Recenzje

Polskich przewodników turystycznych po Izraelu jest już niemało na naszym rynku wydawniczym. Ich najważniejszym atutem jest aktualność, ale także polonica, porady praktyczne i opisy miejsc mniej dotąd znanych. Izrael od początku lat 90. jest coraz popularniejszym celem pielgrzymek, dostępnym właściwie dla szerokiego odbiorcy.

Najnowsza publikacja Helionu jest użytecznym źródłem wiedzy dla każdego, kto wyjeżdża do Izraela lub taką podróż planuje. Zawiera podstawowe informacje o kraju, jego historii, przyrodzie, kulturze, a nawet uwarunkowaniach politycznych. Wskazuje konkretnie destynacje, które dla człowieka religijnego, ale nie tylko, są niezwykle ważne. Dodajmy, że omawiany przewodnik jest wariantem wcześniejszego przewodnika po Izraelu, wydanego również przez tę oficynę.

Głównym miejscem, któremu autor poświęca najwięcej uwagi, jest oczywiście miasto trzech religii - Jerozolima - i jej okolice. Miasto niezwykłe, w którym mieszają się tradycje i wyznania, miasto święte dla chrześcijan, Żydów i muzułmanów. A przede wszystkim miasto nadzwyczajnej urody, leżące na wzgórzach, za którymi od południa zaczyna się pustynia Negev. Naturalnie, skrótowe opisy jerozolimskich zabytków z wszelkich możliwych epok historycznych tylko sygnalizują dziedzictwo miasta, ale każdy pielgrzymujący katolik znajdzie tu wszystkie wypatrywane sakralia. Przewodnik uwzględnia w zasadzie wszystkie miejsca związane z życiem Chrystusa - od narodzin w Betlejem, miasteczku pod jurysdykcją palestyńską, do Nazaretu, gdzie się wychował, po szereg miast znanych nam z Ewangelii, gdzie nauczał. To niezwykle ciekawe zakątki Dolnej Galilei, łącznie z jeziorem Genezaret, zwanym Morzem Galilejskim, po Judeę i górę Synaj (to już terytorium Egiptu). Wartością dodaną są w przewodniku opisy najciekawszych turystycznie i religijnie miejsc w Jordanii i Syrii, dokąd rozum i polskie MSZ odradzają chwilowo zaglądać.

Anna Owczarz-Dadan, to znana autorka książek na temat oprogramowania firmy Adobe, szczególnie temu poświęconemu retuszowi i obróbce zdjęć. Ma na swoim koncie między innymi takie książki jak Fotografia cyfrowa. Ilustrowany przewodnik. Wydanie II czy Photoshop CS5 PL. Szkoła efektu. Jeśli przejrzycie listę jej książek, szybko zauważycie, że opisuje funkcje i działanie tych programów już od bardzo dawna – jest autorką ponad 24 książek poświęconych m.in. grafice komputerowej i fotografi. Śmiało można więc stwierdzić, że wie o czym pisze i jest niekwestionowanym autorytetem w tym temacie.

Tak jak wspomniałam wcześniej, książką którą otrzymałam do zrecenzowania jest jej najnowsza publikacja - Zaklęcia Photoshopa. Edycja zdjęć. Wydanie II. Jak sama nazwa wskazuje, poświęcona jest Photoshopowi w odniesieniu do edycji i retuszu zdjęć, dedykowana przede wszystkim fotografikom. Jeśli nie zajmujesz się tą tematyką, nie zamykaj jeszcze okna! Szczególną uwagę na tą pozycję powinny zwrócić uwagę także osoby, które chciałyby poznać techniki fotomanipulacji.

Pierwsze wrażenie

Moje pierwsze zetknięcie z książką było dość przytłaczające, szczególnie z powodu jej obszerności (książka ma około 650 stron!), drugim powodem była moja niechęć do pozycji w stylu biblii oprogramowania od A do Z. Nie mówię tutaj, że takie książki nie są wartościowe, uważam jednak, że jeśli przeczytamy jedną na temat danego programu – w zupełności wystarczy.

