Recenzje

Na mapach wciąż widnieje, choć w rzeczywistości zamieniono je w jałową pustynię. Co stało się z Jeziorem Aralskim Do czego prowadzą niszczycielskie pomysły człowieka Bartek Sabela opisuje dramatyczną historię miejsca i żyjących tam ludzi.

Dwa tygodnie temu udałam się na swoją pierwszą lekcję jogi. Było...ciężko. Nie potrafiłam zapanować nad oddechem, plątały mi się nogi i ręce, a mięśnie drżały z wysiłku. Po 90 minutach ćwiczeń byłam niemal pewna, że jednak joga to nie zajęcie dla mnie. Jednak kiedy wróciłam do domu przypomniało mi się o książce, która cierpliwie czeka na swoją kolej do recenzji. "Joga. Równowaga ciała, umysłu i duszy" wprowadziła mnie w świat jogi, od podstawowej teorii po zawiłe techniki. Na jodze byłam już cztery razy i wiem, że będzie to nieco dłuższa przygoda.

Poradnik to wielka księga (355 stron) zawierająca wszystko, co powinien wiedzieć każdy, kto pasjonuje się jogą. Pierwsze 5 rozdziałów książki ma zapoznać czytelnika z tym, czym jest joga, jakie korzyści płyną z uprawiania jej, jaka jest jej historia i filozofia, a także jakie style jogi wyróżniamy. Rozdział 6 jest rozdziałem wprowadzającym do ćwiczeń i mówi o nastawieniu i motywacji. Bardzo ważny rozdział! Na początku uczymy się poprawnego oddychania, co jest niezwykle ważne i niestety trudne. Przynajmniej dla mnie. Kontrola oddechu to moja pięta Achillesowa. Dlaczego? A no głównie dlatego, że należę do osób, które mają milion pomysłów na minutę i ich umysł non stop jest czymś zajęty. Uprawiając jogę trzeba się...wyłączyć. Odpłynąć, zapomnieć o obowiązkach i całym świecie. Wtedy skupienie się na oddychaniu jest znacznie łatwiejsze. Ja nadal trenuje.

Następne rozdziały to mówią o asanach i wszystkich pozycjach przyjmowanych przez osobę uprawiającą jogę. Książka omawia pozycje służące jako rozgrzewka, pozycje stojące, siedzące, leżące, skręty i wiele, wiele innych. Wszystko zobrazowane jest ilustracjami, dlatego wykonywanie ćwiczeń nie sprawia żadnych problemów. Studiowanie książki to zajęcie na dobrych kilka miesięcy.

Nadal jest początkująca i wiele wody upłynie zanim to ja nabiorę płynności. Z czasem podobno jest znacznie lepiej, więc wytrwale czekam na efekty uprawiania jogi. Pierwszy tydzień był męczarnią, jednak kolejne zajęcia z instruktorem sprawiły mi więcej radości. Rola instruktora jest niezwykle ważna. Musi on być mentorem ćwiczącego, osobą sympatyczna, otwartą, pomocną. Moja pani instruktor wszystkie te cechy posiada, dlatego bardzo motywuje mnie do ćwiczeń. Wobec tego, polecam nie tylko tę książkę ale i korzystanie z grupowych zajęć jogi.

Krótka lektura

Niespełna stutrzydziestostronicową publikację pochłonęłam w wannie w pół godziny. Pisana w charakterystycznym poradnikowym stylu – bezpośrednie zwroty do czytelnika, analiza historii poszczególnych bohaterów (prawdopodobnie klientów Autorki na prowadzonych przez nią sesjach coachingowych) oraz liczne ćwiczenia („kroki”), które mają pomóc w uporządkowaniu życia.

Historie Rafała, Katarzyny, Marka, Gosi, Jarka, Roberta, Sylwii i Weroniki są typowe: kłopoty z kobietami, z zadzierzgnięciem trwałych relacji, z niską samooceną i nieumiejętnością stawiania granic, z akceptacją własnej fizyczności, ze stanowczością i uległością, z narcyzmem, z tolerancją na zmiany i komunikacją w rodzinie czy miejscu pracy.

Właściwie każdy czytelnik mógłby utożsamić się z każdym z bohaterów (odnaleźć siebie w każdym z omawianych przypadków) – rozważane z punktu widzenia coacha problemy Rafała, Gosi czy Weroniki dotyczą każdego człowieka na różnych etapach życia.

Każdej opowiedzianej historii towarzyszy „rzut oka coacha”: Rafał czuje – coach wie, więc odziera opowieść z emocji i ukazuje fakty, potem króciutka lekcja jak problem ugryźć i garść ćwiczeń w rodzaju: wypełnij tabelkę…
Trzeba trochę "pogrzebać" we własnych emocjach

I nie dowiedziałam się co i jak. Wszystko, o czym mowa w książce, stanowi trzon mojej codziennej refleksji nad sobą.

Podzieliłam się moim rozczarowaniem z przyjaciółką, która szybko wyprowadziła mnie z błędu: „grzebanie się” we własnych emocjach, umiejętność ich nazywania i oddzielania od faktów, których dotyczą, to jednak nie jest codzienność każdego z nas. Ba, większość ludzi „w niczym nie grzebie”, przyjmując życie takim, jakim jest i dopiero, kiedy coś zaczyna się sypać, potrzebują pogotowia ratunkowego – bodaj coacha.

Jestem więc, jak wynika z naszej rozmowy, swoim własnym coachem. Idzie mi ze sobą całkiem nieźle. Jednak ta tendencja do „grzebania” jest dla mojej rodziny nieznośna – mamo ty znowu… Niech każdy sam sobie rzepkę skrobie.

