Recenzje

Książka o Androidzie, a na okładce nieistniejący telefon z interfejsem iPhone'a. Zaczyna się zabawnie, ale po kolei.

Pierwszym pytaniem powinno być sakramentalne: Czy ta książka jest dla mnie? Autorzy otwarcie piszą, że ich dzieło nie jest typu „od zera do bohatera" wymagana jest podstawowa znajomość Javy. I naprawdę warto ją znać, bo bez tego ani rusz.

Jeśli ogarniasz Javę, na początku czeka Cię przeprawa przez 70 stron opisu systemu i konfiguracji środowiska programistycznego. Już tutaj wychodzi największy problem z tą książką (tak jak z praktycznie wszystkimi innymi) jest nieaktualna. Została wydana w 2011 r., a dwa lata to ogrom czasu na rynku mobilnym. Dodajmy do tego czas potrzebny na samo jej napisanie, przejście przez korektę, przetłumaczenie, drukowanie itp. W ten oto sposób otrzymujemy produkt, według którego najświeższą wersją systemu jest Android 2.2 Froyo. Ile czasu zajmuje cały proces wydawniczy widać po zamieszczonym w książce wykresie dotyczącym najpopularniejszych wersji Androida znajdziemy tam wersję 3.1 Honeycomb.

Niestety, trzeba się do tego przyzwyczaić. W czasie czytania jesteśmy ostrzegani np. że dana funkcjonalność została wprowadzona w Androidzie 1.5, więc posiadacze starszej wersji mogą mieć problem. Nie obyło się także bez opisu obsługi trackballa i zdecydowanie odchodzącego do lamusa przycisku „szukaj". A to tylko wierzchołek góry lodowej.

Po paru złych słowach czas na pochwały. Nie biorąc pod uwagę przestarzałych API i narzędzi programistycznych, książka jest naprawdę dobra. Sęk w tym, że samo programowanie na Androida aż tak nie uległo zmianie schemat jest podobny. Ciągle wszystko opiera się na kilku podstawowych elementach, interfejs tworzy się w XML-u i w ten sam sposób przechowuje się wartości. Oczywiście pojawiło się multum nowych klas oraz funkcji, a wytyczne wyglądają inaczej, ale to jest sucha wiedza, którą zawsze można doczytać i przećwiczyć.

Naprawdę przypadło mi do gustu ułożenie rozdziałów. Wspominałem o wstępie z historią systemu i konfiguracją środowiska, kolejnym etapem jest samo odpalenie aplikacji na emulatorze.

Drugą część zaczynamy od poznania struktury programu oraz najważniejszego pliku manifestu. Tutaj też zaczyna się programowanie, wzbogacane o zarządzanie zasobami.

Kolejna sekcja jest w całości poświęcona tematowi interfejsu. Nie trzeba mówić, jak ważne jest to zagadnienie, więc dobrze, że nie zostało przerzucone na dalsze rozdziały. Poza tym fajnie od tego zacząć tworzenie pierwszych aplikacji, później dodając rzeczywistą funkcję.

Część czwarta to przedstawienie wszystkich podstawowych interfejsów programowania aplikacji (API) na Androida. Przechowywanie danych, czujniki, usługi sieciowe, lokalizacja, multimedia, a nawet grafika 3D i NDK (Native Development Kit). Opracowano podstawowe interfejsy, które na początek wystarczą, a niektóre z tych tematów można nawet z czystym sumieniem ominąć.

Gdy już omówiono, jak zaimplementować podstawową funkcję, przedstawiane są dodatkowe zasady i rozszerzenie działania aplikacji. Mowa o powiadomieniach, wibracjach, backupie danych oraz pracy w tle. Nie zapomniano także o dostępności aplikacji w różnych kontekstach, czyli widżetach, a nawet żywych tapetach. Na koniec tej części jedno z najważniejszych zagadnień programowania na Androida jak radzić sobie z fragmentacją. Znowu od czasu wprowadzenie książki wprowadzono wiele udogodnień w tej kwestii, ale lepsze to niż nic.

Ostatnia sekcja nie skupia się na stricte programowaniu, ale na całym procesie wdrażania aplikacji: podejście do jej tworzenia, testowanie, wprowadzanie do sprzedaży.

