Recenzje
Doktryna jakości. Rzecz o skutecznym zarządzaniu
Andrzej Blikle to postać mniej lub bardziej znana wielu Polakom. Słynny mistrz cukierniczy okazał się także mistrzem w biznesie, rozbudowując swoją firmę i zarządzając nią przez wiele lat. Właśnie na bazie doświadczeń Andrzeja Bliklego powstała książka pt. „Doktryna jakości”.
Jak sama nazwa książki wskazuje, dotyczy ona właśnie zarządzania jakością w przedsiębiorstwie (total quality management, TQM). Tę metodę zarządzania, bazującą na zasadach stałego doskonalenia, współpracy i racjonalności, Andrzej Blikle stosował we własnym przedsiębiorstwie – a później stał się jej ambasadorem także w innych firmach oraz na prowadzonych przez siebie wykładach i konwersatoriach.
W mojej opinii książka A.Bliklego to pozycja obowiązkowa dla wszystkich zarządzających czy to dużymi przedsiębiorstwami, czy to niewielkimi zespołami. Książka ta zawiera bowiem bardzo dużo ciekawych informacji i, co najważniejsze, są to informacje praktyczne i skonkretyzowane. A.Blikle w przejrzysty sposób prezentuje nie tylko standardy, metody i procesy, które warto wyeliminować lub wdrożyć w danej firmie, lecz także skupia się w sporej mierze na elemencie ludzkim, poświęcając sporo czasu zagadnieniom związanym z emocjami pracowników firmy oraz komunikacją interpersonalną. Całość składa się na bardzo wartościowe kompendium.
Trend Dorota Sierakowska
Książeczka minimalisty. Prosty przewodnik szczęśliwego człowieka
CZY WARTO PRZECZYTAĆ KSIĄŻECZKĘ MINIMALISTY?
Już od jakiegoś czasu chciałam zapoznać się z filozofią minimalizmu, ale po tę, a nie inną książkę sięgnęłam bez konkretnego powodu. Ot, wpadła mi w oko w czasie zakupów i sprowokowała do wciśnięcia przycisku "Dodaj do koszyka" (To takie nieminimalistyczne!). Pierwsze wrażenie: skromnie, cienko, ubogo jakoś. Liczyłam na bardziej szczegółowe zgłębienie tematu. Potem olśnienie - książka na temat minimalizmu zrobiłaby sobie raczej kiepski PR, gdyby była trzystu stronicowym elaboratem. W końcu lektura - rzeczowa, konkretna, dająca do myślenia, aczkolwiek w wielu miejscach kontrowersyjna i wywołująca bunt przed poglądami autora.
CZYM WŁAŚCIWIE JEST MINIMALIZM?
Są takie książki, które nie sprzedają nowych prawd o życiu, nie poruszają tematów, o których byśmy wcześniej nie słyszeli, ba, w wielu fragmentach nie pokrywają się nawet z naszymi poglądami, a mimo to sadzają na krześle z myślą "Muszę coś zmienić". Jedną z takich pozycji była w moim przypadku Książeczka minimalisty. Prosty poradnik szczęśliwego człowieka Leo Babauty.
Już od jakiegoś czasu chciałam zapoznać się z filozofią minimalizmu, ale po tę, a nie inną książkę sięgnęłam bez konkretnego powodu. Ot, wpadła mi w oko w czasie zakupów i sprowokowała do wciśnięcia przycisku "Dodaj do koszyka" (To takie nieminimalistyczne!). Pierwsze wrażenie: skromnie, cienko, ubogo jakoś. Liczyłam na bardziej szczegółowe zgłębienie tematu. Potem olśnienie - książka na temat minimalizmu zrobiłaby sobie raczej kiepski PR, gdyby była trzystu stronicowym elaboratem. W końcu lektura - rzeczowa, konkretna, dająca do myślenia, aczkolwiek w wielu miejscach kontrowersyjna i wywołująca bunt przed poglądami autora.
Autor opisuje życie minimalistyczne jako pozbycie się wszelkiego bałaganu, by zrobić miejsce na spokój, wolność i lekkość. Minimalista nie dąży do tego, by mieć więcej, zadowala się tym, co ma i co daje mu szczęście. U podstaw tej życiowej postawy leży uświadomienie sobie, że ma się już wystarczająco dużo oraz maksymalne uproszczenie wszystkich dziedzin swojego życia. Brzmi sensownie, prawda?
MINIMALIZM I CO DALEJ?
