Recenzje
Start-up po polsku. Jak założyć i rozwinąć dochodowy e-biznes
Idealna książka dla każdego początkującego przedsiębiorcy. Napisana przez dwójkę młodych, lecz już działających w biznesie autorów. Kamilę Mikołajczyk i Dariusza Nawojczyka.
Książka Start-up po Polsku zawiera solidne podstawy wiedzy jaką każdy początkujący przedsiębiorca powinien posiąść przed inwestowaniem swojego czasu i pieniędzy (czasem również nie swoich :)). Zapoznanie się z wiedzą i przykładami zawartymi w tej książce znacznie ułatwi rozpoczęcie własnej działalności, wyczuli na pewne niuanse oraz pomoże w uniknięciu dużych rozczarowań – z bankructwem włącznie.
Dużą zaletą tej pozycji jest to, że opisane przykłady różnych projektów pochodzą z Polski. Właściciele tych przedsiębiorstw na samym początku swej drogi w biznesie zmagali się z takimi samymi problemami z jakimi przyjdzie się uporać ludziom dopiero startującym, rozkręcającym swój biznes. Wysokie podatki, niejasne przepisy oraz często duża konkurencja w danej branży.
Na plus zaliczyć można to, że prawie każdy rozdział kończy podsumowanie, które zawiera case study oraz rady praktyków. Case study czyli analizę pojedynczego, konkretnego przypadku na podstawie którego można wyciągnąć wnioski i przemyślenia oraz wykorzystać dobre rozwiązania a uniknąć tych złych. Rady praktyków to wskazówki jak postępować z danym tematem od osób, które z powodzeniem prowadzą i rozwijają swoje firmy.
Bardzo przydatne szczególnie na początku gdy firma startuje i nie stać nas na „przepalanie pieniędzy” stają się takie zagadnienia jak reklama i komunikacja w Internecie oraz social media. Stosunkowo niedużym kosztem można dotrzeć do potencjalnych klientów poprzez pozycjonowanie naszej strony www, czy poprzez pozycjonowanie organiczne – SEO i reklamy Google Adwords. Dotarcie do potencjalnych klientów poprzez social media jest możliwe dzięki takim serwisom jak: Facebook, Google+, Youtube i Twiter.
Na zakończenie dodam, że nie ma co się zrażać tytułem tej książki. To znaczy, że nawet jeżeli nie planujecie uruchomić typowego start-up’u i szukać inwestora (inwestorów), tylko zamierzacie otworzyć zwykły lokalny mały biznes, który ma zapewnić wam środki na przeżycie i zaspokoić wasze potrzeby to ta pozycja też jest dla was! Nie zapominajcie, że obecne duże i wielkie firmy też kiedyś były małe i powstały dzięki pomysłowości i determinacji takich ludzi jak wy :).
Książka Start-up po Polsku zawiera solidne podstawy wiedzy jaką każdy początkujący przedsiębiorca powinien posiąść przed inwestowaniem swojego czasu i pieniędzy (czasem również nie swoich :)). Zapoznanie się z wiedzą i przykładami zawartymi w tej książce znacznie ułatwi rozpoczęcie własnej działalności, wyczuli na pewne niuanse oraz pomoże w uniknięciu dużych rozczarowań – z bankructwem włącznie.
Dużą zaletą tej pozycji jest to, że opisane przykłady różnych projektów pochodzą z Polski. Właściciele tych przedsiębiorstw na samym początku swej drogi w biznesie zmagali się z takimi samymi problemami z jakimi przyjdzie się uporać ludziom dopiero startującym, rozkręcającym swój biznes. Wysokie podatki, niejasne przepisy oraz często duża konkurencja w danej branży.
Na plus zaliczyć można to, że prawie każdy rozdział kończy podsumowanie, które zawiera case study oraz rady praktyków. Case study czyli analizę pojedynczego, konkretnego przypadku na podstawie którego można wyciągnąć wnioski i przemyślenia oraz wykorzystać dobre rozwiązania a uniknąć tych złych. Rady praktyków to wskazówki jak postępować z danym tematem od osób, które z powodzeniem prowadzą i rozwijają swoje firmy.
