Recenzje

Często sięgacie po reportaże? Jeżeli lubicie ten gatunek, to koniecznie sięgnijcie po „Dzieci z Kurim” autorstwa Kamili Morzy. Sprawa chłopców z małego miasteczka Kurim wstrząsnęła całymi Czechami. Pozostawiony na piwnicznej podłodze Ondrei nie płakał, nie wzywał pomocy. Dręczone od dłuższego czasu dziecko straciło nadzieje, że pomoc nadejdzie. Matka nie oszczędziła także jego starszego brata Jakuba. Co kierowało kobietą, którą na pozór wydawała się dobrą i troskliwą matką? Czy Klara była potworem, a może ofiarą sekty? Reportaż w poruszający sposób przybliża historię, która w polskich mediach nie uzyskała zbyt wielkiego rozgłosu. Autorka rzeczowo opisuje fakty oraz przedstawia teorie, którymi obrosła sprawa dzieci z Kurim. Mimo tej ciężkiej tematyki płynny styl pisania nie pozwala oderwać się od dalszego czytania. Kamila Morzy umiejętnie tworzy nastrój niepokoju i grozy. W sprawie skrzywdzonych dzieci duże znaczenie ma także wątek sekty, to której przynależała ich matka. Książka jest też więc swego rodzaju ostrzeżeniem przed społecznościami, które stosują manipulacyjne techniki i żerują na ludzkiej bezradności. Mimo tego, że oficjalnie proces sprawców się zakończył, a niektórzy z nich wyszli nawet na wolność, wydaje się, że ciężko mówić w tym przypadku o sprawiedliwości. Doświadczenia, które przeżyli Ondrei i Jakub nie są w stanie być powiem wymazane najdłuższym nawet wyrokiem. Z uwagi na trudną tematykę, opisy cierpienia i tortur nie będzie to lektura dla bardzo wrażliwych czytelników. Czasami warto jednak sięgnąć po takim tytuł aby zdać sobie sprawę, że w każdym człowieku może drzemać potwór. Nigdy nie wiemy co dzieje się za zamkniętymi drzwiami pozornie spokojnego domu. „Dzieci z Kurim” uderzają prawdziwością tragedii, która spotkała przedstawione w książce osoby. To nie fikcyjny horror, a przerażająca rzeczywistość.

Witajcie Dzisiaj nowa dla mnie autorka i jej najnowsza książka. „Dzieci z Kuřim” Kamili Morzy to wstrząsająca opowieść oparta na prawdziwych wydarzeniach. Zaczyna się spokojnie, zwyczajnie. Nic nie wskazuje na taki rozwój sytuacji. Jednak w pewnym momencie wszystko się zmienia. Historia rodziny staje się szokująca, pełna manipulacji, cierpienia i tortur. Jest ona tak skomplikowana, że śledztwo musiało trwać wiele lat. Ciągle budziło ono wiele wątpliwości. Sporo osób brało w niej udział. Wciąż zastanowiono się, ile jest takich skrzywdzonych dzieci. Zeznania były niejasne, wprowadzające w błąd. Autorka zebrała wszystkie materiały dotyczące tej głośnej sprawy, która głównie toczyła się w Czechach, ale nie tylko. Obaliła ona mity dotyczące tej historii. Pani Kamila świetnie oddala w książce nastrój niepokoju, lęku i strachu. Jeśli chcecie dowiedzieć się więcej na temat tego koszmaru i jak zakończył się proces sądowy to zachęcam osoby dorosłe do jej przeczytania. Nie należy się bać takiej tematyki. Historia ta może służyć jako przestroga, aby zawsze być czujnym i ostrożnym. Niestety rzeczywistość potrafi czasami być przerażająca.

