Recenzje

Nie sztuką napisać działającą aplikację. Sztuką jest zrobić to poprawnie.

Poprawnie, czyli tak, aby po pewnym czasie, gdy powrócimy do kodu aplikacji lub przekażemy ją komuś innemu, będziemy nadal wiedzieli w jaki sposób wszystko funkcjonuje.

Na pewno niektórym z nas zdarza się źle nazwać jakąś zmienną lub metodę, albo nie być konsekwentnym w formatowaniu kodu. Mimo, że w chwili pisania mamy spójną wizję wyglądu całości, to z biegiem czasu może okazać się że zapomnieliśmy co jest czym.

Wykładowcy i nauczyciele ucząc programowania często skupiają się na treści, pomijając formę, co w mojej opinii jest błędem. Przecież zawsze należy pamiętać o porządku w miejscu pracy!

Czysty kod może i nie jest podstawą działania, ale na pewno podstawą do późniejszych modyfikacji, usprawnień czy poprawy błędów. A możliwość dostosowywania aplikacji do zmieniających się potrzeb jest jednym z najważniejszych aspektów pracy profesjonalnego programisty.

Co w książce?

Autor już we wstępie zaznacza, że książka ta nie jest kolejnym lekkim i przyjemnym poradnikiem programowania. W założeniu, lektura tej książki ma popchnąć nas w kierunku własnej ciężkiej pracy.

Pozycja przeznaczona jest dla osób już zaznajomionych z programowaniem na wyższym poziomie. Ponadto, umiejętność programowania obiektowego jest moim zdaniem niezbędna. Zdecydowana większość przytoczonego kodu opiera się na obiektach, oraz pochodzi z Javy.

Mimo, że język użyty w książce jest bardzo przyjazny, to osobom zielonym lub początkującym zdecydowanie odradzam lekturę.

W publikacji tej każdy powinien znaleźć coś dla siebie. Autor starał się poruszyć każdą kwestię. Moim zdaniem, zrobił to z powodzeniem. Nie tylko poruszył jakąś kwestię, ale także rozwinął ją do rozmiaru rozdziału książki. Dzięki temu, mamy okazję dość dokładnie zapoznać się z większością problemów związanych z tworzeniem obiektów, metod, nazewnictwa zmiennych, czy też w końcu z ogólnym formatowaniem kodu.

Każdy problem opatrzony jest fragmentem przykładowego kodu, często o znacznej długości. Przykładowy kod jest dla autora kluczem do zrozumienia błędu jaki możemy popełnić. Odniosłem bowiem wrażenie, że autor chce nas niejako zmusić do myślenia nad kodem, na rozważaniu każdego, najdrobniejszego nawet szczegółu naszego dzieła, z naciskiem na stronę techniczną, czyli kod źródłowy.

Zainteresowanych odsyłam do spisu treści na stronie wydawnictwa.
Podsumowanie

Myślę, że mogę z czystym sumieniem polecić każdemu rozwijającemu się programiście książkę Roberta Martina. W trakcie lektury wielokrotnie nie zgadzałem się z jego propozycjami, jednak po dłuższej przerwie i zastosowaniu jego porad w praktyce zrozumiałem, że jednak racje leży po jego stronie, a sugestie okazały się bardzo pomocne.

Również stosunek ceny do jakości jest zadowalający, za niezbyt wygórowaną kwotę mamy okazję dowiedzieć się sporo ciekawych rzeczy.

Pozycji “Sztuka podstępu, łamałem ludzi nie hasłą” autorstwa Kevina Mitnicka nie trzeba przedstawiać, ale warto zaznaczyć, że to raczej sensacyjne opowiadanie niż konkretna techniczna wiedza i wskazówki. Część z historii można podejrzewać o mocne naciągnięcie… Niezależnie jednak od tego, jak bardzo Kevin ubarwił swoje osiągnięcia, większość z opisanych technik tak czy inaczej, w ogóle nie nadaje się do zastosowania w testach socjotechnicznych (a na pewno nie w Polsce). Co nie znaczy, że książka nie sprawdzi się jako lektura do poduszki.
Nasza ocena: 3/5 w kategorii “wiedza praktyczna” oraz 4/5 w kategorii “sensacja”.