Bardzo przydatne szczególnie na początku gdy firma startuje i nie stać nas na „przepalanie pieniędzy” stają się takie zagadnienia jak reklama i komunikacja w Internecie oraz social media. Stosunkowo niedużym kosztem można dotrzeć do potencjalnych klientów poprzez pozycjonowanie naszej strony www, czy poprzez pozycjonowanie organiczne – SEO i reklamy Google Adwords. Dotarcie do potencjalnych klientów poprzez social media jest możliwe dzięki takim serwisom jak: Facebook, Google+, Youtube i Twiter.
Na zakończenie dodam, że nie ma co się zrażać tytułem tej książki. To znaczy, że nawet jeżeli nie planujecie uruchomić typowego start-up’u i szukać inwestora (inwestorów), tylko zamierzacie otworzyć zwykły lokalny mały biznes, który ma zapewnić wam środki na przeżycie i zaspokoić wasze potrzeby to ta pozycja też jest dla was! Nie zapominajcie, że obecne duże i wielkie firmy też kiedyś były małe i powstały dzięki pomysłowości i determinacji takich ludzi jak wy :).
mamamoja.pl Marcin Rysiński
Mamarazzi. Fotografowanie dzieci. Poradnik dla mam
Jako prawdziwa mamarazzi uwielbiam robić zdjęcia moim dziewczynkom. I nie ważne, czy akurat zamierzam sfotografować jakiś "kamień milowy" w ich życiu czy też po prostu uwiecznić daną chwilę. Ja po prostu nie mogę się powstrzymać, by nie robić im na okrągło zdjęć. Bo dla mnie każda fotka jest jedyna i niepowtarzalna. A każde ujęcie wyjątkowe. I cieszę się, że przyszło mi żyć w dobie aparatów cyfrowych, bo gdybym miała teraz kupować klisze i wywoływać te wszystkie zdjęcia to nie tylko już dawno musiałabym zamieszkać pod mostem, ale również zbudować sobie pod nim jakiś wielki magazyn z kartonów, by te wszystkie zdjęcia gdzieś trzymać. Bo mam ich istne zatrzęsienie. Wierzcie mi :)
Tak czy inaczej zdjęcia kocham, a już w szczególności zdjęcia moich dzieci. Dlatego właśnie ta książka tak bardzo mnie zainteresowała. W końcu to poradnik dla mam o tym jak fotografować dzieci. Czyli idealna lektura dla takich mamarazzi jak ja.
Co w niej znajdziemy? WSZYSTKO! Wierzcie mi, że dość często sięgam po książki o fotografii. I pewnie jeszcze nie raz o nich będę tu pisać. Ale jak dotąd, choć lektury te były naprawdę fantastyczne i z przyjemnością spędzałam z nimi długie wiosenne, letnie, jesienne i zimowe wieczory to i tak żadnej z tych książek nie pokochałam tak bardzo jak tej. Tutaj bowiem dowiedziałam się wszystkiego co mnie interesuje. Począwszy od kompozycji, ustawień aparatu czy sposobie wykorzystania światła poprzez pomysły jak zrobić ciekawe zdjęcia dziecku w każdym wieku, jak uchwycić te niepowtarzalne chwile bądź też jak wywołać na twarzy maluchów naturalny a nie sztuczny i wymuszony uśmiech, aż po wszelkiego rodzaju sposoby edycji i archiwizacji moich zdjęć. Wszystko co trzeba w jednym miejscu. A gdy dodamy do tego jeszcze lekkość pióra autorki tej książki, ciekawe spostrzeżenia oraz całą masę rewelacyjnych przykładów to otrzymamy istną encyklopedię wiedzy dla prawdziwej mamarazzi. Jak dla mnie rewelacja. Kocham tą książkę i wiem, że jeszcze nie raz po nią sięgnę. W końcu czytałam ją tak od deski do deski zaledwie dwa razy ;P
Zatem drogie mamy - polecam! Jest świetna!
Tak czy inaczej zdjęcia kocham, a już w szczególności zdjęcia moich dzieci. Dlatego właśnie ta książka tak bardzo mnie zainteresowała. W końcu to poradnik dla mam o tym jak fotografować dzieci. Czyli idealna lektura dla takich mamarazzi jak ja.
