Recenzje

Od zera…

Czytaliście „Zero ograniczeń"... Jeśli nie, to rzecz do odrobienia, przed sięgnięciem po kontynuację tamtego bestsellera Joego Vitale, wydanego przez Sensus życiowego przewodnika „Od zera. Osiąganie niemożliwego z Ho'oponopono".

Ho'oponopono to mistyczna hawajska technika, sprzyjająca zachowaniu zdrowia i czerpaniu korzyści ze sprzyjającego losu. Obecnie wydana książka zaczyna się w miejscu, w którym skończyła się poprzednia. Zawiera nowe historie, objaśnia kolejne procesy, przybliża sylwetki nowych uzdrowicieli i przeprowadza zainteresowanych przez czwarty etap przebudzenia: oświecenie.

Od zera…

Czytaliście „Zero ograniczeń"... Jeśli nie, to rzecz do odrobienia, przed sięgnięciem po kontynuację tamtego bestsellera Joego Vitale, wydanego przez Sensus życiowego przewodnika „Od zera. Osiąganie niemożliwego z Ho'oponopono".

Ho'oponopono to mistyczna hawajska technika, sprzyjająca zachowaniu zdrowia i czerpaniu korzyści ze sprzyjającego losu. Obecnie wydana książka zaczyna się w miejscu, w którym skończyła się poprzednia. Zawiera nowe historie, objaśnia kolejne procesy, przybliża sylwetki nowych uzdrowicieli i przeprowadza zainteresowanych przez czwarty etap przebudzenia: oświecenie.

Powszechny hurraoptymizm, który opanował społeczeństwo, może być bardzo niebezpiecznym zjawiskiem, a każdy sceptyk jest na wagę złota. Dlaczego Ponieważ ignorowanie lub niedostrzeganie potencjalnych zagrożeń zwiększa prawdopodobieństwo niepowodzenia. Jeśli jednak odpowiednio wcześnie weźmie się pod uwagę wszystko, co może pójść nie tak, i zaplanuje się swoje działania, nie będzie potrzeby później ratować projektu, któremu nie poświęcono odpowiedniej dawki „negatywnych" myśli. Bob Knight - pięciokrotny laureat tytułu National Coach of the Year, trzykrotny zwycięzca mistrzostw NCAA i jedenastokrotny mistrzostw Big Ten, zdobywca złotego medalu olimpijskiego - chce przekonać czytelników, że nie chodzi o to, by patrzeć na świat przez czarne okulary, by straszyć ludzi wokół posępną twarzą bądź dostrzegać tylko mroczne aspekty i oczekiwać wyłącznie porażek. Ideą tej książki jest po prostu inspirowanie do używania zdrowego rozsądku. Na przekór wszystkim!

W końcu jakiś sensowny przewodnik, gdzie jest to czego szukam, to czego nie wiem i to co chcę przede wszystkim zwiedzić. Ania Pamuła oraz Federico Kuhl de Oliviera wykonali kawał dobrej roboty opisując Portugalię bardzo szczegółowo.



Przewodnik „Portugalia w rytmie fado” podzielony jest na 9 rozdziałów. Spodobał mi się od pierwszej strony, gdyż scharakteryzowano autorów i dowiedziałam się, dlaczego Ania i Federico podjęli się wyzwania by napisać przewodnik.



Wybieram się do Portugalii, nie byłam tam nigdy zatem interesuje mnie wszystko. Od informacji praktycznych po poszczególne miejscowości i regiony. Autorzy opisali bardzo naturalnie wiele zjawisk jakie dzieją się w Portugalii. Przedstawili z jakich dań słynie to Państwo, na co uważać (np. drogie przystawki serwowane przed podaniem posiłku). Opisując transport czy noclegi podzielili je na odpowiednie grupy, wiem teraz co jest tańsze a co droższe, co więcej podano strony www, zatem od razu podczas czytania na laptopie mogłam w praktyce sprawdzić o czym piszą.



Opisana jest cała Portugalia od południa do północy wraz z wyspami. Bardzo fajnie, gdyż podział na regiony ułatwia przygotowanie się do podróży. Ja startuję z Lizbony ku Porto i znalazłam większość interesujących mnie informacji w tym przewodniku. Łącznie z pogodą, klimatem, sztuką, kulturą, wydarzeniami, cenami, atrakcjami, noclegami, restauracjami, pysznościami …  i mogłabym tak jeszcze przez kilka kolejnych słów po przecinku wymieniać.