Zetnij włosy na łyso, a nie będziesz musiał używać szamponu, grzebienia ani żadnych innych przyborów i kosmetyków koniecznych do pielęgnacji włosów. Szaleństwo? Nie, to tylko minimalizm. Leo Babauta w "Książeczce minimalisty" podaje jedynie sprawdzone porady. Tę więc również wcielił w życie. W kontekście całej książki brzmi to komicznie. Autor zarzeka się, że nie jest minimalistą-ekstremistą, a tymczasem dostarcza argumentów, że siedzi w nim minimalistyczny talib. Na szczęście tego typu zalecenia to wyjątek. Generalnie, mimo kilku irytujących rozdziałów, jestem zadowolony z lektury "Książeczki minimalisty". Na pewno wprowadzę przynajmniej część założeń minimalizmu do mojego życia.

Mimo że nie przepadam za stylem minimalistycznym zdecydowałem się sięgnąć po książkę. Skusił mnie opis. Dotychczas myślałem, że to podejście do życia ujawnia się jedynie w urządzaniu wnętrz. Tymczasem okazało się, że prądu tego nie można ograniczyć do dekoratorstwa. Przejawia się on w innych sferach (choćby organizacji pracy, żywieniu czy podróżowaniu). Nie lubię wnętrz minimalistycznych. Uważam je za zimne i nieprzyjazne. Utwierdziłem się w swoim przekonaniu, gdy zobaczyłem biurko autora. Delikatnie mówiąc nie w moim guście. Jedno przyciąga mnie jednak do minimalizmu - nieuleganie reklamom, pozostawanie pod prąd trendom konsumpcjonistycznym i skupienie na wyższych wartościach (niekoniecznie religijnych, mogą to być np. relacje z bliskimi) w zamian za rezygnację z gromadzenia przedmiotów, które często w ogóle nie są nam potrzebne. Swoje trzy grosze dorzucają wielkie koncerny, które tworzą potrzeby i wpędzają konsumentów w błędne koło. Kupujemy coraz więcej, ale nasze pragnienia nie są zaspokajane. Wręcz przeciwnie - ciągle znajdujemy nowe rzeczy, które rzekomo są nam koniecznie potrzebne.

Dotychczas uważałem minimalistów za osobliwych dziwaków. Ostatnio uświadomiłem sobie jednak, że większość świętych to minimaliści (przynajmniej w pewnych sferach życia). Jestem w trakcie lektury "Drogi na Górę Karmel" św. Jana od Krzyża i nie mogę wyjść ze zdziwienia, że można zauważyć pewne analogie (oczywiście bardzo proste, dzieło wybitnego świętego jest oczywiście dużo głębsze, bardziej złożone) między tym przewodnikiem po duszy ludzkiej a "Książeczką minimalisty". Św. Jan od Krzyża również radził, aby wyzbyć się pragnień i pożądliwości. Może to jest właśnie kluczem do szczęścia?

Minimalizm do sztuka życia. Życia radosnego i pogodnego, ale obojętnego wobec pogoni za dobrami materialnymi. To, że zrezygnujemy z niektórych przedmiotów nie znaczy, że będziemy przez to mniej szczęśliwi. Wręcz przeciwnie. Autor bardzo logicznie to uzasadnia. Za każdą rzeczą obecną w naszym domu stoją mniejsze lub większe pieniądze, a te wymagają nakładów czasu. Jeśli będziemy więc mniej pożądać i mniej kupować to nie będziemy musieli spędzać tyle czasu w pracy. W zamian możemy np. poprawić nasze relacje z rodziną czy odnowić dawne kontakty.

