Recenzje

Odzyskaj swoje szczęście i żyj na pełnych obrotach! „ADHD jest super. Jak przeżyć życie na turbodoładowaniu” to poradnik, który naprawdę otwiera oczy! I choć może brzmieć jak kolejny coachingowy frazes, zapewniam, że nie mamy tu do czynienia z kolejną książką wypełnioną naukowym żargonem, który odstrasza już po pierwszym rozdziale. To nie jest też typowy poradnik z serii „jak ogarnąć ADHD w 10 krokach”. Wręcz przeciwnie, jest to szczera, pełna humoru i ciepła opowieść pary małżeńskiej, która każdego dnia uczy się żyć razem z ADHD. Penn (który sam ma ADHD) i jego żona Kim dzielą się swoimi doświadczeniami: z życia, z relacji, z domu pełnego chaosu i miłości. Ich historie są autentyczne, często zabawne, ale też momentami bardzo wzruszające. Dzięki temu książka trafia do czytelnika z niezwykłą lekkością, nawet gdy porusza trudniejsze tematy. Książka została napisana z myślą o osobach ze spektrum ADHD, ale ogromnie skorzystają z niej także partnerzy, rodzice i przyjaciele tych osób. To lektura, która pomaga zrozumieć, co dzieje się „pod powierzchnią”, ale robi to bez oceniania i moralizowania. Mnie ujęła szczególnie część, w której Kim opowiada o tym, jak nauczyła się wspierać męża, zamiast próbować go „naprawiać”. To rzadko spotykana, bardzo ważna perspektywa. Warto również wspomnieć o pięknej, przyciągającej wzrok oprawie graficznej. Kolorowa okładka wręcz zaprasza do środka, a wewnątrz znajdziemy przejrzysty podział treści, tematyczne grafiki i przemyślaną strukturę, która ułatwia poruszanie się po książce. Sekcje są krótkie, konkretne, a ważne informacje graficznie wyróżnione. Co więcej, quizy czy bingo ADHD sprawiają, że książka jest interaktywna i angażująca czytelnika. „ADHD jest super” to książka, która łamie schematy. Jest lekka, ale nie banalna. O ADHD mówi prosto, zrozumiale i... z nadzieją. Pokazuje, że życie z ADHD to nie tylko trudność - to również potencjał. Z całego serca polecam tę pozycję każdemu, kto sam zmaga się z ADHD lub ma bliskich z tym zaburzeniem. To nie tylko pomocna lektura, ale również ogromna dawka zrozumienia, empatii i wsparcia.