Autor podsuwa zbiór swoich porad i doświadczeń dotyczących wdrażania minimalizmu w różne sfery życia: od organizacji dnia, przez dom, komputer, finanse, po podróżowanie, pielęgnację i jedzenie. Przemierzając wzrokiem spis treści, spodziewałam się wielu frazesów, ale wbrew pozorom znalazło się tam kilka (a może nawet kilkanaście) cennych spostrzeżeń. Najbardziej zapadły mi w pamięć rozdziały dotyczące porządków i pozbywania się przedmiotów, które przechowujemy jedynie z sentymentu, przyzwyczajenia, czy niechęci do ich zmarnowania. Zawsze miałam z tym ogromny problem, a po lekturze Książeczki..., założyłam własne pudełko "Może do wyrzucenia" i chyba jestem na dobrej drodze, by tę cechę zwalczyć. Pewnie niedługo napiszę moim ogarnianiu chaosu odrobinę więcej.
Są jednak takie fragmenty tej książki, które budzą jakiś mój wewnętrzny sprzeciw i jej autor zaczyna jawić się w mojej wyobraźni jako taki trochę minimalistyczny ekstremista. Kiedy wyobrażam sobie opisywany przez niego dom minimalny, przed oczami mam zimne, puste pomieszczenie. Również nie lubię nagromadzenia bibelotów w mieszkaniach oraz przechowywania rzeczy na widoku, ale ograniczanie wyposażenia pokoju do kilku niezbędnych mebli do mnie nie przemawia.
Z podobną reakcją spotkało się stwierdzenie, że powinniśmy zrezygnować z pracy z papierem - zdigitalizować zdjęcia, czytać wyłącznie w formie elektronicznej, przestać drukować umowy. Idea w mniej radykalnej wersji może i byłaby słuszna, ale czy nie również wiejąca hipokryzją ze strony osoby, która wydała w swoim życiu co najmniej kilka książek w wersji papierowej?
Było też kilka budzących sprzeczne odczucia fragmentów dotyczących ogolenia się autora na łyso po to, by uprościć sobie higienę osobistą, czy też ograniczania ilości spożywanego jedzenia jako sposobu na wszelkie zło tego świata. Myślę, że nikt nie miałby problemu ze znalezieniem w tej książce przynajmniej jednego sprzecznego z własną opinią (lub po prostu dziwnego) akapitu, ale autor dość często podkreśla, że to jego droga i wcale nie oznacza, że to właśnie ona jest jedyną słuszną.
CZY WARTO SIĘGNĄĆ PO TEN TYTUŁ?
To zależy. Zależy czy masz odpowiednią ilość dystansu do świata i do cudzych poglądów. Jeśli nie, bardzo możliwe, że już po kilkunastu stronach rzucisz książkę w kąt, twierdząc, że autor to dziwak. Jeśli tak, przymkniesz oko na fragmenty, które sprawiają, że czujesz się jak nowy członek minimalistycznej sekty i wyciągniesz to co najlepsze - motywację do zmiany w Twoim otoczeniu (niekoniecznie prowadzącą do stania się minimalistą).
Te niecałe sto stron nie sprawi, że dostaniemy certyfikat z tytułem: "Od teraz jesteś minimalistą". Sam autor twierdzi, że minimalizm nie jest celem, lecz drogą. Wyłącznie od nas zależy jak ją poprowadzimy. Dla mnie ta pozycja była ogromną motywacją do porządków. Już jakiś czas temu zdałam sobie sprawę, że wszystkiego mam zdecydowanie za dużo, ale decyzję o pozbyciu się rzeczy, których rolą jest jedynie zajmowanie miejsca w mieszkaniu, ciągle odkładałam w przyszłość. Po przeczytaniu Książeczki...zajęłam się porządkami w szufladach, schowałam niepotrzebnie zajmujące podłogę przedmioty, a w kolejce na podobne "odgruzowanie" czekają kosmetyki i ubrania.
Daleka jestem od nazywania siebie minimalistką, nie wiem czy dałabym radę wyzbyć się chęci posiadania, ale sam fakt nabycia nowej umiejętności pozbywania się rzeczy, które dawniej nazywałam "przydasiami", strasznie mnie cieszy. Mam nadzieję, że ten zapał do zmiany utrzyma się jak najdłużej.
CIEKAWE CYTATY:
MINIMALIZM I CO DALEJ?
