Recenzje

Słowenia - kraj mniejszy niż niejedno polskie województwo i liczący niewiele więcej mieszkańców niż Warszawa, zadziwia różnorodnością krajobrazów, klimatów i zabytków. Drogi wijące się między kamiennymi wioskami zaprowadzą turystę do podgórskich winnic, urokliwych miasteczek nad Adriatykiem, między niebotyczne alpejskie szczyty i do fascynującego świata Krasu. Do wizyty w tym kraju zachwycającym dziełami rąk ludzkich oraz osobliwościami przyrodniczymi zaprasza przewodnik "Słowenia. Słoneczna strona Alp" Wydawnictwa Bezdroża.
W Słowenii znajdujemy wyniosłe, skaliste szczyty alpejskie, niższe góry o charakterze niemal beskidzkim, rozległe płaskowyże krasowe, malownicze krainy wzgórz porośniętych winnicami, równinne obszary rolnicze, a wreszcie - krajobrazy o charakterze typowym dla krajów basenu Morza Śródziemnego. Dużą część kraju zajmują góry i wyżyny. Wśród nich urodą i wysokością wyróżniają się masywy alpejskie: Alpy Julijskie, Alpy Kamnicko-Sawińskie i Karawanki.
Obszary chronione zajmują ok. 8% powierzchni Słowenii. Największym i najcenniejszym obszarem naturalnego krajobrazu jest oczywiście Triglavski Park Narodowy, obejmujący Dolinę Jezior Triglavskich z jeziorami glacjalnymi, licznymi wodospadami, bogatą fauną i florą. Parki regionalne - Kozjanski w paśmie Kozjak i Jaskinie Škocjanskie - zostały wpisane na Listę UNESCO w 1986 r. W skład obszarów chronionych wchodzi także 40 innych parków krajobrazowych.
Również liczne zabytki kultury podlegają ochronie - centra starych, zabytkowych miast uznaje się za rezerwaty architektury i urbanistyki. Wyróżniają się zwłaszcza pięknie zachowane starówki w miastach takich jak: Ptuj, Maribor, Celje, Novo Mesto, Kamnik, Škofja Loka, Radovljica oraz Koper i Piran. Natomiast zwiedzając Lublanę nie sposób nie zauważyć, że dwie kluczowe postaci dla tego miasta to France Preąeren i Jože Plečnik. Pierwszy jako przywódca duchowy Słowenii, wybitny poeta epoki romantyzmu, autor hymnu narodowego, a drugi - architekt, który nadał kształt centrum Lublany w pierwszych dekadach XX wieku.
Przewodnik "Słowenia. Słoneczna strona Alp" to trzecia edycja cieszącej się dużą popularnością publikacji. Nowy układ przewodnika, dzielący kraj na regiony historyczno-geograficzne, ułatwi podróżowanie polskiemu turyście, który w tym niewielkim państwie na pewno poczuje się swojsko. Obszerny wstęp krajoznawczy pozwoli lepiej zrozumieć Słowenię, a informacje praktyczne i przejrzyste mapy przydadzą się przy planowaniu wyjazdu. Miłośnikom turystyki górskiej Wydawnictwo Bezdroża proponuje wycieczki po najciekawszych alpejskich szlakach.

