Recenzje

Beskid Niski, którego nie znajdziesz w typowych przewodnikach! Są książki, które nie tylko pokazują miejsca na mapie, ale przede wszystkim budzą ochotę, by ruszyć w drogę. „Dziki Beskid Niski. 50 nieoczywistych miejsc blisko natury” autorstwa Krzysztofa Bzowskiego to właśnie jedna z nich. To propozycja dla tych, którzy zamiast zatłoczonych szlaków wybierają ciszę, dziką przyrodę i miejsca z własną historią. Autor prowadzi czytelnika przez mniej znane zakątki Beskidu Niskiego, pokazując, że ten region skrywa znacznie więcej niż malownicze doliny i łagodne wzgórza. Ogromnym atutem książki są piękne fotografie oraz praktyczne wskazówki, które ułatwiają zaplanowanie własnych wypraw. Czuć, że przewodnik powstał z pasji do podróżowania i doskonałej znajomości regionu. Jeśli marzy Ci się odpoczynek blisko natury, odkrywanie nieoczywistych miejsc i podróżowanie bez pośpiechu, ta książka może stać się świetną inspiracją.

Książka „Dojrzałość w związku. Jak kochać świadomie” (David Richo) zdecydowanie nie należy do klasycznych związkowych lektur. Co znalazłam w środku? - Największy plus, czyli ważne wątki sięgające głębiej - jakie przykładowo? „Źle funkcjonujący dorośli próbują przelać na siebie z innych to, czego potrzebują”. „Jeśli nasze podstawowe potrzeby nie zostały zaspokojone, często tolerujemy nieodpowiednie traktowanie nas również w dorosłym życiu. Wciąż cofamy się po więcej, kierując się tam, gdzie czeka nas jeszcze mniej. Wciąż wracamy do tego, co nas wcześniej zawiodło”. „Być może we wcześniejszym życiu musieliśmy ukrywać nasze ja, aby w ten sposób utrzymać więź z rodzicami. Prawdopodobnie taki zwyczaj stał się naszą drugą skórą, a teraz płacimy za to w dorosłych związkach”. - Inspiracja do zajrzenia w głąb siebie, zastanowienia się. - Pytania do refleksji pomagające lepiej zrozumieć swoje reakcje w związku. - Pomocne tabelki z rozróżnieniem m.in. etapów relacji - dzięki czemu łatwiej zobaczyć, w którym jesteś miejscu. - Spodobały mi się niektóre metafory, np. „Ironia wściekłości polega na tym, że wydaje się śluzą uwalniającą nadmiar emocji, podczas gdy tak naprawdę jest ona jak pełna stłoczonych bali ciężarówka, na której poluzowały się wiązania”. - Książka należy raczej do tych mniej wciągających, ma mnóstwo treści i mniejszą czcionkę. - Momentami ciężko było mi zrozumieć, co autor chciał przekazać. W wielu miejscach dość idealistycznie patrzy on na miłość, czerpie z różnych duchowości z całego świata. - Doceniam liczne przypisy tłumacza, które pomagają zrozumieć mniej zrozumiałe nawiązania. Ogólnie uważam, że książka zawiera ciekawe spostrzeżenia, ale w nie do końca przystępnej formie. Z czasem się do niej przekonałam, ale w wielu miejscach nie zgadzam się z autorem - np. w kwestii przeznaczenia czy niechęci do przysięgania miłości na całe życie. 

Czy dziecko może stać się detektywem? TAK! Szczególnie, gdy jego ukochana ciocia jest policjantką z prawdziwego zdarzenia i wprowadza go w ten niezwykle ważny zawód 👮‍♀️. Jak do tego doszło, że ośmioletni Olaf założył z przyjaciółmi Klub Detektywa? Wszystko zadziało się za sprawą zwyczajnie niezwyczajnego poranka, kiedy mama Olafa zgubiła laptopa. Z pomocą przyszła jej ciocia Asia, która drogą dedukcji odnalazła zaginiony sprzęt. Olaf tak bardzo zafascynował się jej pracą, że postanowił zostać detektywem. Okazuje się, że życie codzienne kryje wiele tajemnic. A każda z nich może zamienić się w niesamowitą misję. A przyjaciele ruszają na poszukiwania duchów biblioteki, przestawiaczy rowerów, zjadaczy tortów, a nawet rozwiązują zagadkę tajemniczego nieznajomego pojawiającego się w szkole. Sami widzicie, ile codzienność niesie ze sobą zagadek (prawie) kryminalnych! Czy dzieciom uda się rozwiązać sprawy? Czy zostaną detektywami? Przekonacie się czytając książkę "Młodzi detektywi w akcji. Zagadki (prawie) kryminalne" 📖 Jest to genialna książka dla ciekawych świata dzieci! Powiem Wam, że zaczytałam się na całego i sama świetnie bawiłam się odkrywając zagadki. To świetna książka dla dzieci, które niekoniecznie lubią czytać. Historie są krótkie, ale pełne ciekawostek z życia policjanta. Dodatkowo fabuła jest tak stworzona, że nie każde zakończenie misji jest oczywiste. Autorka zadbała o każdy szczegół, a także bliżej przedstawiła swój niezwykle ważny zawód. W pozycji tej znajdziecie także mnóstwo kolorowych ilustracji, które świetnie wpasowują się w całość. Polecam Wam tę książkę z całego serca!

