje, ze szczególnym zainteresowaniem czytałem m.in. o tamtejszym społeczeństwie oraz historii czarnogórskiej cerkwi i jej niezależności od kilku wieków od „bratniej" serbskiej.
W najobszerniejszej części tego przewodnika prezentującej poszczególne miasta i regiony znaleźć można zarówno informacje o ich przeszłości, krótkie: co tam warto zobaczyć – z trochę bardziej szczegółowymi, ale zgodnie z zasadą „w pigułce", opisami. A także informacje jak tam dojechać, gdzie jeść oraz spać zarówno na miejscu, jak w okolicach. W układzie według regionów: Podgorica i okolice; Boka Kotorska; Wybrzeże Adriatyku; Górskie serce kraju. A w nich najważniejsze miejscowości i miejsca.
W przypadku np. Zatoki Kotorskiej: Herceg Novi, Risan, Prast, Kotor, Tivat i Półwysep Luštica. Na adriatyckim wybrzeżu: Budva, Bar, Petrovac na Moru i Ulcinj. Wspomniane zaś wkładki monotematyczne poświęcono Faunie jeziora Szkoderskiego, Winu i Rakii oraz Tradycjom Muzycznym. Oprócz tych obszerniejszych wkładek, w przewodnik włamano, wzbogacając jego treść, ponad 20 informacji w ramkach. M.in. „Kanion Tary", „Most na Tarze". „Święty Wasyl Ostrogski Cudotwórca", „Święty Tryfun", „Piraci ulcinjscy". Ponadto w przewodniku znajduje się 9 wielobarwnych map i planów miast.
Ponadto jak zwykle w przewodnikach tego wydawnictwa są mapki i plany miast oraz sporo kolorowych zdjęć. No i przystępna cena. Układ jest jednolity. Najpierw krótko, z ilustracjami, o najważniejszych atrakcjach prezentowanego kraju. Następnie informacje praktyczne: kiedy najlepiej tam jechać, jakie są inne źródła informacji o nim oraz formalności związane z podróżą.
Sporo miejsca poświęcanych jest informacjom krajoznawczym w formie krajoznawczego ABC oraz omówienia najistotniejszych cech miejscowego społeczeństwa,, kultury i sztuki oraz kuchni. Główną częścią każdego z tych przewodników są informacje o poszczególnych regionach kraju oraz najważniejszych w nich miejscowościach, miejscach, zabytkach itp. Krótko, zwięźle, z myślą głównie chyba o tych czytelnikach i turystach, którzy nie są zainteresowani nadmiarem szczegółów, a wystarczą im informacje najważniejsze.
W tekst włamywane są – po kilka w każdym przewodniku – dwustronicowe wkładki, na których omawiane są nieco szerzej wybrane tematy. A także krótkie informacje monotematyczne w ramkach. Na końcu zaś znajduje się krótki słowniczek oraz indeks najważniejszych miejscowości i miejsc. Czarnogóra, od której zaczynam omawianie wybranych pozycji z tej serii, jest krajem niewielkim, mniejszym od naszego województwa małopolskiego. Ale szalenie ciekawym, zróżnicowanym, o bogatej przeszłości oraz atrakcyjnej ofercie dla turystów. Od słonecznych adriatyckich plaż, po dzikie góry.
Z propozycjami m.in. raftingu kanionem rzeki Tary, poznawaniem kościołów, cerkwi i meczetów, monasterów i starych twierdz. A także spróbowania miejscowej bałkańskiej kuchni i lokalnych napitków. Autorzy prezentują tamtejsze złożone społeczeństwo, na które składają się dominujący Czarnogórcy, ale także Muzułmanie (Bośniacy), Serbowie i Albańczycy – z trudnymi problemami określania przez wielu z nich własnej tożsamości narodowej. Podkreślają trwałość tamtejszych struktur plemiennych, zróżnicowanie języków, religii i obyczajów itp.
Przedstawiają złożone dzieje tego górskiego kraju i krótkie kalendarium historyczne od... 65.000 – 35.000 lat p.n.e., poprzez kolejne fale ludów, które osiedlały się na tym obszarze w przeszłości, tworzenie się i zanikanie państw, podporządkowanie obcym. Trudne stulecia tureckiego jarzma – aż po niepodległość współczesnej Czarnogóry i najważniejsze w tym ostatnim okresie wydarzenia doprowadzone do roku 2013. Znając trochę ten kraj i jego dzieje, ze szczególnym zainteresowaniem czytałem m.in. o tamtejszym społeczeństwie oraz historii czarnogórskiej cerkwi i jej niezależności od kilku wieków od „bratniej" serbskiej.
W najobszerniejszej części tego przewodnika prezentującej poszczególne miasta i regiony znaleźć można zarówno informacje o ich przeszłości, krótkie: co tam warto zobaczyć – z trochę bardziej szczegółowymi, ale zgodnie z zasadą „w pigułce", opisami. A także informacje jak tam dojechać, gdzie jeść oraz spać zarówno na miejscu, jak w okolicach. W układzie według regionów: Podgorica i okolice; Boka Kotorska; Wybrzeże Adriatyku; Górskie serce kraju. A w nich najważniejsze miejscowości i miejsca.