Mikrokontrolery o architekturze RISC, niewielkie osmiobitowce z rodziny AVR czy 32 - bitowe z rdzeniem ARM, zrobity zawrotną karierę rynkową i w krótkim czasie zadomowiły się w wielu urządzeniach profesjonalnych. Nie zaniedbywała ich też Elektronika Praktyczna, na lamach której ukazało się wiele opisów projektów z tymi mikrokontrolerami oraz artykułów z kursami ich programowania, w tym z użyciem języka Bascom, który został spopularyzowany przez nasz miesięcznik. Ponadto, jest już kilka książek polskojęzycznych z opisem architektury tych procesorów i ich programowania, prawie wszystkie z podtytułami: w praktyce", w przykładach", ′przykłady". Czy jest wiec potrzebna kolejna pozycja wydawnicza na ten temat. Zdecydowanie tak, choćby ze względu na podtytuł: programowanie mikrokontrolerów dla każdego". I tak rzeczywiście jest. Autor dołożył wszelkich starań, aby z tej książki mógł korzystać nie tylko obyty w jakimś stopniu z tymi zagadnieniami inżynier elektronik czy informatyk, ale każdy, kto chce od podstaw poznać tę fascynującą dziedzinę techniki, a jest zdany na samodzielne jej zgłębianie. Tym właśnie polecamy tę książkę. Znajdą w niej bowiem wszystko co jest potrzebne do samodzielnej nauki programowania mikrokontrolerów. Na dołączonym dysku CD jest niezbędne oprogramowanie, a w rozdziałach pierwszym i drugim informacje, jak je zainstalować oraz jak zdobyć programator - czyli potrzebne do eksperymentów podstawowe narzędzia. Dalej już tylko przykłady.
W części pierwszej, w ośmiu lekcjach, zaprezentowano elementarne przykłady (zaświecenie i migotanie diody LED, obsługa wyświetlaczy LED i LCD, przycisku, klawiatury, przerwań, obsługa USART i EEPROM) programowania AVR-ów, każdy z użyciem czterech języków: Asemblera, Języka C, Ba-scoma i Pascala. Niby nic specjalnego, ale każdy krok dokładnie skomentowany, opatrzony wieloma wskazówkami. Tylko wykonywać i nabierać wprawy.
W części drugiej zawarto opis przykładów programowania mikrokontrolerów z rdzeniem ARM7 (siedem lekcji: świecenie diodami, obsługa przycisków, przerwania sprzętowego, wyświetlacza graficznego LCD, serwomechanizmów i wprowadzenie do systemów czasu rzeczywistego - FreeRTOS) - w tym przypadku tylko w: Języku C i Asembler. Dla tego mikrokontrolera należy do ćwiczeń zastosować układ uruchomieniowy ARE0068 z mikrokontrolerem LPC2106. Analiza poszczególnych listingów dostarczy początkującym wielu wskazówek dotyczących rozwiązywania konkretnych problemów.
Uroczą cechą książki są historyjki obrazkowe i jej język narracji: swobodny, gawędziarski, ale precyzyjny i pozbawiony określeń żargonowych. Bardzo dobrze się czyta. Na koniec należy zacytować receptę Autora na sukcesy w programowaniu: programować, jak najwięcej programować".

Czarnogóra - kraj, który można przemierzyć niemalże w ciągu jednego dnia, co kilkadziesiąt kilometrów zmieniając całkowicie krajobraz- z posępnych szczytów i głębokich kanionów na słoneczne plaże, z zasypanych śniegiem wiosek na śródziemnomorski pejzaż, z krasowych pustyń na gaje oliwne, z monumentalnego masywu Durmitor na jedyny na południu Europy fiord - Bokę Kotorską.
Wspaniałej przyrodzie towarzyszy mozaika dzieł rąk ludzkich, a skomplikowana historia i tradycje znajdują odbicie w mentalności i temperamencie samych Czarnogórców.
Powierzchnia Czarnogóry wynosi 13 812 km kw. - mniej więcej tyle, ile jedna trzecia województwa mazowieckiego. Jak na tak niewielki obszar różnorodność tutejszego krajobrazu jest doprawdy niezwykła. Wyróżnić można trzy większe regiony geograficzne. Pierwsze dwa - pas nad wybrzeżem Adriatyku zwany Primorjem i region środkowy obejmujący dolinę Zety i tereny do niej przyległe, czyli wielkie kotliny krasowe i oddzielające je krasowe wyżyny - wchodziły w skład tzw. Starej Czarnogóry. Natomiast trzeci region tworzą obszary wysokogórskie zwane Brda.
