Recenzje

Gdy kartkuje się książkę Marka Krzemińskiego, pojawia się poczucie, że coś jest nie tak. Wprawdzie około dwustu stron, ale nie wygląda grubo. Czcionka niemała, wiersze dosyć mocno rozsunięte. Tabele i ilustracje pojawiają się sporadycznie, wykresów nie ma prawie wcale. Definitywnie, nie jest to książka o zarządzaniu, do jakich przywykliśmy.

Lektura pogłębia poczucie dezorientacji. Porady dotyczące wyboru odpowiedniej zwinnej metodyki przeplatają się z zachętami do szerokiego wykorzystania naturalnych ludzkich skłonności. Opis narzędzi stosowanych w metodyce Agile wzbogacony jest praktycznymi poradami na temat postępowania ze współpracownikami. Słowem, które pojawia się najczęściej, jest „praktyka”. Na temat praktyki znajdziemy aż osiemnaście numerowanych punktów, które w sposób praktyczny omawiają praktyczne aspekty Agile.

W końcu rodzi się podejrzenie, że tę książkę napisał PRAKTYK. Taki, co to musiał coś zrobić, i robił to, lub nawet zrobił. Który potykał się o różne przeszkody przydarzające się wyłącznie praktykom. Dodatkowo taki praktyk-informatyk, który interesuje się człowiekiem jako najsłabszym ogniwem w procesie tworzenia systemów. To dlatego w książce znajduje się tak wiele uwag na temat typowych problemów, czy to we współpracy z zespołem, czy też klientem. Ale są także trafne spostrzeżenia i uogólnienia, w tym również cytaty z takich klasyków jak Hobbes czy Edison; dzięki nim książka osadza ezoteryczną dziedzinę tworzenia systemów w szerokim kontekście życia.

Z powyższych powodów, nie każdy może być czytelnikiem omawianej książki. Musi to być osoba o specyficznych cechach. Taka, która książki CZYTA, nie tylko wertuje. Taka, która MYŚLI. Doświadczenie zawodowe ma tutaj mniejsze znaczenie, gdyż każdy znajdzie tu coś wartościowego dla siebie. Świeżo upieczony adept Agile dowie się mnóstwa nowych, cennych rzeczy. Doświadczony weteran znajdzie potwierdzenie wielu własnych wniosków, wynikających z lat praktyki. Dodatkowym walorem są szablony, które można wykorzystać wprost lub jako inspirację do opracowania własnych.

Książka Marka Krzemińskiego to jedno z tych dzieł, które opowiadają[NK1] c o technicznych metodach zarządczych, przekazuje prawdę o ludziach. Prawdę, którą tak trafnie wyraził polski ekspert zarządzania projektami, Michał Hałas, mówiąc iż „to ludzie robią projekty”. Dlatego, nie zwlekając, należy zamówić tę książkę, a potem ją pilnie studiować.

Dosłownie za chwilę rozpocznie się spotkanie, na przykład biznesowe lub egzamin, na którym musisz zabłysnąć wiedzą. Jednak wiesz, że standardowa prezentacja slajdów nie wchodzi tu w grę. Osoby, z którymi się zobaczysz, nie cierpią jej. Preferują dyskusję, w której zadają mnóstwo zaskakujących pytań. Czujesz, że masz tremę. Co zrobisz by nie utracić kontroli nad przebiegiem spotkania oraz zbudować w ich umysłach przekonanie, że jesteś ekspertem?

Rozwiązanie problemu z powyższej scenki okazuje się bardzo proste. Wymaga tylko spełnienia trzech wymogów: posiadania wiedzy z dziedziny, o której będziesz opowiadał, znajomości kilku zasad pozwalających kontrolować komunikację interpersonalną oraz praktyki improwizacji. Dwóch ostatnich z wymienionych warunków możesz szybko się nauczyć. Musisz tylko sięgnąć do książki Praktyczna improwizacja.

Jej autorzy, Michał Mącznik i Artur Król, to eksperci w dziedzinach komunikacji interpersonalnej. Michał jest trenerem umiejętności miękkich i zajmuje się zawodowo szkoleniem z zakresu improwizacji. Natomiast Artur jest psychologiem i coachem, który pomaga swoim klientom w rozwiązywaniu problemów oraz spełnianiu marzeń. Jeżeli myślisz, że połączenie wiedzy z doświadczeniem obu specjalistów zapowiada coś wybuchowego, potwierdzam, masz rację.