Zdecydowanie nie podobała mi się wegetariańska propaganda. Sam nie przepadam za mięsem, ale nie mam żadnych ideologicznych problemów ze spożywaniem mięsnych posiłków. Autor często generalizuje. Stwierdza na przykład, że hodowla zwierząt szkodzi środowisku. W czym prerii amerykańskiej przeszkadzają stada krów? Żywią się one trawą, której tam i tak jest mnóstwo. Leo Babauta próbuje zaś wmówić czytelnikom, że jedzą mięso za sprawą reklam i panującej kultury zbytku... Wszystkim, którzy podzielają zdanie autora w tej kwestii polecam lekturę "Wyspy na prerii", w której Wojciech Cejrowski rozprawia się z niektórymi tego typu poglądami.

Nie zamierzam stosować się do rad związanych z eliminowaniem papieru w codziennym życiu (aż dziwię się, że autor zgodził się na wydrukowanie swojej książki - w końcu lasy giną...). Leo Babauta radzi na przykład, aby pozbyć się wszystkich papierowych zdjęć, a w zamian przechowywać ich skany na komputerze. To chyba najbardziej bezduszna porada. Nie, przepraszam. Jest jeszcze jedna porada, które przebija tamtą - rezygnacja z wysyłania papierowych listów. To już uważam niemal za barbarzyństwo. Tutaj muszę zacytować: Nie wiem, dlaczego jeszcze się to robi, ale poczta elektroniczna zastąpiła tę metodę komunikacji. Jeśli ktoś nie rozumie fenomenu papierowej korespondencji to już nic na to nie poradzę. Leo Babauta odradza również kupowanie papierowych gazet i czasopism oraz drukowanie materiałów do czytania. Autor nie bierze jednak pod uwagę tego, że nie każdy lubi czytać na komputerze. Lektura dłuższych tekstów w formie elektronicznej męczy mnie. Zauważyłem także pewną niekonsekwencję dotyczącą płatności papierowymi pieniędzmi. Raz autor zachwyca się kartami płatniczymi, a drugi raz stwierdza, że woli płacić gotówką.

Tak jak już wyżej wspomniałem nie zgadzam się ze wszystkim, co proponuje autor. Część porad jest dla mnie bezwartościowa. Na szczęście cała publikacja nie okazała się taka. Czas spędzony z "Książeczką minimalisty" był dla mnie okazją do zastanowienia się nad tym, co kupuję, czy jest mi to koniecznie potrzebne i skłonił do przemyślenia raz jeszcze zakupów, które planuję w najbliższym czasie. Pod wpływem Leo Babauty zaplanowałem na przyszły tydzień generalne porządki. Poza tym przeanalizowałem niektóre swoje zachowania oraz przejrzałem swoje półki i szafy. W tym czasie przypomniał mi się ciągle fragment z Księgi Izajasza: czemu wydajecie pieniądze na to, co nie jest chlebem? I waszą pracę - na to, co nie nasyci? Może warto czasami zatrzymać się i zastanowić się nad odpowiedzią na pytanie postawione przez proroka Starego Testamentu?

Raz na jakiś czas i często przypadkowo trafia się na taką publikację, którą należy przeczytać. Jedną z nich jest "Rework". Publikacja ta należy do rodziny poradników ale styl w jakim została napisana powoduje, iż jest to poradnik wyjątkowy. Jego wyjątkowość to również fakt, iż przełamuję istniejące reguły i stereotypy. Dobrze się czyta ... daje do myślenia. Zawarte informacje obejmują tematykę prowadzenia firmy, sposób na jej prowadzenie. Omówione są trudności i problemy z tym związane. Najważniejszy jednak jest punkt widzenia autorów. Świerze inne podejście. Książka ta może spowodować , że zastanowisz się ponownie nad tym co chcesz i możesz robić oraz czy to co robisz obecnie nie wymaga może ponownego przemyślenia. Warto przeczytać.

Personal branding nie jest trudny, według autorów książki „Jesteś startupem” Reida Hoffmana i Bena Casnochy, wydanej przez Onepress, . To przestrzeganie kilku prostych zasad, dzięki któremu mamy szansę znaleźć się we właściwym czasie i we właściwym miejscu.