W przypadku np. Zatoki Kotorskiej: Herceg Novi, Risan, Prast, Kotor, Tivat i Półwysep Luštica. Na adriatyckim wybrzeżu: Budva, Bar, Petrovac na Moru i Ulcinj. Wspomniane zaś wkładki monotematyczne poświęcono Faunie jeziora Szkoderskiego, Winu i Rakii oraz Tradycjom Muzycznym. Oprócz tych obszerniejszych wkładek, w przewodnik włamano, wzbogacając jego treść, ponad 20 informacji w ramkach. M.in. „Kanion Tary", „Most na Tarze". „Święty Wasyl Ostrogski Cudotwórca", „Święty Tryfun", „Piraci ulcinjscy". Ponadto w przewodniku znajduje się 9 wielobarwnych map i planów miast.
kurier365.pl Cezary Rudziński
Czarnogóra. Travelbook. Wydanie 1
Wydawnictwo Helion rozpoczęło w br. edycję nowej serii przewodników Bezdroży – Travel book. Mają one poręczny format, ładną szatę graficzną, ciekawą treść, gdyż te, które otrzymałem do recenzji, napisane zostały przez dobrych, sprawdzonych autorów. Ponadto jak zwykle w przewodnikach tego wydawnictwa są mapki i plany miast oraz sporo kolorowych zdjęć. No i przystępna cena.
Układ jest jednolity. Najpierw krótko, z ilustracjami, o najważniejszych atrakcjach prezentowanego kraju. Następnie informacje praktyczne: kiedy najlepiej tam jechać, jakie są inne źródła informacji o nim oraz formalności związane z podróżą.
Sporo miejsca poświęcanych jest informacjom krajoznawczym w formie krajoznawczego ABC oraz omówienia najistotniejszych cech miejscowego społeczeństwa,, kultury i sztuki oraz kuchni. Główną częścią każdego z tych przewodników są informacje o poszczególnych regionach kraju oraz najważniejszych w nich miejscowościach, miejscach, zabytkach itp.
Krótko, zwięźle, z myślą głównie chyba o tych czytelnikach i turystach, którzy nie są zainteresowani nadmiarem szczegółów, a wystarczą im informacje najważniejsze. W tekst włamywane są – po kilka w każdym przewodniku – dwustronicowe wkładki, na których omawiane są nieco szerzej wybrane tematy. A także krótkie informacje monotematyczne w ramkach. Na końcu zaś znajduje się krótki słowniczek oraz indeks najważniejszych miejscowości i miejsc.
Czarnogóra, od której zaczynam omawianie wybranych pozycji z tej serii, jest krajem niewielkim, mniejszym od naszego województwa małopolskiego. Ale szalenie ciekawym, zróżnicowanym, o bogatej przeszłości oraz atrakcyjnej ofercie dla turystów. Od słonecznych adriatyckich plaż, po dzikie góry. Z propozycjami m.in. raftingu kanionem rzeki Tary, poznawaniem kościołów, cerkwi i meczetów, monasterów i starych twierdz. A także spróbowania miejscowej bałkańskiej kuchni i lokalnych napitków.
Autorzy prezentują tamtejsze złożone społeczeństwo, na które składają się dominujący Czarnogórcy, ale także Muzułmanie (Bośniacy), Serbowie i Albańczycy – z trudnymi problemami określania przez wielu z nich własnej tożsamości narodowej. Podkreślają trwałość tamtejszych struktur plemiennych, zróżnicowanie języków, religii i obyczajów itp.
Przedstawiają złożone dzieje tego górskiego kraju i krótkie kalendarium historyczne od… 65.000 – 35.000 lat p.n.e., poprzez kolejne fale ludów, które osiedlały się na tym obszarze w przeszłości, tworzenie się i zanikanie państw, podporządkowanie obcym. Trudne stulecia tureckiego jarzma – aż po niepodległość współczesnej Czarnogóry i najważniejsze w tym ostatnim okresie wydarzenia doprowadzone do roku 2013.
Znając trochę ten kraj i jego dzieje, ze szczególnym zainteresowaniem czytałem m.in. o tamtejszym społeczeństwie oraz historii czarnogórskiej cerkwi i jej niezależności od kilku wieków od „bratniej” serbskiej. W najobszerniejszej części tego przewodnika prezentującej poszczególne miasta i regiony znaleźć można zarówno informacje o ich przeszłości, krótkie: co tam warto zobaczyć – z trochę bardziej szczegółowymi, ale zgodnie z zasadą „w pigułce”, opisami.
A także informacje jak tam dojechać, gdzie jeść oraz spać zarówno na miejscu, jak w okolicach. W układzie według regionów: Podgorica i okolice; Boka Kotorska; Wybrzeże Adriatyku; Górskie serce kraju. A w nich najważniejsze miejscowości i miejsca. W przypadku np. Zatoki Kotorskiej: Herceg Novi, Risan, Prast, Kotor, Tivat i Półwysep Luštica. Na adriatyckim wybrzeżu: Budva, Bar, Petrovac na Moru i Ulcinj.
Wspomniane zaś wkładki monotematyczne poświęcono Faunie jeziora Szkoderskiego, Winu i Rakii oraz Tradycjom Muzycznym. Oprócz tych obszerniejszych wkładek, w przewodnik włamano, wzbogacając jego treść, ponad 20 informacji w ramkach. M.in. „Kanion Tary”, „Most na Tarze”. „Święty Wasyl Ostrogski Cudotwórca”, „Święty Tryfun”, „Piraci ulcinjscy”. Ponadto w przewodniku znajduje się 9 wielobarwnych map i planów miast.
Układ jest jednolity. Najpierw krótko, z ilustracjami, o najważniejszych atrakcjach prezentowanego kraju. Następnie informacje praktyczne: kiedy najlepiej tam jechać, jakie są inne źródła informacji o nim oraz formalności związane z podróżą.