Praktyczna improwizacja jest książką niezwykłą. Zawiera cenną wiedzę na temat skutecznego porozumiewania się oraz pozwala zrozumieć jak chronić się przed wewnętrznymi blokadami w komunikacji i jak wykorzystywać je do własnych celów. To także pozycja opisująca jak nabyć umiejętności takie jak: wnikliwe słuchanie i obserwowanie, podejmowanie szybkich decyzji, wzmocnienie pewności siebie.

Słowo improwizacja może skojarzyć się wielu osobom z wymyślaniem czegoś na poczekaniu, udawaniem lub byciem zabawnym. Nie dziwie się. Taki obraz utrwalili nam nauczyciele podczas okresu edukacji oraz osoby ze środowisk kabaretowych. Autorzy Praktycznej improwizacji starają się zmienić to wyobrażenie. Tłumaczą, że celem improwizacji jest akceptacja danego stanu rzeczy, podejmowanie działań w celu rozwiązania konkretnych problemów, skupienie się na chwili obecnej, nadanie pozytywnego kierunku swoim działaniom, a także nieustanne popełnianie i akceptowanie błędów.

Po książkę na pewno sięgną osoby zainteresowane wystąpieniami publicznymi oraz stawiające na rozwój wewnętrzny. To pewne! Zachęcam jednak do uważnego przestudiowania książki Mącznika i Króla kolejne dwie grupy – czytelników walczących z problemem nieśmiałości oraz tych pragnących pozbyć się ze swoich konwersacji momentów, w których zapada krępująca cisza.

Leo Babauta to autor wyspecjalizowany w prostocie. Inspirowany praktyką zen, uczy swoich czytelników prostego życia. Prosto, mądrze i praktycznie. Minimalistycznie.

Minimalizm kojarzy nam się ze sztukami pięknymi. I słusznie, gdyż sztuka szczęśliwego życia jest najpiękniejszą ze sztuk. A przecież książeczka, o której tutaj mówimy, jest niepozorna w swej formie, może nawet licha. Cóż zatem w niej takiego, że proponujemy project managerom jej natychmiastowy zakup?

Oto pięć zasad minimalizmu w życiu, à la Leo Babauta:

1. Pozbądź się zbędnych rzeczy. Zauważ jednak: nie oznacza to, że masz pozbyć się wszystkiego, co posiadasz. Usuń ze swojego życia tylko to, z czego nie korzystasz i bez czego możesz się obejść.

2. Określ to, co dla Ciebie najważniejsze. Co czyni Cię szczęśliwym? Co jest dla Ciebie najważniejsze? Co będzie miało największy wpływ na twoje życie, na karierę?

3. Wszystko musi być istotne. Cokolwiek robisz, niech będzie to warte zrobienia. Cokolwiek zatrzymujesz, niech będzie warte zatrzymania.

4. Wypełnij życie radością i szczęściem. Nie tylko pozbywaj się wszystkiego, co zbędne, ale również wypełnij powstałą przestrzeń czymś wspaniałym!

5. Obserwuj i poprawiaj. Minimalizm nie jest punktem końcowym, ale nieustającym procesem naprzemiennego obserwowania, poprawiania i doświadczania. Zawsze można coś ulepszyć.

Ładne to i poetyckie, prawda? Tylko jak się ma do zarządzania projektami? Ano ma się, i to bardziej niżby się komu wydawało.

1. Lean. Obchodź się z zasobami gospodarnie i wykorzystuj je efektywnie.

2. Zasady, cele i priorytety. Projekt to zadanie zespołowe, dlatego interesariusze, zespół projektowy jako całość i członkowie zespołu indywidualnie muszą znać swoje własne priorytety i kryteria sukcesu, oraz je wzajemnie godzić.

