Recenzje

Na tę książkę czekałam z ogromną niecierpliwością, od momentu gdy wysłuchałam prelekcji Barta Sabeli, na Festiwalu Slajdów Podróżniczych w Katowicach.

Ilość wrażeń i emocji, jakie towarzyszyły mi podczas lektury, były tak potężne, że właściwie chciałabym zakończyć moją recenzję w tym momencie i poprosić każdego z Was o przeczytanie wyjątkowej pozycji jaką jest „Może morze wróci”.

(…) mija tydzień (…)

Spoglądam na jedną z piękniej wydanych książek podróżniczych jakie czytałam do tej pory (opracowanie graficzne, papier, odcienie, zdjęcia w całkowitej harmonii z tematyką) i mam wyrzuty sumienia, że nadal nie udało mi się napisać recenzji.

W odpowiedzi trafiam na niedzielną audycję radiową z Bartkiem Sabelą!

Ponownie przenoszę się do Uzbekistanu- dźwięki, krajobrazy, smak soli, pomieszany z ziarenkami piasku w moich ustach.
Momenty śmieszne, wzruszające, spotkania z wyjątkowymi ludźmi, widoki, które trudno objąć wyobraźnią, ale także świadectwo ludzkiej pychy, władzy i gwałtu dokonywanego na przyrodzie.

Podążam w kierunku morza Aralskiego, niejako zapominając o celu podróży, rozsmakowuję się w języku, narracji- zagłuszając w sobie intuicyjne przeczucie katastrofy.

To nie jest typowa książka podróżnicza, po lekturze której rozpiera nas energia i chęć by ruszyć w drogę, a zasypiając przed oczami miga nam kalejdoskop kolorowych stop klatek.
Zarówno po obejrzeniu pokazu na Festiwalu, jak i po lekturze, słowa więzną w gardle.
Książkę trudno odłożyć na półkę, a w notesie odhaczyć, jako „przeczytaną”.

Gigantyczne plantacje bawełny, niemal na środku pustyni, bezmyślne łamanie wszelkich zasad przy budowie kanałów nawadniających, w efekcie przyzwolenie na to, by większość wody wyparowała, a morze oddalało się od swych brzegów, od ludzi, od życia.

Ta książka jest poruszająca, potworna, porażająca.

Wytrąca z komfortu psychicznego, każe inaczej spojrzeć na znoszony tiszert, który mamy ochotę wyrzucić, wymienić na nowy.

Tak jak nie wyobrażam sobie roku 2012 bez „Tysiąca szklanek herbaty”, tak roku 2013 nie wyobrażam sobie bez refleksji nad tym czy „Morze może wróci”.

„Morze. Jest coś dziwnego w tym spotkaniu. Jakbym widział przed sobą ogromne, piękne, konające zwierzę, wieloryba lub słonia. Już nic nie można zrobić, można tylko spojrzeć mu w oczy.
Coś chrupnęło mi pod nogami- to muszelki. Takie niewielkie, wszystkie takie same, białe, dość zwykłe. Ale za to jaka ilość. Tony. Leżą wszędzie dookoła na pomarańczowym piasku. Gdzieniegdzie między nimi szczątki innych żyjątek. Przez kilka metrów idę po samych muszlach. Potem ciemnopomarańczowy kolor przechodzi w biały. Sól. Sama sól. Gruba pokrywa twardej soli. Gdy zbliżam się do wody, sól robi się coraz bardziej miękka, by w końcu przerodzić się z błotne grzęzawisko. Nie da się iść., Ciekawe, że zawsze, kiedy jest się nad morzem czy jeziorem, ma się ochotę dotknąć wody, choćby zanurzyć w niej rękę czy stopę. Zdejmuję buty, ściągam koszulkę. Patrzę na leżące na solnej skorupie ubrania, rzuca mi się w oczy metka z durnym w tych okolicznościach napisem „100% bawełny”. Tak, faktycznie… 100%”. (str.195)

Sztuka profesjonalnej fotografii portretowej w pigułce. Z tą pozycją opanowanie odpowiednich technik nie będzie stanowiło problemu dla nikogo.