Kolejne wrażenia dotyczą już samego jej wyglądu, oceniam go pozytywnie. Zaklęcia Photoshopa…  wydane zostały schludnie, wszystkie elementy składowe są spójne i ładnie zaprojektowane, dzięki czemu łatwo odnaleźć się podczas szybkiego przeglądania. Treść jest czytelna, a duża ilość ilustracji zachęca do dalszego czytania i daje ogląd odnośnie poziomu i umiejętności fotograficzno-graficznych oraz stylu autorki. Papier na jakim wydrukowane zostały zarówno treści jak i grafiki jest dobrej jakości. Jest to moim zdaniem bardzo istotne, szczególnie że nieraz podczas czytania musimy skupiać się na drobnych różnicach pomiędzy prezentowanymi pracami.

Z powodu swojej wielkości i jakości papieru, książka waży sporo i nie wyobrażam sobie czytania jej bez żadnego podparcia. Dziwi także brak twardej oprawy, przy pozycji tego „kalibru” bardzo łatwo o zniszczenie miękkiej okładki.

Czego dowiemy się z książki?

Niektórzy zarzucali mi przy poprzednich recenzjach książek, że za bardzo skupiają się na opisie tego co jest w środku, a za mało na moich własnych odczuciach związanych z jej odbiorem. Trudno się z tym nie zgodzić, jednak zawsze chcę przybliżyć potencjalnemu czytelnikowi zawartość i dzięki temu ułatwić decyzję odnośnie ewentualnego kupna. Dlatego też tym razem pozwolę sobie opisać to, czego możecie spodziewać się w książce. Nie nastawiajcie się jednak negatywnie – w kolejnym dziale podzielę się moją opinią na temat tej książki.

Tak jak wspomniałam wcześniej – kiedy pierwszy raz zobaczyłam tę książkę, byłam przekonana, że to kolejne z tych wydań, które w nudny sposób opisują kolejne zagadnienia i funkcjonalności oprogramowania. Już po kilku rozdziałach okazało się jednak, że nie miałam racji. Książka Anny Owczarz-Dadan nie opisuje po kolei funkcjonalności, a raczej efekty i zagadnienia, które powinniśmy poznać, jeśli chcemy umiejętnie retuszować wykonywane przez siebie (i nie tylko) zdjęcia.

Zaklęcia Photoshopa… podzielona została na 3 główne części, a te na 14 różnych rozdziałów. Każdy z nich opisuje inną technikę pracy z obrazem i także składa się z poddziałów. Jeśli jesteście zainteresowani spisem treści albo przykładowymi fragmentami książki, zapraszam na jej podstronę na stronie wydawnictwa Helion.

Nadszedł czas na moją opinię… Czy polecam tą książkę? Zdecydowanie tak i to nie tylko dlatego, że jesteśmy jej patronem medialnym. W miarę czytania powoli staje się oczywiste, że autorka zna oprogramowanie o którym pisze naprawdę bardzo dobrze i co ważniejsze – bardzo chce dzielić się tą wiedzą. W różnych rozdziałach, poświęconych różnym metodom, zdarzają się wstawki odkrywające przed czytelnikiem funkcje i narzędzia, których znajomość może okazać się bardzo przydatna. Co ciekawe – wstawki te często nie mają bardzo dużego związku z opisywanym zagadnieniem, wygląda to raczej tak, jakby autorka poznała kolejną funkcję i po prostu chciała się nią podzielić. W świecie w którym spora część osób trzyma swoją wiedzę tylko dla siebie, bardzo to cenię – i tak, zdaję sobie sprawę, że autorka otrzymuje wynagrodzenie za dzielenie się informacjami, wstawki o których piszę mogłyby jednak spokojnie zostać przemilczane i nie miałoby to wpływu na ogólne zrozumienie opisywanych tematów.