Autor podsuwa zbiór swoich porad i doświadczeń dotyczących wdrażania minimalizmu w różne sfery życia: od organizacji dnia, przez dom, komputer, finanse, po podróżowanie, pielęgnację i jedzenie. Przemierzając wzrokiem spis treści, spodziewałam się wielu frazesów, ale wbrew pozorom znalazło się tam kilka (a może nawet kilkanaście) cennych spostrzeżeń. Najbardziej zapadły mi w pamięć rozdziały dotyczące porządków i pozbywania się przedmiotów, które przechowujemy jedynie z sentymentu, przyzwyczajenia, czy niechęci do ich zmarnowania. Zawsze miałam z tym ogromny problem, a po lekturze Książeczki..., założyłam własne pudełko "Może do wyrzucenia" i chyba jestem na dobrej drodze, by tę cechę zwalczyć. Pewnie niedługo napiszę moim ogarnianiu chaosu odrobinę więcej.
Są jednak takie fragmenty tej książki, które budzą jakiś mój wewnętrzny sprzeciw i jej autor zaczyna jawić się w mojej wyobraźni jako taki trochę minimalistyczny ekstremista. Kiedy wyobrażam sobie opisywany przez niego dom minimalny, przed oczami mam zimne, puste pomieszczenie. Również nie lubię nagromadzenia bibelotów w mieszkaniach oraz przechowywania rzeczy na widoku, ale ograniczanie wyposażenia pokoju do kilku niezbędnych mebli do mnie nie przemawia.
Z podobną reakcją spotkało się stwierdzenie, że powinniśmy zrezygnować z pracy z papierem - zdigitalizować zdjęcia, czytać wyłącznie w formie elektronicznej, przestać drukować umowy. Idea w mniej radykalnej wersji może i byłaby słuszna, ale czy nie również wiejąca hipokryzją ze strony osoby, która wydała w swoim życiu co najmniej kilka książek w wersji papierowej?
Było też kilka budzących sprzeczne odczucia fragmentów dotyczących ogolenia się autora na łyso po to, by uprościć sobie higienę osobistą, czy też ograniczania ilości spożywanego jedzenia jako sposobu na wszelkie zło tego świata. Myślę, że nikt nie miałby problemu ze znalezieniem w tej książce przynajmniej jednego sprzecznego z własną opinią (lub po prostu dziwnego) akapitu, ale autor dość często podkreśla, że to jego droga i wcale nie oznacza, że to właśnie ona jest jedyną słuszną.
CZY WARTO SIĘGNĄĆ PO TEN TYTUŁ?
To zależy. Zależy czy masz odpowiednią ilość dystansu do świata i do cudzych poglądów. Jeśli nie, bardzo możliwe, że już po kilkunastu stronach rzucisz książkę w kąt, twierdząc, że autor to dziwak. Jeśli tak, przymkniesz oko na fragmenty, które sprawiają, że czujesz się jak nowy członek minimalistycznej sekty i wyciągniesz to co najlepsze - motywację do zmiany w Twoim otoczeniu (niekoniecznie prowadzącą do stania się minimalistą).
Te niecałe sto stron nie sprawi, że dostaniemy certyfikat z tytułem: "Od teraz jesteś minimalistą". Sam autor twierdzi, że minimalizm nie jest celem, lecz drogą. Wyłącznie od nas zależy jak ją poprowadzimy. Dla mnie ta pozycja była ogromną motywacją do porządków. Już jakiś czas temu zdałam sobie sprawę, że wszystkiego mam zdecydowanie za dużo, ale decyzję o pozbyciu się rzeczy, których rolą jest jedynie zajmowanie miejsca w mieszkaniu, ciągle odkładałam w przyszłość. Po przeczytaniu Książeczki...zajęłam się porządkami w szufladach, schowałam niepotrzebnie zajmujące podłogę przedmioty, a w kolejce na podobne "odgruzowanie" czekają kosmetyki i ubrania.
Daleka jestem od nazywania siebie minimalistką, nie wiem czy dałabym radę wyzbyć się chęci posiadania, ale sam fakt nabycia nowej umiejętności pozbywania się rzeczy, które dawniej nazywałam "przydasiami", strasznie mnie cieszy. Mam nadzieję, że ten zapał do zmiany utrzyma się jak najdłużej.
CIEKAWE CYTATY:
Na wszystkie prośby powinieneś odpowiadać "już się robi!" lub "nie". "Niech będzie" nie wchodzi w grę.
Otóż tajemnicą szczęścia nie jest pragnienie więcej, tylko wyuczenie się umiejętności cieszenia się z posiadania mniej.