Współczesność z każdym rokiem przynosi nam nowe diagnozy, odkrycia i reinterpretacje ludzkich zachowań, które przez dekady pozostawały nieopisane bądź bagatelizowane. Wśród nich ADHD - Zespół Nadpobudliwości Psychoruchowej z Deficytem Uwagi - zyskuje dziś szczególne znaczenie nie tylko w odniesieniu do dzieci, ale coraz częściej także dorosłych. Właśnie ta druga grupa, przez lata określana jako „leniwa”, „roztrzepana”, „niezorganizowana” czy „nieskupiona”, dziś wreszcie znajduje słowa, by opisać swój wewnętrzny świat. Książka „ADHD jest super. Jak przeżyć życie na turbodoładowaniu” autorstwa Penna Holdernessa jego żony, Kim Holderness, wpisuje się w ten nurt nieco przekornie i z dużą dawką humoru. Choć jako terapeuta jestem raczej przyzwyczajona do pozycji, to muszę przyznać, że Holderness swoją książką udowadnia, iż również forma lżejsza może nieść wartość edukacyjną i - co ważniejsze - terapeutyczną. Język książki daleki jest od chłodnego naukowego tonu. To raczej swobodna, niemal potoczna opowieść człowieka, który postanowił z humorem i samoświadomością podzielić się własną drogą rozpoznania ADHD i życia z tym „turbodoładowanym” umysłem. Co więcej, książka to nie tylko opowieść Penna, u którego zdiagnozowano ADHD, ale i jego żony, która również uczyła się funkcjonowania u boku męża, który nieustannie czegoś zapomina, rozsiewa rzeczy po całym domu czy jest w stanie pracować tylko nad jedną rzeczą na raz. Autor - znany z działalności w mediach społecznościowych i tworzenia humorystycznych treści - nie stara się być terapeutą czy ekspertem klinicznym. I dobrze, bo dzięki temu unika dydaktyzmu i moralizatorstwa, tak częstego we współczesnych poradnikach. Zamiast tego oferuje coś cenniejszego: szczerość. Jego styl - pełen ironii, dygresji, porównań rodem z kultury masowej. Sprawia, że lektura staje się niemal rozmową z kimś bliskim, kto bez lęku opowiada o własnych trudnościach, ale też o tym, jak ADHD może stać się siłą napędową życia. Dlatego też z pewnością ten przekaz trafi przede wszystkim do osób, które z ADHD żyją - być może nareszcie otworzy to drogę do ich zrozumienia przez innych, ale również do samopoznania siebie. Oczywiście, nie brak tu fragmentów mogących przeszkadzać czytelnikowi przyzwyczajonemu do prostej kompozycji i rzeczowej analizy. Książka bywa chaotyczna, przeskakuje z wątku na wątek, miesza refleksje z żartami, ale - paradoksalnie - to właśnie ten brak uporządkowania doskonale oddaje istotę doświadczenia, jakim jest życie z ADHD. Poradnik składa się z trzech części, z czego w pierwszej poznajemy ADHD bliżej (a przy okazji osobiste doświadczenia bohaterów książki/autorów), w drugiej pracujemy nad zmianą narracji, czyli zmianą nastawienia do ADHD. Poznajemy tu również dobre strony ADHD dla osoby z ADHD oraz korzyści dla otoczenia. Część trzecia przekonuje, że można mieć udane życie z ADHD, co więcej, dokładnie dowiadujemy się, co można zrobić, by takim je właśnie uczynić. Penn Holderness nie sili się na tworzenie uniwersalnych recept. Zamiast tego oferuje garść (samo)obserwacji, przemyśleń i anegdot, które mogą stać się punktem wyjścia do refleksji dla innych osób żyjących z ADHD. Przede wszystkim zaś książka pełni ważną funkcję odczarowania tego zaburzenia i ludzi z nim żyjących, którzy przez lata byli stygmatyzowani. Pokazuje, że ADHD to nie wyrok, lecz sposób życia. I może być ono pełne twórczości, działania, inspiracji. Autor przypomina, że osoby z ADHD często postrzegają świat intensywniej, szybciej i mniej przewidywalnie niż inni. I choć bywa to źródłem frustracji ich i otoczenia, to może też stanowić zaletę - źródło nieustannej kreatywności, empatii, pasji. W jego interpretacji ADHD nie jest uciążliwym ciężarem, ale wyzwaniem, które - przy odrobinie samoświadomości i wsparcia - można przekształcić w siłę. W dobie, gdy wielu ludzi gubi się w medycznym żargonie i surowych kryteriach diagnostycznych, książka Holdernessa oferuje inną drogę - przystępną, pełną ciepła i zrozumienia. To książka osobista, przewrotna i niezwykle potrzebna. Autor, zamiast tworzyć kolejny poradnik, pisze książka adresowaną do wszystkich „niedopasowanych”, pokazując im, że być może to świat jeszcze nie posiada narzędzi, by ich zrozumieć.

Przyznam się na początku recenzji - widząc ten tytuł totalnie nie byłam przekonana. Nie jestem fanką mówienia o tym, że ADHD to supermoc albo na opowiadaniu o tym, jak jest fantastycznie być osobą z ADHD. Szczególnie w momencie, w którym znów zgubiłam klucze, zapomniałam odpisać na ważną wiadomość czy kolejny raz walnęłam głową w szafkę, którą sama zostawiłam wcześniej otwartą 🫣 Jednak w książce poznajemy świetne małżeństwo Penn i Kim, którym w codziennym życiu towarzyszy ADHD. Penn dzieli się swoimi historiami, z którymi nie raz się mogłam spokojnie identyfikować! Ale świetnym dodatkiem są wstawki od Kim, która opowiada z perspektywy osoby neurotypowej jak wygląda życie z osobą z ADHD 🤣 Mózg osób z ADHD działa inaczej - proste wyzwania mogą być dla nas koszmarem, za to jeśli coś nas już zainteresuje - przepadliśmy! Istna sinusoida! Szczera, zabawna i pozytywna, pełna historii, wspomnień i porad - to nie tylko propozycja dla osób z ADHD, ale również dla osób, które są ciekawe jak wygląda życie z ADHD. Z książki dowiecie się m.in.: ✅ Czym jest ADHD i z jakimi trudnościami mierzy się wiele osób; ✅ Jakie są pozytywne strony ADHD; ✅ Jak zmienić swoje nastawienie do ADHD; ✅ Jak zacząć słuchać innych; ✅ Jak ładować swoje baterie; ✅ Czy da się trzymać planu dnia... To co wielu osobom wydaje się łatwe dla osób z ADHD wcale takie nie jest. Cieszę się, że zamiast kolejnych zdań w stylu "Kiedyś tego nie było" nasz rynek zalewają takie propozycje, które pokazują czym jest ADHD. Odnosząc się do tytułu - nadal bym nie powiedziała, że ADHD jest super, ale nie zmienia to faktu, że treści zawarte w książce są naprawdę super! W końcu możesz pomyśleć "Hej, nie tylko ja tak mam!"