Wiem, kiedyś takie książki bardzo mnie drażniły. Czytałam coś w ten deseń na studiach, mała książeczka mówiąca o tym, jak budować swoją karierę i osobistą markę. Generalnie sprowadzała do zaleceń, jak nawiązywać kontakty biznesowe i wiało z niej sztucznością na kilometr. Może dlatego przez długi czas rzadko sięgałam po tego typu książki. Wobec „Jesteś start-upem” też miałam mieszane uczucia. Jednak przemogłam się, zaczęłam czytać – i książka mile mnie zaskoczyła. Autorzy nie proponują bowiem niczego sztucznego i niczego na siłę. Każą nam spojrzeć na siebie samego jak na małą firmę, która musi się przebić i odnieść rynkowy sukces – dlatego ich książka może właśnie przydać się właścicielom takich firm, ale również tym wszytkim, którzy wkraczają na zawodową ścieżkę lub chcieliby w niej coś zmienić.

Oto pomysły autorów książki na budowanie kariery:

- Posiadanie kilku alternatywnych planów rozwoju. Na wypadek, gdyby plan A nie wypalił, mamy zawsze plan B.
- Budowanie sieci kontaktów w oparciu o pomoc i empatię. To zresztą też jest charakterystyczne dla internetu – ci w sieci są bardziej szanowani, którzy dobrze służą innym swoją wiedzą czy znajomościami. Autorzy nie byliby sobą, gdyby oczywiście nie nawiązali do LinkedIn i nie przedstawili dość skomplikowanej teorii, po co są nam kontakty drugiego stopnia.
- Korzystanie z nadarzających się okazji – czyli tych momentów, w których mamy szansę zrobić duży zwrot. Musimy pamiętać, że nasza kariera nie przebiega liniowo. Chodzi zresztą po Facebooku taki obrazek, w którym pokazana jest idealna i realna realizacja celu. Idealna to linia prosta. Realna wygląda raczej jak wykres akcji giełdowych.
- Jeśli nadarzających się okazji nie ma, trzeba je tworzyć, siejąc mnóstwo zamieszania. Takim zamieszaniem może być to, że informujemy wszystkich o naszej nowej działalności biznesowej czy poszukiwaniu pracy. Zamieszaniem może być coś, co zrobili koledzy z Sotrendera, którzy podpięli się pod dyskuję o kasowaniu postów na fanpejdżu Kancelarii Premiera i przygotowali raport. Rozszedł się w mediach jak ciepłe bułeczki.
- Przynależność do grup i stowarzyszeń. Pracując z kimś razem, nawet nad projektem non-profit, mamy szansę dobrze poznać tę osobę, a ona poznaje nas. Może nam udzielić cennej informacji o wolnym stanowisku pracy, poszukiwanym kontrahencie, itp.
- Osobiste spotkania z ciekawymi ludźmi. Autorzy radzą intereować się tym, co robią nasi znajomi i spotykać się z tymi, którzy robią najbardziej ciekawe rzeczy. Dla inspiracji, ale również dla wynajdywania ciekawych okazji do współpracy.
- Wybór najistotniejszych wydarzeń branżowych i pojawianie się na nich. Konferencje to źródło nowych znajomości i sposób na zacieśnienie więzi z tymi, których już znamy.
- Zainteresowanie trendami. Informacje o nowych trendach technologicznych mogą pomóc nam w wynajdywaniu okazji.

Czytając książkę, odkrywałam, że wiele z tych rzeczy nieświadomie robiłam już wcześniej. Czytałam, szukałam trendów, pomagałam dzieląc się woją wiedzą. To, co było dla mnie mocnym punktem i co zbiegło się z moimi refleksjami na swój temat, to waga spotkań osobistych – i podczas wydarzeń branżowych, i w bardziej kameralnych warunkach. W młodszych latach mojej pracy tego nie doceniałam – myślałam, że wystarczy dobrze wykonywać swoją pracę. Teraz widzę, że najbardziej przedsiębiorcze osoby z mojego otoczenia przywiązują do tego ogromną wagę i sama zmuszam się do wyjścia z mojej introwertycznej skorupy ;)

Ogólnie – warto zerknąć do tej pozycji, jeśli interesuje Was skuteczny personal branding w dobie internetu. Ci panowie naprawdę wiedzą, jak to robić.