3. Wartości. Bez nich nie ustalisz zasad, celów i priorytetów. Ani dla siebie, ani dla projektu.

4. Motywacja. Stare porzekadło powiada, że z niewolnika nie ma pracownika. Ty musisz chcieć, i Twoi ludzie muszą chcieć.

5. Doskonalenie. Wprawdzie lepsze jest wrogiem dobrego, jednak zawsze znajdziesz w swoim działaniu coś, co można choćby odrobinę ulepszyć.

Babauta powiada „Zaplanuj swój idealny dzień, a potem usuń z niego wszystko, co nie jest ci absolutnie potrzebne”. Przypomina to bardzo odpowiedź Augusta Rodina na pytanie, skąd czerpie pomysły na kolejne rzeźby. Zapytany, Rodin odpowiedział, iż dzieła od samego początku tkwią w kamieniu, więc wystarczy wziąć kawał marmuru i odrąbać to, co zbędne.

Jednak żeby w surowym kamieniu dostrzec gotową, piękną rzeźbę, potrzebny jest odpowiedni punkt widzenia. Minimalizm jest świetnym punktem widzenia na świat, życie i projekty, gdyż z niego roztacza się szeroka, czysta perspektywa.

Książka o frapującym tytule Rework jest jedną z najnowszych, które ukazały się na polskim rynku nakładem wydawnictwa OnePress. Prowokuje sam tytuł, ale nie tylko. W treści autorzy stawiają wiele prowokujących pytań, które wydają się mieć na celu zmianę naszego wypracowanego, często schematycznego sposobu postrzegania rzeczywistości. Ale do rzeczy.

Interesujący jest sam podział na poszczególne rozdziały, które poświęcono między innymi: rozwojowi, efektywności, konkurencji oraz kulturze. Jednak to nie sama klasyfikacja, ale zawartość poszczególnych części jest tym, na co warto zwrócić uwagę. Przykładowe stwierdzenie autorów „Zignoruj rzeczywistość” może na pierwszy rzut oka wydawać się co najmniej zaskakujące, jednak idąc dalej, odnajdujemy kwestie, nad którymi być może warto się głębiej zastanowić. Fried i Hansson nie porażkę, ale sukces postrzegają jako bazę dla podejmowania dalszych działań. Podobnie, większy nacisk kładą na otwarcie się na zmiany zachodzące w otoczeniu niż na odtwórcze kierowanie się planami przygotowanymi ze znaczącym wyprzedzeniem – „Plany bowiem przewidują, że przyszłość jest kształtowana przez przeszłość. Wierząc w plany, nakładasz sobie klapki na oczy”, konkludują Autorzy.

Równie interesujące stwierdzenia można odnaleźć w części poświęconej rozwojowi przedsiębiorstwa. „Dlaczego nie miałbyś rozwinąć firmy tylko do tego stopnia, do jakiego Ci to odpowiada, i na tym poprzestać?”. I trzeba przyznać, iż pytania tego trudno nie uznać za prowokację do głębszego zastanowienia się, szczególnie w świetle dalszych twierdzeń Autorów, iż mała skala działalności nie musi być etapem w rozwoju firmy, ale celem samym w sobie.

Książka wydaje się prowokować poprzez stawianie nierzadko kontrowersyjnych pytań. Być może jednak sami nigdy byśmy sobie tych pytań nie zadali, ponieważ to właśnie przeszłość jest tym, co znamy najlepiej, i od czego wielokrotnie boimy się oderwać. Przyszłość to coś nierozpoznanego i zmiany, które ze sobą niesie, to niewątpliwie coś dużo bardziej wymagającego. Ale być może to właśnie w otwarciu się na nieznane i dopuszczeniu niestosowanych wcześniej koncepcji i rozwiązań leży szansa na sukces. Książka Rework może okazać się pomocna właśnie w dostrzeżeniu nowych ścieżek i wkroczeniu na nie.

Książka o frapującym tytule Rework jest jedną z najnowszych, które ukazały się na polskim rynku nakładem wydawnictwa OnePress. Prowokuje sam tytuł, ale nie tylko. W treści autorzy stawiają wiele prowokujących pytań, które wydają się mieć na celu zmianę naszego wypracowanego, często schematycznego sposobu postrzegania rzeczywistości. Ale do rzeczy.

