Recenzje

Nakładem Wydawnictwa Bezdroża ukazała się nowa książka Piotra Strzeżysza pt. "Powidoki". Autor ma za sobą tysiące przejechanych na jednośladzie kilometrów w śniegu i w upale, dziesiątki odwiedzonych krajów na obu półkulach, setki napotkanych na swojej drodze ludzi. Powidoki to jego wersja wspomnień z drogi, która cały czas trwa, nawet jeśli trzeba na chwilę się zatrzymać.

To opowieść o ludziach, których mija się na szlaku, pamiętając mniej lub bardziej wyraźnie ich przyjazne słowa i pomocne gesty. To wreszcie zapiski z podróży pełnej kolorów, zapachów i dźwięków, które z czasem rozmywają się, ale nigdy nie blakną. Bo najpiękniejsze podróże nigdy się nie kończą.

Byłbym szczęśliwy - mówi Piotr Strzeżysz - gdyby okazało się, że w Powidokach udało mi się podzielić z czytelnikami zachwytem, jaki mnie ogarnia w trakcie podróży. Tą książką chciałem również wyrazić ogromną wdzięczność wszystkim spotykanym po drodze osobom, które niby nic nieznaczącymi gestami, słowami i uśmiechami wzbogacają i czynią piękniejszą moją wędrówkę przez życie. Na pytanie, czym Powidoki różnią się od dwóch poprzednich książek, autor odpowiada: Pozostawiam to czytelnikom.

Piotr Strzeżysz - od ponad dwudziestu lat realizuje dziecięce marzenie włóczenia się po świecie z rowerem. Odwiedził kilkadziesiąt krajów na pięciu kontynentach. Autor książek pt: "Campa w sakwach, czyli rowerem na dach świata" i "Makaron w sakwach, czyli rowerem przez Andy i Kordyliery", obu wydanych nakładem Wydawnictwa Bezdroża. Książka pt. "Powidoki" zawiera wspomnienia z Polski, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, Islandii, Indii, Gruzji, Stanów Zjednoczonych i Kanady.

Czytam teraz, kolejny zresztą raz, książkę dra Kevina Hogana: 168 – godzinny tydzień. Żyj w pełni 24/7, Wydawnictwo Helion, 2010. Na stronie 122 i kolejnej znalazłem taki fragment: 



(...) Aby odnosić sukcesy i wieść bogate i wartościowe życie, musisz przede wszystkim zapamiętać, że NIE o pieniądze tu chodzi 

Pieniądze to zwykły papier. Cóż, trzeba stwierdzić, że do roku 1972, kiedy to Stany Zjednoczone zrezygnowały z systemu waluty złotej, dolar był przynajmniej prawdziwym pieniądzem… W tamtych czasach pieniądze były … pieniędzmi. Były coś warte.  

Dziś jest już inaczej. Dzisiaj pieniądz jest złudzeniem, wyrazem pewnego przekonania (hm, przynajmniej nie umiem znaleźć lepszego porównania). Oprah Winfrey przez godzinę występuje przed telewizyjnymi kamerami i zarabia w ten sposób około miliona dolarów. Tego samego dnia w telewizji pojawia się szeregowy prezenter, który również jest na antenie przez godzinę, ale otrzymuje za to tylko 200 dolarów. Skąd ta różnica? 

Wszystko rozbija się o postrzeganą wartość, o koneksje, o przekonania, o reputację i wiarygodność… Wysokość wynagrodzenia zależy od wielu różnych czynników. 

Najlepsze odpowiedź na powyższe pytanie brzmi następująco: wiele lat temu szeregowy prezenter przygotował się na 200 dolarów, o tyle poprosił i tyle otrzymał. Oprah Winfrey przygotowała się na milion dolarów, o tyle poprosiła i tyle dostała. Nie chcę w ten sposób sugerować, że wystarczy iść dzisiaj do stacji telewizyjnej i poprosić o milion, żeby go faktycznie otrzymać. Różnica polega na tym, że Oprah już 10 lat temu wiedziała, że DZISIAJ będzie chciała zarabiać milion dolarów, zrobiła zatem wszystko, co było konieczne, aby jej życzenie się spełniło.  