Raz na jakiś czas i często przypadkowo trafia się na taką publikację, którą należy przeczytać. Jedną z nich jest "Rework". Publikacja ta należy do rodziny poradników ale styl w jakim została napisana powoduje, iż jest to poradnik wyjątkowy. Jego wyjątkowość to również fakt, iż przełamuję istniejące reguły i stereotypy. Dobrze się czyta ... daje do myślenia. Zawarte informacje obejmują tematykę prowadzenia firmy, sposób na jej prowadzenie. Omówione są trudności i problemy z tym związane. Najważniejszy jednak jest punkt widzenia autorów. Świerze inne podejście. Książka ta może spowodować , że zastanowisz się ponownie nad tym co chcesz i możesz robić oraz czy to co robisz obecnie nie wymaga może ponownego przemyślenia. Warto przeczytać.

Zetnij włosy na łyso, a nie będziesz musiał używać szamponu, grzebienia ani żadnych innych przyborów i kosmetyków koniecznych do pielęgnacji włosów. Szaleństwo? Nie, to tylko minimalizm. Leo Babauta w "Książeczce minimalisty" podaje jedynie sprawdzone porady. Tę więc również wcielił w życie. W kontekście całej książki brzmi to komicznie. Autor zarzeka się, że nie jest minimalistą-ekstremistą, a tymczasem dostarcza argumentów, że siedzi w nim minimalistyczny talib. Na szczęście tego typu zalecenia to wyjątek. Generalnie, mimo kilku irytujących rozdziałów, jestem zadowolony z lektury "Książeczki minimalisty". Na pewno wprowadzę przynajmniej część założeń minimalizmu do mojego życia.

Mimo że nie przepadam za stylem minimalistycznym zdecydowałem się sięgnąć po książkę. Skusił mnie opis. Dotychczas myślałem, że to podejście do życia ujawnia się jedynie w urządzaniu wnętrz. Tymczasem okazało się, że prądu tego nie można ograniczyć do dekoratorstwa. Przejawia się on w innych sferach (choćby organizacji pracy, żywieniu czy podróżowaniu). Nie lubię wnętrz minimalistycznych. Uważam je za zimne i nieprzyjazne. Utwierdziłem się w swoim przekonaniu, gdy zobaczyłem biurko autora. Delikatnie mówiąc nie w moim guście. Jedno przyciąga mnie jednak do minimalizmu - nieuleganie reklamom, pozostawanie pod prąd trendom konsumpcjonistycznym i skupienie na wyższych wartościach (niekoniecznie religijnych, mogą to być np. relacje z bliskimi) w zamian za rezygnację z gromadzenia przedmiotów, które często w ogóle nie są nam potrzebne. Swoje trzy grosze dorzucają wielkie koncerny, które tworzą potrzeby i wpędzają konsumentów w błędne koło. Kupujemy coraz więcej, ale nasze pragnienia nie są zaspokajane. Wręcz przeciwnie - ciągle znajdujemy nowe rzeczy, które rzekomo są nam koniecznie potrzebne.

Dotychczas uważałem minimalistów za osobliwych dziwaków. Ostatnio uświadomiłem sobie jednak, że większość świętych to minimaliści (przynajmniej w pewnych sferach życia). Jestem w trakcie lektury "Drogi na Górę Karmel" św. Jana od Krzyża i nie mogę wyjść ze zdziwienia, że można zauważyć pewne analogie (oczywiście bardzo proste, dzieło wybitnego świętego jest oczywiście dużo głębsze, bardziej złożone) między tym przewodnikiem po duszy ludzkiej a "Książeczką minimalisty". Św. Jan od Krzyża również radził, aby wyzbyć się pragnień i pożądliwości. Może to jest właśnie kluczem do szczęścia?