Co w niej znajdziemy? WSZYSTKO! Wierzcie mi, że dość często sięgam po książki o fotografii. I pewnie jeszcze nie raz o nich będę tu pisać. Ale jak dotąd, choć lektury te były naprawdę fantastyczne i z przyjemnością spędzałam z nimi długie wiosenne, letnie, jesienne i zimowe wieczory to i tak żadnej z tych książek nie pokochałam tak bardzo jak tej. Tutaj bowiem dowiedziałam się wszystkiego co mnie interesuje. Począwszy od kompozycji, ustawień aparatu czy sposobie wykorzystania światła poprzez pomysły jak zrobić ciekawe zdjęcia dziecku w każdym wieku, jak uchwycić te niepowtarzalne chwile bądź też jak wywołać na twarzy maluchów naturalny a nie sztuczny i wymuszony uśmiech, aż po wszelkiego rodzaju sposoby edycji i archiwizacji moich zdjęć. Wszystko co trzeba w jednym miejscu. A gdy dodamy do tego jeszcze lekkość pióra autorki tej książki, ciekawe spostrzeżenia oraz całą masę rewelacyjnych przykładów to otrzymamy istną encyklopedię wiedzy dla prawdziwej mamarazzi. Jak dla mnie rewelacja. Kocham tą książkę i wiem, że jeszcze nie raz po nią sięgnę. W końcu czytałam ją tak od deski do deski zaledwie dwa razy ;P
Zatem drogie mamy - polecam! Jest świetna!
http://annaradziach.blogspot.com/ Anna Radziach
Klątwa gruzińskiego tortu
Sakartwelo
To gruzińska nazwa państwa, z którego dziennikarskie relacje, pracujący w Moskwie dla Polskiego Radia autor zebrał i wydał w tomie o niefortunnym tytule. Mamy już kilka niezłych przewodników turystycznych po Gruzji, a nawet kilku dyżurnych celebrytów zachwalających ten kaukaski kraj. Jest jednak na rynku miejsce na wspomnienia radiowego korespondenta, ubrane w formę sprawozdań z kolejnych pobytów, wiążących się najczęściej z ważnymi wydarzeniami politycznymi.
Dziennikarz ma zwykle inny krąg rozmówców niż celebryta czy szeregowy turysta. Siłą rzeczy zna też lepiej państwo, gdzie pracuje, zatem już z założenia oferuje zainteresowanemu czytelnikowi dopełnienie wiedzy, poszerzenie jej o własne, mocno zweryfikowane przeżycia i doświadczenia. W praktyce to suplement znacznie istotniejszy niż wiedza przewodnikowa.
Maciej Jastrzębski opowiada o Gruzji Micheila Saakaszwilego i skutkach rewolucji róż, kończy zaś na wydarzeniach niemal aktualnych. Opisuje - ogólnie, niestety - pobyty w Tbilisi polskich polityków z Lechem Kaczyńskim na czele, objaśniając, skąd się wzięła popularność Polski i Polaków. Nadaje relacje z pola walki w Abchazji i wspomina spotkania z niepoślednimi ludźmi. Pisze o poznanych tam Polakach i Polakach sprzed lat, zasłużonych dla kultury i nauki gruzińskiej. Przede wszystkim zaś opowiada o swoich rozmowach, słucha opowieści, nie bez literackiego zacięcia rysuje sylwetki poznanych ludzi. Jego nacechowane emocjami sprawozdania przybliżają nam skomplikowaną kaukaską współczesność. Jak się okazuje w kontekście ukraińskiego dramatu, wielce pouczającą dla tego, kto potrafi przewidywać. Książka mimo efemerycznej formy, łącząca w sobie elementy reportażu, a zakończona nic niewnoszącymi wspominkami kolegów autora, może stać się wartą lektury przymiarką do wyjazdu do Gruzji, kraju coraz częściej obecnego w turystycznej ofercie.