Sporo miejsca poświęcanych jest informacjom krajoznawczym w formie krajoznawczego ABC oraz omówienia najistotniejszych cech miejscowego społeczeństwa,, kultury i sztuki oraz kuchni. Główną częścią każdego z tych przewodników są informacje o poszczególnych regionach kraju oraz najważniejszych w nich miejscowościach, miejscach, zabytkach itp.
Krótko, zwięźle, z myślą głównie chyba o tych czytelnikach i turystach, którzy nie są zainteresowani nadmiarem szczegółów, a wystarczą im informacje najważniejsze. W tekst włamywane są – po kilka w każdym przewodniku – dwustronicowe wkładki, na których omawiane są nieco szerzej wybrane tematy. A także krótkie informacje monotematyczne w ramkach. Na końcu zaś znajduje się krótki słowniczek oraz indeks najważniejszych miejscowości i miejsc.
Czarnogóra, od której zaczynam omawianie wybranych pozycji z tej serii, jest krajem niewielkim, mniejszym od naszego województwa małopolskiego. Ale szalenie ciekawym, zróżnicowanym, o bogatej przeszłości oraz atrakcyjnej ofercie dla turystów. Od słonecznych adriatyckich plaż, po dzikie góry. Z propozycjami m.in. raftingu kanionem rzeki Tary, poznawaniem kościołów, cerkwi i meczetów, monasterów i starych twierdz. A także spróbowania miejscowej bałkańskiej kuchni i lokalnych napitków.
Autorzy prezentują tamtejsze złożone społeczeństwo, na które składają się dominujący Czarnogórcy, ale także Muzułmanie (Bośniacy), Serbowie i Albańczycy – z trudnymi problemami określania przez wielu z nich własnej tożsamości narodowej. Podkreślają trwałość tamtejszych struktur plemiennych, zróżnicowanie języków, religii i obyczajów itp.
Przedstawiają złożone dzieje tego górskiego kraju i krótkie kalendarium historyczne od… 65.000 – 35.000 lat p.n.e., poprzez kolejne fale ludów, które osiedlały się na tym obszarze w przeszłości, tworzenie się i zanikanie państw, podporządkowanie obcym. Trudne stulecia tureckiego jarzma – aż po niepodległość współczesnej Czarnogóry i najważniejsze w tym ostatnim okresie wydarzenia doprowadzone do roku 2013.
Znając trochę ten kraj i jego dzieje, ze szczególnym zainteresowaniem czytałem m.in. o tamtejszym społeczeństwie oraz historii czarnogórskiej cerkwi i jej niezależności od kilku wieków od „bratniej” serbskiej. W najobszerniejszej części tego przewodnika prezentującej poszczególne miasta i regiony znaleźć można zarówno informacje o ich przeszłości, krótkie: co tam warto zobaczyć – z trochę bardziej szczegółowymi, ale zgodnie z zasadą „w pigułce”, opisami.
A także informacje jak tam dojechać, gdzie jeść oraz spać zarówno na miejscu, jak w okolicach. W układzie według regionów: Podgorica i okolice; Boka Kotorska; Wybrzeże Adriatyku; Górskie serce kraju. A w nich najważniejsze miejscowości i miejsca. W przypadku np. Zatoki Kotorskiej: Herceg Novi, Risan, Prast, Kotor, Tivat i Półwysep Luštica. Na adriatyckim wybrzeżu: Budva, Bar, Petrovac na Moru i Ulcinj.
Wspomniane zaś wkładki monotematyczne poświęcono Faunie jeziora Szkoderskiego, Winu i Rakii oraz Tradycjom Muzycznym. Oprócz tych obszerniejszych wkładek, w przewodnik włamano, wzbogacając jego treść, ponad 20 informacji w ramkach. M.in. „Kanion Tary”, „Most na Tarze”. „Święty Wasyl Ostrogski Cudotwórca”, „Święty Tryfun”, „Piraci ulcinjscy”. Ponadto w przewodniku znajduje się 9 wielobarwnych map i planów miast.
GLOBTROTER INFO Cezary Rudziński
Systemy baz danych. Kompletny podręcznik. Wydanie II
Systemy baz danych...
Bazy danych odgrywają znaczącą role w codziennym życiu każdego z nas, zdajemy sobie z tego sprawę logując się do swojego konta w banku, przeglądając strony aukcyjne lub po prostu wpisując hasło w wyszukiwarce Google.
Szybkie i bezpieczne przetwarzanie oraz przechowywanie ogromnych ilości informacji jest dziś bardzo ważnym czynnikiem funkcjonowanie wielu firm, organizacji i instytucji.
Współczesne bazy danych są sumą wiedzy i technologii rozwijanych przez przez kilka ostatnich dziesięcioleci. Owocem tych prac jest przede wszystkim bardziej wyspecjalizowane oprogramowanie - systemy zarządzania bazami danych DBMS (Database Management System) czyli rozbudowane narzędzia do tworzenia zbiorów informacji i zarządzania nimi.
Główne zadania DBMS można określić następująco:
Niestety mają one również jedną wadę - należą do najbardziej złożonych rodzajów oprogramowania.
Dostęp do baz danych powinien być zdefiniowany za pomocą języka zapytań, który jest zresztą łatwy w użyciu oraz z zastosowaniem języków programowania wysokiego poziomu.
Można wyróżnić cztery podstawowe rodzaje baz danych:
Wymieniona kolejność jest nieprzypadkowa, a mianowicie jest kolejnością chronologiczną w jakiej dane bazy powstawały.