Tematyka książki oraz sposób przedstawienia kolejnych zagadnień, przeprowadzany jest na ciekawych przykładach, które w bardzo prosty sposób można odnieść do własnych zdjęć. Sama autorka zachęca do trenowania z nią podczas czytania i wykorzystywania do tego fotografii z własnej biblioteki. Takie ćwiczenie podczas czytania dodaje temu trochę życia, umila lekturę i motywuje do dalszej nauki. Wracając do samego odbioru książki – wszystkie funkcje i efekty opisane są bardzo dokładnie (często aż zbyt dokładnie, ale o tym za moment), wykonywane krok po kroku i w taki sam sposób ilustrowane. Nikt nie oszczędzał tutaj na papierze, ani tuszu niezbędnym do wydrukowania tak dużej ilości zrzutów ekranowych. Oprócz szczegółowych opisów w książce znajdziemy także uwagi i wskazówki wyróżnione w ramkach, zawierają one adnotacje od autorki oraz inne sposoby uzyskania danego efektu. Z czasem taka szczegółowość staje się jednak odrobinę męcząca. Z rozdziału na rozdział powtarzany do znudzenia opis zamiany warstwy na obiekt inteligentny i sposobu przybliżania zdjęcia do odpowiedniej wielkości zaczynają drażnić. Wydaje mi się jednak, że książka ta nie została napisana z myślą od czytania jej od deski do deski, a raczej zaglądania do niej w razie potrzeby, więc staram się te opisy jakoś przełknąć i znaleźć w tym działaniu logikę. Ciekawy jest także sposób wysławiania się Anny Owczarz-Dadan. Język jakim się posługuje jest prosty, swobodny i pozbawiony pompatycznego stylu. Zwraca się do czytelnika i dzięki temu utrzymuje jego uwagę. To, co jednak smuci, to odmiana męska wszystkich tego typu zwrotów, nie ma się jednak co dziwić, chyba wszystkie kobiety pracujące w branży graficznej i fotograficznej przyzwyczaiły się już do tego. Podsumowując – książka Zaklęcia Photoshopa. Edycja zdjęć. Wydanie II, to bardzo dobra propozycja zarówno dla fotografików chcących lepiej retuszować swoje zdjęcia oraz grafików, którzy tworzą prace wymagające łączenia i modyfikowania różnych plików graficznych.

To paradoksalnie trudna książka, dotykająca bolesnych spraw, a jednocześnie historia, która wciąga, nie pozwala odłożyć lektury na później, zapada w pamięć. Zatem choć trudno tu szukać krzepiących, radosnych scen, to na pewno jest to pozycja, po którą warto sięgnąć.

Jej bohatera poznajemy w szczególnie trudnym momencie: wraca do rodzinnego domu, by towarzyszyć ostatnim chwilom życia matki chorej na nowotwór mózgu. Jego ojciec zmarł siedem lat wcześniej, zatem w opuszczonym domu, z dziczejącym ogrodem, rozrośniętym żywopłotem są tylko we dwoje: ciężko chora matka mająca trudności z formułowaniem słów oraz on - syn, dla którego powrót wiąże się z bardzo bolesnymi wspomnieniami.

Jest jedynakiem, ale niezupełnie - ten właśnie fakt zaważył na całym jego życiu. Kiedy miał dwa lata, urodził się jego brat Michael, który nie przeżył całego dnia. Potem mama jako "szczególnie dobra osoba" (takie jej słowa przytacza chłopiec) "bierze na wychowanie dzieci, których matki i ojcowie nie są tak dobrzy albo walczą ze sobą, chociaż głęboko w środku są dobrymi ludźmi". Zawsze są to chłopcy: "Ani razu nie przyjęliśmy na wychowanie dziewczynki. Nigdy. Być może dlatego, że dziewczynki traktuje się lepiej niż chłopców. Albo dlatego, że dziewczynki są grzeczniejsze. Albo dlatego, że rodzice bardziej kochają dziewczynki niż chłopców. Albo dlatego, że dziewczynki rodzą się tylko dobrym rodzicom". Chłopców było dziewięciu: "Daje to trzy lata opieki dwadzieścia cztery godziny na dobę. Nie wspominając tych siedmiu lat, które poświęciła Robertowi".