Przewodnik napisany jest „po ludzku”. Nie ma tu szablonowych wpisów czy wymuszonych przykładów. Autorzy opisali swoje własne doświadczenia i dzielą się nimi z czytelnikiem. Ogromnym plusem jest jego mała wielkość, zmieści się w plecaku czy torebce. Nie jest ciężki. Zawiera również trochę zdjęć, nie za dużo. Przyznam jednak, że całą uwagę skupiłam na treści, ona na chwilę obecną jest dla mnie najważniejsza. Przewodnik zawiera także małe mapki, słowniczek portugalski i wiele ciekawostek, znalazłam nawet informacje o Couch Surfingu.

„Fotografia kulinarna dla blogerów”  to idealna książka dla tych którzy wciąż pracują nad jakością swojego bloga, zdjęć, dla tych którzy cenią dobre rady fachowych osób i wciąż eksperymentują aby blog był coraz to lepszy. 

To książka pięknie wydana przez wydawnictwo Helion, niczym album, każde zdjęcie apetycznie się prezentuje na odpowiedniej grubości i połysku kartkach.

 Książka pełna cennych rad, pisana lekkim językiem, odnosi się wrażenie jakby mówił do nas bezpośrednio przy kawie, z dawką humoru.  Z ogromem zdjęć, różnymi porównaniami tych samych scen przy różnych parametrach.

Matt Armendariz autor książki „Fotografia kulinarna dla blogerów” i bloga mattbites.com wyszedł z pomocną ręką do osób które chcą poprawić jakość swoich zdjęć na blogu jak również dla tych którzy zastanawiają się nad założeniem bloga.

Autor podzielił swoją książkę na IV części:

Pierwszy:  Elementarz – w którym znajdziemy podstawowe informacje na temat aparatów, głębi ostrości, podstaw oświetlenia, sprzętu którego warto użyć aby zdjęcia były jeszcze lepsze. Autor pomoże nam w tym dziale również zrozumieć balans bieli i podpowie jak to wszystko okiełznać w postprocessingu czyli podczas edycji zdjęć cyfrowych.

Kolejna część to „Kreatywność”  każdy bloger wie jak ważny jest to element w pracy blogera. Matt  z dużą dawka dobrego humoru opowiada tutaj o regułach: trójpodziału, wyśrodkowania, akcentowania pustej przestrzeni, trzy czwarte, różnych perspektyw. Doradzał kiedy użyć duże zbliżenia a kiedy lepiej ich unikać. Autor poruszył tutaj istotny temat kątów i perspektyw używanych podczas robionych zdjęć. Książka pełna jest apetycznych fotografii z załączonymi  z boku jakby odręcznie napisanymi uwagami autora.

„Stylizacja” to kolejny dział który jest bardzo przydatny ambitnemu blogerowi, tutaj dowiemy się jak istotne są  talerzyki, miseczki, nakrycia stołu, blaty, szkło, kubki i jak ich użyć aby zdjęcie było jeszcze bardziej apetyczne.

W ostatnim dziale „Kruczki i sztuczki, czyli praktyka”  poznamy dziesięć porad Matta dla fotografów kulinarnych, oraz dowiemy się jak zachować się podczas fotografowania w restauracji. Rozgryziemy też problematykę potraw trudnych do sfotografowania takich jak np. nieszczęsnych zup, ciastek, ryżu, makaronów, mięsa oraz jakże lodów przy których trzeba działać ekspresowo.

W tej recenzji chciałbym przybliżyć czytelnikom Forbota książkę „Raspberry Pi. Przewodnik dla programistów Pythona”.

Jest to jedna z nowych pozycji wydawnictwa Helion. Warto na wstępie omówić w kilku zdaniach głównych bohaterów niniejszej książki.

Wprowadzenie do tematyki

Raspberry Pi, potocznie zwane przez polskich użytkowników „Malinką” to miniaturowy komputer, oparty o procesor z rodziny ARM. Do jego największych zalet należy niewielki rozmiar (porównywalny do karty kredytowej) oraz minimalny pobór prądu (rzędu 2-3 W). Na urządzeniu tym jesteśmy w stanie uruchomić system operacyjny z rodziny Linux (np. Raspian, będący odmianą Debiana, przystosowaną do Raspberry Pi), jak również dedykowane centra multimedialne (Raspmbc, będące malinową dystrybucją XBMC). Jeszcze jednym atutem Raspberry Pi jest ogromna społeczność, która wynajduje i opisuje mnóstwo zastosowań – czy wiecie, że w ciągu 10 minut z Malinki można nadawać w eter własne radio?