Kiedy myślisz o kupieniu czegoś, zawsze zadaj sobie pytanie: "Czy będę to nosił cały czas?". Jeśli odpowiedź brzmi "nie" lub "nie jestem pewien", odpuść sobie.
Onelittlesmile.pl Paulina
Książeczka minimalisty. Prosty przewodnik szczęśliwego człowieka
CZY WARTO PRZECZYTAĆ KSIĄŻECZKĘ MINIMALISTY?
Już od jakiegoś czasu chciałam zapoznać się z filozofią minimalizmu, ale po tę, a nie inną książkę sięgnęłam bez konkretnego powodu. Ot, wpadła mi w oko w czasie zakupów i sprowokowała do wciśnięcia przycisku "Dodaj do koszyka" (To takie nieminimalistyczne!). Pierwsze wrażenie: skromnie, cienko, ubogo jakoś. Liczyłam na bardziej szczegółowe zgłębienie tematu. Potem olśnienie - książka na temat minimalizmu zrobiłaby sobie raczej kiepski PR, gdyby była trzystu stronicowym elaboratem. W końcu lektura - rzeczowa, konkretna, dająca do myślenia, aczkolwiek w wielu miejscach kontrowersyjna i wywołująca bunt przed poglądami autora.
CZYM WŁAŚCIWIE JEST MINIMALIZM?
Są takie książki, które nie sprzedają nowych prawd o życiu, nie poruszają tematów, o których byśmy wcześniej nie słyszeli, ba, w wielu fragmentach nie pokrywają się nawet z naszymi poglądami, a mimo to sadzają na krześle z myślą "Muszę coś zmienić". Jedną z takich pozycji była w moim przypadku Książeczka minimalisty. Prosty poradnik szczęśliwego człowieka Leo Babauty.
Już od jakiegoś czasu chciałam zapoznać się z filozofią minimalizmu, ale po tę, a nie inną książkę sięgnęłam bez konkretnego powodu. Ot, wpadła mi w oko w czasie zakupów i sprowokowała do wciśnięcia przycisku "Dodaj do koszyka" (To takie nieminimalistyczne!). Pierwsze wrażenie: skromnie, cienko, ubogo jakoś. Liczyłam na bardziej szczegółowe zgłębienie tematu. Potem olśnienie - książka na temat minimalizmu zrobiłaby sobie raczej kiepski PR, gdyby była trzystu stronicowym elaboratem. W końcu lektura - rzeczowa, konkretna, dająca do myślenia, aczkolwiek w wielu miejscach kontrowersyjna i wywołująca bunt przed poglądami autora.
Autor opisuje życie minimalistyczne jako pozbycie się wszelkiego bałaganu, by zrobić miejsce na spokój, wolność i lekkość. Minimalista nie dąży do tego, by mieć więcej, zadowala się tym, co ma i co daje mu szczęście. U podstaw tej życiowej postawy leży uświadomienie sobie, że ma się już wystarczająco dużo oraz maksymalne uproszczenie wszystkich dziedzin swojego życia. Brzmi sensownie, prawda?
MINIMALIZM I CO DALEJ?
Autor podsuwa zbiór swoich porad i doświadczeń dotyczących wdrażania minimalizmu w różne sfery życia: od organizacji dnia, przez dom, komputer, finanse, po podróżowanie, pielęgnację i jedzenie. Przemierzając wzrokiem spis treści, spodziewałam się wielu frazesów, ale wbrew pozorom znalazło się tam kilka (a może nawet kilkanaście) cennych spostrzeżeń. Najbardziej zapadły mi w pamięć rozdziały dotyczące porządków i pozbywania się przedmiotów, które przechowujemy jedynie z sentymentu, przyzwyczajenia, czy niechęci do ich zmarnowania. Zawsze miałam z tym ogromny problem, a po lekturze Książeczki..., założyłam własne pudełko "Może do wyrzucenia" i chyba jestem na dobrej drodze, by tę cechę zwalczyć. Pewnie niedługo napiszę moim ogarnianiu chaosu odrobinę więcej.
Są jednak takie fragmenty tej książki, które budzą jakiś mój wewnętrzny sprzeciw i jej autor zaczyna jawić się w mojej wyobraźni jako taki trochę minimalistyczny ekstremista. Kiedy wyobrażam sobie opisywany przez niego dom minimalny, przed oczami mam zimne, puste pomieszczenie. Również nie lubię nagromadzenia bibelotów w mieszkaniach oraz przechowywania rzeczy na widoku, ale ograniczanie wyposażenia pokoju do kilku niezbędnych mebli do mnie nie przemawia.