Dziecko rodzi się dzisiaj, choć nie jest to rezultat wydarzenia, które miało w tym dniu miejsce. To raczej wynik działania, które zostało podjęte mniej więcej dziewięć miesięcy temu. DZISIAJ OTRZYMUJESZ REZULTAT TEGO, CO WYTWORZYŁEŚ DZIEWIĘĆ MIESIĘCY, a możne nawet dziewięć lat temu. (...)



Można mieć Hogana za mistrza manipulacji i pewnie dlatego tak chętnie zapraszany  jest przez TV do interpretacji komunikatów niewerbalnych wygłaszanych przez polityków. Równie chętnie proszony jest przez samych polityków do prowadzenia szkoleń z perswazji; o ile mnie pamięć nie myli to nawet szkolił u nas w Polsce. Nie pamiętam jednak, przedstawicieli której partii byli sponsorem tej podróży przez ocean. 

W jednym bezgranicznie podziwiam Hogana: szacunku dla logicznych uzasadnień swoich tez. Jeśli odwołuje się do badań empirycznych, z pewnością zacytuje źródło wraz z przekonującym komentarzem. Za to go lubię i tak chętnie czytam. 

Powrót do lektury tej książki, to oczywiście potrzeba chwili. Ostatni rok był dla mnie jazdą na kolejce górskiej, gdzie krótkie doliny wytchnienia przemieszane były z górami „gaszenia pożarów”. Nie miałem dotąd opanowanej umiejętności efektywnego zarządzania, nie tyle czasem, co raczej procesem osiągania celów. Owe pożary to żniwo tego mojego nonszalanckiego podejścia do załatwiania spraw. Umiejętność odkładania spraw aż do czasu gdy stawały się boleśnie doczesne udawało mi się ponadprzeciętnie. Pora z tym skończyć raz na zawsze. 

Mam czterech ulubionych autorów książek poświęconych zarządzaniu czasem: Brian Tracy, Stephen Covey, David Allen i wspomniany Kevin Hogan. Każdy z nich skupia uwagę na innym aspekcie lub motywacji do efektywnego działania. Najtrudniej mi zaakceptować podejście Allena, bo choć  jest mistrzem przekonywania, to całkowicie gubię się w stosowaniu jego metodologii zarządzania teczkami z zadaniami do realizacji w danym dniu czy miesiącu. Dla mnie to księgowy z krwi i kości, któremu wszystko musi się zgadzać, co do grosza i wszystko musi miejsce gdzieś w tabeli. To nie mój styl życia. Po drugiej stronie stawiam Covey’a. Potrafił on po mistrzowsku tłumaczyć, dlaczego coś warto robić. Bez tej lektury, pewnie nadal bym robił swoje jak dotąd, czyli codziennie ćwiczył chaos w działaniu na wszelkich możliwych poziomach.  

Świetnie do mnie trafiają ze swymi metodami Tracy i Hogan. Pierwszy to praktyk z krwi i kości. Nie traci specjalnie czasu na opowieść o tym dlaczego tak coś się dzieje. Jeżeli w życiu wielokrotnie zaobserwował jakiś fakt czy ludzkie zachowanie i jest w stanie opowiedzieć o tym w jednym akapicie, to z pewnością to zrobi. To on właśnie powiedział mi czym jest zjadanie najbardziej paskudnej żaby lub słonia kawałek po kawałku. Kłaniam się przed Nim nisko. Hogan to doktor psychologii. Znakomicie oczytany wie dlaczego tak, a nie inaczej zwykle zachowują się ludzie i popierając to źródłami literaturowymi świetnie o wszystkim opowiada. Lektura jego książek jest dla mnie jak cukierek. 