Hierachiczne
W hierarchicznej bazie danych stosuje się struktury typu drzewa. Węzłom w strukturze drzewa odpowiadają zbiory rekordów danych. Zbiór rekordów poziomu wyższego jest łączony relacjami 1:m (one-to-many) ze zbiorami poziomu niższego. Dzięki takiej budowie, wyszukiwanie określonych elementów w bazie odbywa się stosunkowo szybko. Istotna wadą baz hierarchicznych jest jednak redundancja danych wynikająca z faktu, że można wykorzystywać jedynie relacje typu 1:m. Duże kłopoty sprawia również zmiana struktury istniejącej bazy.
Sieciowe
Sieciowa baza danych jest rozwinięciem bazy hierarchicznej przez dodanie możliwości zapisu relacji m:m (many-to-many). Tak więc w bazie sieciowej poza relacjami hierarchicznymi występują dodatkowe połączenia, umożliwiające uzyskanie dostępu do danego rekordu bez potrzeby każdorazowego przechodzenia przez strukturę drzewa. Wprowadzone zmiany spowodowały zmniejszenia redundancji danych przez dodatkowe możliwości powiązania danych, które już istnieją, ale nie wyeliminowały trudności związane ze zmianą struktury bazy istniejącej.
Relacyjne
Obecnie najczęściej stosowanymi bazami są bazy relacyjne, Pakiet programów służących zarządzaniu relacyjnymi bazami danych jest nazywany RDBMS (ang. Relational Database Management System). Bazy te realizują z powodzeniem wszystkie funkcje związane z zarządzaniem informacją opisową.
W relacyjnej bazie danych wykorzystywana jest struktura tablicy. W skład bazy wchodzi jedna lub więcej powiązanych ze sobą tablic. Każda kolumna tablicy zawiera elementy tego samego typu, ma swoją nazwę i jest przez nią identyfikowana. Zbiór wartości jakie mogą występować w danej kolumnie nazywa się jej dziedziną. Wiersz tablicy, nazywany rekordem , identyfikowany jest za pośrednictwem wartości zapisanych w nim elementów. Funkcję klucza, jednoznacznie określającego poszczególne wiersze, może spełniać pojedyncza kolumna lub też kilka odpowiednio wybranych kolumn.W relacyjnej bazie typowym językiem zapytań jest SQL.
Wyszukiwanie w więcej niż jednej tablicy dokonywane jest z wykorzystaniem wspólnych wartości tego samego typu atrybutów
Obiektowe
Obiektowe bazy danych rozwinęły się wraz z rozwojem i rozpowszechnieniem programowania zorientowanego obiektowo. Cechą charakterystyczną obiektowych baz danych jest to, że przechowują obiekty o dowolnych strukturach wraz z przywiązanymi do nich metodami . Dzięki takiemu rozwiązaniu bazy takie mają znaczną przewagę nad innymi rodzajami baz kiedy zachodzi konieczność przechowywania bardzo złożonych struktur. Znaczącą wadą baz obiektowych w chwili obecnej jest problem z realizacją zapytań.
(Powyższe fragmenty tekstu są zaczerpnięte z wykładu dr inż. Waldemara Izdebskiego)
Żeby ułatwić osobom, które interesują się bazami danych oraz studentom, którzy mają przedmiot na wykładach. W związku z tym trzech znanych naukowców z dziedziny IT z Uniwersytetu Stanforda- Hector Garcia-Molina, Jeffrey D. Ullman i Jennifer Widom - postanowiło stworzyć pierwszy kompletny podręcznik, wprowadzający do systemów baz danych.
Zawiera on opis wszystkich najnowszych standardów bazy danych SQL 1999, SQL/PSM, SQL/CLI, JDBC, ODL oraz XML i to w większym zakresie niż w większości publikacji.
Podręcznik został przygotowany w taki sposób aby po przeczytaniu książki przez użytkownika projektowanie czy użytkowanie bazy danych nie stanowiło dla czytelnika żadnego problemu.
Mogę z czystym sumieniem polecić tą książkę.
Bazy danych odgrywają znaczącą role w codziennym życiu każdego z nas, zdajemy sobie z tego sprawę logując się do swojego konta w banku, przeglądając strony aukcyjne lub po prostu wpisując hasło w wyszukiwarce Google.
Szybkie i bezpieczne przetwarzanie oraz przechowywanie ogromnych ilości informacji jest dziś bardzo ważnym czynnikiem funkcjonowanie wielu firm, organizacji i instytucji.
Współczesne bazy danych są sumą wiedzy i technologii rozwijanych przez przez kilka ostatnich dziesięcioleci. Owocem tych prac jest przede wszystkim bardziej wyspecjalizowane oprogramowanie - systemy zarządzania bazami danych DBMS (Database Management System) czyli rozbudowane narzędzia do tworzenia zbiorów informacji i zarządzania nimi.
Główne zadania DBMS można określić następująco:
- Zapamiętywanie danych oraz wyszukiwania ich na podstawie innych wyników
- Oddzielenie funkcji zapamiętania i wyszukiwania od programów aplikacyjnych, co powoduje że programy stają się mniej wrażliwe na zmianę danych.
- Umożliwienie korzystania z danych na podstawie ich logicznego opisu, system całkowicie przejmuje kontrole nad wykorzystaniem urządzeń pamięciowych dla zapisu danych,
- Umożliwia dostęp do danych dla wielu użytkowników,
- Sprawdzanie danych za pomocą odpowiednio zdefiniowanych procedur kontrolnych,
- Ochrona danych.
Niestety mają one również jedną wadę - należą do najbardziej złożonych rodzajów oprogramowania.