Interesujący jest sam podział na poszczególne rozdziały, które poświęcono między innymi: rozwojowi, efektywności, konkurencji oraz kulturze. Jednak to nie sama klasyfikacja, ale zawartość poszczególnych części jest tym, na co warto zwrócić uwagę. Przykładowe stwierdzenie autorów „Zignoruj rzeczywistość” może na pierwszy rzut oka wydawać się co najmniej zaskakujące, jednak idąc dalej, odnajdujemy kwestie, nad którymi być może warto się głębiej zastanowić. Fried i Hansson nie porażkę, ale sukces postrzegają jako bazę dla podejmowania dalszych działań. Podobnie, większy nacisk kładą na otwarcie się na zmiany zachodzące w otoczeniu niż na odtwórcze kierowanie się planami przygotowanymi ze znaczącym wyprzedzeniem – „Plany bowiem przewidują, że przyszłość jest kształtowana przez przeszłość. Wierząc w plany, nakładasz sobie klapki na oczy”, konkludują Autorzy.

Równie interesujące stwierdzenia można odnaleźć w części poświęconej rozwojowi przedsiębiorstwa. „Dlaczego nie miałbyś rozwinąć firmy tylko do tego stopnia, do jakiego Ci to odpowiada, i na tym poprzestać?”. I trzeba przyznać, iż pytania tego trudno nie uznać za prowokację do głębszego zastanowienia się, szczególnie w świetle dalszych twierdzeń Autorów, iż mała skala działalności nie musi być etapem w rozwoju firmy, ale celem samym w sobie.

Książka wydaje się prowokować poprzez stawianie nierzadko kontrowersyjnych pytań. Być może jednak sami nigdy byśmy sobie tych pytań nie zadali, ponieważ to właśnie przeszłość jest tym, co znamy najlepiej, i od czego wielokrotnie boimy się oderwać. Przyszłość to coś nierozpoznanego i zmiany, które ze sobą niesie, to niewątpliwie coś dużo bardziej wymagającego. Ale być może to właśnie w otwarciu się na nieznane i dopuszczeniu niestosowanych wcześniej koncepcji i rozwiązań leży szansa na sukces. Książka Rework może okazać się pomocna właśnie w dostrzeżeniu nowych ścieżek i wkroczeniu na nie.

Matt Armendariz – autor „Fotografii kulinarnej dla blogerów” zaczął blogować pod koniec 2005 roku, wówczas nie był jeszcze fotografem. Uczestniczył jedynie w sesjach zdjęciowych jako kierownik i pomocnik artystów. Jako, że gotowanie było jego pasją postanowił połączyć ze sobą oba zamiłowania. W 2012 roku autor zaczął pracować jako profesjonalny fotograf.

Jak tylko zobaczyłam paczuszkę od Wydawnictwa Helion rzuciłam wszystko i zabrałam się za czytanie. Pierwsze co rzuciło mi się w oczy to format książki. Jest strasznie nieporęczny. Nie komponuje się ładnie na półce z książkami i sprawia, że ciężko się trzyma ją w ręku, ale to wszystko nieważne kiedy oczom ukazują się piękne ilustracje, które wprost oczarowują. Jako, że sama prowadzę po części bloga kulinarnego niektóre ze wskazówek okazały się dla mnie niezwykle przydatne, choć o wielu już wcześniej wiedziałam. Najbardziej spodobał mi się dział dotyczący kompozycji. Zawsze chciałam się dowiedzieć jak profesjonalnie kadrować posiłki. Z poradnika można dowiedzieć się jaki wpływ na efekt zdjęcia ma przysłona, jak ustawić potrawę aby miała odpowiednie światło, jak ustawić balans bieli i wiele innych rzeczy. Przede wszystkim należy pamiętać, że nie liczy się sprzęt, a jedynie dobry kadr, pomysł i odpowiednie światło!

