Recenzje

W księgarniach przybywa ostatnio książek poświęconych tematyce giełdowej. Co ciekawe, coraz więcej pozycji pisanych jest przez polskich autorów. Często są to eksperci, którzy przez wiele lat pracowali na polskim rynku kapitałowym i uznali, że zdobyta przez nich wiedza warta jest przelania na papier. Jedną z takich pozycji jest książka Pawła Zaremby-Śmietańskiego pod tytułem „Pieniądze leżą na parkiecie. Giełda dla niepokornych". Autor związany jest z rynkami od 18 lat - doświadczenie zdobywał jako pracownik instytucji finansowych i podczas prywatnych inwestycji. Obecnie jest dyrektorem działu operacji kapitałowych w DM IDMSA i jednym z czołowych polskich specjalistów giełdowych, zwłaszcza w dziedzinie emisji publicznych. Taki bagaż doświadczeń stanowi wartość dodaną tej książki, zwłaszcza z perspektywy polskich inwestorów, którzy inwestują głównie na GPW i chcieliby lepiej zrozumieć realia warszawskiego parkietu. Warto tu zaznaczyć, że pozycja ta nie jest przeznaczona dla początkujących graczy, ale raczej dla takich, którzy o mechanizmach funkcjonowania rynku kapitałowego trochę już wiedzą i chcieliby poznać inny, miejscami odbiegający od głównego nurtu, punkt widzenia. Zaremba-Śmiatański często zajmuje bowiem pozycję krytyka. Uważa, że aby inwestować z sukcesem, trzeba kwestionować powszechnie uznane prawdy i autorytety oraz zawsze pytać, dlaczego. W książce rozlicza się z wieloma teoriami (rynek efektywny, fale Elliotta itp.), chcąc pokazać, że praktyka a teorią to zupełne odrębne światy. Nie jest to nic odkrywczego, ale dla początkujących inwestorów zauroczonych modelami typu CAPM czy strategiami obiecującymi fortunę może to być dobra lekcja pokory. Poza tym lektura oferuje alternatywne metody selekcji spółek i doboru momentów kupna i sprzedaży akcji. Na końcu książki jest zdanie: giełda może uwolnić Cię od konieczności zarobkowania na etacie, pod warunkiem że poznasz ją dogłębnie. Pozycja ta może stanowić pierwszy etap tego poznawania...

Czas ciąży i narodziny dziecka to moment, który w wielu mamach wyzwala potrzebę upamiętniania każdej chwili i każdego związanego z tym nowego doświadczenia. Zaczynamy pisać dzienniki lub blogi, ale często sięgamy także po aparat fotograficzny. Nawet bowiem koszmarnie wykadrowane i nieostre zdjęcie lepiej zapisze nastrój danej chwili niż słowa, na zanotowanie których młodym mamo często brakuje po prostu czasu.

Świeżo upieczonym mamom, które całymi dniami mogłyby fotografować swoje noworodki, mamom biegającym za ciekawymi świata kilkulatkami i - wreszcie - mamom przedszkolaków, uczniów i nastolatków Stacy Wasmuth dedykuje książkę Mamarazzi. Fotografowanie dzieci. Poradnik dla mam. Stacy Wasmuth to zawodowa fotografka i mamarazzo - czyli mama, która nie przepuści żadnej okazji, by zrobić i upublicznić zdjęcia swoich dzieci.

Większość mamarazzi niespecjalnie zwraca uwagę na to, czym wykonuje swoje zdjęcia (może to być aparat wbudowany w telefon komórkowy bądź odgrzebany z dna szuflady zapomniany "kompakt") ani jaki ostatecznie efekt kompozycyjny uzyskają. Liczy się właściwie tylko jedno: temat zdjęcia, czyli kochany bobas. Bobas uśmiechnięty, płaczący, w nowych śpioszkach, nowej czapce, w wózku spacerowym (pierwszy raz!), zjadający (pierwszy raz w życiu!) swój posiłek ze słoiczka, pierwszy ząbek maluszka, pierwsze kroki, pierwsze - i tak dalej, i tak dalej. To, że w tle zdjęcia czai się stos prania bądź przewraca dwutygodniowa góra prasowania, szuflady są niedosunięte, a drzwi szafy - niedomknięte w momencie wykonywania ujęcia się nie liczą. Efekt ten widoczny jest dopiero po zgraniu zdjęć do pamięci komputera bądź po ich wywołaniu. Fotki te są zatem dobrą pamiątką dla rodziców, jednak może niekoniecznie nadają się, by pokazywać je pedantycznej teściowej albo przyjaciółce będącej idealną panią domu.

