Recenzje

W przewodnikach turystycznych Mołdawia często traktowana jest łącznie z Rumunią, nigdy z Ukrainą, z którą przecież też graniczy i z którą związana była przez stulecia. Z Besara-bią, historyczną krainą, związana była mocno także nasza Najjaśniejsza. Dziś jest zapomnianym, biednym, ale buforowym pograniczem między Unią Europejską i Dzikimi (nadal) Polami.

Mołdawia to także ropiejące Naddniestrze, wyraźnie ciągnące ku Moskwie, i Gagauzja, autonomiczny region zresztą też promo-skiewski. Gagauzów nie udało się zmołdawić, pisze autorka, ale i nie udało się ich zrumunić. Ten maleńki skrawek niewielkiej przecież Mołdawii jest niezwykłym tyglem kultur i narodów, zamieszkiwanym przez 156 narodowości. Na 160 tys. mieszkańców! Przeciętnemu Polakowi trudno byłoby uświadomić sobie bez mapy terytorium Mołdawii, zaś wymienienie kilku miast ga-gauskich byłoby niemożliwością. Congaz, Comrat, Taraclia, Chirsova brzmią równie egzotycznie jak nazwy indiańskich wsi w Gujanie Holenderskiej.

Po peryferiach Europy, kuszącej wielu reporterów i eseistów, odbyła podróż młoda autorka, która w nieco rozwlekłej formie sprawozdania z podróży, pełnej za to dziewczyńskiego entuzjazmu, opowiedziała własne obserwacje i spostrzeżenia. Zdała relację ze spotkań z mołdawską Polonią, opisała osobliwy świat na styku różnych czasów. Rozmawiała z dziesiątkami ludzi, którzy wprowadzili ją w specyfikę swych narodów, niekiedy tylko interesów. Konstatacja, że w niektórych mołdawskich zakątkach czas stanął w miejscu, to zbyt mało, by zrozumieć, jak żyją i jak sobie muszą radzić ludzie w państwie o najniższym PKB w Europie. Jak kwitnie mołdawska pomysłowość i jak wydać tysiące dolarów w kraju, gdzie miesięczny dochód to równowartość stu dolarów, autorka drobiazgowo zrelacjonowała. Szkoda tylko, że ta bogata w smaki i kolory kraina została przez wydawcę zilustrowana czarno-białymi, amatorskimi fotkami.

Jacek Walkiewicz we wrześniu 2012 r. wygłosił wykład pod tytułem „Pełna moc możliwości" na TEDxWSB, a kilka miesięcy później nagranie znalazło się w internecie i zdobyło rzesze słuchaczy. Krótka, 18-minutowa, forma wystąpienia jest wymogiem organizatorów i, jak przyznał mówca, była ona dla niego nowym wyzwaniem. Podjętym z sukcesem, bo wykład zainspirował nie tylko słuchaczy, lecz także samego Jacka Walkiewi-cza, który postanowił napisać książkę, która jest jego rozwinięciem. To inspirującą opowieść o spełnionym życiu. Świetna lektura dla tych, którzy osiągnęli sukces, i tych, którzy chcą go osiągnąć. Według autora, sukces to mieć, co się chce, czyli realizować swoje cele. Ponieważ cel zrealizowany jest źródłem sukcesu, każdego dnia można się czuć człowiekiem spełnionym. Także porażka może być początkiem sukcesu, dlatego nie można przestawać się rozwijać, zmieniać i odkrywać. Zachętą do sięgnięcia po książkę i umiejętnego korzystania z możliwości, jakie mamy tu i teraz, niech będą słowa autora: „Szczęście to chcieć tego, co się ma. To sztuka akceptacji zrealizowanych celów i tego, co się już posiada w wymiarze materialnym i pozamaterialnym. Niedosyt powoduje, że stawiamy sobie kolejne cele, ale szczęście może nam towarzyszyć każdego dnia i odnosić się do radości z tego, czego dokonaliśmy. Jest poniekąd efektem ubocznym tego, co robimy. Jeśli nie odczuwasz szczęścia z powodu swoich osiągnięć, to szansa na to, że kiedykolwiek dostąpisz tego stanu, jest znikoma. Więc zacznij teraz".