Minimalizm do sztuka życia. Życia radosnego i pogodnego, ale obojętnego wobec pogoni za dobrami materialnymi. To, że zrezygnujemy z niektórych przedmiotów nie znaczy, że będziemy przez to mniej szczęśliwi. Wręcz przeciwnie. Autor bardzo logicznie to uzasadnia. Za każdą rzeczą obecną w naszym domu stoją mniejsze lub większe pieniądze, a te wymagają nakładów czasu. Jeśli będziemy więc mniej pożądać i mniej kupować to nie będziemy musieli spędzać tyle czasu w pracy. W zamian możemy np. poprawić nasze relacje z rodziną czy odnowić dawne kontakty.

Zdecydowanie nie podobała mi się wegetariańska propaganda. Sam nie przepadam za mięsem, ale nie mam żadnych ideologicznych problemów ze spożywaniem mięsnych posiłków. Autor często generalizuje. Stwierdza na przykład, że hodowla zwierząt szkodzi środowisku. W czym prerii amerykańskiej przeszkadzają stada krów? Żywią się one trawą, której tam i tak jest mnóstwo. Leo Babauta próbuje zaś wmówić czytelnikom, że jedzą mięso za sprawą reklam i panującej kultury zbytku... Wszystkim, którzy podzielają zdanie autora w tej kwestii polecam lekturę "Wyspy na prerii", w której Wojciech Cejrowski rozprawia się z niektórymi tego typu poglądami.

Nie zamierzam stosować się do rad związanych z eliminowaniem papieru w codziennym życiu (aż dziwię się, że autor zgodził się na wydrukowanie swojej książki - w końcu lasy giną...). Leo Babauta radzi na przykład, aby pozbyć się wszystkich papierowych zdjęć, a w zamian przechowywać ich skany na komputerze. To chyba najbardziej bezduszna porada. Nie, przepraszam. Jest jeszcze jedna porada, które przebija tamtą - rezygnacja z wysyłania papierowych listów. To już uważam niemal za barbarzyństwo. Tutaj muszę zacytować: Nie wiem, dlaczego jeszcze się to robi, ale poczta elektroniczna zastąpiła tę metodę komunikacji. Jeśli ktoś nie rozumie fenomenu papierowej korespondencji to już nic na to nie poradzę. Leo Babauta odradza również kupowanie papierowych gazet i czasopism oraz drukowanie materiałów do czytania. Autor nie bierze jednak pod uwagę tego, że nie każdy lubi czytać na komputerze. Lektura dłuższych tekstów w formie elektronicznej męczy mnie. Zauważyłem także pewną niekonsekwencję dotyczącą płatności papierowymi pieniędzmi. Raz autor zachwyca się kartami płatniczymi, a drugi raz stwierdza, że woli płacić gotówką.

Tak jak już wyżej wspomniałem nie zgadzam się ze wszystkim, co proponuje autor. Część porad jest dla mnie bezwartościowa. Na szczęście cała publikacja nie okazała się taka. Czas spędzony z "Książeczką minimalisty" był dla mnie okazją do zastanowienia się nad tym, co kupuję, czy jest mi to koniecznie potrzebne i skłonił do przemyślenia raz jeszcze zakupów, które planuję w najbliższym czasie. Pod wpływem Leo Babauty zaplanowałem na przyszły tydzień generalne porządki. Poza tym przeanalizowałem niektóre swoje zachowania oraz przejrzałem swoje półki i szafy. W tym czasie przypomniał mi się ciągle fragment z Księgi Izajasza: czemu wydajecie pieniądze na to, co nie jest chlebem? I waszą pracę - na to, co nie nasyci? Może warto czasami zatrzymać się i zastanowić się nad odpowiedzią na pytanie postawione przez proroka Starego Testamentu?