Termin ekopsychiatria pojawił się już w latach 70. XX wieku, a w ostatnich latach zdaje się przeżywać swój renesans. Czym dokładnie jest ta dziedzina i jakie zagadnienia obejmuje? Niektórzy mogą mieć wrażenie zbyt dużej liczby nurtów psychoterapeutycznych, psychologicznych czy medycznych. Bo oto mamy psychologię pozytywną, psychologię starzenia się, psychologię rozwojową. Psychoterapię egzystencjalną, humanistyczną, poznawczo-behawioralną, psychoanalizę, schematów. Jeśli zaś chodzi o psychiatrię, to zawsze była ona dla mnie jedna, stąd też termin ekopsychiatrii mnie zaintrygował. Termin ekopsychiatria został wprowadzony przez Amerykańskie Stowarzyszenie Psychiatrów. Oznacza ono połączenie zagadnień psychiatrii i środowiska naturalnego. Bada jego wpływ na zdrowie psychiczne człowieka oraz wpływ zaburzeń psychicznych na relację z przyrodą. Pokazuje zależność między zdrowiem a stanem środowiska naturalnego i to, że są one nierozerwalnie powiązane. Gdy słyszy się o działaniach terapeutycznych wykorzystujących naturę na pierwszą myśl pewnie przychodzi rozpromowania ostatnio terapia lasem, kąpiele leśne czy też działania w ogrodzie (hortiterapia). Gdy pomyślimy o tym jeszcze głębiej, można przecież zaliczyć do tego również wszystkie terapie z udziałem zwierząt: psów (dogoterapia/kynoterapia), kotów (felinoterapia), koni (hipoterapia), alpakami (alpakoterapia), królików (lagoterapia). W książce natomiast jest osobny rozdział poświęcony ornioterapii czyli terapii z udziałem ptaków, co dla mnie jest czymś nowym, ale ciekawym. Cała książka prezentuje się równie interesująco. Jest ona podzielona na dwie części. W pierwszej pt. „Zdrowie w ujęciu ekologicznym – teoria i badania” przeczytać można o: historii ekopsychiatrii, ekopsychologii i ekopsychoterapii z naciskiem na Gestalt; biofilii, biofobii i bioróżnorodności a zdrowiu psychicznym; postępie cywilizacyjnym, zjawisku samotności i zdrowiu psychicznym i fizycznym; wpływie dorastania w środowisku zurbanizowanym lub naturalnym na ryzyko zachorowania na schizofrenię uzależnieniach behawioralnych w kontekście współczesnego stylu życia zanieczyszczeniu światłem i jego wpływie na nasze funkcjonowanie i zdrowie mózgu i stresie wpływie środowiska przyrodniczego na samopoczucie psychiczne postrzeganie lasu przez człowieka na przestrzeni lat ornitologii terapeutycznej w Polsce Natomiast w części drugiej „Propozycje działań w praktyce” rozdziały są poświęcone: zielonym receptom i ich zastosowaniu w pracy z pacjentem dzieciom z trudnościami w otoczeniu przyrody (dzieci ze spektrum autyzmu, z mózgowym porażeniem dziecięcym, z niepełnosprawnością intelektualną, z zaburzeniami zachowania i uzależnieniem behawioralnym) ekopsychoterapii Gestalt w praktyce kąpielom leśnym i mindfulness jako narzędziach terapeutycznych dzieciom w naturze, czyli o edukacji i animacji przyrodniczej, a więc, m.in. o leśnych przedszkolach i szkołach czy zespole deficytu natury Na pierwszy rzut oka książka może przypominać podręcznik, to nic bardziej mylnego. Jest napisana w naprawdę przystępny sposób. Choć w całości jest bardziej skierowana do specjalistów – psychiatrów, psychologów, psychoterapeutów, nauczycieli, pedagogów, to uważam, że choć fragmentarycznie powinien zapoznać się z nią każdy. Na wyszczególnienie oprócz specjalistów zasługują również osoby odpowiedzialne za zagospodarowanie przestrzenne i politycy na różnych szczeblach – od tych lokalnych do skali bardziej makro. Tak, aby wiedzieli, że wszechogarniająca betonoza ma wpływ nie tylko na klimat, ale również na samopoczucie i zdrowie mieszkańców. Co zresztą sami podskórnie wiemy i czego doświadczamy. Choćby na tak podstawowym poziomie jak – większa betonoza –> większe upały –> większe wycieńczenie i możliwość przegrzania organizmu. Uważam, że temat poruszony w tej książce jest na tyle istotny, że mógłby stać się inspiracją do organizowania szkoleń, warsztatów oraz paneli dyskusyjnych. Dzięki nim ludzie mogliby lepiej zrozumieć, jak wpływamy na środowisko oraz w jaki sposób ono oddziałuje na nasze zdrowie – zarówno fizyczne, jak i psychiczne. Ekopsychiatria. Jak bliskość natury wspiera naszą psychikę to lektura obowiązkowa dla osób zainteresowanych psychologią i środowiskiem. Mnie otworzyła oczy na wiele spraw i dała sporo materiału do przemyśleń.