Jacek Walkiewicz we wrześniu 2012 r. wygłosił wykład pod tytułem „Pełna moc możliwości" na TEDxWSB, a kilka miesięcy później nagranie znalazło się w internecie i zdobyło rzesze słuchaczy. Krótka, 18-minutowa, forma wystąpienia jest wymogiem organizatorów i, jak przyznał mówca, była ona dla niego nowym wyzwaniem. Podjętym z sukcesem, bo wykład zainspirował nie tylko słuchaczy, lecz także samego Jacka Walkiewi-cza, który postanowił napisać książkę, która jest jego rozwinięciem. To inspirującą opowieść o spełnionym życiu. Świetna lektura dla tych, którzy osiągnęli sukces, i tych, którzy chcą go osiągnąć. Według autora, sukces to mieć, co się chce, czyli realizować swoje cele. Ponieważ cel zrealizowany jest źródłem sukcesu, każdego dnia można się czuć człowiekiem spełnionym. Także porażka może być początkiem sukcesu, dlatego nie można przestawać się rozwijać, zmieniać i odkrywać. Zachętą do sięgnięcia po książkę i umiejętnego korzystania z możliwości, jakie mamy tu i teraz, niech będą słowa autora: „Szczęście to chcieć tego, co się ma. To sztuka akceptacji zrealizowanych celów i tego, co się już posiada w wymiarze materialnym i pozamaterialnym. Niedosyt powoduje, że stawiamy sobie kolejne cele, ale szczęście może nam towarzyszyć każdego dnia i odnosić się do radości z tego, czego dokonaliśmy. Jest poniekąd efektem ubocznym tego, co robimy. Jeśli nie odczuwasz szczęścia z powodu swoich osiągnięć, to szansa na to, że kiedykolwiek dostąpisz tego stanu, jest znikoma. Więc zacznij teraz".

Układy elektroniczne w praktyce autorstwa Witolda Wrotka to kolejna książka oferowana przez wydawnictwo Helion, która wprowadza początkujących czytelników w świat elektroniki.

Autor w bardzo przystępny sposób przedstawia teorię leżącą u podstaw działania kilku często spotykanych układów oraz prezentuje sposoby konstruowania wybranych urządzeń.

Podaje zarówno listy niezbędnych elementów, jak i wskazówki dotyczące montażu przykładowych układów. Z książki można dowiedzieć się, jak działają różnego rodzaju generatory, mierniki cyfrowe i odbiorniki radiowe, a także nauczyć się samodzielnie budować każde z tych urządzeń, bez użycia lutownicy, czyli z zastosowaniem pól stykowych.

Po wstępnych informacjach dotyczących podstawowych elementów w rozdziale Generatory znajduje się niezbędna teoria i kilka układów dotyczących generowania różnych sygnałów (generator astabilny i modulujący, generator sygnałów akustycznych scalony, generator przebiegów różno-ksztaltnych).

W kolejnym rozdziale: Mierniki cyfrowe, podane są podstawowe informacje z metrologii (próbkowanie, kwantowanie, błąd kwantowania, kodowanie), fragmenty kart katalogowych oraz przykłady realizacji układowych, w tym przetwornika częstotliwość-napięcie.

Najciekawszym materiałem dla Czytelników SR będzie z pewnością zawartość działu Odbiorniki.

Scharakteryzowane są w nim dwa rodzaje odbiorników AM i FM oraz omówione podstawowe parametry odbiorników i realizacje układowe.

Szczególnie dużo miejsca autor poświęca zagadnieniom radiokomunikacji CB (zakresy, kanały, zasięg, schematy blokowe, wybrane aplikacje układów scalonych).

Ci którzy na poważnie interesują się Ukrainą tę książkę już przeczytali. Ale zapotrzebowanie na wiedzę na ten temat sięga coraz szerszych kręgów społeczeństwa – można więc zrobić dobry uczynek i polecić tę lekturę, tym którzy jeszcze jej nie znają.