Poradnik napisany jest prostym językiem, tak aby nawet początkujący zrozumieli sens słów autora. Całość jest staranna i przejrzysta. Na stronach pokazane zostały róże ujęcia jednej rzeczy, dzięki czemu czytelnik może sam określić, które z nich najbardziej mu odpowiada. Każde zdjęcie podpisane jest paroma słowami wyjaśniającymi efekt. Co najważniejsze wskazówki mogą tyczyć się również innych fotografii, nie koniecznie tych przedstawiających kulinaria. Dużo porad odnosi się do trybu makro. Minusami według mojej opinii jest wcześniej wspomniany format i być może nazbyt wygórowana cena. Przyznam jednak z ręką na sercu, że warto wydać te kilkadziesiąt złotych,. Nie będą to pieniądze rzucone w błoto. Czytając chciałam więcej i więcej. Żałowałam, że to już koniec gdy dotarłam do ostatniej strony. Książka podbiła moje serce i trafiła na listę ulubionych pozycji…ba mogę z ręką na sercu dać jej pierwsze miejsce wśród książek przeczytanych przeze mnie w 2014 roku. Dziesięć w skali na dziesięć.

Leo Babauta to autor wyspecjalizowany w prostocie. Inspirowany praktyką zen, uczy swoich czytelników prostego życia. Prosto, mądrze i praktycznie. Minimalistycznie.

Minimalizm kojarzy nam się ze sztukami pięknymi. I słusznie, gdyż sztuka szczęśliwego życia jest najpiękniejszą ze sztuk. A przecież książeczka, o której tutaj mówimy, jest niepozorna w swej formie, może nawet licha. Cóż zatem w niej takiego, że proponujemy project managerom jej natychmiastowy zakup?

Oto pięć zasad minimalizmu w życiu, à la Leo Babauta:

1. Pozbądź się zbędnych rzeczy. Zauważ jednak: nie oznacza to, że masz pozbyć się wszystkiego, co posiadasz. Usuń ze swojego życia tylko to, z czego nie korzystasz i bez czego możesz się obejść.

2. Określ to, co dla Ciebie najważniejsze. Co czyni Cię szczęśliwym? Co jest dla Ciebie najważniejsze? Co będzie miało największy wpływ na twoje życie, na karierę?

3. Wszystko musi być istotne. Cokolwiek robisz, niech będzie to warte zrobienia. Cokolwiek zatrzymujesz, niech będzie warte zatrzymania.

4. Wypełnij życie radością i szczęściem. Nie tylko pozbywaj się wszystkiego, co zbędne, ale również wypełnij powstałą przestrzeń czymś wspaniałym!

5. Obserwuj i poprawiaj. Minimalizm nie jest punktem końcowym, ale nieustającym procesem naprzemiennego obserwowania, poprawiania i doświadczania. Zawsze można coś ulepszyć.

Ładne to i poetyckie, prawda? Tylko jak się ma do zarządzania projektami? Ano ma się, i to bardziej niżby się komu wydawało.

1. Lean. Obchodź się z zasobami gospodarnie i wykorzystuj je efektywnie.

2. Zasady, cele i priorytety. Projekt to zadanie zespołowe, dlatego interesariusze, zespół projektowy jako całość i członkowie zespołu indywidualnie muszą znać swoje własne priorytety i kryteria sukcesu, oraz je wzajemnie godzić.

3. Wartości. Bez nich nie ustalisz zasad, celów i priorytetów. Ani dla siebie, ani dla projektu.

4. Motywacja. Stare porzekadło powiada, że z niewolnika nie ma pracownika. Ty musisz chcieć, i Twoi ludzie muszą chcieć.

5. Doskonalenie. Wprawdzie lepsze jest wrogiem dobrego, jednak zawsze znajdziesz w swoim działaniu coś, co można choćby odrobinę ulepszyć.

Babauta powiada „Zaplanuj swój idealny dzień, a potem usuń z niego wszystko, co nie jest ci absolutnie potrzebne”. Przypomina to bardzo odpowiedź Augusta Rodina na pytanie, skąd czerpie pomysły na kolejne rzeźby. Zapytany, Rodin odpowiedział, iż dzieła od samego początku tkwią w kamieniu, więc wystarczy wziąć kawał marmuru i odrąbać to, co zbędne.

Jednak żeby w surowym kamieniu dostrzec gotową, piękną rzeźbę, potrzebny jest odpowiedni punkt widzenia. Minimalizm jest świetnym punktem widzenia na świat, życie i projekty, gdyż z niego roztacza się szeroka, czysta perspektywa.