Wrócę teraz do sedna czyli komentarza do treści podanego cytatu. Każdy z nas ma inne cele. Przeczytaj wspomnianą książkę, a dowiesz się z pomocą schematów, jak możesz odkryć te, które gdzieś głęboko siedzą w Tobie. Każdy ze wspomnianych autorów mocno akcentuje potrzebę zrozumienia swoich potrzeb i celów. Gdyby szukać części wspólnej, to okaże się że łatwo odszukać takie rzeczy jak: wartości, którymi kierujesz się w życiu, aktywność w życiu społecznym, postrzeganie swojego ja na tle innych ludzi. Doszukanie się motywatora w postaci pieniędzy z góry skazane jest na niepowodzenie. Upraszczając wnioski można powiedzieć tyle: ciesz się pracą i swoją aktywnością, znaj drogę którą zamierzasz kroczyć i powód, dla którego ją wybrałaś czy wybrałeś, a pieniądze pojawią się same.  

Najważniejszym jednak w całym tym działaniu jest głęboko wdrukować sobie w łepetynę, że wszystko czego się podejmujemy przynosi skutki z pewnym opóźnieniem. Wiem, iż łatwo popaść w śmieszność zakładając, że będę od dziś robił po 5 pompek więcej, więc za 10 lat będę ich pompował pewnie z 15 tysięcy. Głupota całą gębą. Autorom chodzi o inne postrzeganie swojej przyszłości. Chodzi im o coś co Tracy nazywa samokonceptem (źródło dopiszę przy okazji, teraz jestem w hotelu w Gdańsku i nie mam w walizce całej biblioteki). Z grubsza należy to rozumieć tak, że będziesz takim, jakim siebie postrzegasz w przyszłości. Jeśli uważasz, że szczytem Twych możliwości jest zarabiać 50 tys. rocznie, to jeśli któregoś roku zarobisz tę kwotę we wrześniu, twój mózg będzie na tyle skutecznie sabotował twoją aktywność, że do końca roku ta kwota już niewiele się zmieni. Za to od stycznia znowu będziesz zasuwać jak mały motorek. 

Dlatego tak kapitalne dla naszej przyszłości jest ustalenie wartości, wg których żyjemy i określenie miejsca, w którym chcemy być za parę lat. Ponieważ życie nieustannie się zmienia, więc cele te nieustannie ulegają modyfikacji. Teraz jestem w miejscu, gdzie od nowa muszę zdefiniować główne drogowskazy dla siebie. Zatrzymać chaos, przywrócić porządek i dzień po dniu dłubać od nowa swój sukces. Dobrze, że są książki, które pomagają mi to wszystko osiągnąć. Wkrótce będę mógł się Wam pochwalić dokąd idę, kiedy tam będę, z kim tam będę, jaki wtedy będę, czym się będę wówczas kierował i co po drodze zobaczyłem. 

Cią­gle czegoś poszuku­jemy, staw­iamy sobie cele, chcemy być coraz lepsi w tym co robimy. Do czego właś­ci­wie dążymy? Co sprawi, że poczu­jemy flow, stan uskrzydlenia?

 

W naszym życiu bywają momenty, kiedy tracimy cel z oczu, zas­tanaw­iamy czego tak naprawdę chcemy. Oga­r­nia nas monot­o­nia, nuda wyniszcza nas psy­chicznie. Flow możemy osiągnąć kiedy wykonu­jemy coraz bardziej skom­p­likowane dzi­ała­nia przy wysokim poziomie umiejęt­ności nato­mi­ast kiedy umiejęt­ności są wysokie, a dzi­ała­nia poniżej tych umiejęt­ności — zaczy­namy odczuwać nudę, frus­trację i niezadowolenie.