Na koniec czas na dodatki, czyli przewodniki po emulatorze Androida, ADB, DDMS, sqlite i Eclipse IDE.

W „przewodniku" znajduje się także coś, co bardzo cenię w każdej poważnej książce luźniejsze wstawki. Nie ma ich zbyt wiele, ale przynajmniej raz na jakiś czas można je spotkać, a to się liczy. „Uzyskana animacja może wyglądać tak, jak ta przedstawiona na rysunku 9.14 wystarczy sobie wyobrazić, że się rusza" od razu sprawia, że czyta się przyjemniej.

Jak wspomniałem, spodobała mi się kolejność tematów. Niby nic specjalnego, ale moja pierwsza książka o programowaniu na Androida „Android 2. Tworzenie aplikacji" miała początek ciężki do przebrnięcia właśnie przez dziwny układ.

Czy warto kupić „Android. Programowanie aplikacji na urządzenia przenośne"? Aby znać na to odpowiedź, musisz sobie zadać jedno bardzo, ale to bardzo ważne pytanie: czy chcę się uczyć programowania na Androida z książek Moim zdaniem nie są one potrzebne i w Internecie znajdziesz aż nadto świetnych tutoriali. Ale jeśli wolisz ten sposób nauki, ta książka będzie naprawdę dobrym początkiem.

Chcesz jechać na koniec świata? Oto książka dla ciebie

To książka o Australii - najmniejszym kontynencie globu. "Lady Australia" utkana ze skrawków luźnych skojarzeń, układa się w spójny obraz podróży przez krainę fascynującą i fantasmagoryczną. W podróż zabiera nas podróżnik Marek Tomalik.

To książka dla tych, którzy tam byli, czyli dla mnie. Widzę miejsca, które odwiedziłem. Ja tam byłem, ja to widziałem. Mogę porównywać. To jest książka dla tych, którzy marzą o podróży do Australii. Ułatwi im wiele decyzji - napisał o książce "Lady Australia" Marek Niedźwiecki, znany dziennikarz radiowej Trójki.

Jej autor Marek Tomalik to podróżnik, dziennikarz, a z wykształcenia geolog. Od 1989 roku systematycznie jeździ do Australii. Organizuje wyprawy do Outback. Deklaruje, że Australia to jego miejsce na ziemi, zawsze jednak wraca w Beskidy.

Australia to miejsce niezwykłe. Mieszka tam m.in. Iron Lady - Żelazna Barbie, która dysponując potężną siłą nabierała diabelskiej mocy w piątkowe i sobotnie wieczory. Wtedy do jej pubu zjeżdżali się z okolicznych kopalni i innych miejsc pracy panowie, którzy pili kolejne piwa. Mogli się spodziewać, że zostaną potraktowani naprawdę wyjątkowo.. Żelazna Barbie odrywała rękawy ich koszul i jako trofea wieszała je u sufitu. Były ich tam setki - pisze w swej książce Tomalik.

Wielu się Australią zachwyca, ale żyć tam nie każdy potrafi. Bard Jacek Kaczmarski podziwiał kolory i przyrodę Australii, jej wielką przestrzeń i siłę, po czym... pakował walizki i wracał do Polski.

Australia widziana oczami Marka Tomalika to ziemia wielkich kontrastów i możliwości, wciągająca i rzucająca wyzwania. Piękno australijskiej ziemi, przywołuje niespokojne duchy.

Autor zakochany w swej Lady od lat, postanowił miłość do niej przelać na karty papieru. Powstała publikacja o intrygującym tytule - "Lady Australia". Tekst książki na pozór utkany ze skrawków luźnych skojarzeń, układa się w spójny obraz podróży przez krainę fascynującą i fantasmagoryczną.

Kluczem do drzwi percepcji jest angielski malarz i poeta William Blake, a każdy z rozdziałów opowieści ma swojego ducha muzycznego - mówi Marek Tomalik i dodaje, że duchami muzycznymi, prowadzącymi przez kolejne rozdziały fotoplastykonu są m.in.: Jacek Kaczmarski, Keith Jarrett, Erik Satie.