To gruzińska nazwa państwa, z którego dziennikarskie relacje, pracujący w Moskwie dla Polskiego Radia autor zebrał i wydał w tomie o niefortunnym tytule. Mamy już kilka niezłych przewodników turystycznych po Gruzji, a nawet kilku dyżurnych celebrytów zachwalających ten kaukaski kraj. Jest jednak na rynku miejsce na wspomnienia radiowego korespondenta, ubrane w formę sprawozdań z kolejnych pobytów, wiążących się najczęściej z ważnymi wydarzeniami politycznymi.
Dziennikarz ma zwykle inny krąg rozmówców niż celebryta czy szeregowy turysta. Siłą rzeczy zna też lepiej państwo, gdzie pracuje, zatem już z założenia oferuje zainteresowanemu czytelnikowi dopełnienie wiedzy, poszerzenie jej o własne, mocno zweryfikowane przeżycia i doświadczenia. W praktyce to suplement znacznie istotniejszy niż wiedza przewodnikowa.
Maciej Jastrzębski opowiada o Gruzji Micheila Saakaszwilego i skutkach rewolucji róż, kończy zaś na wydarzeniach niemal aktualnych. Opisuje - ogólnie, niestety - pobyty w Tbilisi polskich polityków z Lechem Kaczyńskim na czele, objaśniając, skąd się wzięła popularność Polski i Polaków. Nadaje relacje z pola walki w Abchazji i wspomina spotkania z niepoślednimi ludźmi. Pisze o poznanych tam Polakach i Polakach sprzed lat, zasłużonych dla kultury i nauki gruzińskiej. Przede wszystkim zaś opowiada o swoich rozmowach, słucha opowieści, nie bez literackiego zacięcia rysuje sylwetki poznanych ludzi. Jego nacechowane emocjami sprawozdania przybliżają nam skomplikowaną kaukaską współczesność. Jak się okazuje w kontekście ukraińskiego dramatu, wielce pouczającą dla tego, kto potrafi przewidywać. Książka mimo efemerycznej formy, łącząca w sobie elementy reportażu, a zakończona nic niewnoszącymi wspominkami kolegów autora, może stać się wartą lektury przymiarką do wyjazdu do Gruzji, kraju coraz częściej obecnego w turystycznej ofercie.
Tygodnik Angora Ł. Azik 42/2014
Rozmowy z Mistrzem Sprzedaży
Jak zostać super sprzedawcą
Choć najwięcej ofert pracy dotyczy sprzedaży, to ty jakoś nie widzisz się w tym fachu Wydaje ci się, że nie jesteś w stanie w tej dziedzinie osiągnąć sukcesu A może już spróbowałeś i wiesz, że to nie twój kawałek chleba Może masz rację, ale być może ulegasz stereotypom i wierzysz w kilka mitów, które blokują ci możliwość rozwinięcia skrzydeł w sprzedaży.
Chciałbyś dużo zarabiać, ale sprzedaż wydaje ci się ostatnim możliwym zawodem, jaki mógłbyś wykonywać No to masz problem - bo jeśli nie ma zapotrzebowania na wykształcenie jakie zdobyłeś - to właśnie w sprzedaży możesz osiągnąć najwięcej.
Mówi się, że ktoś jest „urodzonym sprzedawcą". Tak jednak jak nikt nie rodzi się chirurgiem czy inżynierem, tak nikt nie rodzi się sprzedawcą. Oczywiście pewien zestaw cech pomaga, ale jeśli ich u siebie nie znajdujesz, to nie znaczy, że nie możesz ich wykształcić. Empatia, umiejętność zjednywania sobie ludzi, upór, odporność psychiczna, zdolność negocjacji - to kompetencje, które można w sobie rozwinąć. Trzeba tylko chcieć.
Mit o tym, że wystarczy znać techniki sprzedaży by osiągać świetne wyniki pogrążył w desperacji niejednego młodego adepta sprzedaży. Techniki sprzedaży to niestety jedynie narzędzie. Przydatne i wspierające cały proces, ale nie wystarczające. Kluczowa jest motywacja, czyli chęć nawiązania z klientem kontaktu i znalezienia dla niego odpowiedniego produktu.