 

Odczuwamy dwa rodzaje flow:

• białe, które mobi­lizuje do dzi­ała­nia, wywołuje pozy­ty­wne myśli,


• czarne, które uza­leż­nia i z cza­sem staje się niebez­pieczne, np. kiedy uczeń spędza coraz więcej czasu na gra­niu w gry kom­put­erowe a obow­iązki i naukę odkłada na bok.

Kiedy mamy do czynienia z flow?

• wykonu­jemy czyn­ność wiele razy a i tak nie jesteśmy nią znudzeni,


• możemy sami inicjować wykony­wanie określonej czynności,


• nie prze­j­mu­jemy się oceną innych, jest nam ona obojętna,


• jesteśmy z siebie zad­owoleni bardziej niż zwykle,


• przeszkody jeszcze bardziej moty­wują nas do działania,


• czu­jemy, że nigdy nie zrezygnu­jemy z tego działania,


• jeśli stopień trud­ności wykony­wa­nia danej czyn­ności wzrasta i pod­noszą się także nasze umiejętności,


• kiedy bardziej intere­suje nas samo dzi­ałanie a jego efekt (czer­piemy przy­jem­ność z dzi­ała­nia, wykonu­jemy zadanie z chęcią),


• kiedy czu­jemy, że czas nagle zwol­nił lub przyspieszył (np. widz­imy daną fig­urę taneczną i potrafimy ją przy­wołać z dokład­nymi szczegółami, mimo, że trwała kilka sekund),


• odczuwamy radość nieprz­ery­wanie, przez cały czas dzi­ała­nia (nie możemy o tym powiedzieć, kiedy przepływ jest zakłó­cony np. chcielibyśmy coś ugo­tować, ale zniechęca nas sprzą­tanie kuchni lub cieszymy się, kiedy upieczemy ciasto, ale nie lubimy mieszać składników).

Często przy­czyną naszego negaty­wnego nas­troju są ograniczenia, przy­mus i automatyzmy. Kiedy człowiek ma narzu­cone wykony­wanie pewnej czyn­ności, pode­j­muje się dzi­ała­nia niechęt­nie, nato­mi­ast kiedy sam zde­cy­duje o tym, że właśnie w tej chwili chce wykony­wać daną czyn­ność i pode­j­muje ją, wykonuje zadanie z chę­cią i radoś­cią. Coraz częś­ciej nasze dzi­ała­nia ogranicza strach przed porażką, brak akcep­tacji samych siebie, wyobraże­nia na temat tego, co sądzą o nas inni. Żyjemy według pewnych schematów, media dyk­tują nam aktu­alną modę. Ubier­amy się tak, jak chcą inni, żyjemy tak, jak chcą inni. Ograniczenia wyz­naczają nam pieniądze.

 

“W naszej cywiliza­cji najpierw poza­mykaliśmy zwierzęta w klatkach, a następ­nie siebie samych w biurow­cach, tunelach, samo­chodach, cias­nych mieszka­ni­ach, labiryn­tach miast.”

 

Autor książki “Coach­ing, kreaty­wność, zabawa”, Maciej Ben­newicz, po wprowadze­niu i przekaza­niu czytel­nikowi infor­ma­cji na temat równowagi w życiu człowieka, odpowiedzial­ności i prag­nienia bez­pieczeństwa, pod­powiada nam w jaki sposób można połączyć zabawę z roz­wo­jem i ćwicze­niem kreaty­wności. Opowiada o momen­tach przepływu w naszym życiu (flow) i sposobach na jego uzyskanie. Przed­stawia on propozy­cje ćwiczeń i zabaw, które przynoszą pożytek, rozbudzają wyobraźnię i umożli­wiają spo­jrze­nie na świat i nasze otocze­nie z innej perspektywy.