Szukacie ciekawego romansu? Mam coś dla Was😁 Royal to młoda dziewczyna, której życie nie jest łatwe. Jej matka, która ją bardzo kochała, była striptizereką. Jej ojczym, Gus, właściciel klubu dla doroslych, został pozbawiony opieki nad dziewczyną, przez pazernych dalekich krewnych, którzy liczą na fundusz powierniczy dziewczyny. Nic dziwnego, że gdy tylko Royal uzyskuje pełnoletność, wraca do swojego "starego" życia. I mimo, że próbuje na nowo je zbudować, przeszłość nie daje jej o sobie zapomnieć. Krewni nie cofną się przed niczym, żeby zdobyć pieniądze. Royal po raz kolejny musi zrezygnować ze swojego życia, z miłości, ponieważ jej bliskim grozi śmîertelne niebezpieczeństwo. Czy Jack, zakochany w Royal, odnajdzie dziewczynę, która przepadła jak kamień w wodę? Jaką tajemnicę ukrywa Gus i jego syn? Czy Royal ma szansę na szczęście? @Anna Wolf stworzyła historię o "brzydkim" życiu - gdzie dzieci nie mogą liczyć na doroslych, a życie to iluzja, która pęka raz po raz. Nie ma landrynkowego życia, tylko w@lka o dziś. Nie ma tu jednak zbędnego epatowania przemocą, co jest plusem. Kolejnym jest styl pisania autorki - ciekawy i przystępny, który sprawia, że historię czyta się z zapartym tchem. Ukazanie wydarzeń z dwóch perspektywy- Royal i Jacka sprawia, że historia jest ciekawsza. Ta książka to idealny pomysł na ciekawe spędzenie czasu 🥰

Prestiżowego liceum, bogate rozpieszczone dzieciaki i dziewczyna, która straciła najważniejszą osobę w swoim życiu... "🄽🄸🄴🅃🅈🄺🄰🄻🄽🄸" to pierwszy tom młodzieżowego cyklu #SekretyEmpireHigh od Ivy Smoak. Powieść, która wywołała we mnie ogrom sprzecznych emocji. 🤷 #nietykalni to moje pierwsze spotkanie z twórczością Smoak i powiem wam, że nie jestem pewna czy trafiła ona w moje gusta czytelnicze. Oczywiście bardziej chodzi mi tu o styl pisania niż i samą fabułę/książkę. Sam początek delikatnie kulawy... Miałam problem z połapaniem się co, gdzie i jak. Wiadomo, że jest to młodzieżówka, na dodatek w świecie elity więc ilość dram wykracza tu poza skalę. Ciągłe imprezy, alkohol lejący się strumieniami i używki dostępne na każdym kroku. Z tych ważniejszych tematów poruszanych w NIETYKALNI jest ból po stracie najbliższej osoby, choroba i problem z uzależnieniem. Druga połowa książki wypadła korzystniej, a samo zakończenie może wyrwać z kapci! Jeśli chodzi o kreacje postaci, to w sumie za wiele nie mogę o niej powiedzieć... Mam wrażenie, że ten tom jest bardziej wprowadzeniem do serii niż indywidualną historią. Jestem bardzo ciekawa, co autorka wymyśli w kontynuacji i jak dalej będzie wyglądało życie głównej bohaterki.