Dostęp do baz danych powinien być zdefiniowany za pomocą języka zapytań, który jest zresztą łatwy w użyciu oraz z zastosowaniem języków programowania wysokiego poziomu.
Można wyróżnić cztery podstawowe rodzaje baz danych:
- hierarchiczne
- sieciowe
- relacyjne
- obiektywne
Wymieniona kolejność jest nieprzypadkowa, a mianowicie jest kolejnością chronologiczną w jakiej dane bazy powstawały.
Hierachiczne
W hierarchicznej bazie danych stosuje się struktury typu drzewa. Węzłom w strukturze drzewa odpowiadają zbiory rekordów danych. Zbiór rekordów poziomu wyższego jest łączony relacjami 1:m (one-to-many) ze zbiorami poziomu niższego. Dzięki takiej budowie, wyszukiwanie określonych elementów w bazie odbywa się stosunkowo szybko. Istotna wadą baz hierarchicznych jest jednak redundancja danych wynikająca z faktu, że można wykorzystywać jedynie relacje typu 1:m. Duże kłopoty sprawia również zmiana struktury istniejącej bazy.
Sieciowe
Sieciowa baza danych jest rozwinięciem bazy hierarchicznej przez dodanie możliwości zapisu relacji m:m (many-to-many). Tak więc w bazie sieciowej poza relacjami hierarchicznymi występują dodatkowe połączenia, umożliwiające uzyskanie dostępu do danego rekordu bez potrzeby każdorazowego przechodzenia przez strukturę drzewa. Wprowadzone zmiany spowodowały zmniejszenia redundancji danych przez dodatkowe możliwości powiązania danych, które już istnieją, ale nie wyeliminowały trudności związane ze zmianą struktury bazy istniejącej.
Relacyjne
Obecnie najczęściej stosowanymi bazami są bazy relacyjne, Pakiet programów służących zarządzaniu relacyjnymi bazami danych jest nazywany RDBMS (ang. Relational Database Management System). Bazy te realizują z powodzeniem wszystkie funkcje związane z zarządzaniem informacją opisową.
W relacyjnej bazie danych wykorzystywana jest struktura tablicy. W skład bazy wchodzi jedna lub więcej powiązanych ze sobą tablic. Każda kolumna tablicy zawiera elementy tego samego typu, ma swoją nazwę i jest przez nią identyfikowana. Zbiór wartości jakie mogą występować w danej kolumnie nazywa się jej dziedziną. Wiersz tablicy, nazywany rekordem , identyfikowany jest za pośrednictwem wartości zapisanych w nim elementów. Funkcję klucza, jednoznacznie określającego poszczególne wiersze, może spełniać pojedyncza kolumna lub też kilka odpowiednio wybranych kolumn.W relacyjnej bazie typowym językiem zapytań jest SQL.
Wyszukiwanie w więcej niż jednej tablicy dokonywane jest z wykorzystaniem wspólnych wartości tego samego typu atrybutów
Obiektowe
Obiektowe bazy danych rozwinęły się wraz z rozwojem i rozpowszechnieniem programowania zorientowanego obiektowo. Cechą charakterystyczną obiektowych baz danych jest to, że przechowują obiekty o dowolnych strukturach wraz z przywiązanymi do nich metodami . Dzięki takiemu rozwiązaniu bazy takie mają znaczną przewagę nad innymi rodzajami baz kiedy zachodzi konieczność przechowywania bardzo złożonych struktur. Znaczącą wadą baz obiektowych w chwili obecnej jest problem z realizacją zapytań.
(Powyższe fragmenty tekstu są zaczerpnięte z wykładu dr inż. Waldemara Izdebskiego)
Żeby ułatwić osobom, które interesują się bazami danych oraz studentom, którzy mają przedmiot na wykładach. W związku z tym trzech znanych naukowców z dziedziny IT z Uniwersytetu Stanforda- Hector Garcia-Molina, Jeffrey D. Ullman i Jennifer Widom - postanowiło stworzyć pierwszy kompletny podręcznik, wprowadzający do systemów baz danych.
Zawiera on opis wszystkich najnowszych standardów bazy danych SQL 1999, SQL/PSM, SQL/CLI, JDBC, ODL oraz XML i to w większym zakresie niż w większości publikacji.
Podręcznik został przygotowany w taki sposób aby po przeczytaniu książki przez użytkownika projektowanie czy użytkowanie bazy danych nie stanowiło dla czytelnika żadnego problemu.
Mogę z czystym sumieniem polecić tą książkę.
Mroczny bibliotekarz Agata Bublewicz
Fundamenty kariery. Strategiczne poszukiwanie i zdobywanie pracy
Obecny rynek pracy nie jest przyjazny dla poszukujących zatrudnienia. Wysokie wymagania pracodawców, powstawanie nowych zawodów, brak wiary we własne możliwości oraz schematyczne myślenie to tylko jedne z przyczyn pozostawania bez pracy. Aby mieć etat w kieszeni, nie wystarczą dobre chęci i posiadanie minimalnych umiejętności. Aby znaleźć pracę, należy prawidłowo wybrać drogę oraz odpowiednio ją zaplanować, aby przyniosła pożądane efekty.
Autor książki - Wacław Kisiel - Dorohinicki to certyfikowany trener kadr, licencjonowany doradca zawodowy. Jako trener współpracuje w wieloma firmami szkoleniowo - doradczymi, specjalizując się w tematyce pracy, rozwoju kompetencji interpersonalnych oraz wsparcia sprzedaży i zarządzania.