Z podobną reakcją spotkało się stwierdzenie, że powinniśmy zrezygnować z pracy z papierem - zdigitalizować zdjęcia, czytać wyłącznie w formie elektronicznej, przestać drukować umowy. Idea w mniej radykalnej wersji może i byłaby słuszna, ale czy nie również wiejąca hipokryzją ze strony osoby, która wydała w swoim życiu co najmniej kilka książek w wersji papierowej?
Było też kilka budzących sprzeczne odczucia fragmentów dotyczących ogolenia się autora na łyso po to, by uprościć sobie higienę osobistą, czy też ograniczania ilości spożywanego jedzenia jako sposobu na wszelkie zło tego świata. Myślę, że nikt nie miałby problemu ze znalezieniem w tej książce przynajmniej jednego sprzecznego z własną opinią (lub po prostu dziwnego) akapitu, ale autor dość często podkreśla, że to jego droga i wcale nie oznacza, że to właśnie ona jest jedyną słuszną.
CZY WARTO SIĘGNĄĆ PO TEN TYTUŁ?
To zależy. Zależy czy masz odpowiednią ilość dystansu do świata i do cudzych poglądów. Jeśli nie, bardzo możliwe, że już po kilkunastu stronach rzucisz książkę w kąt, twierdząc, że autor to dziwak. Jeśli tak, przymkniesz oko na fragmenty, które sprawiają, że czujesz się jak nowy członek minimalistycznej sekty i wyciągniesz to co najlepsze - motywację do zmiany w Twoim otoczeniu (niekoniecznie prowadzącą do stania się minimalistą).
Te niecałe sto stron nie sprawi, że dostaniemy certyfikat z tytułem: "Od teraz jesteś minimalistą". Sam autor twierdzi, że minimalizm nie jest celem, lecz drogą. Wyłącznie od nas zależy jak ją poprowadzimy. Dla mnie ta pozycja była ogromną motywacją do porządków. Już jakiś czas temu zdałam sobie sprawę, że wszystkiego mam zdecydowanie za dużo, ale decyzję o pozbyciu się rzeczy, których rolą jest jedynie zajmowanie miejsca w mieszkaniu, ciągle odkładałam w przyszłość. Po przeczytaniu Książeczki...zajęłam się porządkami w szufladach, schowałam niepotrzebnie zajmujące podłogę przedmioty, a w kolejce na podobne "odgruzowanie" czekają kosmetyki i ubrania.
Daleka jestem od nazywania siebie minimalistką, nie wiem czy dałabym radę wyzbyć się chęci posiadania, ale sam fakt nabycia nowej umiejętności pozbywania się rzeczy, które dawniej nazywałam "przydasiami", strasznie mnie cieszy. Mam nadzieję, że ten zapał do zmiany utrzyma się jak najdłużej.
CIEKAWE CYTATY:
MINIMALIZM I CO DALEJ?
Autor podsuwa zbiór swoich porad i doświadczeń dotyczących wdrażania minimalizmu w różne sfery życia: od organizacji dnia, przez dom, komputer, finanse, po podróżowanie, pielęgnację i jedzenie. Przemierzając wzrokiem spis treści, spodziewałam się wielu frazesów, ale wbrew pozorom znalazło się tam kilka (a może nawet kilkanaście) cennych spostrzeżeń. Najbardziej zapadły mi w pamięć rozdziały dotyczące porządków i pozbywania się przedmiotów, które przechowujemy jedynie z sentymentu, przyzwyczajenia, czy niechęci do ich zmarnowania. Zawsze miałam z tym ogromny problem, a po lekturze Książeczki..., założyłam własne pudełko "Może do wyrzucenia" i chyba jestem na dobrej drodze, by tę cechę zwalczyć. Pewnie niedługo napiszę moim ogarnianiu chaosu odrobinę więcej.
Są jednak takie fragmenty tej książki, które budzą jakiś mój wewnętrzny sprzeciw i jej autor zaczyna jawić się w mojej wyobraźni jako taki trochę minimalistyczny ekstremista. Kiedy wyobrażam sobie opisywany przez niego dom minimalny, przed oczami mam zimne, puste pomieszczenie. Również nie lubię nagromadzenia bibelotów w mieszkaniach oraz przechowywania rzeczy na widoku, ale ograniczanie wyposażenia pokoju do kilku niezbędnych mebli do mnie nie przemawia.
