Recenzje

Gdy zastanawiałem się, jak punktować recenzowane przez siebie książki, szybko przyszła mi na myśl sześciostopniowa (szkolna) skala ocen. Jest ona dosyć intuicyjna. Każdy wie, co oznacza 1 oraz jak ciężko zapracować na 6. Zatem, jak powinna wyglądać szóstkowa książka? Lektura, o której zamierzam opowiedzieć, właśnie na taką się zapowiadała. Dlaczego? Odpowiedź znajdziesz w recenzji.

 Muszę zaznaczyć, że do lektury "RozGROMić konkurencję" podchodziłem już kilkukrotnie. Jednakże, po pobieżnym przekartkowaniu książki, dochodziłem do wniosku, że mnie nie zainteresuje. Wydawała mi się infantylna, dużo grafiki, w dodatku przypominała trochę szkolny podręcznik - może stąd, te złe skojarzenia. A może stąd, że wojsko zawsze starałem się omijać szerokim łukiem??. Kojarzyło mi się ze zbędną musztrą, opier..., bezmyślnym wykonywaniem poleceń przełożonych. Być może te skojarzenia nie są zupełnie nieuzasadnione. Wracając do książki, jej autorzy odwołują się do doświadczeń elitarnej jednostki GROM. Bez wątpienia uważana przez wielu ekspertów za światową ekstraklasę wśród jednostek specjalnych. 

 Kiedy w końcu otrzymałem egzemplarz, po prostu zabrałem się za jej czytanie. Szybko stało się jasne, że książka potrafi wciągnąć. Została napisana przez wysokiej klasy eksperta w swojej dziedzinie. Nie można mieć zastrzeżenia, co do ogromnej wiedzy i doświadczenia autora. Roman Polko ma prawo by dzielić się swoimi spostrzeżeniami i wojskowymi doświadczeniami . Całość lektury składa się z 10 rozdziałów, które omawiają kluczowe czynniki prowadzące do sukcesu w każdej organizacji. Jej trzon stanowią autentyczne historie Romana Polko z doświadczeń na misjach w Kosowie, Iraku czy Afganistanie. W mojej ocenie za mało prób odniesienia tych doświadczeń do rzeczywistych problemów organizacji cywilnych. Owszem, takie próby były, ale wielokrotnie, to czytelnikowi zostawiało się pole do wyciągania wniosków.. Być może, takie było założenie całej książki. Wszak, autor kilkukrotnie podkreśla, że zamiast wykonywać polecenia za swoich przełożonych, trzeba ich skutecznie zmotywować do tego, aby swoje obowiązki wykonali kreatywnie. A może w ten sposób autor chce nauczyć czytelników kreatywności?

Na pierwszy rzut oka, książka wydaje się być stworzona dla liderów. Pewnie takie było przesłanie twórców. Według mnie, dostarcza cennych lekcji dla każdego członka zespołu, niekoniecznie należącego do kadry zarządzającej. Roman Polko wielokrotnie podkreśla, jak ważny jest cały zespół w sukcesie firmy - jakim jest wojsko. Bez wątpienia, kluczową rolę w życiu cywilnych firm odgrywa cały zespół. Rzadko zdarza się, aby sukces organizacji można przypisać jednej osobie. Książka stworzona jest bardziej dla członków dużych organizacji (korporacji) niż dla członków (właścicieli, managerów) niewielkich, kilkuosobowych firm czy zespołów. Choć okazuje się, że zarówno na wojnie, jak i w życiu nie zawsze potyczkę wygrywa ten większy (bardziej liczny). 

Książkę warto przeczytać, choćby ze względu na opowieści zarówno z najnowszej historii wojskowości, jak również tych nieco starszych (np. z okresu I i II wojny światowej). Z pewnością, taki styl pisania podręczników byłby bardziej przemawiający do uczniów niż klasyczne podręczniki  z historii (jakie ja pamiętam ze szkoły).

Moja ignorancja wojskowa sprawiła, że od czasu do czasu gubiłem się w wojskowym żargonie. Autor konsekwentnie starał się wyjaśniać bardziej skomplikowane terminy, lecz momentami wojskowego słownictwa było dla mnie za dużo. Często nie mogłem odnaleźć się w terminologii i złapać przekazu danego fragmentu.

Podsumowując. Książka pięknie wydana. Kolorowy druk, papier kredowy. Miła dla oka. Zawiera cenne lekcje, dla liderów, członków dużych i małych zespołów. Do minusów zaliczyć jednak można nadużywanie żargonu wojskowego oraz zbyt rzadkie odnoszenie przemyśleń do realiów firm cywilnych.

Ogólna ocena: mocna 5!