Przewodnik Wydawnictwa Bezdroża „Czarnogóra. Fiord na Adriatyku” to najobszerniejsza na polskim rynku publikacja opisująca Czarnogórę jako odrębną całość o własnej kulturze i tożsamości. Podzielony został na cztery rozdziały - trzy pierwsze mają charakter wprowadzenia i zawierają szereg praktycznych wskazówek związanych z przygotowaniem i przebiegiem podróży.
Rozdział I skupia się na informacjach potrzebnych do przygotowania się do podróży i zorganizowania przejazdu. Rozdział II to krótka charakterystyka geograficzno-historyczna kraju i jego kultury, pozwalająca lepiej zrozumieć realia i atmosferę Czarnogóry. Rozdział III ma za zadanie dostarczyć danych dotyczących komunikacji , wyżywienia i miejsc noclegowych, natomiast rozdział IV podaje informacje na temat miejsc, które warto odwiedzić.
Czarnogórę podzielono na regiony, którym towarzyszą oddzielne mapy z oznaczeniami opisywanych miast i najważniejszych atrakcji, a także odnośnikami do planów miast. W każdym z podrozdziałów dotyczących danego regionu opisy miast ułożono w porządku alfabetycznym. Na końcowych stronach przewodnika znajdują się rozmówki polsko-serbskie podzielone tematycznie.

Czarnogóra - kraj, który można przemierzyć niemalże w ciągu jednego dnia, co kilkadziesiąt kilometrów zmieniając całkowicie krajobraz- z posępnych szczytów i głębokich kanionów na słoneczne plaże, z zasypanych śniegiem wiosek na śródziemnomorski pejzaż, z krasowych pustyń na gaje oliwne, z monumentalnego masywu Durmitor na jedyny na południu Europy fiord - Bokę Kotorską.
Wspaniałej przyrodzie towarzyszy mozaika dzieł rąk ludzkich, a skomplikowana historia i tradycje znajdują odbicie w mentalności i temperamencie samych Czarnogórców.
Powierzchnia Czarnogóry wynosi 13 812 km kw. - mniej więcej tyle, ile jedna trzecia województwa mazowieckiego. Jak na tak niewielki obszar różnorodność tutejszego krajobrazu jest doprawdy niezwykła. Wyróżnić można trzy większe regiony geograficzne. Pierwsze dwa - pas nad wybrzeżem Adriatyku zwany Primorjem i region środkowy obejmujący dolinę Zety i tereny do niej przyległe, czyli wielkie kotliny krasowe i oddzielające je krasowe wyżyny - wchodziły w skład tzw. Starej Czarnogóry. Natomiast trzeci region tworzą obszary wysokogórskie zwane Brda.
Przewodnik Wydawnictwa Bezdroża „Czarnogóra. Fiord na Adriatyku” to najobszerniejsza na polskim rynku publikacja opisująca Czarnogórę jako odrębną całość o własnej kulturze i tożsamości. Podzielony został na cztery rozdziały - trzy pierwsze mają charakter wprowadzenia i zawierają szereg praktycznych wskazówek związanych z przygotowaniem i przebiegiem podróży.
Rozdział I skupia się na informacjach potrzebnych do przygotowania się do podróży i zorganizowania przejazdu. Rozdział II to krótka charakterystyka geograficzno-historyczna kraju i jego kultury, pozwalająca lepiej zrozumieć realia i atmosferę Czarnogóry. Rozdział III ma za zadanie dostarczyć danych dotyczących komunikacji , wyżywienia i miejsc noclegowych, natomiast rozdział IV podaje informacje na temat miejsc, które warto odwiedzić.
Czarnogórę podzielono na regiony, którym towarzyszą oddzielne mapy z oznaczeniami opisywanych miast i najważniejszych atrakcji, a także odnośnikami do planów miast. W każdym z podrozdziałów dotyczących danego regionu opisy miast ułożono w porządku alfabetycznym. Na końcowych stronach przewodnika znajdują się rozmówki polsko-serbskie podzielone tematycznie.