Jeśli więc należycie do tej szczęśliwej części społeczeństwa, która z „grzebania” przyjemności nie czerpie, przeczytajcie książkę Anny Sasin. Jest krótka i rzeczowa. Myślę, że w wielu wypadkach może okazać się bardzo pożyteczna – niby wiecie, że coś nie gra, macie nawet odległe przeczucie, że wiecie, gdzie szukać, ale… Anna Sasin krok po kroku poprowadzi was w stronę wyjścia z kłopotów i wskaże newralgiczne punkty waszego rozumowania, które uniemożliwiają zerwanie ze złymi nawykami czy utrwalonymi stereotypami.

Możliwe, że kiedy zadacie sobie wreszcie właściwe pytania o wasze niepowodzenia zawodowe czy towarzyskie, sami się zdziwicie, że te pytania są… banalne. Cóż, porady Anny Sasin nie są rewolucyjne, nie drążą tematu, nie sprawią, że ujrzycie swoje życie w jego przepastnej złożoności – raczej zdacie sobie sprawę, że zbyt długo zwlekaliście z rozmową… ze sobą samym i że chwila namysłu dziennie, jak jedna witaminowa tabletka, może zdziałać cuda.

Cechą wszystkich zwycięzców jest moc trwania i znoszenia wszelkich, niesprzyjających okoliczności. Wytrwałość to umiejętność wielokrotnego znoszenia porażek, bez poddawania się. Kontynuowania swoich działań nawet w obliczu największych trudności. Nie jest to łatwe, ale jeśli będziemy umieli zmienić swoje nastawienie, z pewnością zabrniemy dalej niż przypuszczaliśmy.

Ja osobiście jestem osobą upartą, więc ta cecha/wada pomaga mi w dążeniu do celu. Oczywiście mam chwile słabości, że siadam i płaczę, bo przytłoczona falą niepowodzeń, powoli tracę nadzieję, że cel osiągnę. Wtedy właśnie przychodzi mi ta książka z pomocą. Warto do niej zajrzeć, by dostać 'pozytywnego, emocjonalnego kopniaka'. Znajdziemy w niej metodę krok po kroku dążenia do celu jak i informacje o błędach, które popełniamy. Co więcej, jest w książce mnóstwo cytatów różnego rodzaju od Jana Pawła (zdjęcie powyżej) do Paulo Coelho ale także opisane są bardzo motywujące przykłady, które zachęcą nas do zmian. Nie wiem jak Wy, ale ja lubię konkrety i fakty - żadne tam lanie wody itp. W tej książce właśnie to znajdziemy: istotne konkrety!

Autorka podkreśla, że zmiany, które będziemy wprowadzać w życie, muszą być systematyczne i konsekwentne, by były trwałe. Nie od razu Rzym zbudowano. Książka nie jest długa, bo ma 100 stron, a czyta się ją szybko i przyjemnie - jest to zdecydowanie pozycja, którą warto mieć i do niej wracać. Polecam!

Tym razem do mych rąk trafiła interesująca pozycja Dagmary Gmitrzak „Obudź swoją kreatywność. Jak aktywować twórczy potencjał umysłu”.

Wg tego co pisze na okładce do książki powinien być dołączony MP3. Do wersji, która do mnie dotarła nie było jednak załączonego tego „bonusa” więc na ten temat nie jestem w stanie nic napisać co on zawiera etc.

Jedyne co mi osobiście trochę nie pasowało w tej pozycji była szara czcionka używana w niektórych momentach, która dla osób o słabszym wzroku może być zupełnie nie czytelna. Szkoda, że nie użyto chociażby ciemniejszego odcienia szarości, wówczas byłyby te fragmenty bardziej czytelne i bardziej przyjazne dla czytelnika. Nie jestem również pewna co mają znaczyć oznaczenia typu: „używa[e1]”.

Poza tym jest to pozycja ciekawa, pobudzająca do twórczego myślenia a także ogólnie do pracy nad sobą. Wskazane jest, że tak naprawdę każdy człowiek jest kreatywny, tylko wystarczy tę cechę pobudzić a nie usypiać. Znaleźć w tej książce możemy odniesienie do poglądu, że myśli są energią (choć nie wiem czy naprawdę teoria ta wypłynęła od fizyków kwantowych) a także znajdziemy tu odniesienie do tematu czakr. Przybliżono tu też postać Johna Goddarda a także jego listę 127 rzeczy, które postanowił zrealizować w przyszłości. Przedstawiono również ciekawe spojrzenie i wyodrębniono takie zagadnienia jak „lifeventure” czyli życie jako wyprawa w nieznane a także „artventure” czyli twórczość jako przygoda. A także o tak zwanym „flow” czyli swego rodzaju stanie uskrzydlenia. Znaleźć tu można także przedstawienie siedmiu rodzajów inteligencji wg Howarda Gardnera jak również informacje dotyczące introwertyka i ekstrawertyka.

W książce D. Gmitrzak znaleźć można również ćwiczenie do wykonania a także różne inspirujące cytaty. Dodatkowo na końcu książki można znaleźć krótką informację o autorce jak również jaka muzyka towarzyszyła aktowi jej napisania.

Jest to pozycja zawierające wiele ciekawych elementów, interesująca i przyciągająca. Przy tym napisana prostym, zrozumiałym językiem. Czy ją polecam? Myślę, że może być przydatna dla każdego. Nie ważne czy ktoś tworzy jakieś dzieła np. maluje czy pisze, czy może ktoś tworzy nowe idee czy jest architektem etc. Tak naprawdę, jak na to wskazuje niniejsza książka każdy z nas ma w sobie pokłady kreatywności, wystarczy tylko pozwolić jej zaistnieć.