 

Clausewitz powiedział, że wojna jest kontynuacją polityki, tyle że prowadzoną innymi środkami. Oficer w wojsku tym różni się od menedżera w firmie, że od jego decyzji zależy często nie tylko coś tak banalnego, jak zysk czy strata przedsiębiorstwa. jednym złym ruchem może przekreślić szanse na zwycięstwo, podpisać wyrok na własnych żołnierzy, zmienić układ sił na froncie. Z drugiej jednak strony dobra decyzja potrafi błyskawicznie odwrócić losy wojny. Historia wojskowości uczy nas, że od wielkiej wiktorii lub sromotnej klęski generałów dzieli często jeden ruch. Dlatego też warto uczyć się zarządzania od żołnierzy - wojsko to najlepsza, najszybsza i najlepiej sprawdzona w boju szkoła strategii na świecie.



Drugie wydanie książki uzupełnione zostało o niezwykle istotne zagadnienie — kwestię odpowiedzialności. Na wojnie i w zarządzaniu.

Dobry pomysł na biznes to dopiero początek długiej drogi do sukcesu. Aby przekuć ideę w praktykę, potrzeba pasji i umiejętności, które każdy zdyscyplinowany przedsiębiorca musi posiadać. Ten praktyczny przewodnik pozwoli spojrzeć kompleksowo na proces wprowadzania produktu lub usługi na rynek. Lista kolejnych kroków, które należy podjąć, nie tylko znacznie zwiększy szanse na udany debiut, lecz także pomoże wskazać umiejętności potrzebne całemu zespołowi - zwłaszcza w kluczowym, wczesnym okresie życia firmy. Prezentowany tutaj model pozwoli przedsiębiorcom szybko i skutecznie wypracować najlepsze rozwiązania. W książce czytelnik znajdzie narzędzia, które pomogą mu stworzyć coś, co ludzie zechcą kupić i czego będą potrzebować - to z pewnością pozwoli osiągnąć finansowy sukces.

Zanim sięgnęłam po książkę Judyty Sierakowskiej „Mołdawianie w kosmos nie lietajut biez wina” o Mołdawii wiedziałam tyle, że jest to niewielki, biedny kraj i znajduje się gdzieś na Półwyspie Bałkańskim. Moje wyobrażenia nie wiele różniły się z opisem autorki. Judyta Sierakowska z wykształcenia jest socjologiem, a zawodowo zajmuje się dziennikarstwem. Pracowała i pisała m.in. dla „Przekroju”, „Rzeczpospolitej”, „Życia Warszawy” i „Focusa”. Obecnie jest freelancerem, pisze głównie do tygodników.



Jak to się stało, że młoda dziennikarka decyduje się wyruszyć do tego mało znanego kraju? Sami mieszkańcy dziwią się przyjezdnym odwiedzającym ich państwo, no bo „tu przecież nic nie ma”. Mołdawia mieści się między Rumunią a Ukrainą, zaś wielkością nie przewyższa województwa Mazowieckiego. Mimo niewielkiego teranu, posiada dwa autonomiczne rejony, które uparcie dążą do uzyskania niepodległości. Światowe statystyki mówią, że w tym kraju mieszkają najnieszczęśliwsi ludzie. Judyta Sierakowska pisze o Mołdawi następująco: „kraj wina, mamałygi, słoneczników, tabaki i jednonerkowców (bo często, żeby mieć za co żyć, ludzie sprzedają własne organy)”. Zdecydowanie jest to kraj pełen absurdów. To miejsce, znaczna część mieszkańców nie zna języka ojczystego, zaś dzieci uczą się w szkole po rosyjsku. To nic, że hymn opiewa wyjątkowość języka mołdawskiego. Średni miesięczny zarobek nie przekracza 100 euro, dlatego też Mołdawianie z wielką przyjemnością wyruszają na zarobek do innych krajów. To nic, że już nigdy nie powrócą na łono swojej ojczyzny.



Stolica państwa jest tylko przystankiem w kilkumiesięcznej podróży. W głównej mierze Judyta oprowadza nas po Gagauzji, która jest najbiedniejszym obszarem na południu Mołdawii. Tam na obszarze wielkości dwóch polskich powiatów zamieszkuje ok. 160 tysięcy mieszkańców, w tym 156 narodów! Razem z nią podróżujemy marszrutkami (specyficzne mikrobusy, charakterystyczne dla tamtego rejonu) objeżdżając Gagauzję wzdłuż i wszerz. Co wyróżnia ten region na tle innych? Na uwagę zasługują winnice, a także Congazie – najludniejsza (według Księgi Guinnessa) wioska świata  (13,5 tys.).



Warto wspomnieć, że dla Mołdawian (a dokładniej Gagauzów) bardzo ważne jest wino, co podkreślają na każdym kroku. Tam trunek bogów podawany jest przy każdej okazji, jest popularniejszy od wody. Nie potrzebna jest żadna okazja, żeby napić się wina. Tam wino polewane jest nawet kilkuletnim dzieciom. Sama autorka pisze, że „Mołdawianie w kosmos nie lietajut biez wina”, przede wszystkim jest to „książka o chlaniu wina (bo to już nie picie!).Tam każdy to robi, w końcu dziesiątą część kraju zajmują winnice, a w październiku obchodzi się Narodowe Święto Wina”.