Bezbłędnie przewiduj zachowania kolegów. Rozgryź biurowe gierki i dostrzegaj to, czego nie widać gołym okiem. Poznaj nieoficjalne elementy polityki firmy. Ale najpierw dowiedz się, jaki sam jesteś i co mówią o tobie inni. To wszystko jest prostsze, niż myślisz, jeśli masz pod ręką poradnik „Relacje w pracy. Zawodowo zgrany zespół” (wydawnictwo Helion). Wreszcie zaczniesz kierować, nie będąc szefem, a twoje relacje zawodowe przestaną być koszmarem — zapewnia autor, specjalista od zarządzania Thomas Wieke. Chyba można mu wierzyć, bo książka jest głęboko osadzona w psychologii biznesu. Inne walory publikacji to prosty język i biznesowe case’y.

Plemiona 2.0 - już sam tytuł wskazuje o czym jest ta książka. Seth Godin wywiązuje się z tytułowego zobowiązania, jak zwykle, doskonale.
Plemiona, czyli o pierwotnym instynkcie jaki drzemie w każdym z nas wbrew tłumieniu go przez rozwój cywilizacyjny. Przez całą książkę autor posługuje się tym terminem konsekwentnie. Odpowiada on zresztą doskonale temu o czym pisze. Ludzie od zawsze jednoczyli się wokół jednego przywódcy, który najczęściej był przywódcą charyzmatycznym. Uspokaja jednak, że charyzma nie jest uzależniona od żadnych cech demograficznych ani fizycznych przywódcy. Jednoczyć można się też wokół idei, która w sumie posiada te same cechy co przywódca. Okazuje się wręcz, że jednoczyć można się wokół czegokolwiek, byle to coś lub ktoś miał cechy przywódcze.
Bardzo ważną cechą przywódcy, czy to człowieka czy idei, okazuje się być herezja. Tak, właśnie heretycy mają to coś, co powoduje jednoczenie się ludzi wokół nich. Oczywiście nie chodzi o herezję w sensie religijnym. Chodzi o zrywanie z obowiązującym, statycznym i skostniałym status quo. Jest on wygodny dla ludzi w nim funkcjonujących, ale jednocześnie jest powodem ich frustracji. Czekają tylko na przywódcę, który pójdzie pod prąd.
2.0 zobowiązuje do odwołania się do Internetu jako środka komunikacji plemienia. Nie jest to oczywiście jedyny i wyłączny środek komunikacji, ale najwygodniejszy i dostępny wszystkim współplemieńcom. Seth Godin traktuje przy tym Internet tak, jak na to zasługuje, jako narzędzie komunikacji. Nie jest to książka o komunikacji internetowej.
Wiara - religia, to relacja, której autor poświęca sporo uwagi. Rozumiem, że nie chce być postrzegany jako heretyk religijny… Odróżnienie tych dwóch pojęć daje zrozumienie dla sensu istnienia potrzeby podążania ludzi za przywódcą. Wszyscy oni muszą wierzyć w sens idei, której się poświęcają. Taka wiara czyni cuda i wiele takich cudów jest w tej książce opisane. Znajdziemy na przykład wytłumaczenie fenomenu serwisów społecznościowych. To właśnie „plemienność” ludzi i łatwość komunikacji pomiędzy członkami plemienia czyni z Internetu i społeczności internetowych fenomen trudny do racjonalnego wytłumaczenia.
Książka napisana w sposób bardzo nietypowy. Nie ma wyraźnego podziału na części tematyczne, nie ma rozdziałów w dosłownym sensie. Jest to swego rodzaju zapis strumienia świadomości autora na konkretny temat. Powoduje to, że czyta się tę pozycję jednym tchem. Po zakończeniu… zaczyna się znów czytać. Nie ma pytań, są odpowiedzi i czytający sam sobie zadaje pytania, na które natychmiast znajduje odpowiedź.
Doskonała pozycja dla wszystkich, którym przywództwo sprawia kłopoty. Po przeczytaniu tej książki z pewnością stworzą plemię podążające za ich ideą.