Recenzje

Jeśli podoba ci się motto „pracować mniej, zarabiać więcej” zajrzyj do tej książki. Nawet jeśli nie wdrożysz całego programu krok po kroku, może cię ona zainspirować do działania.



Według Scotta Foxa każdy może zostać click millionaire'm. Klikający milioner? Kto to taki? 



Click millionaires to osoby prowadzące działalność, w której wykorzystuje się strony internetowe, e-handel, publikacje cyfrowe i media społecznościowe do tworzenia biznesowego stylu życia. (s. 23)



Nie chodzi tu zatem o zwyczajne założenie własnej firmy, chodzi o to, jak zarabiać na tym, co jest twoją pasją, hobby lub co sprawia ci przyjemność. Biznesowy styl życia to praca, której wykonywanie daje ci zadowolenie i dochód, a jednocześnie na pochłania dwunastu godzin dziennie. To praca, dzięki której masz czas na inne aktywności, realizację tego, co jest dla ciebie ważne. Wiem jak to brzmi: jak amerykańskie banialuki o spełnianiu marzeń, wierze we własne możliwości bla bla bla. We mnie nieodmiennie wzbudzają niechęć. Tak było i z tą książką, dopóki autor nie przeszedł do konkretów. 



Scott Fox przeprowadza czytelnika przez cały proces rozkręcenia biznesu, począwszy od pierwszej fazy małych kroków i wygospodarowania odrobiny czasu, by ruszyć, skończywszy na tym, jak zarabiać na reklamie. 

Trudno tu streścić całą książkę, wyliczę zatem kilka porad, które szczególnie mi się spodobały.

• zainwestuj swój czas wolny, rozwijaj to, co cię interesuje (nie rzucaj od razu pracy! W fazie wstępnej poświęć nowemu przedsięwzięciu kilkanaście minut dziennie),


• noś ze sobą notes, w którym będziesz zapisywał swoje pomysły,


• zaprojektuj styl życia klikającego milionera (pomogą ci w tym ćwiczenia w książce polegające na spisywaniu celów i ustalaniu priorytetów),


• znajdź niszę, w której nie ma wielkiej konkurencji. Na przykład... kurczaki. To autentyczny przykład powstania strony BackYardChickens.com poświęconej przydomowej hodowli kurczaków... Dlaczego nie?


• rozpowszechniaj swoją markę – najpierw zbuduj grupę odbiorców, potem na nich zarabiaj,


• twórz treści atrakcyjne dla twoich odbiorców,


• oferuj odbiorcom rozwiązania ich problemów- pomagaj ludziom, znajdź zapotrzebowanie na produkty lub usługi,


• zbuduj sobie status eksperta (trudne albo niemożliwe? Fox poświęca cały rozdział temu zagadnieniu i wbrew pozorom nie jest to takie trudne),


• wykorzystaj automatyzację (korzystaj z powszechnie dostępnego oprogramowania),


• zlecaj to, czego nie umiesz lub nie chcesz robić sam,


• umożliwiaj tworzenie treści przez odwiedzających – komentarze, ogłoszenia, recenzje składają się na dodatkową treść widoczną dla potencjalnych klientów.

Z kilku zrobiło się kilkanaście, a trzeba jeszcze tak wszystko przemyśleć, by nie inwestować czasu i pieniędzy w obsługę nowych klientów (odpowiednie wyskalowanie) oraz zapewnić sobie stałe przychody (mniejsze sumy, ale stale).



Cenne wydają mi się też rozdziały poświęcone poszczególnym sposobom zarabiania w sieci, takim jak: wydawanie biuletynu informacyjnego, prowadzenie bloga, tworzenie podcastów, prowadzenie internetowego programu telewizyjnego, stworzenie sieci społecznościowej, sprzedaż towarów cyfrowych i produktów informacyjnych. Każdy rozdział wzbogacony jest wywiadem z osobą, która odniosła sukces w jednej z tych dziedzin.