Niniejszy egzemplarz to bogaty przewodnik dotyczący poszukiwania zatrudnienia i zmiany pracy pod kątem myślenia strategicznego. Jest to nowe podejście do tematu, jednakże bardzo potrzebne w dzisiejszych czasach, kiedy budowanie przewagi konkurencyjnej dotyczy nie tylko przedsiębiorstw, ale również kandydatów do pracy. Autor zapewnia, iż precyzyjny plan, jasno postawiony cel, pomysł na siebie oraz konsekwencja i działania przekładają się na oczekiwane rezultaty. Wacław Kisiel - Dorohinicki podpowiada odbiorcy kilka możliwości działania. Optymalną drogę należy wybrać samemu, dostosowując ją do swoich kwalifikacji, umiejętności, wcześniejszych niepowodzeń, dostępnych ofert pracy oraz...konkurencji jaką mamy na rynku pracy.
"Na naszą karierę wpływ mają:
Książka bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła kreatywnym podejściem do tematu, specjalistyczną wiedzą jaką podzielił się autor z czytelnikami oraz zaangażowaniem. Już od pierwszej strony poradnika poczułam się wyjątkowo - treść książki traktuje czytelnika indywidualnie, nie masowo. Wacław Kisiel - Dorohinicki niewątpliwie włożył w napisanie książki wiele czasu, energii ale też i uśmiechu. Studiując ten egzemplarz czułam się jak na szkoleniu - całość wzbogacona jest licznymi testami i ćwiczeniami, które niewątpliwie pozwalają na lepsze zrozumienie tematu, przyswojenie podawanej wiedzy, a także jej pogłębienie. Wiele rysunków, tabel, schematów pozwala zobrazować w umyśle adresata wiadomości jednocześnie zachęcając go do umysłowego wysiłku - stopniowego tworzenia planu strategicznego podejścia do zdobywania zatrudnienia.
Publikacja warta jest zapoznania się z nią. Gwarantuję, że czyta się ją bardzo szybko. Polecam tę książką każdemu kto myśli o zmianie pracy - nauczy Was innowacyjnego podejścia do rynku pracy, a także pozwoli docenić swoje walory. W szczególności egzemplarz polecam osobom pozostającym bez pracy - z pewnością uzmysłowi on błędy jakie popełniacie szukając pracy, pozwoli wybrać strategię działania, odkryć kluczowe kompetencje, wzmocnić motywację oraz podpowie jak wykorzystać własny potencjał i posiadane zasoby.
Jakie jest Wasze podejście do tego rodzaju poradników?
Autor książki - Wacław Kisiel - Dorohinicki to certyfikowany trener kadr, licencjonowany doradca zawodowy. Jako trener współpracuje w wieloma firmami szkoleniowo - doradczymi, specjalizując się w tematyce pracy, rozwoju kompetencji interpersonalnych oraz wsparcia sprzedaży i zarządzania.
Niniejszy egzemplarz to bogaty przewodnik dotyczący poszukiwania zatrudnienia i zmiany pracy pod kątem myślenia strategicznego. Jest to nowe podejście do tematu, jednakże bardzo potrzebne w dzisiejszych czasach, kiedy budowanie przewagi konkurencyjnej dotyczy nie tylko przedsiębiorstw, ale również kandydatów do pracy. Autor zapewnia, iż precyzyjny plan, jasno postawiony cel, pomysł na siebie oraz konsekwencja i działania przekładają się na oczekiwane rezultaty. Wacław Kisiel - Dorohinicki podpowiada odbiorcy kilka możliwości działania. Optymalną drogę należy wybrać samemu, dostosowując ją do swoich kwalifikacji, umiejętności, wcześniejszych niepowodzeń, dostępnych ofert pracy oraz...konkurencji jaką mamy na rynku pracy.
"Na naszą karierę wpływ mają:
- czynniki genetyczne i zdolności specjalne
- warunki środowiskowe i przypadkowe zdarzenia
- indywidualne doświadczenia uczenia się
- umiejętność realizacji zadań."
Książka bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła kreatywnym podejściem do tematu, specjalistyczną wiedzą jaką podzielił się autor z czytelnikami oraz zaangażowaniem. Już od pierwszej strony poradnika poczułam się wyjątkowo - treść książki traktuje czytelnika indywidualnie, nie masowo. Wacław Kisiel - Dorohinicki niewątpliwie włożył w napisanie książki wiele czasu, energii ale też i uśmiechu. Studiując ten egzemplarz czułam się jak na szkoleniu - całość wzbogacona jest licznymi testami i ćwiczeniami, które niewątpliwie pozwalają na lepsze zrozumienie tematu, przyswojenie podawanej wiedzy, a także jej pogłębienie. Wiele rysunków, tabel, schematów pozwala zobrazować w umyśle adresata wiadomości jednocześnie zachęcając go do umysłowego wysiłku - stopniowego tworzenia planu strategicznego podejścia do zdobywania zatrudnienia.
Publikacja warta jest zapoznania się z nią. Gwarantuję, że czyta się ją bardzo szybko. Polecam tę książką każdemu kto myśli o zmianie pracy - nauczy Was innowacyjnego podejścia do rynku pracy, a także pozwoli docenić swoje walory. W szczególności egzemplarz polecam osobom pozostającym bez pracy - z pewnością uzmysłowi on błędy jakie popełniacie szukając pracy, pozwoli wybrać strategię działania, odkryć kluczowe kompetencje, wzmocnić motywację oraz podpowie jak wykorzystać własny potencjał i posiadane zasoby.
Jakie jest Wasze podejście do tego rodzaju poradników?