W tych kilku cytatach można by odnaleźć obraz matki - osoby doświadczonej przez los, ale niezwykle wielkodusznej, pomocnej, nieobojętnej na innych. Ale też i historię chłopca, który czuł się nierozumiany, mniej ważny, chłopca pozostawionego samemu sobie z jego rozterkami, uczuciem zazdrości wobec pojawiających się w domu kolejnych dzieci. One też mają swoje problemy, przyzwyczajenia, nie zawsze z sympatią odnoszą się do tego "nowego" brata, zatem dzieciństwo zamiast czasem radości staje się pasmem napięć, nieporozumień, frustracji.

Zatem pierwsze strony przynoszą obraz dorosłego bohatera, wracającego w trudnej chwili do rodzinnego domu dwudziestoośmiolatka. Kolejny rozdział przenosi nas w przeszłość, do chwili, gdy w domu ośmioletniego wówczas bohatera pojawia się ostatni z chłopców wziętych pod opiekę - niespełna trzynastoletni "Robert Chmurny". Aż do końca lektury te dwa spojrzenia będą się przeplatały, z ich przenikania się, dopełniania powstanie obraz zdarzeń, które rozegrały się przed laty i zaważyły na całym życiu bohatera.

Matka nazywa go Robertem, on sam przedstawia się jako Michael, opowiada, że jest adoptowany, wymyśla wciąż nowe historie o sobie, bo i dla niego prawda jest bolesna, trudna do zrozumienia. Po śmierci ojca po raz pierwszy wraca w rodzinne strony. Działa chaotycznie, drobiazgi doprowadzają do do wybuchu, zmaga się z prawdą i docieka - czy to, co się stało, to wyłącznie wina rodziców, czy wprost przeciwnie: "co jest prawdą: ich zaniedbanie czy moja zazdrość".

Ta poruszająca lektura nie pozostawi chyba nikogo obojętnym: autorowi udało się doskonale ukazać psychikę dziecka, sposób patrzenia na świat, pojmowania go. Bohaterowi nie udaje się do końca wyprostować spraw z przeszłości, które rzutują na jego obecne życie. Czytelnik także długo pozostanie pod wrażeniem poznanej historii...

Książka Dave’a Kerpena „Lubię to! Potęga marketingu szeptanego na Facebooku” otwiera oczy na to, jak duże możliwości media społecznościowe dają firmom – nawet tym najmniejszym. Aby jednak na tym skorzystać, porady autora trzeba naprawdę wziąć sobie do serca.

Podchodziłem do tej książki sceptycznie, obawiając się, że znajdę w niej coś w rodzaju instrukcji obsługi Facebooka, a więc zbiór rad z rodzaju oczywistych, które przydać mogą się jedynie komuś, kto pojęcie „social media” zna tylko z gazet (drukowanych, bo internetu nie używa). Na szczęście się myliłem.

Warto sięgnąć po tę książkę z otwartym umysłem, nie rezygnując z fragmentów o charakterze instrukcji, bo powiedzmy sobie szczerze, takie też tu występują. Jednak wbrew pozorom, także w nich można znaleźć ciekawe informacje. Ale to, co najcenniejsze, to podparte przykładami podpowiedzi, w jaki sposób wykorzystać moc Facebooka, by niskim kosztem przeprowadzić skuteczne działania marketingowe.

Dave Kerpen wie, o czym pisze, ponieważ sukces swojej firmy oparł właśnie na mediach społecznościowych. Jest on współzałożycielem oraz dyrektorem generalnym Likeable Media – firmy, która stoi za sukcesem marketingowym wielu amerykańskich (głównie małych i średnich) przedsiębiorstw. Zarówno jego własny majątek, jak i majątki jego klientów, to w dużej mierze zasługa umiejętnego korzystania z Facebooka. Warto więc posłuchać, co ma do powiedzenia.