Autorka kilkukrotnie wspomina, że Mołdawia jest specyficznym krajem, krajem pełnym absurdów. Od początku swojego istnienia zamknięci są w swojej rzeczywistości i przez cały czas szukają własnego miejsca. Może nie dziwi nas to, że wino leje się tam strumieniami. Dziwić nas może tylko to, że dzieciaki od najmłodszych lat pojone są tym trunkiem, jak zwykłą wodą. Co jeszcze zdziwiło mnie w książce Sierakowskiej to to, że aborcja traktowana jest jak chleb powszedni. Po co stosować antykoncepcję, skoro za kilka dolarów można iść do „lekarza” i pozbyć się „problemu”… Co zrobić, kiedy nie ma się pieniędzy na życie, a pracy nigdzie nie ma? Wystarczy sprzedać swoją nerkę, żeby móc żyć na poziomie przez jakiś czas. Jak wspomina Sierakowska – Mołdawia jest pełna absurdów.



Z początkowym dystansem, książkę pochłonęłam w dwa dni. Napisana w zabawny (a niekiedy nawet komiczny) sposób, od razu przekonuje do siebie czytelnika. Dziękuję Judycie Sierakowskiej, że napisała taką książkę. Otworzyła mi oczy na świat i wzbogaciła moją wiedzę powszechną. Cieszę się, że są tacy ludzie, którzy jeżdżą do krajów takich jak Mołdawia, żyją pośród miejscowej ludności, by potem móc podzielić się swoimi wrażeniami i doświadczeniami z innymi ludźmi.

Mariuszowi Chrapko udała się niezwykła sztuka – napisał książkę o zarządzaniu projektami, którą czyta się jak powieść.

Książka rozdział po rozdziale opisuje podstawowe elementy Scrum, poczynając do wyjaśnienia, czy jest Agile, poprzez budowanie zespołu i planowanie projektu, po przegląd i retrospektywę sprintu. Całość zorganizowana jest logicznie i metodycznie opisana, dzięki czemu czytelnik zostaje stopniowo wprowadzony w arkana wiedzy dotyczącej Scrum. Wiedza ta przekazana jest inaczej, niż w typowych pozycjach – bez nadmiaru definicji i przepisywania znanej już wiedzy jeszcze raz. Autor podchodzi do tematu w nowatorski i ciekawy sposób – przekazuje wiedzę o Scrum za pomocą przykładów i anegdot skłaniających czytelnika do zastanowienia się nad podejmowanymi tematami. Liczne odniesienia do filozofii, filmu, muzyki, sprawiają, że zaczynamy widzieć Scrum w innym świetle.

To, co wyróżnia tę książkę to lekkość stylu i pewna uniwersalność wyrażająca się w wielu odniesieniach do dziedzin innych, niż IT. Widać wszechstronną wiedzę autora i łatwość formułowania myśli – rzecz zgoła nietypowa u specjalistów IT. Forma książki przypomina nieco formułę „Bogów, grobów i uczonych” C. W. Cerama, książki opisującej najważniejsze odkrycia historii (głównie starożytnej) w sposób wzbudzający u czytelnika autentyczną fascynację i emocje. Dość powiedzieć, że publikację Cerama z zainteresowaniem czytają osoby niebędące wielbicielami historii w żadnej postaci – taka wielka jest siła przekazu, którą autor zawarł na kartach książki. Porównywalny efekt osiągnął Mariusz Chrapko.

Zwraca uwagę podejście do wyjaśniania podejmowanych tematów – na przykład rozdział o zarządzaniu wymaganiami zaczyna się w zasadzie od ćwiczenia mającego na celu uświadomić czytelnikom problemy związane z pisaniem i interpretacją wymagań. Taki sposób dochodzenia do wiedzy wydaje się o wiele bardziej skuteczny, niż proste przedstawienie „faktów” bez próby ich uzasadnienia i wzbudzenia u czytelnika refleksji. Autor uczy, nie tylko spisuje swoją czy zaczerpniętą od innych wiedzę.

Jedynym mankamentem książki są drobne błędy edycyjne (np. rozbieżność między treścią książki a odwołaniami do rysunków, str. 218) i momentami trywialne grafiki – to warto byłoby poprawić w kolejnym wydaniu.

Książka nie jest typowym, nudnym przewodnikiem po Scrum. Ta książka wymaga od czytelnika myślenia, analizy przedstawianych informacji, umiejętności abstrakcyjnego myślenia. To nie jest książka dla osób, które oczekują publikacji prezentującej standardowe założenia Scrum w postaci przykazań czy postulatów. To książka dla osób, które chcą zrozumieć Scrum i podłoże podejścia Agile. A wszystko to, jak sam autor przyznaje, pół żartem – pół serio.

PS. Autor zapowiada wydanie poprawione książki. Z zainteresowaniem czekamy na aktualizację.

Ocena redakcji – 5/6