Dobry sprzedawca wie, że niezależnie od tego co sprzedaje, dokonuje transakcji na bazie emocji kontrahenta. Emocje te mogą dotyczyć określonego produktu lub samego sprzedawcy (kupię u niego, bo go bardziej lubię). Nieważne zatem co sprzedajesz - ważne, jakie emocje związane z produktem jesteś w stanie wywołać.
W sprzedaży kluczowe jest nastawienie. Dlatego dopóki obawiasz się, że będziesz słabym sprzedawcą, nie uda ci się sprzedać zbyt wiele.
Wielu młodych ludzi wstydzi się tego, że pracuje jako sprzedawca. Dlaczego Bo wydaje im się, że sprzedaż jest zła - że to wciskanie ludziom towaru, którego nie potrzebują po to, by zarobić na tych ludziach kilka groszy. Jeśli jednak to, co sprzedajesz jest odpowiedzią na potrzeby klientów, jeśli widzisz powody, dla których zakup danej rzeczy przyniesie klientowi oszczędność, zdrowie, poczucie bezpieczeństwa, czas czy jakiekolwiek inne ważne w życiu elementy (i do tego pozytywne emocje) to czy jest się czego wstydzić Czy szewc wstydzi się tego, że naprawia ludziom buty, których potrzebują Czy lekarz ma problem moralny z tym, że pomaga ludziom pozbyć się bólu i choroby
Na czym tak naprawdę zasadza się sztuka sprzedaży Jak przekuć swoje negatywne doświadczenia związane ze sprzedażą w sukces Jakie mity na temat sprzedaży ograniczają sprzedawców w osiąganiu sukcesu Arkadiusz Bednarski w swojej książce „Rozmowy z mistrzem sprzedaży" opisując historię młodego, zagubionego na ścieżce początkującego sprzedawcy człowieka pokazuje o co tak naprawdę w sprzedaży chodzi. Sięgnąć po tę lekturę powinni zarówno ci, którzy dopiero rozważają pracę handlowca jak i osoby, które już się sprzedażą zajmowały, a szczególnie polecam ją wszystkim tym, którzy są coraz bardziej przekonani, że sprzedaż jest tym, co można robić z dobrymi efektami.
Choć najwięcej ofert pracy dotyczy sprzedaży, to ty jakoś nie widzisz się w tym fachu Wydaje ci się, że nie jesteś w stanie w tej dziedzinie osiągnąć sukcesu A może już spróbowałeś i wiesz, że to nie twój kawałek chleba Może masz rację, ale być może ulegasz stereotypom i wierzysz w kilka mitów, które blokują ci możliwość rozwinięcia skrzydeł w sprzedaży.
Chciałbyś dużo zarabiać, ale sprzedaż wydaje ci się ostatnim możliwym zawodem, jaki mógłbyś wykonywać No to masz problem - bo jeśli nie ma zapotrzebowania na wykształcenie jakie zdobyłeś - to właśnie w sprzedaży możesz osiągnąć najwięcej.
Mówi się, że ktoś jest „urodzonym sprzedawcą". Tak jednak jak nikt nie rodzi się chirurgiem czy inżynierem, tak nikt nie rodzi się sprzedawcą. Oczywiście pewien zestaw cech pomaga, ale jeśli ich u siebie nie znajdujesz, to nie znaczy, że nie możesz ich wykształcić. Empatia, umiejętność zjednywania sobie ludzi, upór, odporność psychiczna, zdolność negocjacji - to kompetencje, które można w sobie rozwinąć. Trzeba tylko chcieć.
Mit o tym, że wystarczy znać techniki sprzedaży by osiągać świetne wyniki pogrążył w desperacji niejednego młodego adepta sprzedaży. Techniki sprzedaży to niestety jedynie narzędzie. Przydatne i wspierające cały proces, ale nie wystarczające. Kluczowa jest motywacja, czyli chęć nawiązania z klientem kontaktu i znalezienia dla niego odpowiedniego produktu.
Dobry sprzedawca wie, że niezależnie od tego co sprzedaje, dokonuje transakcji na bazie emocji kontrahenta. Emocje te mogą dotyczyć określonego produktu lub samego sprzedawcy (kupię u niego, bo go bardziej lubię). Nieważne zatem co sprzedajesz - ważne, jakie emocje związane z produktem jesteś w stanie wywołać.