Social media to sprawa strategiczna

Facebook nie jest medium takim samym jak inne, dlatego nie sprawdzi się, jeśli będziemy z niego korzystali tak, jak z narzędzia do emitowania reklam. Sprawą oczywistą (choć niestety wciąż nie dla wszystkich) jest to, że fanów w mediach społecznościowych trzeba angażować, a więc dopytywać, zachęcać do wyrażania opinii. Suche komunikaty należy zastąpić różnorodnymi przekazami – zdjęciami, filmami, konkursami, testami. Im większa różnorodność, tym lepiej. Ale to, co wydaje się kluczowe, to bycie autentycznym i transparentnym.

Stosunkowo łatwo wynająć specjalistę social media i powiedzieć mu, żeby wrzucał „fajne treści”, zdobywał lajki i komentarze. Znacznie trudniej sprawić, by działalność na Facebooku została niejako wpisana w DNA firmy. A to konieczne, jeśli chcemy naprawdę odnosić korzyści. W mediach społecznościowych nie ma mowy o niejasnych promocjach, o ignorowaniu głosów pojedynczych niezadowolonych osób, o odsyłaniu do oficjalnych komunikatów firmy.

Fan z Facebooka musi otrzymać oficjalną, prawdziwą i pozytywną odpowiedź na swoje wątpliwości w ciągu kilku minut od ich zgłoszenia. Jeśli potencjalni klienci wspólnie organizują się wokół jakiegoś pomysłu, firma powinna się do niego odnieść nawet, jeśli wydaje się to sprawą o marginalnym znaczeniu itd.

Sprzedawaj dzięki emocjom!

Kerpen wprost porusza także sprawę zysków osiąganych przez firmy dzięki mediom społecznościowym. I podaje wiele ciekawych przykładów świadczących o tym, że to nie mrzonki! Za pomocą Facebooka naprawdę można dziś sprzedawać!

Słabo jednak sprawdzają się dedykowane w tym celu aplikacje sklepowe. Facebook wpływa na sprzedaż w zupełnie inny sposób – pozwala zgromadzić wokół marki tysiące obserwatorów, którzy dzięki pozytywnym kontaktom z firmą, w przyszłości mogą stać się jej bardzo lojalnymi klientami. Najczęściej aktywność w social mediach przekłada się na rozwój organiczny, rozłożony w czasie. Ale bywa i tak, że jedna głośna akcja może napędzić firmie setki, a nawet tysiące klientów!

Zróbmy jednak ważne zastrzeżenie. Ktoś, kto chce sprzedawać dzięki Facebookowi, nie osiągnie tego celu, jeśli nie będzie potrafił działać w sposób szybki, przejrzysty i przyjazny klientom. W mediach społecznościowych nie rządzą liczby, ale emocje. I właśnie zrozumienie tego jest chyba najważniejszym kluczem do sukcesu.

Kerpen podsumowuje swoje propozycje w pięciu punktach:

- słuchaj uważnie
- bądź transparentny
- odpowiadaj ludziom
- bądź autentyczny
- opowiadaj świetne historie.

Aby robić biznes z wykorzystaniem mediów społecznościowych, musisz mocno zaangażować się w przestrzeganie każdego z tych punktów. Jeśli odpuścisz sobie choćby jeden z nich, dla fanów z Facebooka będziesz skończony. A przecież w samej Polsce Facebook ma już ponad 10 mln użytkowników. Czy stać Cię na to, aby zignorować 1/4 populacji Polski? Jeśli nie, zainteresuj się tą książką.

Szaro, zimno, deszcz stuka w okna... idealny czas, aby sięgnąć po dobrą książkę. A taką z pewnością są Pokolenia... Katarzyny Drogiej.

Dla autorki jest to dzieło szczególne- na około czterystu stronach zawarła historię swojej rodziny, główną bohaterką czyniąc matkę Janinę- osobę najbliższą sercu, ale i będącą najlepszym źródłem wszystkich opowieści.

Z pewnością każdy, gdyby sięgnął do historii swoich przodków, znalazłby w nich gotowy scenariusz na film czy powieść. Burzliwe losy, trudne czasy, inna mentalność, różne postawy wobec świata i ludzi, ale i polityki, obok której kiedyś nie dało się przejść obojętnie. Czasy wojenne i te późniejsze są dla obecnego pokolenia coraz mniej wyraźne, a pamiętają je już tylko nieliczni. I dlatego warto je utrwalić - są one bowiem prawdziwym skarbem, świadectwem dawnych czasów, ale i ciekawych losów.