Dziwna, niepokojąca, martwa, trupia wręcz woń. To przerażające. Stoję po kolana w wodzie i jest mi głupio. Nas, ludzi, nie powinno tu być-tak Bartek Sabela opisuje w „Może (morze) wróci" pierwsze spotkanie z Jeziorem Aralskim. W miejscu tym powinno być głębokie morze. Ale go nie ma. Dlaczego Bo wyparowało! Nie samo jednak. Pomógł mu w tym chory pomysł człowieka, wizja gigantycznych plantacji bawełny nawadnianych wodą- płynącą kilometrami kanałów-z Amu-darii i Syr-darii. - Nie wyschnie. A jeśli wyschnie, to trudno - miał rzec Chruszczow, gdy przyjechał do Mujnaku, wtedy portu nad Aralem. Partactwo budowniczych sprawiło, że tylko niewielka część wody docierała do plantacji bawełny, białego złota Uzbekistanu. Ziemia stawała się jałowa, zatruta pestycydami, zaś morze, pozbawione dopływu wody, ginęło. Wiatry, które niosą pył z nowej pustyni, mogą nieść także zagładę. Na Wyspie Wozrożdienija Armia Czerwona testowała bowiem śmiercionośną broń biologiczną... Wstrząsający opis skazanego na zagładę morza to część uzbeckiej rzeczywistości. Z Sabelą zaglądamy też do Taszkentu, Samarkandy, Bucha ry, Chiwy, a także Nukusz niezwykłym Muzeum Sztuki. Warto również zwrócić uwagę na piękne zdjęcia, także Jeziora Aralskiego z lat 1960 i 2012 (dają obraz katastrofy) oraz interesujące rysunki autora. I tylko pomyśleć, że nie byłoby wspaniałego reportażu, gdyby nie fotograf ia -inspiracja dla Sabeli do podróży-wielbłąda przechodzącego w pobliżu zatopionego w piasku kutra rybackiego. „Może..." czyta się doskonale.

Alternatywny Tolkienowski świat przedstawiony zainspirował grono filozofów do podjęcia odwiecznych i fundamentalnych zagadnień ludzkich w kontekście najważniejszych idei filozoficznych.

Punktem wyjścia wielu autorskich refleksji na filozoficzne tematy na kanwie utworu Johna Ronalda Reuela Tolkiena Hobbit, czyli tam i z powrotem jest interesujące spostrzeżenie, sytuujące jego opowieść w samym źródle filozofii, mianowicie stwierdzenie analogii między przypowieścią o Bilbie Bagginsie a platońską alegorią jaskini. Gregory Bassham i Eric Bronson zauważają, że lekcja dana przez Tolkiena mieści się doskonale w ramach platońskiej opowieści o otwieraniu się na nowe idee i wyższe prawdy. Stwierdzają tym samym, że dziecięca historia, będąca preludium Władcy Pierścieni, stawia przed czytelnikami wiele głębokich pytań. Ich pokaźny rejestr wyliczony we wstępie wprowadza w złożony system zagadnień filozoficznych, podjętych w zebranych w tomie Hobbit i filozofia artykułach. Warto zaznaczyć, że rozważania uwzględniają świat Władcy Pierścieni, z którym obraz wydarzeń Hobbita nierozerwalnie się łączy.

Celem filozofów, autorów tekstów, analizujących elementy przygód Bilba, jest wykorzystanie literackiej opowieści dla upowszechnienia idei wielkich myślicieli. Silne związki między Tolkienem a czołowymi filozofami, ukryte w Śródziemiu, stają się bardziej dostrzegalne w rozprawkach im poświęconych. Paralele myślowe są widoczne za sprawą bezpośrednich przywołań twierdzeń, teorii, poczynając od źródeł filozofii: Sokratesa, Platona, Arystotelesa, Boecjusza, Laoziego, ale na nich nie poprzestając, bo wśród nawiązań odnalezione zostały przekazy nowożytnych i współczesnych nie tylko filozofów, ale i historyków, pisarzy, historyków, jak na przykład św. Tomasz z Akwinu, Thomas More, Karol Marks, Henry David Thoreau, Tom Morris, Hans Georg Gadamer, William Wordsworth, a nade wszystko Szekspir. Analogie z eposami starożytnymi nie tylko z kręgu europejskiego unaoczniają uniwersalne treści tkwiące w literackiej opowieści Tolkiena.