Jak często zdarza Ci się powiedzieć "zaraz się za to wezmę, tylko jeszcze sprawdzę pocztę / zrobię herbatę / podleję kwiatki / poukładam w szafie" - w internecie krąży już kolejny obrazek związany z prokrastynacją: "jeszcze tylko zamiotę pustynię". Często nie zdajemy sobie sprawy ile takie "nadprogramowe" czynności zjadają nam czasu. Te, które wydają nam się w momencie prokrastynacji arcyważne są tak naprawdę totalnie zbędne! Ale nie martwcie się - Michael Heppell przychodzi nam z pomocą ze swoim napisanym po ludzku i z humorem poradnikiem. Pomoże Wam on znaleźć zagubioną godzinę (a może więcej!), którą będziecie mogli wykorzystać np. na... czytanie ciekawych książek :)

Przede wszystkim muszę podkreślić - to nie jest kolejny typowy poradnik pełen pustych frazesów i regułek. Jest to, jak podkreśla autor nawet na okładce, poradnik przetestowany na żywym organizmie. Napisany po ludzku, przystępnie, z humorem, bez rozwodzenia się nad niepotrzebnymi faktami - przecież ten poradnik ma nam pomóc zaoszczędzić godzinę, a nie ją stracić! :) Sam autor w niektórych rozdziałach (szczególnie we wstępie) podkreśla - tego nie musisz czytać.
Ta krótka książeczka obfituje w masę przydatnych porad, technik radzenia sobie z prokrastynacją. Zaczynamy od rozpoznania - co zajmie nam tydzień (jest to naprawdę potrzebne do zaczęcia pracy z poradnikiem i może Was nieźle przerazić - ja załamałam ręce nad tym jak marnuję czas...). Polega ono na podzieleniu całego dnia na 15-minutowe bloki i zapisywania czym się w tych blokach NAPRAWDĘ zajmowaliśmy (u mnie bardzo dużo zajęło... bezcelowe chodzenie po internecie). W kolejnych rozdziałach dowiemy się już konkretnych metod usprawnienia planu dnia i do tego nie raz jeszcze się przerazimy tym jak marnujemy czas :)
Autor podpowiada jak sprawnie przeglądać pocztę, korzystać z portali społecznościowych (facebook naprawdę zabija nam dni!) i walczyć z innymi "przeszkadzajkami", planować spotkania, tworzyć funkcjonalne (!) listy zadań. Ku mojej uciesze znalazłam również osobny podrozdzialik dotyczący... czytania! Czyli jak wyrwać z dnia dodatkowe chwile, które pozwolą nam szybciej przeczytać upragnioną książkę :)

Świetnym pomysłem zastosowanym przez autora są rysunki kłódek na dole każdej strony, w które możemy wpisywać ile minut zaoszczędziliśmy stosując rady zawarte na stronie. Np. jeśli dzięki radom co do korzystania z poczty e-mail zyskaliśmy 5 minut wcześniej marnowanych na grzebanie w poczcie, zapisujemy je sobie - finalnie możemy podliczyć ile czasu zyskaliśmy, w porównaniu z naszą pierwotną 15-minutową tabelą :)
Kolejny super przydatny patent, to dwa pliki na specjalnej stronie internetowej dołączone do książki. Jest to wspomniana już 15-minutowa podziałka dnia (na szczęście nie musimy tracić czasu na przygotowanie jej samodzielnie :), oraz gotowa pusta lista zadań i zadań bojowych.

Książka jest świetnie opracowana, duża dawka humoru sprawia, że czyta się ją naprawdę z przyjemnością i w mgnieniu oka, a dodatkowo naprawdę uświadamia ile życia przecieka nam przez palce. Czas nad tym zapanować, a ta książeczka nie dość, że umili nam wieczór :) to pomoże okiełznać nieubłaganie pędzący czas. Przyda się to gimnazjalistom, licealistom i studentom (egzaminy, matury, sesje, licencjaty, a obok tego stosy książek czekających na przeczytanie, dawno niewidziani znajomi, dawno nieodpalane ulubione gry - to wszystko da się pogodzić!!!), a także ludziom dorosłym, pracującym lub wychowującym dzieci!
Bez bicia przyznaję, że jest to najlepszy poradnik jaki do tej pory przyszło mi czytać. POLECAM!

Tak się akurat złożyło, że w tym samym dniu:
* przeczytałam na portalu pracuj.pl krótką listę zawodów przyszłości, na której znalazł się zawód- bloger;
* trafił do moich rąk przewodnik pt. "Prowadź blog!".

Według tych 2 źródeł, blogi na dobre zagościły w biznesie, a szczególnie w dziedzinie marketingu. Podobno każdego dnia na całym świecie powstaje ok. 70 tysięcy nowych blogów! Wiele z nich poprzestaje na kilku wpisach i tak kończy swą historię. Prowadzenie tego typu strony wymaga bowiem systematyczności, zaangażowania i jakiegoś pomysłu.