W sprzedaży kluczowe jest nastawienie. Dlatego dopóki obawiasz się, że będziesz słabym sprzedawcą, nie uda ci się sprzedać zbyt wiele.
Wielu młodych ludzi wstydzi się tego, że pracuje jako sprzedawca. Dlaczego Bo wydaje im się, że sprzedaż jest zła - że to wciskanie ludziom towaru, którego nie potrzebują po to, by zarobić na tych ludziach kilka groszy. Jeśli jednak to, co sprzedajesz jest odpowiedzią na potrzeby klientów, jeśli widzisz powody, dla których zakup danej rzeczy przyniesie klientowi oszczędność, zdrowie, poczucie bezpieczeństwa, czas czy jakiekolwiek inne ważne w życiu elementy (i do tego pozytywne emocje) to czy jest się czego wstydzić Czy szewc wstydzi się tego, że naprawia ludziom buty, których potrzebują Czy lekarz ma problem moralny z tym, że pomaga ludziom pozbyć się bólu i choroby
Na czym tak naprawdę zasadza się sztuka sprzedaży Jak przekuć swoje negatywne doświadczenia związane ze sprzedażą w sukces Jakie mity na temat sprzedaży ograniczają sprzedawców w osiąganiu sukcesu Arkadiusz Bednarski w swojej książce „Rozmowy z mistrzem sprzedaży" opisując historię młodego, zagubionego na ścieżce początkującego sprzedawcy człowieka pokazuje o co tak naprawdę w sprzedaży chodzi. Sięgnąć po tę lekturę powinni zarówno ci, którzy dopiero rozważają pracę handlowca jak i osoby, które już się sprzedażą zajmowały, a szczególnie polecam ją wszystkim tym, którzy są coraz bardziej przekonani, że sprzedaż jest tym, co można robić z dobrymi efektami.
MIESIĘCZNIK KAPITAŁOWY SABINA STODOLAK 09-10/2014
Klątwa gruzińskiego tortu
Pomnik Lecha Kaczyńskiego w Tbilisi, antyrosyjskie plakaty i demonstracje, wszechobecne osły, cerkwie i ujmująca gościnność. Gruzja to kraj o wielu twarzach, który wielu z nas wydaje się dzikim i niezbadanym lądem. Być może słusznie, chociaż akurat z tym niewielkim skrawkiem ziemi wciśniętym między takie „olbrzymy” jak Rosja czy Turcja, jest tak samo jak z wszystkim czego nie znamy – budzi lęk. Warto jednak pamiętać, że dzieje się tak tylko dlatego, że nie wiemy czego możemy się po niej spodziewać.
Na szczęście istnieją jeszcze ludzie, którzy zamiast lęku odczuwają nieodpartą ciekawość, zew przygody i chęć zobaczenia rzeczy ciekawych, poznania ciekawych ludzi. Jednym z nich jest właśnie Maciej Jastrzębski, podróżnik i reportażysta, którego znamy już m.in. z rewelacyjnej Matrioszki Rosji. Obyty w historii, kulturze i sytuacji politycznej Wschodu, w ”Klątwie gruzińskiego tortu” pewnie prowadzi nas przez te tereny, zachowując przy tym cechy jakie zwykle przynależą najlepszym nauczycielom i opowiadaczom: umiejętność zaintrygowania i wytłumaczenia rzeczy skrajnie zawiłych. Historia Gruzji nie należy bowiem do najprostszych, a jej obecny kształt, smak i zapach to wypadkowa zdarzeń, które dotykały ją przez wiele stuleci i dotykają nadal.