 

Czy próbowal­iś­cie kiedyś spo­jrzeć na pomieszcze­nie, w którym często prze­bywa­cie z różnych punk­tów widzenia? Połóż­cie się na podłodze i obser­wu­j­cie. Stań­cie w kon­cie i patrz­cie. Pode­jdź­cie pod okno i znów obser­wu­j­cie. Zas­tanów­cie się, co zmie­nilibyś­cie w tym pomieszcze­niu, patrząc na nie z każdej z możli­wych per­spek­tyw. Pod­czas wykony­wa­nia tego ćwiczenia, które na początku może wydać się niedorzeczne, można zaob­ser­wować jak wiele zależy od sposobu patrzenia, jak wiele rzeczy na co dzień nie dostrzegamy.

 

Książka zain­tere­suje osoby, które chci­ałyby rozwi­jać kreaty­wność, intere­sują się coachingiem i narzędzi­ami wyko­rzysty­wanymi w coachingu lub chcą zapoz­nać się z zada­ni­ami, które należą do roli coacha. Pole­cam także osobom, które poszukują, cią­gle staw­iają sobie cele i do czegoś dążą, jed­nak nie mogą zaob­ser­wować swo­jego flow i tak naprawdę nie wiedzą, czego oczekują od siebie i od życia.

To nie jest książka podróżnicza. To bardzo rzetelnie i dobrze napisany reportaż o tym, co wydarzyło się w Japonii 11 marca 2011 roku. A także o tym, jakie są tego konsekwencje.

Piotr Bernardyn, który w Japonii mieszkał ponad dziesięć lat, był tego dnia w Tokio. Dzieli się swoimi wspomnieniami. Ale, co najważniejsze dzieli się swoimi obserwacjami. Tłumaczy, objaśnia, odziera Japonię ze stereotypów. Nie mitologizuje opanowania Japończyków, nie wydziwia na ich brak emocji. Nie idzie na łatwiznę, tak jak wielu dziennikarzy, którzy ze spokoju Japończyków zrobili główny news. Drąży, docieka, szuka przyczyn. Pisze ze współczuciem o ludziach, którzy doświadczyli tragedii. O złości, o bólu i o strachu.

Autor opowiada o potrójnej katastrofie pokazując szerszą perspektywę. Kiedy pisze o tsunami wspomina o kamieniach, które stoją wzdłuż północnego wybrzeża Japonii. Najstarsze pochodzą sprzed 5o0 lat. Wyryto na nich słowa ostrzeżenia – “ten kamień jest dowodem na niszczącą falę morską”. Najnowsze postawiono w 2011 roku. Bernardyn pokazuje jakie decyzje o zabezpieczeniach podejmowały społeczności różnych wiosek i jakie są tego konsekwencje. Ale pokazuje też, jak wybiórczo działa ludzka pamięć. Jak łatwo uwierzyć we własną nieśmiertelność – “nam się przecież nic nie stanie”. Tak samo szeroko autor opisuje elektrownię Fukushima Daiichi. Choć właściwie opisuje firmę TEPCO i scenę polityczną Japonii. Dużo tu o korupcji, o formie, o braku zaufania. I o zmianach, które Japonię czekają. Na koniec pojawiają się historie ludzi, którzy już dawno temu wypowiedzieli wojnę elektrowniom atomowym.

Ta niewielka objętościowo książka pozwala choć odrobinę zrozumieć, co stało się 3 marca 2011. Jak to jest możliwe, że w tak rozwiniętym technicznie kraju w ogóle doszło do nuklearnej katastrofy? Jak to możliwe, że z jej skutkami tak długo nie można sobie poradzić? I jak to możliwe, że w demokratycznym państwie panuje taka dezinformacja?

Jedyne czego mi brakuje to więcej rozmów z ludźmi. Autor odwiedzał Tohoku – region dotknięty tsunami – spotykał ludzi, którzy trzy lata po trzęsieniu ziemi ciągle mieszkają w miejscach ewakuacji w tymczasowych domach. Ale książka jest bardziej opisowa. Pokazuje mechanizmy i wydarzenia. Niewiele w niej wypowiedzi Japończyków (poza kilkoma cytatami z gazet). Chciałabym usłyszeć ich głos.