Bohaterowie Hobbita zdają się być zaznajomieni z jedynie słusznymi sposobami postępowania, jakie zalecane są przez filozofów. Podążając tropem maksym filozoficznych, jak też spostrzeżeń, złotych myśli, wysnuwanych z opowieści, czytelnik wchodzi na trop osobistego rozwoju. Śladem Tolkienowskich postaci uświadamia sobie pradawne prawdy, od których zazwyczaj pokusy życia oddalają. Czytelnicza wędrówka z Bilbem, pogłębiona o świadomość fundamentalnych zagadnień, przeobraża się za sprawą przewodnictwa autorów studiów i rozpraw w swoistą podróż w głąb samego siebie. Tolkienowska wizja natury, człowieka, świata jest zaproszeniem do refleksji nad współczesnymi dylematami egzystencjalnymi i cywilizacyjnymi. Jeden z autorów, W. Christopher Stewart przywołuje choćby sprawy klonowania, przedłużania ludzkiego życia, zmieniania klimatu Ziemi, eksterminacji za skutek broni masowego rażenia.

Hobbit Tolkiena to różne opowieści w zależności od tego, jakie treści się w książce dostrzega. Szereg artykułów dowodzi, że jedna skromna historia przygodowa kryje nieprzebrane bogactwo problemów. Różne rozważania ujawniają niezbity fakt, że mistrz Śródziemia oferuje swoistą terapię, charakterystyczną dla literatury fantasy. Jest nią uzdrawianie z fizycznej i duchowej ślepoty na zjawiska obecne w świecie. Hasłem wywoławczym wezwania do poszerzenia świadomości są słowa elfa Gildora do Froda: „Otacza cię szeroki świat: możesz się w nim zamknąć, lecz nie uda ci się na zawsze od niego odgrodzić”. Wszelkie trudności, z jakimi zmaga się człowiek rodzą się na styku jego jestestwa i świata zewnętrznego. Bohaterowie Hobbita reprezentują większość zwykłych ludzi. Kreatywność Tolkiena staje się zatem dla czytelnika wartościowym przewodnikiem, który we właściwy sposób oświetlają autorzy tomu Hobbit i filozofia.

Patric McEnroe i jego książka to wielkoszlemowy przewodnik po tenisie dla graczy, widzów i tych, którzy chcą spróbować. Bystrzaki - teraz możecie szlifować serwis, loby i uderzenia znad głowy bez żadnego problemu.

Passing shot, wolej czy błąd stóp to pojęcia, z którymi po przeczytaniu książki dla bystrzaków będziesz zasypiać. Autor umie przelać na papier swoją pasję do gry w tenisa, która choć nie przyniosła mu sukcesów Borisa Beckera spowodowała u niego zmianę stylu życia.

Zaczynamy więc od postaw - sprzętu, etykiety i zasad punktacji. Gem, set czy mecz to kolejne w wielu żargonowych słówek, które powinieneś poznać zanim wyruszysz na kort. W części drugiej poznajemy podstawowe uderzenia w tenisie, kroki i postawy pozwalające naśladować Agnieszkę Radwańską. Jest tam także mowa o strategii, jaką w każdym meczu musisz objąć. Udoskonalanie czy oraz ciekawostki dla miłośników tenisa dopełniają dzieła.

Książka ma ciekawy podział. Nie trzeba jej czytać od deski do deski - taki system kłócił by się z filozofią dla bystrzaków. Można czytać wybrane fragmenty, same anegdoty lub po prostu rzeczy wytłuszczone. Wytatuować powinno się dziesięć tenisowych (złotych) wskazówek: obserwuj piłkę, poruszaj stopami, odwiedź rakietę do tyłu, obrót barków, głowa wysoko, bioderka, rozluźnienie I spirntem na tenisowy kort.

Ważne są również biogramy najważniejszych osób w tenisie XX i XXI wieku. Czytam więc o takich tuzach, jak Boris Becker, Bjern Bogr, Jimmy Connors, Stefan Edberg, Rod Laver, Ivan Lendl, John McEnroe, John Newcombe, Ken Rosewall, Pete Sampras, Roger Federer, Rafael Nadal i Arthur Ashe. I o kobietach jest również. Jakich? Zapraszam do lektury!

Kawał doskonałej roboty. Kto uważa się za bystrzaka - do czytania! Kto chce nim zostać - niech również zainwestuje w tą książkę.