Najbardziej utkwił mi w pamięci moment, gdy politycy zatrzymali się obok starszej kobiety, aby chwilę z nią porozmawiać. Gruzinka siedziała na drewnianym stołeczku obok sterty gruzu. Miała przymknięte oczy, a po jej policzkach płynęły łzy. W dłoni ściskała wielki klucz, który pozostał jedynym świadectwem tego, że kiedyś miała dom. W trakcie tej rozmowy dał się słyszeć narastający warkot silników. Ktoś krzyknął, że znowu nadlatują rosyjskie samoloty. Ludzie rozpierzchali się w poszukiwaniu ukrycia. Żołnierze ochraniający Saakaszwilego i Kouchnera przewrócili obu polityków na ziemię, przykrywając ich kuloodpornymi kamizelkami i własnymi ciałami. Na szczęście alarm okazał się fałszywy. Ta sytuacja uzmysłowiła mi, jak wielką moc ma strach. Cywile uciekali. Żołnierze szeptali między sobą, że wkrótce Rosjanie zdobędą Tbilisi. To przecież tak niedaleko. Mniej niż 70 km. od linii frontu.
Jastrzębski przemierza kraj wzdłuż i wszerz, poznając ludzi, ich historie, marzenia i obyczaje, a czytelnik czuje, że robi to razem z nim. To chyba największa zaleta tej książki – i największa zachęta, by na własne oczy zobaczyć to, o czym mówi. Jego uwadze nie ujdzie żaden ciekawy wątek, a nawet te najciekawsze autor opowiada tak, że chciałoby się go słuchać bez końca. Właśnie dlatego, ”Klątwa gruzińskiego tortu” jest propozycją zarezerwowaną nie tylko dla zapalonych podróżników i obieżyświatów, ale i dla tych, którzy dopiero rozpoczynają swoją przygodę z nieznanym.
Na szczęście istnieją jeszcze ludzie, którzy zamiast lęku odczuwają nieodpartą ciekawość, zew przygody i chęć zobaczenia rzeczy ciekawych, poznania ciekawych ludzi. Jednym z nich jest właśnie Maciej Jastrzębski, podróżnik i reportażysta, którego znamy już m.in. z rewelacyjnej Matrioszki Rosji. Obyty w historii, kulturze i sytuacji politycznej Wschodu, w ”Klątwie gruzińskiego tortu” pewnie prowadzi nas przez te tereny, zachowując przy tym cechy jakie zwykle przynależą najlepszym nauczycielom i opowiadaczom: umiejętność zaintrygowania i wytłumaczenia rzeczy skrajnie zawiłych. Historia Gruzji nie należy bowiem do najprostszych, a jej obecny kształt, smak i zapach to wypadkowa zdarzeń, które dotykały ją przez wiele stuleci i dotykają nadal.
Najbardziej utkwił mi w pamięci moment, gdy politycy zatrzymali się obok starszej kobiety, aby chwilę z nią porozmawiać. Gruzinka siedziała na drewnianym stołeczku obok sterty gruzu. Miała przymknięte oczy, a po jej policzkach płynęły łzy. W dłoni ściskała wielki klucz, który pozostał jedynym świadectwem tego, że kiedyś miała dom. W trakcie tej rozmowy dał się słyszeć narastający warkot silników. Ktoś krzyknął, że znowu nadlatują rosyjskie samoloty. Ludzie rozpierzchali się w poszukiwaniu ukrycia. Żołnierze ochraniający Saakaszwilego i Kouchnera przewrócili obu polityków na ziemię, przykrywając ich kuloodpornymi kamizelkami i własnymi ciałami. Na szczęście alarm okazał się fałszywy. Ta sytuacja uzmysłowiła mi, jak wielką moc ma strach. Cywile uciekali. Żołnierze szeptali między sobą, że wkrótce Rosjanie zdobędą Tbilisi. To przecież tak niedaleko. Mniej niż 70 km. od linii frontu.
Jastrzębski przemierza kraj wzdłuż i wszerz, poznając ludzi, ich historie, marzenia i obyczaje, a czytelnik czuje, że robi to razem z nim. To chyba największa zaleta tej książki – i największa zachęta, by na własne oczy zobaczyć to, o czym mówi. Jego uwadze nie ujdzie żaden ciekawy wątek, a nawet te najciekawsze autor opowiada tak, że chciałoby się go słuchać bez końca. Właśnie dlatego, ”Klątwa gruzińskiego tortu” jest propozycją zarezerwowaną nie tylko dla zapalonych podróżników i obieżyświatów, ale i dla tych, którzy dopiero rozpoczynają swoją przygodę z nieznanym.
Opętani Czytaniem Anna Solak