Uff, to i tak jeszcze nie wszystko... w książce Foxa znajdziesz całe mnóstwo przydatnych informacji. 



Mimo, iż realia nie do końca odpowiadają polskim (choćby podane przykłady programów partnerskich, czy platform rejestracji domen) i czytając o niektórych zagadnieniach miałam mętlik w głowie, z czystym sumieniem mogę polecić tę książkę osobom, które chcą działać w Internecie. Nie przeszkadza mi nawet to, że autor bardzo często reklamuje swoją stronę, której nazwy tu złośliwie nie podam.

Polacy lubią Gruzinów, a Gruzini – Polaków. To pogląd popularny i powszechnie znany. Ale ilu z nas jest w stanie powiedzieć, z czego ta wzajemna sympatia wynika? Co faktycznie wiemy o Gruzji i tym narodzie? Co nas z nimi łączy? W książce „Klątwa gruzińskiego tortu” Jastrzębski szuka odpowiedzi na te pytania, próbując przy tym przybliżyć czytelnikom ów górzysty kraj. I robi to w sposób pasjonujący. 



Co wiedziałem o Gruzji i Gruzinach przed lekturą „Klątwy…”? Praktycznie nic – kilka szczątkowych faktów i informacji, które gdzieś tam obiły mi się o uszy. Umiałbym nazwać stolicę, wskazać flagę, wymienić jeden klub piłkarski i nazwisko głowy państwa. Z historii znany był mi jedynie – z oczywistych względów – konflikt w Osetii Południowej z 2008 roku. A teraz, po przeczytaniu książki Macieja Jastrzębskiego? Choć wciąż żadnym znawcą nie jestem, wiem o tym państwie i tym narodzie o wiele, wiele więcej. I samo to, że ów utwór w przystępny sposób poszerza wiedzę i horyzonty, stanowi o jego wartości.

Z drugiej jednak strony, to samo można by powiedzieć o pierwszym lepszym przewodniku, nie mówiąc już o stricte naukowych publikacjach. To, co czyni „Klątwę gruzińskiego tortu” dziełem w pewnym sensie wyjątkowym, to jego konstrukcja. Poniekąd mamy tu do czynienia po prostu z reportażem, bardzo rzetelnym i interesującym, w którym autor dodatkowo przemycił coś z kryminału. Chodzi mianowicie o zagadkę związaną z tytułową klątwą, którą wspólnie z Jastrzębskim, staramy się rozwikłać.

Gruzini wierzą, że kraj podarował im Bóg. Gdy Stwórca dzielił ziemię między narody, oni przyszli ostatni.

— Spóźniliście się — rzekł do nich z wyrzutem Pan.

— Przepraszamy, ale piliśmy wino za Twoje zdrowie — tłumaczyli Gruzini.

— Cóż mam z wami począć, nie mam już ziemi, wszystko rozdałem — zatroskał się Pan Bóg. Gruzini pokornie pochylili głowy i trwali w milczeniu. Bóg pogładził swoją długą, siwą brodę, uśmiechnął się i rzekł: — Weźcie więc tę część, którą przygotowałem dla siebie.

I tak Gruzini dostali we władanie maleńki kawałeczek ziemi, wciśnięty między brzeg Morza Czarnego a góry Kaukazu.

– fragment książki

Ten sam zabieg zastosował autor w swojej poprzedniej książce,„Matrioszka Rosja i Jastrząb”, i choć z tamtej pozycji nie byłem do końca zadowolony, to w obu przypadkach sprawdza się on znakomicie, świetnie podkręcając zaciekawienie lekturą.

„Klątwa gruzińskiego tortu” napisana jest po dziennikarsku sprawnie, czyta się ją lekko nawet pomimo wielu zawartych w treści odniesień do historii dalszej i bliższej. A tych rzecz jasna zabraknąć nie mogło, bowiem nieznajomość przeszłości uniemożliwiłaby zrozumienie teraźniejszości.