Historyczne bzdury o średniowieczu. Jak naprawdę żyło się w czasach dam i rycerzy? W dzień taki jak ten, równo 616 lat temu, Jagiełło otrzymał dwa nagie miecze pod Grunwaldem. I niewykluczone, że – wbrew temu, co powszechnie sądzimy – nie był to gest krzyżackiej pychy, a dobrze przemyślany komunikat polityczno-propagandowy. Nie możemy też wykluczyć, że niektórzy rycerze przed bitwą nitkowali zęby, a część walczących była... wydepilowana. Średniowiecze jest epoką, która jak żadna inna obrosła negatywnymi mitami. Gdy więc Anna Zielińska, autorka jednego z moich ulubionych facebookowych profili „Historyczne bzdury” zapowiedziała książkę „Historyczne bzdury o średniowieczu” – mojej ulubionej epoce – po prostu musiałem ją mieć. I dzięki Wydawnictwu Sploty ją mam i mogę zrecenzować. Nie jest to podręcznik akademicki, ani książka historyczna. To książka o naszym wypaczonym obrazie historii. I o tym, jak naprawdę wyglądało średniowiecze, epoka niezwykle zróżnicowana, trwająca około 1000 lat, którą w całości lubimy umieszczać w worku z napisem „zacofanie”. Książka jest dokładnie o tym, co zapowiada jej tytuł. Autorka rozprawia się z kilkoma mitami dotyczącymi średniowiecza. Jest więc i o higienie, i o chorobach, o długości życia, o Wielkiej Lechii, o zachowaniu przy stole, rozrywkach, modzie, bitwie pod Grunwaldem, prawie pierwszej nocy i wielu wielu innych rzeczach. Napisana lekkim stylem, znanym mi z profilu autorki na Facebooku. Te raptem 200 stron to naprawdę przyjemna lektura, którą pochłonąłem w dwa popołudnia. Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak szybko przeczytałem książkę. Część rzeczy wiedziałem, część autorka mi przypomniała, inne były dla mnie nowe. Mimo lekkości opowiadania autorka nie jest gołosłowna. Powołuje się na na teksty źródłowe, badania naukowe, poważną literaturę. Jedyne, czego mi w książce zabrakło to kolejnych 200 albo i 400 stron z kolejnymi mitami, z którymi Anna Zielińska rozprawia się z właściwym sobie wdziękiem.

Maddie i Flame odnaleźli siebie nawzajem pomimo różnych przeszkód. Dwie piękne, ale bardzo zranione dusze dzięki sobie nawzajem odnajdują spokój. Przeszli przez wiele, by dotrzeć do miejsca, w którym znajdują się teraz, niestety to nie koniec piekła, jakie na nich czeka. Kaci Hadesa przez długi czas nie mieli sobie równych, jednak teraz pojawia się ktoś, kto rzuca im wyzwanie i stwarza zagrożenie. „Moja Maddie” to ósmy tom serii „Kaci Hadesa”. Maddie i Flame mają swoje demony. Każde z nich radzi sobie z nimi inaczej, jednak niezaprzeczalnie bliskość tego drugiego stopniowo leczy zranione części w nich obojgu. Dziewczyna jest dla członka klubu remedium, które jest dla niego najcenniejszym elementem w życiu. Chce ją chronić za wszelką cenę, choć jego wewnętrzne demony wiele razy osłabiają jego możliwości. Oprócz tego zagrożenia musi mierzyć się także z wrogami klubu. To wszystko naprawdę nie jest łatwe dla pary, która chce jedynie być ze sobą. Nawet nie zdajecie sobie sprawy, jak bardzo czekałam na kontynuację tej serii. Kiedy tylko ten tom trafił w moje ręce, wszystkie wspomnienia z poprzednich lat, kiedy wnikałam w świat wykreowany przez Tillie Cole, powróciły razem z przeróżnymi emocjami, które pojawiały się we mnie przy czytaniu. Przyznam, że poruszane tutaj wątki ponownie wywołały we mnie wzruszenie, ale też smutek i radość. Ta seria to totalny rollercoaster emocjonalny, ale nie zamieniłabym jej czytania na nic innego. Dlatego też, jeśli nie macie nic przeciwko trudnym wątkom czy drastycznym scenom, polecam wam zapoznanie się z tą serią.