Katarzyna Droga, zarówno dzięki opowieściom rodzinnym, jak i pamiętnikowi, który matka pisała w latach swojej młodości, nakreśliła portret czasów, w których przyszło żyć jej najbliższym. Nie wojny jednak czy komunistyczna bieda grają w tej intymnej powieści pierwsze skrzypce. Najważniejsi są ludzie. Rodzina, przyjaciele, ale i miejsce, które stanowi centrum całej historii i jako jedyne przez te wszystkie lata gromadziło porozrzucanych po całym kraju członków rodziny. Jest to Stokowo nad Narwią, a jego obraz nie ma żadnej skazy - autorka i jej matka traktują je z czułością i sentymentem, idealizując każdorazowy pobyt w rodzinnych zakątkach.

Wraz z autorką odkrywamy, krok po kroku, historię rodziny Zajewiczów. Zaczyna się ona od wspomnień Janki, która przedstawia swoich przodków - pierwszych mieszkańców Stokowa, małej wsi nad Narwią. Dowiadujemy się o postawionym tam Białym Domku, a także o jego smutnym losie przesądzonym przez bezlitosne czasy wojny. Rodzina Zajewiczów jednak nigdy nie opuściła miejsca, w którym wcześniej zapuściła korzenie. Wybudowano nowy dom, który przetrwał trudne czasy, aby już zawsze stanowić idealne miejsce rodzinnych spotkań i wszystkich ważniejszych okoliczności.

Życie Janki poznajemy od czasów jej młodości. Wszystko przedstawione jest w nim z dużą dozą szczegółowości. Janka jest bystrym obserwatorem życia codziennego, pamięta bowiem o wszystkich ważnych miejscach oraz osobach, które poznała na przestrzeni tych kilku dekad. Dostajemy też odrobinę pięknej i prawdziwej miłości, dużo bardziej wiarygodnej i urzekającej niż tej ze współczesnych romansów. Mąż Janki, Leszek, niczym doktor Judym z powieści Żeromskiego, spełnia się jako lekarz-specjalista i oddaje się temu bez reszty, swoją pasją i sympatyczną naturą zarażając wszystkich dookoła. Janka przedstawia go jako prawdziwy ideał. Nie tylko jednak miłość idealna miała miejsce w tamtych czasach. Pokazane są także inne odmiany tego uczucia. Losy przyjaciół oraz bliskich mają wiele kolorów i odcieni, zależnych od ich decyzji oraz pisanych im losów - raz tragicznych, raz zaskakujących i pozytywnych.

Katarzyna Droga wszystkie te historie opisuje z pisarskim zacięciem i dużym zaangażowaniem. Ma dobry styl i odpowiedni warsztat, dzięki czemu książkę chłonie szybko. Opowieści się nie dłużą, są opowiedziane spójnie, a krótkie rozdziały oraz podział na części, który wskazuje na etapy w życiu Janki, tylko dodają porządku. Trudno się tu zgubić, mimo wielu bohaterów, miejscowości, zdarzeń - to właśnie zasługa świetnego pióra Katarzyny Drogiej.

Trudno uwierzyć, że Pokolenia... to nie fikcyjny scenariusz filmu, a prawdziwe życie. Wyidealizowane, wręcz magiczne w swym odległym obrazie, ale jednocześnie wiarygodne, gdyż można poczuć emocje, które towarzyszą każdej stronie, każdej opowieści wprowadzającej czytelnika w ciekawe losy rodziny Zajewiczów. Powieść zachęca do odkrywania własnych rodzinnych historii, a także wzmaga ciekawość o dawnych czasach. Czy ludzie rzeczywiście tak bardzo różnili się od nas? Czy można wskazać, które czasy są lepsze? Każdy będzie mógł sam sobie odpowiedzieć na to pytanie, czytając właśnie Pokolenia...