Z podobną reakcją spotkało się stwierdzenie, że powinniśmy zrezygnować z pracy z papierem - zdigitalizować zdjęcia, czytać wyłącznie w formie elektronicznej, przestać drukować umowy. Idea w mniej radykalnej wersji może i byłaby słuszna, ale czy nie również wiejąca hipokryzją ze strony osoby, która wydała w swoim życiu co najmniej kilka książek w wersji papierowej?
Było też kilka budzących sprzeczne odczucia fragmentów dotyczących ogolenia się autora na łyso po to, by uprościć sobie higienę osobistą, czy też ograniczania ilości spożywanego jedzenia jako sposobu na wszelkie zło tego świata. Myślę, że nikt nie miałby problemu ze znalezieniem w tej książce przynajmniej jednego sprzecznego z własną opinią (lub po prostu dziwnego) akapitu, ale autor dość często podkreśla, że to jego droga i wcale nie oznacza, że to właśnie ona jest jedyną słuszną.
CZY WARTO SIĘGNĄĆ PO TEN TYTUŁ?
To zależy. Zależy czy masz odpowiednią ilość dystansu do świata i do cudzych poglądów. Jeśli nie, bardzo możliwe, że już po kilkunastu stronach rzucisz książkę w kąt, twierdząc, że autor to dziwak. Jeśli tak, przymkniesz oko na fragmenty, które sprawiają, że czujesz się jak nowy członek minimalistycznej sekty i wyciągniesz to co najlepsze - motywację do zmiany w Twoim otoczeniu (niekoniecznie prowadzącą do stania się minimalistą).
Te niecałe sto stron nie sprawi, że dostaniemy certyfikat z tytułem: "Od teraz jesteś minimalistą". Sam autor twierdzi, że minimalizm nie jest celem, lecz drogą. Wyłącznie od nas zależy jak ją poprowadzimy. Dla mnie ta pozycja była ogromną motywacją do porządków. Już jakiś czas temu zdałam sobie sprawę, że wszystkiego mam zdecydowanie za dużo, ale decyzję o pozbyciu się rzeczy, których rolą jest jedynie zajmowanie miejsca w mieszkaniu, ciągle odkładałam w przyszłość. Po przeczytaniu Książeczki...zajęłam się porządkami w szufladach, schowałam niepotrzebnie zajmujące podłogę przedmioty, a w kolejce na podobne "odgruzowanie" czekają kosmetyki i ubrania.
Daleka jestem od nazywania siebie minimalistką, nie wiem czy dałabym radę wyzbyć się chęci posiadania, ale sam fakt nabycia nowej umiejętności pozbywania się rzeczy, które dawniej nazywałam "przydasiami", strasznie mnie cieszy. Mam nadzieję, że ten zapał do zmiany utrzyma się jak najdłużej.
CIEKAWE CYTATY:
Na wszystkie prośby powinieneś odpowiadać "już się robi!" lub "nie". "Niech będzie" nie wchodzi w grę.
Otóż tajemnicą szczęścia nie jest pragnienie więcej, tylko wyuczenie się umiejętności cieszenia się z posiadania mniej.
Kiedy myślisz o kupieniu czegoś, zawsze zadaj sobie pytanie: "Czy będę to nosił cały czas?". Jeśli odpowiedź brzmi "nie" lub "nie jestem pewien", odpuść sobie.
Onelittlesmile.pl Paulina
Mystery method. Sekretne strategie artysty podrywu
(…)Inny główny temat prasy brukowej to seks. I tu blisko nam do książki wydawnictwa Sensus/Helion „Mystery method. Sekretne strategie artysty podrywu". Erik Von Markovik i Chris Odom zapoznają nas z Mystery - gwiazdą uwodzenia, mistrzem flirtu, artystą romansu. Playboy XXI wieku twierdzi, że każda kobieta - w każdym wieku! - marzy, by spotkać zabawnego, ciekawego faceta, który wie, jak „to" się robi, z którym przeżyje niezapomnianą przygodę.(…)
POLSKA - DZIENNIK ŁÓDZKI MAREK NIEDŹWIECKI
Fotografia kulinarna dla blogerów
"Fotografia kulinarna dla blogerów" to najnowsza książka Wydawnictwa Helion poświęcona fotografii kulinarnej stworzona przez blogera dla blogerów.