Zapewne nie jest to najdoskonalsza książka o Gruzji, jaka powstała. Jest za to idealną pozycją dla wszystkich tych, którzy o tym kraju wiedzą niewiele i chcieliby to zmienić. Oferuje możliwość wejrzenia w gruzińską duszę, dalece głębszego niż powierzchowne. I to w formie klarownej i konkretnej. Warto sięgnąć.

Wspomnienie lata

Słyszy się: - Podobają się nam w Chorwacji greckie klimaty, bo po-zbawione greckiego bałaganu. Kraj, w którym każdego roku pojawią się coraz więcej Polaków, coraz bardziej nęci wyższą jakością, europejskim porządkiem, dalekim od cykladzkiego spontanu czy tureckiej natarczywości. Tym bardziej że za każdym pobytem mamy możliwość odkrycia nowych, nieznanych nam dotąd chorwackich twarzy. Już nie wystarcza nam tylko słoneczna riwiera i tysiące adriatyckich wysp, ale zaczyna nas wciągać wnętrze kraju, jego fascynująca przyroda, parki narodowe Risnjak, Brijuni czy Paklenica, a nawet odległe od wybrzeża, a ciekawe i nie wyeksploatowane przez masowego turystę Slavonia i Podravina. Do tego bogata oferta oryginalnych imprez kulturalnych, jak choćby widowiskowe karnawały w Rijece czy Samobo-rze, turnieje rycerskie w Sinju, Dionizje na wyspie Krk, palenie kukły katalońskiego pirata na wyspie Lastovo, masowo obchodzone święto św. Błażeja w Dubrowniku w terminie mało urlopowym, a jednak wartym zapamiętania (2-4 lutego) i wiele innych. Chorwaci nie tylko dbają o swe historyczne dziedzictwo, potrafią również sensownie je zagospodarować. Nic dziwnego, że turystyka jest ważnym składnikiem dochodu narodowego.

Dla kogoś, kto Chorwację odwiedzał wielokroć, wyznacznikiem pamięci może być kolekcja niebanalnych souvenirów przywożonych z różnych zakątków: z Istrii owocowa rakija, z Puli repliki kamiennych rzeźb z wzorami rzymskimi, dalmatyńskie serca, maszkarony z Rijeki, delfiny z wyspy Gres, hafty ze środkowej części Chorwacji, lalki z Sinju, miniaturki kamiennych domków z wyspy Brać albo włos z brody Marca Polo znaleziony na Korćuli. To ostatnie jest żartem, niemniej wiara Chorwatów w dalmatyńskie pochodzenie wenecjanina Marca Polo z roku na rok rośnie. Może dlatego, że nikt z przyjezdnych nie protestuje. Bo nie ma do tego powodu...

Wyjątkowy kraj między Kaukazem a Morzem Czarnym – historia gruzińskiego tortu



Wśród krajów na świecie, o których wiemy tak mało bez wątpienia znajduje się Gruzja. Wydaje się nam, że położona na końcu świata, w biedzie, bez perspektyw rozwoju i zmian. W rzeczywistości to jednak kraj wyjątkowy, przebogaty swoją historią i ciekawą kulturą. Właśnie to wszystko stara się nam przybliżyć Maciej Jastrzębski, pokazują ten kraj i jego wyjątkową historię.