A jak narodził się pomysł na blog ODKRYWCZEJ MAMY? Przeczytałam kiedyś felieton Anny Janko w moim ulubionym czasopiśmie "Zwierciadło", o blogach właśnie. Pisarka opowiadała, że bloga założyć może każdy, że to już nie jest tylko forma osobistego pamiętnika; popularne coraz bardziej stają się blogi związane z konkretną tematyką, itd. itd.. Po kilku dniach po przeczytaniu tego tekstu, rozmawiałam z grupą świeżo upieczonych mam. Narzekałyśmy wszystkie, jak to trudno wybrać produkty dla dziecka, nie znając prawdziwych opinii o ich użytkowaniu. Bo wiadomo, producent zawsze będzie zachwalał swoje dzieło, a czy ono na prawdę jest warte zakupu? Do tych 2 sytuacji- felietonu oraz rozmowy z koleżankami, doszedł (a raczej on pojawił się jako pierwszy, więc od niego powinnam zacząć!) dół psychiczny, który pogrążał mnie od kilku miesięcy. Będąc wówczas w ciąży z Rysiem, od samego początku siedziałam w domu na zwolnieniu lekarskim. Codziennie czułam się coraz bardziej niepotrzebna, samotna, zgłupiała, miałam wrażenie, że nie potrafię skleić poprawnie prostego zdania. Całe szczęście zaczęły się pojawiać w mojej głowie myśli- początkowo bardzo nieśmiałe- by może założyć bloga. Połączyć kilka swoich pasji i zainteresowań oraz wyjść na przeciw oczekiwaniom młodych rodziców. Od razu pomyślałam o zakładkach z recenzjami poradników dla rodziców, książek dla najmłodszych, z opiniami o produktach. Kiedy myślałam o blogu, rozpierała mnie energia i entuzjazm, a jednocześnie strasznie bałam się ośmieszenia. Mój wspaniały Mąż tchnął we mnie odwagę, dowartościował podupadłe ego i w końcu pomógł wejść w blogosferę. Myślałam, że moje posty będą pisane do "wirtualnej szuflady". Nawet nie odważyłam się pomyśleć, że ktoś będzie miał ochotę mnie czytać. A tu niespodzianka!
Blog ciągle się rozwija, czytelników przybywa, zainteresowanych współpracą także. Strona ODKRYWCZEJ MAMY stała się moją kolejną pasją i dziś nie wyobrażam sobie nie pisać...
Dziękuję każdemu z Was, że jesteście ze mną- czytacie, komentujecie, wysyłacie mejle, czasem też prosicie o rady, polecacie bloga innym. Bez Was nie miałabym takiego entuzjazmu, robiąc to, co robię.

Zauważyliście pewnie, że coraz więcej firm mających swoje strony internetowe, zakłada również swoje blogi. Po co to robią? Przede wszystkim, by mieć stały i swobodny (nieformalny) kontakt z klientami. Blogi- nazwijmy je "biznesowe", mogą wpływać na rozwój firmy, a nawet jej marki. Według przewodnika "Prowadź blog!", tego typu strony to sposoby na:
- "przekazywanie informacji swojemu zespołowi (...);
- dostarczanie klientom informacji o Twojej firmie (...);
- wyjście do klienta (...);
- nagłośnienie działalności firmy (...);
- testowanie nowych pomysłów (...);
- rozwinięcie działalności na skalę globalną (...);
- dostęp do prasy (...);
- napisanie książki (...);
- opisanie historii sukcesów (...);
- przekazywanie informacji w czasie kryzysu (...)".

Choć nie jestem małą firmą (ani dużą), swój blog piszę indywidualnie według swojego pomysłu i rozwijając swoje pasje, książkę "Prowadź blog!" pochłonęłam w jeden wieczór. Uzupełniłam swoją wiedzę, a autor skłonił mnie też do przemyśleń. Przewodnik rzeczywiście podpowiada jak założyć bloga (niestety tylko na TypePad), dokonać ustawień itp. i te rozdziały ominęłam. Jednak mimo tego uważam, że warto było sięgnąć po ten tytuł :)

Opis historii i funkcji najpopularniejszych portali społecznościowych. Dzięki niej dowiesz się jak efektywnie korzystać z oferowanych przez nie możliwości i poznasz czynniki stanowiące o ich rozwoju.