W „Barszczu ukraińskim” Piotra Pogorzelskiego paradoksalnie nie przeczytamy nic o tym, co wszystkich najbardziej interesuje, czyli o wydarzeniach na Euromajdanie oraz, tym bardziej, na Krymie. Autor bowiem zakończył pracę nad książką przysłowiowo „za pięć dwunasta”. W żadnym wypadku nie ujmuje to jednak w niczym tej książce, gdyż wrzenie na Ukrainie nie wzięło się z próżni. Historyczne, polityczne, gospodarcze, społeczne składniki, które złożyły się na ten swoisty tragiczny ukraiński barszcz, który obecnie obserwujemy zostały przez Pogorzelskiego opisane z oddaniem każdego detalu.

Edytorskim mankamentem książki jest brak tabel i mapek – dzięki nim łatwiej by się przyswajało niektóre informacje.

Stres, o nim chyba każdy słyszał, a przynajmniej kiedyś poczuł tego „stwora”. Jak sobie z nim poradzić i jak można do niego podejść podpowiada książka „Pokonaj stres z Kaizen”.

Początkowo podchodziłam ze sporym dystansem do tejże pozycji. Okazało się jednak, że wpadła w moje łapki w odpowiednim momencie. I pomogła mi nabrać dystansu do pewnych spraw.

Przejdźmy może do wyglądu zewnętrznego książki. Okładka wydaje się dość trwała choć nie jest ona „twardą”. Na jej przedniej części widnieje postać tygrysa jakby z cyrkowego widowiska. Zapytacie czemu tygrys? Swego rodzaju odpowiedź na to pytanie można uzyskać podczas lektury.

Sama czcionka jest duża i czytelna. Wygodnie się dzięki temu ją czyta i nie męczy się w ten sposób za bardzo wzroku. Jest to więc sporym plusem.

Na początku pozycji znaleźć można swego rodzaju motto. Są nim słowa autorstwa Marka Twaina. Może on motywować do działania. Kilka informacji o samym autorze znaleźć można na jednej z części okładki. Jest on jak możemy się dowiedzieć socjologiem, trenerem oraz coachem. Do tego jest miłośnikiem dużych motocykli.

Niektórych może zainteresować informacja, że nie jest to pierwsza z książek odnoszących się do Kaizen. Jarosław Gibas jest też autorem innej pozycji, która odwołuje się do tej metody. Niestety na końcu publikacji („Pokonaj stres z Kaizen”) znaleźć możemy reklamę tego wytworu. Przypomina to zabieg, który zauważyłam i w innych wydawnictwach, który jednak mi akurat nie za bardzo pasuje.

Jak można się dowiedzieć podczas lektury Kaizen oznacza „poprawa, polepszenie, zmiana na lepsze”. Jest to metoda, która swe korzenie ma w zarządzaniu w biznesie. Jest ona swoistą metodą małych kroków, co wydaje się logicznym pomysłem, logiczną metodą.

W pozycji tej znaleźć można również zagadnienia odnoszące się do relacji pomiędzy stresem a zdrowiem. Co niektórych z czytelników może zaciekawić a inni mogą zaś uznać, że z tego co zaprezentowano prawie każda choroba ma swe przyczyny w tym zjawisku. Więc czy nie przesadza się w ten sposób? Pozostawiam to pytanie do odpowiedzi dla każdego z czytelników.

Niestety znaleźć możemy w tej książce również kilka nazwijmy to „małych błędów w druku”. Znajduje się tu kilka „literówek”, które mogą chwilowo rozpraszać.

Reasumując nie spodziewałam się tego, ale myślę, że może to być wartościowa lektura. Część nadmienionych tu rzeczy już gdzieś tam słyszałam, inne zaś były dla mnie swoistym „novum”. Książka ta trafiła w moje łapki w odpowiednim czasie za co jestem wdzięczna. Dzięki temu mogłam z niej „wynieść” więcej niż gdyby przypadła w inny czas, który byłby mniej „stresowy”.