Mamarazzi. Fotografowanie dzieci. Poradnik dla mam to, jak sam tytuł wskazuje, książka-poradnik, publikacja doskonała dla mam, które oprócz smoczka i kubka-niekapka mają zawsze pod ręką także aparat fotograficzny. W swojej książce, Stacy Wasmuth pokazuje klika sztuczek, które z marnej pani fotograf przekształcą mamę we władającą aparatem, pewną siebie mamarazzo. W przeciwieństwie do większości publikacji poświęconych fotografii, Stacy Wasmuth nie rozpoczyna swojej książki od wykładu na temat technicznych aspektów robienia zdjęć oraz prezentacji sprzętu, jaki ma temu służyć. Gdyby autorka poszła tą drogą, z dużą dozą prawdopodobieństwa większość mam zasnęłaby podczas lektury (oczywiście z przemęczenia związanego z opieką nad dzieckiem), a pozostała, niewielka już część, raz na zawsze odłożyłaby lekturę.

Stacy Wasmuth rozpoczyna swoją książkę od sprawy najbardziej intrygującej wszystkie mamarazzi, czyli od dziecka. Autorka pokazuje, jak sprawić, by fotografowanie dziecka było wspólną zabawą, a nie męczącą koniecznością. Dopiero w dalszej części publikacji autorka prezentuje podstawowe prawa rządzące fotografią. Tłumaczy, jak twórczo wykorzystać światło, jak tworzyć interesujące kompozycje, jak kontrolować aparat, powoli rezygnując z opcji i ustawień automatycznych i - wreszcie - przechodzi do edycji i cyfrowej obróbki zdjęć. W międzyczasie na kartach książki pojawiają się przydatne rady dotyczące czasu, kiedy najlepiej wykonywać zdjęcia, akcesoria i materiały, jakie warto wykorzystać podczas sesji zdjęciowych, oraz jakie ciekawe ujęcia możemy zrobić noworodkom, a jak najlepiej uchwycić nastolatki.

Zamieszczone w publikacji fotografie są nie tylko profesjonalne i technicznie świetne, ale pokazują dzieci w sytuacjach codziennych, podczas zabawy, często uchwycone z zaskoczenia bądź z ukrycia. Niewiele jest zdjęć pozowanych, a jeśli i te się już pojawią, roztaczają aurę autentyczności. Fotografie prezentowane w książce z pewnością zainspirują niejedną mamarazzo.

Na tle zdjęć nieco gorzej wypada treść książki. Autorka lekkim i zabawnym stylem próbuje przekazać mamom szczyptę własnych doświadczeń. Wiedzy zawartej w książce jest, niestety, w ogólnym rozrachunku niewiele, a wrażliwsze mamy mogą odebrać swobodny i nieco zbyt poufały sposób wypowiedzi autorki raczej negatywnie. Mało jest konkretów, a dużo więcej "babskiego gadania". Niemniej jednak jako wstęp do fotografii, poradnik dla zupełnych amatorów poradnik Mamarazzi.. z pewnością spełni swoje zadanie.

Czy zdarzyło Wam się usiąść z entuzjazmem do projektu? Kawa gotowa, nasiona słonecznika do chrupania również.

Przeszliście wstępną konfigurację projektu i… godzinę obserwowaliście kursor? Przyznam się, że do dzisiaj bardzo często mam z tym problem. Rozwiązania tego problemu zacząłem szukać w recenzowanej książce.

Jestem samoukiem, większość tego, co wiem, zdobyłem małymi krokami czytając wyrywkowo różne artykuły, pytając ludzi, testując rozwiązania metodą prób i błędów. Potrafię pisać programy, ale… ale pisanie programów to nie wszystko. Trzeba wiedzieć JAK je pisać, a właściwie zmienić zupełnie swój sposób myślenia.

No właśnie. Z tego, co się orientuję, to na studiach kierunków informatycznych można się spotkać z zajęciami przygotowującymi do rozwiązywania typowo programistycznych problemów. Co, jeśli jednak nie możemy sobie pozwolić na kilkuletnie szkolenie? Jednym z wyjść jest lektura książki „Myśl jak programista. Techniki kreatywnego rozwiązywania problemów”. Nie zastąpi ona oczywiście solidnego kursu, ale pozwoli nabrać właściwych nawyków oraz obrać właściwy kierunek w zdobywaniu wiedzy i umiejętności przydatnych dla programisty-profejsonalisty.
Dla kogo jest ta książka?