"Jesteś wartościowa! 10-tygodniowy trening doceniania siebie" to doskonały poradnik dla kobiet, które stawiają siebie i swoje potrzeby na szarym końcu. Są zbyt miłe, ustępliwe, gotowe do poświęceń, mało asertywne, a zarazem nie docenianie i nie szanowane przez otoczenie. Ta książka może pomóc to naprawić poprzez podróż w głąb siebie i dostrzeżenie własnych potrzeb. Przedstawia 10 skutecznych strategii, dzięki którym nauczysz się doceniać siebie taką, jaka jesteś. Strategie te pomogą uwolnić się od lęku przed byciem "nie dość dobrą" i sprawią, że przestaniesz nieustannie siebie naprawiać. Zamiast tego zaczniesz siebie akceptować i zrozumiesz, że do poczucia własnej wartości nie potrzeba aprobaty innych ludzi. Będziesz je czerpać z własnego wnętrza i z tego kim jesteś. Myślę, że przeczytanie tej książki to idealny początek w budowaniu własnej wartości i pracy nad sobą.

Co tu dużo mówić, kocham książki Ludki! Tym razem dostajemy współpracę jej z Magdą, ale styl pisania nie różni się w porównaniu do reszty jej książek. Jedyną różnicą są przeplatające się rozdziały z dwóch perspektyw. Dzięki temu na bieżąco poznajmy emocje i intencje bohaterów. Jest to bardzo ciekawe urozmaicenie, które jest zdecydowanie ogromnym plusem tej historii. 🏋️‍♂️💪👩‍🎓🎙️ Akcja na czasie, z gestem w stronę gen Z. Mamy sporo młodzieżowych słów, tiktoka, nagrywanie filmów itp. Jestem też fanką "listy idiotycznych słodkich określeń, którymi uraczył mnie Cameron Payne". Różne słodkie słówka znakomicie urozmaicają historię i pozwalają nie raz się pośmiać. Pojawiały się również słodkie określonia z poprzednich książek, co zdecydowanie wywoływało uśmiech i przywróciło miłe wspomnienia. Muszę dodać, że jestem zazdrosna o ich pierwszy pocałunek. Ja też tak chcę! 👩‍❤️‍💋‍👨📸🎥📱 Udawanie pary przez nieszczęśliwy wypadek może spowodować wiele. Ta dwójka jest tym dobrym przykładem. Jesienna atmosfera, relaksacyjne szepty i inne dźwięki, cmentarny vibe oraz oczywiście wesoły i umięśniony facet mogą sprawić, że nawet najczarniejsza dusza bez serca odkryje inne kolory? Parker rozczulająco gorzka z swą mroczną duszą. Cameron czułe serce i mięśnie z stali. Ps. Podziwiam za cierpliwość do niej. Mieszkanka z pozoru wybuchowa, lecz kto wie może z czasem się policzy? Tego i wiele więcej dowiecie się w tej historii 🪦🕯️🖤💪 4,5/5✨