Jej autor Matt Armendariz od 2005 roku prowadzi bloga http://mattbites.com/ , zaczynał swoją karierę tak, jak większość z nas, nie był wtedy zawodowym fotografem, chciał podzielić się swoimi doświadczeniami kulinarnymi, jednak z biegiem czasu połączył swoją pasję z fotografią i zajął się nią zawodowo.
Książka Matt'a podzielona jest na cztery części. Na początku autor skupia się na sprzęcie i oświetleniu, czyli na tym co w fotografii jest najważniejsze. Stwierdza też fakt, że każdym rodzajem aparatu można zrobić doskonałe zdjęcie (nawet telefonem komórkowym).
W publikacji tej od samego początku widać zamiłowanie autora do gotowania, nie poleca żadnych "ulepszeń", aby poprawić wygląd potrawy, bo wiadomo, że jedzenie trzeba szanować.
Najciekawszą częścią, jak dla mnie, jest stylizacja, gdzie znajdziemy przydatne porady stylistyczne oraz trochę informacji o rekwizytach, które (jeśli dobrze dobrane) są cieszącym oko dodatkiem. W części "Kruczki i sztuczki" znajdziemy m.in. porady dotyczące fotografowania trudnych potraw takich jak np. zupy, czy lody.
Moim zdaniem, z tą pozycją powinien zapoznać się każdy początkujący bloger kulinarny, gdyż w książce tej zawartych jest bardzo dużo przydatnych informacji, które zapewne zaskoczą nie jedną osobę. Książka napisana jest przejrzyście i prostym językiem, można by rzec, że nawet potocznym, dodatkowo opatrzona jest pięknymi zdjęciami.
Z czystym sercem polecam.
Jej autor Matt Armendariz od 2005 roku prowadzi bloga http://mattbites.com/ , zaczynał swoją karierę tak, jak większość z nas, nie był wtedy zawodowym fotografem, chciał podzielić się swoimi doświadczeniami kulinarnymi, jednak z biegiem czasu połączył swoją pasję z fotografią i zajął się nią zawodowo.
Książka Matt'a podzielona jest na cztery części. Na początku autor skupia się na sprzęcie i oświetleniu, czyli na tym co w fotografii jest najważniejsze. Stwierdza też fakt, że każdym rodzajem aparatu można zrobić doskonałe zdjęcie (nawet telefonem komórkowym).
W publikacji tej od samego początku widać zamiłowanie autora do gotowania, nie poleca żadnych "ulepszeń", aby poprawić wygląd potrawy, bo wiadomo, że jedzenie trzeba szanować.
Najciekawszą częścią, jak dla mnie, jest stylizacja, gdzie znajdziemy przydatne porady stylistyczne oraz trochę informacji o rekwizytach, które (jeśli dobrze dobrane) są cieszącym oko dodatkiem. W części "Kruczki i sztuczki" znajdziemy m.in. porady dotyczące fotografowania trudnych potraw takich jak np. zupy, czy lody.
Moim zdaniem, z tą pozycją powinien zapoznać się każdy początkujący bloger kulinarny, gdyż w książce tej zawartych jest bardzo dużo przydatnych informacji, które zapewne zaskoczą nie jedną osobę. Książka napisana jest przejrzyście i prostym językiem, można by rzec, że nawet potocznym, dodatkowo opatrzona jest pięknymi zdjęciami.
Z czystym sercem polecam.
Zawsze smacznie Jola
Magia słów. Jak pisać teksty, które porwą tłumy
Każdego roku, tylko w brytyjskim internecie udostępnianych jest tyle tekstów, ile cała ludzkość zdołała opublikować od zarania dziejów wszystkich ziemskich cywilizacji. Dziś nie trzeba już być Platonem, Konfucjuszem, Kopernikiem, Mickiewiczem czy Świętym ewangelistom, by dotrzeć do innych z własnym tekstem. Wystarczy mieć dostęp do internetu.
Jednak samo narzędzie nie sprawi, że tekst będzie chętnie czytany i wzbudzi zainteresowanie. W czasach, gdy darmowa i często profesjonalna treść w internecie przestaje być rarytasem, aby konkretny tekst został zauważony w gąszczu innych trzeba opowiedzieć swoją historię tak, aby pobudzić i oczarować wszystkie zmysły odbiorcy – jego wzrok, słuch, dotyk, węch, smak. Trzeba więc używać słów jak niegdyś magowie zaklęć. Pisać tekst tak, jak malarze cerkiewnych obrazów, którzy mimo, że posługują się farbami i pędzlem – nie malują a piszą swoją ikonę. Jeśli chce się tworzyć teksty, które staną się ikonami współczesnego Internetu – należy malować, czarować, ożywiać, nasycać barwami i emocjami, a nie jedynie opisywać te wszystkie doznania.