Okręty Myśli K-Alinki
Klątwa gruzińskiego tortu
Polak, Gruzin – dwa bratanki, czyli recenzja “Klątwy gruzińskiego tortu”
Kolejny rodzaj książek, za którym nie przepadam: książki reportażowe i podróżnicze. No, po prostu jakoś “nie wchodzą”. Ale swego czasu zaczęłam czytać bardzo fajną serię wyd. Helion. Zaczęło się od “Wałkowania Ameryki” Marka Wałkuskiego, potem była “Matrioszka Rosja i Jastrząb” Macieja Jastrzębskiego, następnie “System Białoruś” Andrzeja Poczobuta. No i wsiąkłam. Okazało się, że reportaże, zwłaszcza napisane przed doświadczonych dziennikarzy, mogą wciągnąć bardziej niż niejedna powieść. Rosja oczami Jastrzębskiego przedstawiona była w taki sposób, że miałam ochotę wsiąść do pociągu (prawie) bylejakiego i jechać prosto do Moskwy. A tutaj ten sam autor zabiera nas prosto do Gruzji. Rzadko też podobają mi się opisy książek. A tutaj fragment naprawdę mnie zaciekawił:
Gruzini wierzą, że kraj podarował im Bóg. Gdy Stwórca dzielił ziemię między narody, oni przyszli ostatni.
— Spóźniliście się — rzekł do nich z wyrzutem Pan.
— Przepraszamy, ale piliśmy wino za Twoje zdrowie — tłumaczyli Gruzini.
— Cóż mam z wami począć, nie mam już ziemi, wszystko rozdałem — zatroskał się Pan Bóg. Gruzini pokornie pochylili głowy i trwali w milczeniu. Bóg pogładził swoją długą, siwą brodę, uśmiechnął się i rzekł: — Weźcie więc tę część, którą przygotowałem dla siebie.
I tak Gruzini dostali we władanie maleńki kawałeczek ziemi, wciśnięty między brzeg Morza Czarnego a góry Kaukazu.
“Klątwa gruzińskiego tortu” to powieść utkana z różnych historii dotyczących Gruzji. Mamy tutaj historię najnowszą tego pięknego kraju, mamy starożytne i średniowieczne opisy oraz legendy, mamy – przede wszystkim – historie zwykłych Gruzinów, które zapierają dech. Wszystkie historie mają poniekąd dwie wspólne osie: pierwsza to współczesna historia Gruzji, jej odwieczne uzależnienie od Rosji (skąd my to znamy…), konflikty wojenne i polityczne. Druga oś jest bardziej prywatna i dotyczy taksówkarza Dżaby, przyjaciela Jastrzębskiego. Opowiada on urzekającą historię pięknej Nino, która pewnego dnia była zmuszona wyjechać z ojcem. Od tamtej pory siedziała w głowie gruzińskiego taksówkarza. Historia co jakiś czas powraca na kartach książki, stanowi też wyjaśnienie, skądinąd tajemniczego, tytułu książki. Okazuje się bowiem, że ojciec Nino zamieszany był w… Nie, wybaczcie, to byłby zbyt duży spoiler, to trzeba przeczytać.
Trudno przytoczyć wszystkie anegdoty, którymi raczy nas Jastrzębski. Znajdują się w nich i dziennikarskie zacięcie, i ludzkie emocje. Pisarski warsztat objawił Jastrzębski już w “Matrioszce…”, tutaj jedynie go potwierdza: świetny język (raz reporterski, raz budujący napięcie – czegóż chcieć więcej?), powiązane ze sobą historie Gruzinów, Osetyjczyków i mieszkańców Abchazji. Zresztą, konfliktowi dotyczącemu Osetii i Abchazji, autor poświęcił wiele stron w swej książce. Nie staje po niczyjej stronie, zachowuje dziennikarski obiektywizm, dzięki któremu poznajemy lepiej tę trudną historię.
Najbardziej urzekła mnie jednak część książki poświęcona polsko-gruzińskim powiązaniom. Autor kilka razy wspominał o tym, że Gruzini po prostu lubią Polaków. Za co? Właściwie za wszystko. Cenią nas za to, że w 2008 roku, podczas konfliktu z Rosją, od razu stanęliśmy po ich stronie. Polska była jednym z pierwszym krajów, które rozpoczęły w Gruzji akcję z pomocą humanitarną. Gruzini do dziś pamiętają wystąpienie śp. Lecha Kaczyńskiego, który w Tbilisi poparł dążenia kraju do zachowania niepodległości i niepodzielności. Gruzini podobno często przytaczają wspólną historię — łączą nas problemy z Rosją, próby “odłączenia” od tego kraju. Inna kwestia natomiast to dzieje Polaków, uchodźców jeszcze z czasów powstań z XVIII wieku, którzy mieli ogromny wpływ na rozwój gospodarczy i kulturalny kraju. Polscy architekci współtworzyli największe gruzińskie miasta, Polak założył pierwszy rezerwat przyrody na Kaukazie, Polacy tworzyli tam polsko-gruzińskie wiersze i pieśni. Jastrzębski przytacza wiele ciekawych osobistości, również pół-Gruzinów, pół-Polaków, którzy próbowali wśród Gruzinów wzniecać zainteresowanie swoimi polskimi korzeniami (z różnym skutkiem, trzeba przyznać, ale właściwie zawsze z pozytywną reakcją ze strony Gruzinów).