Python to skryptowy język programowania wysokiego poziomu. Jedną z jego charakterystycznych cech jest brak klamerek otwierających i zamykających bloki kodu – są one wyznaczane przez poziomy wcięcia w kodzie.

Python jest ceniony wśród programistów przede wszystkim za swoją elastyczność – w przeciwieństwie do większości najpopularniejszych języków, nie wymusza „jedynego słusznego” stylu programowania – wspiera klasyczne programowanie strukturalne (C), jak również obiektowe (C++/Java/C#) czy funkcyjne (Haskell, Lisp).

Zawartość

Książka składa się z dwunastu rozdziałów, zajmujących łącznie trochę ponad 150 stron. Na początkowych zapoznajemy się z Malinką – jej budową, portami, dostępnymi dystrybucjami, jak również elementarną obsługą Raspiana z poziomu GUI i konsoli (podstawowe polecenia, jak min. ls, pwd, sudo, apt-get).

Dalsza część książki to wprowadzenie „od zera” do języka Python, zajmujące lwią część książki, sześć rozdziałów. Tytuł sugeruje, że jest ona przeznaczona „dla programistów Pythona” – a jest całkowicie odwrotnie! Podczas czytania myślę, że wskazana (acz nie niezbędna) byłaby znajomość innego języka programowania – wtedy ta część książki staje się przyśpieszonym kursem Pythona, pozwalającym na nauczenie się jego składni i zasad w jeden wieczór. Dla Czytelników będących zupełnymi laikami w programowaniu, tempo narzucone przez książkę może być zbyt szybkie – polecałbym sięgnięcie po inne pozycje, omawiające te same zagadnienia wraz z obszernymi przykładami i ćwiczeniami.

Nie będę rozpisywał się, jakie konkretnie elementy języka zostały opisane – zainteresowanych odsyłam do spisu treści, dostępnego na stronie wydawnictwa Helion. Wspomnę jedynie o kilku przykładach, które zostały omówione na łamach tej pozycji:

• symulacja rzutów kostką do gry,
  
• gra „Wisielec”,
  
• konwerter stopni Celsjusza i Farenheita (zarówno tekstowo, jak i graficznie, przy użyciu biblioteki Tkinter),
  
• parsowanie odpowiedzi serwera www,
  
• oraz prostką grę, polegająca na „łapaniu” spadających malin do łyżki, sterowanej przez gracza myszką.
  

Pozostałe rozdziały stanowią kontynuację omawiania możliwości Raspberry Pi – zastosowania portów GPIO, współpraca z Arduino, realizacja zegara cyfrowego na wyświetlaczu siedmiosegmentowym. Cały osobny rozdział jest też poświęcony budowie prostego robota przy użyciu płytki RaspiRobotBoard. Ostatnie kilka stron to przydatny drogowskaz, gdzie szukać więcej informacji o Linuksie, Raspberry Pi czy Pythonie.
Subiektywna opinia i podsumowanie

Podsumowując tę recenzję, pozwolę sobie na moją subiektywną opinię. Jest pozytywna, ale… To nie to, czego się spodziewałem. Winię za to całkowicie błędny tytuł książki.

Nie jest ona przeznaczona „dla programistów Pythona”, a dla ludzi, którzy z tym językiem nie mieli wcześniej styczności.

Także samo omówienie Raspberry Pi nie stanowi nic rewolucyjnego – wszystko to zostało już opisane na wielu forach i blogach w Internecie. Sama objętość książki jest stosunkowo niewielka – trochę ponad 150 stron, co czyni z niej lekturę na jeden, może dwa wieczory.

Książka jest napisana przystępnym, lekkim językiem – i bardzo przyjemnie się ją czyta. Wydana porządnie, na klasycznym, białym papierze (w przeciwieństwie do niektórych książek Helionu, wydawanych na szarym papierze ekologicznym).

Z czystym sumieniem mogę polecić książkę, jako lekką lekturę do pociągu czy tramwaju. Jej głównym celem jest rozbudzić zainteresowanie językiem Python i układem Raspberry Pi, a nie przekazać kompleksową i pełną wiedzę o nich. Podstawowa cena książki jest, w mojej opinii, stosunkowo wysoka – 34,90 zł, ale niestety tyle teraz kosztują książki techniczne. Jeżeli zobaczycie ją w promocji za mniejsze pieniądze – kupujcie śmiało!