Jak to robić? Odpowiedź na to pytanie przedstawia w swojej książce „Magia słów” Joanna Wrycza – Bekier. Po lekturze tej książki pisarskie techniki i stylistyczne sztuczki nie będą miały przed czytelnikiem żadnych tajemnic, a używać ich będzie można niczym zaklęcia, dzięki którym pisanie tekstów stanie się łatwe, przyjemne, a przede wszystkim skuteczne.
Moc opowieści we współczesnym świecie jest ogromna. Storytelling odpowiada na duchowe potrzeby konsumentów, oferując opowieść zamiast zwykłej reklamy. Dzięki temu treść zachowuje się w pamięci, jak żaden inny przekaz. Pobudza i inspiruje. Nie namawia do zakupu, czy nie zachęca do przywiązania do marki, ale oddziałuje na emocje przez piękną opowieść.
Autorka przekonuje czytelnika, że jego słowa też mogą mieć moc sprawczą, że mogą być czytane równie chętnie co treści wielkich pisarzy. I właśnie na wielkich pisarzach opiera swoje porady. Poprzez lekcje z Ernesta Hemingwaya, Agathy Christie czy Braci Grimm autorka uczy jak mądrze, sprawnie i wartko posługiwać się słowem. Przekazuje nie tylko ważne zasady gramatyczne, które sprawią, że tekst będzie czytać się z przyjemnością, ale także wskazuje jak budować konstrukcje tekstów, aby oczarować czytelnika.
Książka, która ukazała się nakładem wydawnictwa OnePress jest lekturą niezbędną dla wszystkich, którzy chcą aby ich słowa, na długo wyryły się w pamięci czytelników, niezależnie od tego o czym te słowa będą traktować.
Jednak samo narzędzie nie sprawi, że tekst będzie chętnie czytany i wzbudzi zainteresowanie. W czasach, gdy darmowa i często profesjonalna treść w internecie przestaje być rarytasem, aby konkretny tekst został zauważony w gąszczu innych trzeba opowiedzieć swoją historię tak, aby pobudzić i oczarować wszystkie zmysły odbiorcy – jego wzrok, słuch, dotyk, węch, smak. Trzeba więc używać słów jak niegdyś magowie zaklęć. Pisać tekst tak, jak malarze cerkiewnych obrazów, którzy mimo, że posługują się farbami i pędzlem – nie malują a piszą swoją ikonę. Jeśli chce się tworzyć teksty, które staną się ikonami współczesnego Internetu – należy malować, czarować, ożywiać, nasycać barwami i emocjami, a nie jedynie opisywać te wszystkie doznania.
Jak to robić? Odpowiedź na to pytanie przedstawia w swojej książce „Magia słów” Joanna Wrycza – Bekier. Po lekturze tej książki pisarskie techniki i stylistyczne sztuczki nie będą miały przed czytelnikiem żadnych tajemnic, a używać ich będzie można niczym zaklęcia, dzięki którym pisanie tekstów stanie się łatwe, przyjemne, a przede wszystkim skuteczne.
Moc opowieści we współczesnym świecie jest ogromna. Storytelling odpowiada na duchowe potrzeby konsumentów, oferując opowieść zamiast zwykłej reklamy. Dzięki temu treść zachowuje się w pamięci, jak żaden inny przekaz. Pobudza i inspiruje. Nie namawia do zakupu, czy nie zachęca do przywiązania do marki, ale oddziałuje na emocje przez piękną opowieść.
Autorka przekonuje czytelnika, że jego słowa też mogą mieć moc sprawczą, że mogą być czytane równie chętnie co treści wielkich pisarzy. I właśnie na wielkich pisarzach opiera swoje porady. Poprzez lekcje z Ernesta Hemingwaya, Agathy Christie czy Braci Grimm autorka uczy jak mądrze, sprawnie i wartko posługiwać się słowem. Przekazuje nie tylko ważne zasady gramatyczne, które sprawią, że tekst będzie czytać się z przyjemnością, ale także wskazuje jak budować konstrukcje tekstów, aby oczarować czytelnika.
Książka, która ukazała się nakładem wydawnictwa OnePress jest lekturą niezbędną dla wszystkich, którzy chcą aby ich słowa, na długo wyryły się w pamięci czytelników, niezależnie od tego o czym te słowa będą traktować.
POLSKA Justyna Bakalarska