Dla kogo książka Macieja Jastrzębskiego

Można zastanawiać się mocno dla kogo przeznaczona jest ta książka? Grupa potencjalnych obiorców jest naprawdę szeroka i może w niej znaleźć się praktycznie każdy kto lubi czytać o wyjątkowych miejscach. Klątwa gruzińskiego tortu to historia narodu, który ma w swojej legendzie historię, która mówi, że kraj otrzymali bezpośrednio od Boga, w miejscu, które Bóg rezerwował dla siebie. Ostatecznie historia rzuca ich miejsce, gdzie co rusz pojawiają się konflikty, a sam teren jest osią zapalną dla wojen i starć z sąsiadami. To sprawia, że Gruzja to rzeczywiście kraj wyjątkowi, gdzie o swoją ziemię ludzie muszą walczyć wyjątkowo mocno, starając się dbać o ten własny tytułowy kawałek tortu. Utrzymanie własnej tożsamości i własnego terytorium to zadanie dla Gruzinów, którzy już od średniowiecza muszą walczyć o siebie i swój kraj. Ten element jest zbieżny z Polską, być może dlatego Gruzini i Polacy darzą się sympatią.

Co znajdziemy w Klątwie gruzińskiego tortu?

Książka daje nam przede wszystkim wyjątkowy obraz kraju, o wyjątkowej historii i ludziach, którzy są dumni z tego, że są Gruzinami. Naród zabawowy, biesiadny, który przy każdej okazji sięga po wino. Kultura Gruzji to zabawa połączona ze śpiewem i tańcem, podtrzymywana przez ludyczne tradycje ciągle utrzymywane w głowach ludzi. Lektura doskonała dla tych osób, które kiedykolwiek chciałyby wyjechać do Gruzji i poznać ten kraj. Warta sięgnięcia, gdy o Gruzji nic się nie wie jak i w przypadku, gdy wiemy na jej temat już nieco więcej, jednak wiedzę tą chcemy dalej poszerzać.

Jeśli już zapoznaliście się z książką podajcie dalej, że warto po nią sięgnąć i poznać Gruzję od środka.

Sukces nie zależy od dobrych ocen w szkole czy umiejętności zdobywania sympatii starszych przez posłuszeństwo, ale od bezkrytycznej wiary w swoje plany i swoje możliwości. Ponoć Albert Einstein kilka razy brał udział w rekrutacji na studia nim dostał się na wymarzoną fizykę, by móc ją zrewolucjonizować, Maria Curie – Skłodowska pracowała w tragicznych warunkach, Ford i Edison też uparcie dążyli do swoich celów. Kiedy inni wyśmiewali ich plany oni trwali w uporze twierdząc, że na razie poznają sposoby na to, jak czegoś nie robić, by znaleźć sposób na osiągnięcie celu. Takie osoby są krytykowane przez otoczenie i cenione dopiero po dotarciu do wyznaczonego punktu. Skąd w nich ta siła i wiara we własne możliwości?

Lata edukacji sprawiają, że osoby uczące się lepiej uważają, że sukces spadnie na nich po skończeniu studiów. Przychodzi wielkie rozczarowanie, kiedy tak się nie dzieje. Dzieci uczące się słabiej muszą walczyć o swoją pozycję wśród rówieśników. Uczą się cech, które w późniejszym życiu są przydatne. Ludzie odnoszący sukcesy odkrywają, że bycie bezczelnym jest skuteczna metodą dążenia do spełniania własnych marzeń. Czy można się tego nauczyć będąc nieśmiałym i dbającym o opinie innych na nasz temat? Robert Kelsey w książce „Odzyskaj pewność siebie” przekonuje nas, że tak. Wszystko zaczyna się w naszej głowie.

Autor daje wiele wskazówek, jak zmienić swoje podejście do świata oraz siebie. Budowanie swojej silnej pozycji wymaga wzmocnienia własnego ego, a to nie jest łatwe w świecie ciągłej krytyki. Uważam, że osoby chcące odmienić swoją osobowość w „Odzyskaj pewność siebie” znajdą dużo praktycznych wskazówek. Jak dalej będzie wyglądało ich życie i umiejętność radzenia sobie z własną niepewnością będzie zależała od ich własnego uporu.

Robert Kelsey w bardzo przystępny sposób zawarł w swoim poradniku informacje z psychologii. Polecam wszystkim, którzy chcą zmienić swoją osobowość, zyskać pewność siebie i w końcu dążyć do spełniania własnych marzeń.