Autor już na początku zaznacza, że pozycja jest skierowana dla programisty znającego podstawową składnię i semantykę języka C++. Wymaga także pewnego doświadczenia w pisaniu oprogramowania. Raczej nie polecałbym jej osobom dopiero zaczynającym swoją przygodę z kodem – od tego są znacznie „przyjaźniejsze” podręczniki. Chyba, że ktoś chciałby przeczytać tylko jeden-dwa rozdziały, a do reszty wrócić po nauce podstaw.
Czego można się z niej dowiedzieć?

Pierwsza część książki teoretycznie ma mało wspólnego z samym programowaniem – zawarto w niej zbiór klasycznych problemów do rozwiązania, jak chociażby plansza do Sudoku albo stara i być może znana niektórym z Was łamigłówka typu Boatman Riddle.

Jeśli nie mieliście z nimi do czynienia wcześniej, to autor pokaże jak trudna w rozwiązaniu, albo nawet pozornie „nierozwiązywalna” zagadka może nagle stać się banalna. Wystarczy zmienić tok rozumowania.

Mało tego – ten rozdział wyjaśnia, że sporą część łamigłówek możemy sprowadzić do analogii problemu, który już wcześniej rozwiązaliśmy.

Dlatego tak istotne jest „gimnastykowanie umysłu” na wszelkie możliwe sposoby. Drugi rozdział to już zadania typowo programistyczne – m.in. „rysowanie” określonych figur geometrycznych znakami i zagadnienia związane z sumą kontrolną Luhna. Wszystkie zostały przedstawione jako krótki opis problemu i obszerny opis możliwego rozwiązania (lub rozwiązań). Nadmienię tutaj jeszcze, że każdy rozdział zakończony jest listą ciekawych ćwiczeń do wykonania we własnym zakresie – przy niektórych można się naprawdę spocić!

Przeważająca większość książki obejmuje zagadnienia strategii rozwiązywania problemów. Są to podstawy, z którymi niektórzy z Was mogli się spotkać w podręcznikach i skryptach akademickich, ale zostały opisane w sposób tak przystępny, że mogą rzucić nowe światło na niektóre trudniejsze kwestie.

Kolejne rozdziały wzbogacą wiedzę w zakresach rozwiązywania problemów przy pomocy tablic, wskaźników, klas, rekurencji i… korzystania z pracy innych programistów.

Nie chodzi tu oczywiście o plagiat, a o zwykłe poszukiwanie inspiracji, sposobu myślenia w momencie, gdy stanęliśmy w martwym punkcie.

Dodam, że każdy rozdział zawiera szczegółową rozpiskę częstych błędów. Obszerne wyjaśnienia i – przede wszystkim – odpowiedzi, kiedy należy danego sposobu używać.
Czy warto?

Panuje powszechne przekonanie, że nie każdy „nadaje się” na programistę. Są ludzie, którym tłumaczy się zagadnienia dziesiątki razy (samemu zaczyna się je rozumieć), a oni nadal nie. Po lekturze tej książki stwierdziłem jednak, że ten specyficzny sposób myślenia można w sobie rozwijać – zauważyłem na własnym przykładzie, że moje podejście się zmieniło i w przypadku niektórych problemów zaczynam podświadomie „czuć” właściwie rozwiązanie.

Nie twierdzę, że lektura ta jest remedium na każdą łamigłówkę i niedouczenie czytelnika, ale wzbogaci na pewno wiedzę i doświadczenie mniej lub bardziej początkującego programisty. Czy warto sięgnąć po tę pozycję? Z pewnością! Zagadnienia w niej poruszone nie tylko pomogą rozwiązać problemy, które wcześniej spędzały nam sen z powiek. “Myśl jak programista” to także poradnik mówiący, jak w prosty sposób poprawić optymalizację kodu już napisanego i działającego. Wasze roboty na pewno odwdzięczą się Wam większą wydajnością i precyzją działania. Zainteresowanych odsyłam do załączonego fragmentu. Książka dostępna jest w wersji papierowej oraz tańszej elektronicznej.

Kraj lawendy i wina od lat jest jednym z ulubionych miejsc wakacyjnych wypraw Polaków, co nie oznacza, że został już dobrze poznany. Bardziej znamy go od strony piaszczystych plaż i przejrzystych wód Adriatyku, w których odbijają się majestatyczne góry. Ale jest to też kraj zielonych wzgórz, pośród których kryją się malownicze zamki, dwory, tajemnicze ruiny. no i przede wszystkim Chorwacja to kraj starożytny z licznymi zabytkami Imperium rzymskiego.