Jedno jest pewne – książka naprawdę zabiera w podróż do Gruzji. Znów mam ochotę wsiąść do pociągu, ale tym razem do Gruzji… Cóż, planowanie przyszłorocznych wakacji jeszcze przede mną…
Kolejny rodzaj książek, za którym nie przepadam: książki reportażowe i podróżnicze. No, po prostu jakoś “nie wchodzą”. Ale swego czasu zaczęłam czytać bardzo fajną serię wyd. Helion. Zaczęło się od “Wałkowania Ameryki” Marka Wałkuskiego, potem była “Matrioszka Rosja i Jastrząb” Macieja Jastrzębskiego, następnie “System Białoruś” Andrzeja Poczobuta. No i wsiąkłam. Okazało się, że reportaże, zwłaszcza napisane przed doświadczonych dziennikarzy, mogą wciągnąć bardziej niż niejedna powieść. Rosja oczami Jastrzębskiego przedstawiona była w taki sposób, że miałam ochotę wsiąść do pociągu (prawie) bylejakiego i jechać prosto do Moskwy. A tutaj ten sam autor zabiera nas prosto do Gruzji. Rzadko też podobają mi się opisy książek. A tutaj fragment naprawdę mnie zaciekawił:
Gruzini wierzą, że kraj podarował im Bóg. Gdy Stwórca dzielił ziemię między narody, oni przyszli ostatni.
— Spóźniliście się — rzekł do nich z wyrzutem Pan.
— Przepraszamy, ale piliśmy wino za Twoje zdrowie — tłumaczyli Gruzini.
— Cóż mam z wami począć, nie mam już ziemi, wszystko rozdałem — zatroskał się Pan Bóg. Gruzini pokornie pochylili głowy i trwali w milczeniu. Bóg pogładził swoją długą, siwą brodę, uśmiechnął się i rzekł: — Weźcie więc tę część, którą przygotowałem dla siebie.
I tak Gruzini dostali we władanie maleńki kawałeczek ziemi, wciśnięty między brzeg Morza Czarnego a góry Kaukazu.
“Klątwa gruzińskiego tortu” to powieść utkana z różnych historii dotyczących Gruzji. Mamy tutaj historię najnowszą tego pięknego kraju, mamy starożytne i średniowieczne opisy oraz legendy, mamy – przede wszystkim – historie zwykłych Gruzinów, które zapierają dech. Wszystkie historie mają poniekąd dwie wspólne osie: pierwsza to współczesna historia Gruzji, jej odwieczne uzależnienie od Rosji (skąd my to znamy…), konflikty wojenne i polityczne. Druga oś jest bardziej prywatna i dotyczy taksówkarza Dżaby, przyjaciela Jastrzębskiego. Opowiada on urzekającą historię pięknej Nino, która pewnego dnia była zmuszona wyjechać z ojcem. Od tamtej pory siedziała w głowie gruzińskiego taksówkarza. Historia co jakiś czas powraca na kartach książki, stanowi też wyjaśnienie, skądinąd tajemniczego, tytułu książki. Okazuje się bowiem, że ojciec Nino zamieszany był w… Nie, wybaczcie, to byłby zbyt duży spoiler, to trzeba przeczytać.
Trudno przytoczyć wszystkie anegdoty, którymi raczy nas Jastrzębski. Znajdują się w nich i dziennikarskie zacięcie, i ludzkie emocje. Pisarski warsztat objawił Jastrzębski już w “Matrioszce…”, tutaj jedynie go potwierdza: świetny język (raz reporterski, raz budujący napięcie – czegóż chcieć więcej?), powiązane ze sobą historie Gruzinów, Osetyjczyków i mieszkańców Abchazji. Zresztą, konfliktowi dotyczącemu Osetii i Abchazji, autor poświęcił wiele stron w swej książce. Nie staje po niczyjej stronie, zachowuje dziennikarski obiektywizm, dzięki któremu poznajemy lepiej tę trudną historię.
Najbardziej urzekła mnie jednak część książki poświęcona polsko-gruzińskim powiązaniom. Autor kilka razy wspominał o tym, że Gruzini po prostu lubią Polaków. Za co? Właściwie za wszystko. Cenią nas za to, że w 2008 roku, podczas konfliktu z Rosją, od razu stanęliśmy po ich stronie. Polska była jednym z pierwszym krajów, które rozpoczęły w Gruzji akcję z pomocą humanitarną. Gruzini do dziś pamiętają wystąpienie śp. Lecha Kaczyńskiego, który w Tbilisi poparł dążenia kraju do zachowania niepodległości i niepodzielności. Gruzini podobno często przytaczają wspólną historię — łączą nas problemy z Rosją, próby “odłączenia” od tego kraju. Inna kwestia natomiast to dzieje Polaków, uchodźców jeszcze z czasów powstań z XVIII wieku, którzy mieli ogromny wpływ na rozwój gospodarczy i kulturalny kraju. Polscy architekci współtworzyli największe gruzińskie miasta, Polak założył pierwszy rezerwat przyrody na Kaukazie, Polacy tworzyli tam polsko-gruzińskie wiersze i pieśni. Jastrzębski przytacza wiele ciekawych osobistości, również pół-Gruzinów, pół-Polaków, którzy próbowali wśród Gruzinów wzniecać zainteresowanie swoimi polskimi korzeniami (z różnym skutkiem, trzeba przyznać, ale właściwie zawsze z pozytywną reakcją ze strony Gruzinów).
Jedno jest pewne – książka naprawdę zabiera w podróż do Gruzji. Znów mam ochotę wsiąść do pociągu, ale tym razem do Gruzji… Cóż, planowanie przyszłorocznych wakacji jeszcze przede mną…
RePORTAL N. J.