“Słońce jeszcze nie wzeszło” to idealne kompendium wiedzy o przyczynach i skutkach katastrofy z 3 marca 2011. Jeśli wybieracie się do tego kraju to lektura obowiązkowa. Nie dowiecie się z niej, co warto w Japonii zobaczyć, ale zrozumiecie, z jakimi problemami żyją Japończycy.

Dzięki współpracy z wydawnictwem Helion otrzymałam do recenzji książkę o fotografii kulinarnej pt. „Fotografia Kulinarna dla blogerów” autorstwa Matta Armendariz. Książkę otrzymałam i przeczytałam już jakiś czas temu, jednak jakoś nie mogłam zebrać sił do napisania dla Was recenzji.





Książkę „Fotografia Kulinarna dla blogerów” przeczytałam jednym tchem. Przysiadłam do niej pewnego wieczoru i pochłonęłam w całości. Czyta się ją bardzo przyjemnie. Fragmenty tekstu przeplatane są zdjęciami i przykładami.



Autor książki także prowadzi bloga i jest fotograficznym samoukiem. Tak jak każdy z nas początki miał trudne, a jego zdjęcia pozostawiały wiele do życzenia. Jednak nie poddał się i po kilku latach stał się jednym z bardziej rozpoznawalnych fotografów żywności.



„Fotografia Kulinarna dla blogerów” dedykowana jest w szczególności blogerom kulinarnym, choć pomocne rady odnajdą w niej także zaawansowani fotografowie, jednak wszystko opisane jest przez pryzmat prowadzenie bloga kulinarnego.



„Fotografia kulinarna dla blogerów” podzielona jest na cztery główne części – Elementarz, Kreatywność, Stylizacja i Praktyka, czyli wszystko to, co najważniejsze.



W pierwszej części książki autor zapoznaje nas z podstawami technicznymi robienia zdjęć. Opisuje wady i zalety różnego rodzaju aparatów i obiektywów  oraz doradza, który najlepiej wybrać. Doskonale wyjaśnia co to głębia ostrości, balans bieli oraz pokazuje jak światło wpływa na kolorystykę i wygląd fotografowanej potrawy. Nawet najpiękniejsza potrawa w złym świetle nie będzie wyglądała zbyt apetyczne.



W drugiej części Matt pokazuje różne sposoby stworzenia kompozycji kadru, tak aby nasze potrawy wyglądały jeszcze bardziej apetycznie, a otoczenie oddawało charakter dania. Jak w każdej publikacji dotyczącej fotografii autor porusza także regułę trójpodziału.



W trzeciej części autor porusza kwestię stylizacji dań oraz rekwizytów jakie warto zakupić. Ostatnia część dotyczy fotografowania w restauracji oraz porad fotografowania trudnych potraw np. zup, lodów, makaronów.



Książka została bardzo ładnie wydana na gładkim, lśniącym papierze. Tekst oraz zdjęcia są bardzo przejrzyście rozmieszczone, co bardzo ułatwia czytanie. Każda rada czy wskazówka zilustrowana jest pięknym, starannie wykonanym zdjęciem, dzięki któremu łatwiej jest zrozumieć treść jaką chciał przekazać autor. Matt bardzo fajnie pokazuje kilka ujęć jednego dania – z różnymi rekwizytami czy z różnym oświetleniem. Dzięki czemu zachęcił mnie do kombinowanie z oświetleniem i stylizacją. Dużą zaletą tej publikacji są także schematy ustawień aparatu, źródeł światła i wspomagaczy aby fotografowany przedmiot był właściwie oświetlony i atrakcyjny wizualnie.



Podsumowując książkę poleciłabym początkującym fotografom-blogerom kulinarnym, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z fotografią. Książka jest bardzo przejrzyście napisana i zilustrowania, dzięki czemu każdy amator na pewno zrozumie treści, o których pisze autor.